Ήταν το 2009 όταν μια φίλη που ήξερε την τρέλα μου με τα ταξίδια, μου έκανε δώρο στα γενέθλιά μου το βιβλίο της Λολίτας Γεωργίου,
«Περσία, πορεία σε φως και σκιά». Μέχρι τότε, όσα ήξερα για την Περσία, το σημερινό Ιράν, ήταν αυτά, που μας μάθανε στο σχολείο για τις σχέσεις μας με τους Αρχαίους Πέρσες και κάποιες πληροφορίες και εντυπώσεις (πολύ ενθουσιώδεις) από ένα ζευγάρι φίλων, που τόλμησαν, εκεί στη δεκαετία του 1990, να κάνουν το ταξίδι στο Ιράν. Πήρα το βιβλίο και βυθίστηκα σε ένα «παραμύθι» της Ανατολής! Ένα «παραμύθι» πέρα για πέρα αληθινό για τη συναρπαστική ιστορία μιας χώρας, που μόνο άσχημα ακούμε από τα Μ.Μ.Ε. μιας και ανήκει σε αυτό που οι αμερικάνοι ονομάζουν «Άξονα του κακού»!!
Όσα διάβαζα εκεί μέσα ανέτρεπαν τελείως αυτά που ήξερα ή που άκουγα ένα γύρο. Ήταν τόσο συναρπαστικά, που με έκαναν να εντάξω ένα ταξίδι στο Ιράν, στην ομάδα των ταξιδιών, που ονομάζω «Ονειρεμένα ταξίδια»!!
Εν τω μεταξύ διάβασα και τις ταξιδιωτικές ιστορίες με τα ενθουσιώδη σχόλια κάποιων ταξιδιωτών από ένα ταξιδιωτικό φόρουμ, στο οποίο συμμετέχω και «ήρθε κι έδεσε». ΘΕΛΩ ΙΡΑΝ!!!!!!
Κισμέτ!Ήταν Μάρτης του 2014, όταν ένα βράδυ άνοιξα την ηλεκτρονική μου αλληλογραφία και είδα ένα διαφημιστικό της Pegasus, της Τούρκικης αεροπορικής εταιρείας χαμηλού κόστους. Αν και πολλές φορές κάτι τέτοια μηνύματα τα σβήνω αμέσως, φαίνεται πως το κισμέτ (ανατολή σούρχομαι!) έκανε το θαύμα του και άρχισα να το διαβάζω. Αφορούσε τις προσφορές για τον επόμενο χειμώνα.
Και τότε ακολούθησε ο παρακάτω σχιζοφρενής διάλογος με την αφεντιά μου:
-Λες να πηγαίνει στο Ιράν; Για να δω.
-Ρε πάει!
-Τιμή;
-Γύρω στα 200 ΕΥΡΩ με επιστροφή (!!!).
-Φύγαμε!!
Όλες οι πληροφορίες που είχα μιλάγανε για κόστος 2,5 φορές πάνω και περισσότερο.
Το κουβέντιασα με την οικογένεια, που αν και είχε σοβαρούς ενδοιασμούς (οικονομικούς, φόβο για επεισόδια κλπ), το πάθος μου τους έκαμψε και με μισή καρδιά είπαν το Ο.Κ. Εκείνες τις μέρες ήταν στο σπίτι και οι φίλοι μας από την Πάτρα. Ρίχνω την ιδέα και το σκηνικό επαναλαμβάνεται αλλά στο τέλος και αυτοί λένε το Ο.Κ. Τα εισιτήρια έπρεπε να αγοραστούν μέσα στις επόμενες μέρες και το ταξίδι να πραγματοποιηθεί μέχρι 29 Μαρτίου του 2015. Θα είμαστε ένα γκρουπάκι 5 ατόμων. Καλό ακούγεται!
Τελικά κλείνουμε για 12-23 Μαρτίου του 2015. Μόνο, που γι αυτές τις ημερομηνίες δεν μας έβγαζε να κλείσουμε Αθήνα-Τεχεράνη και τελικά κλείσαμε Αθήνα-Κωνσταντινούπολη και την ίδια μέρα Κωνσταντινούπολη-Τεχεράνη (!!). Το ίδιο και στην επιστροφή. Ένα ολόκληρο χρόνο μετά!! Ρε που καταντήσαμε. Γερμανοί γίναμε!
Σιγά-σιγά αρχίζει η αναζήτηση στο ίντερνετ για ταξιδιωτικά πρακτορεία στο Ιράν. Βρήκα αρκετά και με διάφορα προγράμματα. Με βάση τις διαθέσιμες μέρες διαμορφώνουμε κατ’ αρχήν ένα πρόγραμμα και αρχίζουν τα μηνύματα. Μου απαντήσανε 4 πρακτορεία με τιμές που διαφέρανε μεταξύ τους μέχρι και στο τριπλάσιο(!!!). Ο ένας από τους φίλους του φόρουμ, που είχαν πάει, είχε χρησιμοποιήσει το ένα από αυτά και μου το είχε προτείνει. Συμπτωματικά ήταν και αυτό που μας είχε δώσει την καλύτερη τιμή. Έτσι καταλήγουμε και αρχίζει πιο έντονη αλληλογραφία για το πρόγραμμα, τις βίζες, το τελικό κόστος, την προκαταβολή και άλλες λεπτομέρειες. Μιας και είχαμε χρόνο δεν βιαζόμασταν και όλα τα κάναμε με το πάσο μας. Εκεί γύρω στο φθινόπωρο βγάλαμε και τα καινούρια διαβατήρια, μιας και τα προηγούμενα είχαν λήξει και μπαίναμε σιγά-σιγά στην τελική ευθεία Η ώρα έφτανε για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα.
Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015 Έφτασε η μέρα! Από βραδύς οι βαλίτσες ήταν έτοιμες και γύρω στις 9.30 το πρωί φεύγουμε για το πάρκινγκ, όπου είχαμε κλείσει για να αφήσουμε το αυτοκίνητο τις επόμενες μέρες. Στο δρόμο θυμήθηκα, πως δεν είχα τυπώσει το μήνυμα με τις βεβαιώσεις για τις βίζες. Δεν πειράζει το έχω στον υπολογιστή. Η «γκαντεμιά» όμως συνεχίζεται. Κάπου έχασα το φάκελο με τις φωτογραφίες για τις βίζες. Πρέπει στην Πόλη να βρούμε να βγάλουμε άλλες.
Στις 10.30 φτάνουμε στο αεροδρόμιο και πάμε για check in. Τελικά φύγαμε με μια ώρα καθυστέρηση γύρω στις 13.30 και μια ώρα μετά προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Sabiha Gökçen στην ασιατική πλευρά της Πόλης. Έπρεπε να πάρουμε τις αποσκευές και να τις αφήσουμε για φύλαξη, μιας και είχαμε αποφασίσει να βγούμε μέχρι το Kadıköy. Και τότε τρίτωσε το κακό. Κάποιος πήρε τη βαλίτσα μας και μας άφησε τη δική του. Είναι βλέπεις ολόιδιες. Βέβαια και αυτός και εμείς έχουμε πολύ εμφανή σημάδια. Πάμε στο σχετικό γραφείο, προσπαθούν να τον βρουν, περιμένουμε κάπου μία ώρα και στο τέλος κάνουμε την απαραίτητη δήλωση. Αν βρεθεί μέχρι το βράδυ, που θα φύγουμε για Τεχεράνη, θα ταξιδέψουμε παρέα, αλλιώς στην Τεχεράνη.
Έξω από το αεροδρόμιο φεύγουν διάφορα λεωφορεία. Εμείς πήραμε αυτό για Kadıköy, τη Χαλκηδόνα των Ελλήνων, όπου φτάσαμε 45 λεπτά μετά.
Οι εικόνες που αντικρίσαμε στην Ασιατική πλευρά της Πόλης παρουσιάζονται πιο αναλυτικά εδώ:
http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,8390.new.html#new Στις 8.00 το βράδυ φτάσαμε στο αεροδρόμιο, μάθαμε πως η βαλίτσα βρέθηκε και θα φορτωθεί για Τεχεράνη, πήραμε τα πράγματα και κάναμε check in. Εν τω μεταξύ στο Kadıköy βγάλαμε φωτογραφίες και ησύχασα από αυτό το θέμα. Σιγά-σιγά όλα παίρνουν το δρόμο τους. Βέβαια όπως αποδείχτηκε λίγες ώρες αργότερα, ούτε οι βεβαιώσεις, ούτε φωτογραφίες χρειάζονταν. Τις καταργήσανε. Τσάμπα η έννοια! Τέλος καλό, όλα καλά!!
Στις 23.30 απογειωθήκαμε
