Το άλλο αγροτόσπιτο είναι του 1800, όπου μπήκαμε για λίγη σούπα (!!!).
Σε ένα χαμηλοτάβανο δωμάτιο, με βαριά ξύλινα τραπέζια και καρέκλες, ένας αρκετά ψηλόσωμος άντρας, μαγειρεύει χορτόσουπα, σε μια μαρμίτα, που κρέμεται πάνω από τη φωτιά. Η σούπα ήταν πολύ νόστιμη και δωρεάν. Αν ήθελες, έριχνες κάποια κέρματα σε ένα μπολ, που ήταν πάνω στο τραπέζι, γι αυτό στο σκοπό. Εκεί η αφεντιά μου, έγινε ο πρωταγωνιστής ενός αστείου επεισοδίου. Δεν ξέρω γιατί, νόμισα πως στο τέλος ο καθένας έπρεπε να πλύνει το πιάτο και το κουτάλι του. Πήρα λοιπόν τα πιάτα και τα κουτάλια και των τεσσάρων μας, πήγα στο νεροχύτη και άρχισα να τα πλένω. Όλοι με κοίταζαν με απορία και στη συνέχεια γελώντας. Ο μάγειρας με πλησίασε και έβγαλε να μου δώσει, ένα κέρμα. Κατάλαβα την γκάφα μου, και αφού τελείωσα το πλύσιμο, γέλασα κι εγώ με τον εαυτό μου, ευχαρίστησα για το κέρμα και το έριξα στο μπολ με τα φιλοδωρήματα.
Μετά «τον άρτο και το θέαμα», βγήκαμε πάλι έξω.
Από το σημείο αυτό φαίνονται πολύ καλά οι απέναντι γκρεμοί και ο εντυπωσιακός καταρράκτης Reichenbach, έξω από το Meiringen. Στον καταρράκτη αυτόν, ο Sir Arthur Conan Doyle βάζει τον καθηγητή Moriarty να σκοτώνει τον διάσημο ήρωα των ιστοριών του, Sherlock Holmes. Είχαμε πάει το 2009 να δούμε (από μακριά) τον καταρράκτη. Τελικά, από εκεί που ήμασταν τώρα, φαίνεται καλύτερα.
Την ώρα που χαζεύαμε τον καταρράκτη, ένα μαχητικό της Ελβετικής Πολεμικής Αεροπορίας πετούσε χαμηλά μέσα στην κοιλάδα, παίρνοντάς μας τα αυτιά, κάτι που γινόταν συνέχεια όση ώρα ήμασταν στο Μουσείο. «Λυσσάξανε»!!
