Ο Werner και η Anita είναι Ελβετοί και γνωριστήκαμε πριν μερικά χρόνια, όταν είχαν πιάσει ένα σπίτι, ακριβώς απέναντι μας, στην Αθήνα. Έφυγαν από την Αθήνα, αλλά βρεθήκαμε τυχαία ένα βράδυ στην Κάρυστο, που είχαν έρθει για μερικές μέρες. Τώρα πια, είμαστε πολύ καλοί φίλοι και κάθε καλοκαίρι βρισκόμαστε για αρκετό καιρό στην Κάρυστο, όπου κρατούν σπίτι ολοχρονίς. Και όχι μόνο το καλοκαίρι, μιας και έρχονται ακόμα 2 ως 4 φορές το χρόνο.
Στην Ελβετία είχαμε πάει και παλιότερα. Πρώτη φορά το 2004
(http://disaki.blogspot.gr/2011/03/blog-post_18.html), εγώ με μαθητές μου, για μισή μέρα στο Λουγκάνο, από την Ιταλία και τη δεύτερη το 2009, με μεγάλη παρέα για 4 μέρες στη Λουκέρνη (μέρος ενός μεγάλου οδικού ταξιδιού
http://disaki.blogspot.gr/2013/09/blog-post_29.html), απ’ όπου πήγαμε σε πολλά μέρη της Κεντρικής και Βόρειας χώρας. Στα μέρη όμως των φίλων μας δεν είχαμε πάει. Το σπίτι τους είναι στο χωριό Posieux, κοντά στην πόλη του Fribourg, πρωτεύουσα του ομώνυμου καντονιού, στα δυτικά της χώρας. Βρίσκονται στα όρια γερμανόφωνης και γαλλόφωνης Ελβετίας και γι αυτό οι φίλοι μας μιλούν και τις δύο γλώσσες (εκτός των άλλων γλωσσών, μεταξύ των οποίων και ελληνικά).
Για τον Werner έχω γράψει κάποιες φορές. Ο βασικός λόγος είναι, ότι είναι ζωγράφος και αυτά που είχα παρουσιάσει, αφορούσαν κυρίως τη δουλειά του. Η γερή μας φιλία, όμως, έχει να κάνει με τους ανθρώπους. Ο Werner χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι, λόγω προβλήματος που είχε από παιδί. Αυτό δεν τον εμποδίζει, όμως, να είναι ένας άνθρωπος δραστήριος, τόσο, που θα χρειαζόταν μια σελίδα για να απαριθμήσω τις δραστηριότητές του. Πολλοί μένουν με ανοικτό το στόμα, σαν ακούνε πως πολλές φορές μετακινείται, από το σπίτι του μέχρι την Κάρυστο μόνος, όταν για κάποιο λόγο δεν μπορεί η Anita. Και όχι μόνο αυτό. Μου λέει για τα ταξίδια που έχει κάνει στα πέρατα του κόσμου και πραγματικά ζηλεύω. Πάνω απ’ όλα όμως, «ζηλεύω» την αισιοδοξία του. Πάντα με ένα πελώριο χαμόγελο στα χείλη και ένα καλό λόγο για όλους. Κάθεσαι μαζί του μια ώρα και φεύγεις άλλος άνθρωπος! Πώς να μην αγαπάς ένα τέτοιο φίλο;
Πέρασαν οι μήνες και εκεί, το Μάρτη, νάσου οι προσφορές της EasyJet για το επόμενο φθινόπωρο. Στέλνω το πρώτο μήνυμα και οι φίλοι μας δεν πιστεύουν πως το αποφασίσαμε. Να τα μηνύματα, να τα τηλέφωνα, βρίσκουμε τις ημερομηνίες, που ταιριάζουν. Κλείνω τα εισιτήρια και τους ενημερώνω.
-Ωραία θα τα πούμε το καλοκαίρι στην Κάρυστο!
Έτσι ξεκίνησε αυτό το ταξίδι.
Ήρθε το καλοκαίρι, περάσαμε όμορφα, τα είπαμε, κανονίσαμε τις λεπτομέρειες και χωριστήκαμε, αυτοί για Ελβετία και εμείς για παραλιακή Ήπειρο. Σε ενάμιση μήνα θα τα λέγαμε στον τόπο τους!
