Αρχιπέλαγος Svalbard

[McElk]

Εισαγωγή

Μια και είμαστε στη μέση του καλοκαιριού ας διηγηθώ μια ταξιδιωτική ιστορία με πάγους και παγετώνες μήπως και δροσιστούμε λίγο.



Το ταξίδι έγινε πριν δυο χρόνια (τέλος Ιουνίου 2011) η προετοιμασία όμως είχε αρχίσει αρκετούς μήνες πριν. Αφορμή αποτέλεσε ένα άρθρο που τυχαία διάβασα, του Δ. Τζιμέα στην Καθημερινή :

http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_taxworld_1_28/09/2010_357134

για ένα μέρος του πλανήτη που μόλις και το είχα ακουστά και είναι τόσο βόρεια που σε πολλούς χάρτες δεν απεικονίζεται καν. Θα πήγαινα με την σύζυγο μόνοι μας βέβαια, αφού ένα – δυο ελληνικά πρακτορεία αναφέρουν μεν ένα σχετικό ταξίδι στα προγράμματά τους, είναι αμφίβολο όμως αν το έχουν ποτέ πραγματοποιήσει.Η μοναδική ταξιδιωτική αναφορά που βρήκα στα ελληνικά εκτός από το παραπάνω άρθρο ήταν η αφήγηση μιας παρέας χιονοδρόμων που είχε επισκεφθεί πρόσφατα το μέρος σε ένα site σχετικό με χιονοδρομικά.

http://forum.snowreport.gr/showthread.php?16447/page38

Καθώς ενημερωνόμουν από το ιντερνέτ (στοιχειωδώς βέβαια λόγω των περιορισμένων αγγλικών μου) αποφάσισα να μην αρκεσθούμε μόνον στην πρωτεύουσα και δυο ημερήσιες κρουαζιέρες που συνήθως κάνουν οι επισκέπτες

http://www.spitsbergentravel.com/Start/Adventures/Summer-Excursions/Boat-Barentsburg/

αλλά να κάνουμε και έναν πολυήμερο γύρο του Αρχιπελάγους με πλοίο.

http://www.scantours.net/products/north-spitsbergen-cruise/736/#null

Αφού καταστάλαξα στις ημερομηνίες και στη διαδρομή που μ’ ενδιέφερε και επιβεβαίωσα τις τιμές με mail που αντάλλαξα με το πρακτορείο, σκέφθηκα να κάνω και μια ερώτηση στον ΚΑΝΟΝΑ.

http://www.kanon.gr/content.asp?lang_id=0&e_content_id=1

όπου με ευχάριστη έκπληξη πληροφορήθηκα ότι μπορούσαν να μας κλείσουν την πολυήμερη κρουαζιέρα με έκπτωση 200 ευρώ στο άτομο (ήτοι 400 στο σύνολο!) μειώνοντας προφανώς την όποια προμήθειά τους. Έκλεισα λοιπόν μέσω του ΚΑΝΟΝΑ μένοντας απόλυτα ευχαριστημένος.

Την μετάβαση προτίμησα μέσω Λονδίνου για να επισκεφθώ με την ευκαιρία και τον γιο που ζει εκεί, την δε επιστροφή  μέσω Ρίγας κάνοντας ένα διήμερο stopover. (Για να μην έρθουμε και απότομα από τους μείον 15 στους συν 35 )  Έχοντας ξοφλήσει από εδώ τα βασικά (αεροπορικά, ξενοδοχεία, κρουαζιέρες) πήρα μαζί μου περιορισμένο συνάλλαγμα σε Νορβηγικές Κορώνες (1 ευρώ = 8 ΝΟΚ) για τα υπόλοιπα έξοδα ενώ δεν χρησιμοποίησα πουθενά πιστωτική.

[McElk]

1. Κων/πολη

Πρωινό της 15ης Ιουνίου μας πήγε κάποιος φίλος με αυτοκίνητο στο τελωνείο Καστανέων στον Έβρο. Μετά τον έλεγχο διαβατηρίων, διασχίσαμε με τα πόδια τα 700 μέτρα περιφραγμένου δρόμου περνώντας μπροστά από το Ελληνικό συνοριακό φυλάκιο όπου καλημερίσαμε τα φανταράκια που φύλαγαν σκοπιά και περάσαμε με τα πόδια την διαχωριστική γραμμή των συνόρων.

Αφού έγινε ο έλεγχος και από την Τουρκική πλευρά πήραμε ένα από τα 2-3 ταξί που περίμεναν και με 20 Τουρκικές λίρες (συν δυο για «μπαξίς» για τις βαλίτσες) πήγαμε Αδριανούπολη στα γραφεία της εταιρείας Nilufer, στο κέντρο απέναντι από το μεγάλο τέμενος του Sultan Selim.



Βγάλαμε τα εισιτήρια για Κων/πολη προς 20 TL έκαστο. Το μίνι βαν της εταιρείας μας έφερε στον σταθμό υπεραστικών Otogar έξω από την πόλη. Από εκεί κάθε ώρα είχε λεωφορείο της Nilufer καθώς και άλλων 2-3 εταιρειών για Κων/πολη.

Πήραμε το πρώτο και μετά άνετο ταξίδι 2.30 ωρών στην πεδιάδα της Ανατολικής Θράκης φθάσαμε Κων/πολη στον αντίστοιχο σταθμό Otogar. Βγαίνοντας, στα 50 μέτρα, ήταν ο υπόγειος σταθμός του μετρό. Μετά 5 στάσεις κατεβήκαμε στο σταθμό Aksaray και περπατώντας 200 μέτρα  φθάσαμε στη στάση Yusufpasa του τραμ. Μια μικρή διαδρομή όπου περνώντας μπροστά από την Αγιά Σοφιά και θέλοντας να της ρίξω μια ματιά συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου μου στο λεωφορείο και το τραμ μας έφερε στο λιμανάκι των ferries Eminonoy.

Με ferry περάσαμε τον Βόσπορο,



πρώτη στάση λιμανάκι Haydarpaca,



δεύτερη Kadikoy όπου και κατεβήκαμε πατώντας πλέον στην Ασία και έχοντας αλλάξει σε 5 ώρες, 7 διαφορετικά μεταφορικά μέσα! Υπήρχε βέβαια και η απλούστερη λύση να πάρουμε από Αδριανούπολη λεωφορείο κατ’ ευθείαν για ασιατική πλευρά (περιοχή Harem) αποφεύγοντας μετρό, τραμ και ferry αλλά τα συγκεκριμένα δρομολόγια είναι πολύ αραιά 2-3 μόνον την ημέρα. Στα λίγα μέτρα ήταν το ξενοδοχείο μας.

Μετά από ολιγόωρη ξεκούραση βγήκαμε για αναγνώριση της περιοχής όπου παρ΄όλα τα δεκάδες ταξίδια μας στην Πόλη ερχόμασταν για πρώτη φορά. Το μέρος  είχε πεζοδρόμους και στενά δρομάκια με καταστήματα αλλά κυρίως φαγάδικα και καφέ με κίνηση ανάλογη των παραδρόμων της Ιστικλάλ. Το 50% ντόπιοι και το 50% ξένοι τουρίστες κυρίως Ιταλοί και Ισπανοί ενώ μόνο σε μία περίπτωση άκουσα να μιλούν ελληνικά.

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει όταν καθίσαμε στο Çiya Sofrası, βρίσκοντας κατά τύχη άδειο τραπεζάκι. Τα κεμπάπ ήταν πράγματι υπέροχα αλλά η τσ(ι)ομπάν σαλάτα άγευστη και χωρίς ίχνος λαδιού. Η σύζυγος συνόδευσε με μπύρα ενώ εγώ προτίμησα 2 ποτήρια αριάνι. Ο λογαριασμός στις 55 TL – κάπου 25 ευρώ – όχι φθηνά εδώ που τα λέμε. Μετά το φαγητό περπατήσαμε κατά μήκος όλη τη Moda cad φθάνοντας στη Θάλασσα του Μαρμαρά.

Στην ακτή ένας διάδρομος προχωρούσε αρκετά μέσα στη θάλασσα και κατέληγε σε ένα πλάτωμα σαν νησάκι όπου υπήρχε ένα καφέ-ρεστωράν με τα τραπεζάκια τοποθετημένα στο γύρο, λίγο πάνω από το νερό. Ημίφως, ρομαντικά ζευγαράκια, ήσυχο περιβάλλον και το βρήκα ιδανικό να φάμε τα «σεκέρια» μας και να πιούμε τα «σερμπέτια» μας απολαμβάνοντας και την έκλειψη σελήνης εκείνη τη βραδιά. Πήραμε προφιτερόλ περιχυμένα με ζεστή σοκολάτα και από ένα τσάι. Όταν ήπιαμε το τσάι μας, μας έφεραν και δεύτερο και τρίτο χωρίς να τα ζητήσουμε και όταν τέλος πληρώσαμε το λογαριασμό πρόσεξα ότι είχαν χρεωμένα μόνο τα πρώτα, όχι τα υπόλοιπα. Είδαμε και την έκλειψη σελήνης αλλά μερικά συννεφάκια μας εμπόδισαν να την απολαύσουμε στην εντέλεια. Στην επιστροφή - ήταν ήδη περασμένες 12 – υπήρχαν ακόμη ανοικτά εμπορικά καταστήματα και οι ιδιοκτήτες σε μικρές παρέες καθόταν έξω και έπιναν τσάι όπως στην Ελλάδα αντίστοιχα θα έπιναν τους φραπέδες.

Την επόμενη το πρωί ξύπνησα στις 5.30 από τους κρωγμούς των γλάρων και στις 6 παρά τέταρτο  ήμουν στο δρόμο. Μερικοί μαγαζάτορες στα στενά, ήδη είχαν ανοίξει. Σκούπιζαν τα μαγαζάκια μέσα - έξω και έβγαζαν τις πραμάτειες τους στα πεζοδρόμια. Έκανα μια μεγάλη βόλτα στο φαρδύ δρόμο Haydarpaca Rihtim cad μπροστά στο λιμανάκι Kadikoy όπου από τη μεριά της θάλασσας υπήρχαν καμιά πενηνταριά αφετηρίες αστικών λεωφορείων, έρημες εκείνη την ώρα.



Είδα ένα καφέ Starbucks ανοικτό αλλά το προσωπικό έπλενε τα τραπεζάκια.

– Καπαλί ! μου είπαν μόλις πλησίασα.

Προχώρησα βόρεια για να φωτογραφίσω από μακριά την περιοχή της Αγιά-Σοφιάς όταν ό ήλιος άρχισε να σκάει πάνω από τις πολυκατοικίες στα ανατολικά.



Στην επιστροφή μου ήταν ήδη περασμένες έξι και στην Haydarpaca Rihtim cad ήταν ανοικτά μερικά καφέ – τυροπιττάδικα.



– Γκιουναϊντίν εφέντημ ! μπούγιουρουμ ! με καλωσόρισε ένας χοντρούλης σερβιτόρος ίδιος ο Μαμαλάκης.

- Μπίρ γκαϊβέ, μπίρ κουρού μπουγάτσα, μπίρ καζάν ντιπί, παρήγγειλα και κάθισα σε τραπεζάκι στο φαρδύ πεζοδρόμιο. Παραδίπλα μου ένας νεαρός άνδρας με άσπρο κοντομάνικο πουκάμισο και γραβάτα είχε ανοικτό το λάπτοπ του και εργαζόταν πίνοντας το τσάι του. Στα σκαλιά του διπλανού κτιρίου πίσω από μια κολώνα κοιμόταν ένας άστεγος όχι μεγάλης ηλικίας, ρακένδυτος, με 30 πόντους μούσι. Δυο νεαρές Τουρκάλες κάθισαν παραγγέλνοντας τσάι και καπνίζοντας τα τσιγάρα το ένα πίσω από το άλλο. Η μία φορούσε κόκκινες γόβες με 12ποντο τακούνι.

Εν τω μεταξύ είχε πάει 6.30 και η Πόλη ξυπνούσε. Ο έρημος πριν από λίγο δρόμος απέκτησε κίνηση. Από τις αφετηρίες άρχισαν να φεύγουν τα πρώτα αστικά με 3-4 επιβάτες το καθένα. Ζήτησα το λογαριασμό. Ήταν 7 TL, άφησα 8 και ο σερβιτόρος έκανε μια βαθειά υπόκλιση βάζοντας το χέρι στην καρδιά.

– Τεσεκιούρ εφέντημ

Προχώρησα για το ξενοδοχείο περνώντας για λίγο από την Sogutlu Cesme cad. Στους πεζόδρομους στα νότια είχαν ήδη ανοίξει τα καφέ-πρωινάδικα και μερικοί πελάτες - ξένοι κυρίως - καθόταν. Μια ευχάριστη μυρωδιά από φρεσκοψημένο σιμίτ (κουλούρι με σουσάμι) πλανιόταν στην ατμόσφαιρα.

Ξύπνησα την σύζυγο πήραμε στα γρήγορα το πρωινό μας (εγώ ξαναπήρα δηλαδή) και στις 8.30 διασχίζαμε - σέρνοντας τα βαλιτσάκια μας - την Haydarpaca Rihtim cad προς τις αφετηρίες των αστικών. Η αφετηρία του Ε-10 που πήγαινε στο Sabiha Gökçen International Airport εντοπιζόταν εύκολα. Ήταν ακριβώς στο κέντρο της περιοχής και επί πλέον ενώ όλες οι άλλες αφετηρίες ήταν παράλληλες προς το δρόμο αυτή ήταν λοξή. Οι αναχωρήσεις ήταν κάθε ώρα. Προλάβαμε άνετα των 9.00 και ανεβήκαμε πληρώνοντας το εισιτήριο στον οδηγό 2χ3,50 TL. Η διαδρομή ήταν 1 ώρα και μοιραζόταν σε ένα 20λεπτο στην περιοχή Kadikoy, ένα 20λεπτο σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας με αραιές στάσεις και ένα 20λεπτο στην περιοχή Kurtkoy κοντά στο αεροδρόμιο.

Το Sabiha Gökçen International Airport είναι καινούριο αεροδρόμιο αισθητά μικρότερο από το Ataturk και εξυπηρετεί κυρίως πτήσεις εσωτερικού και loco μεταξύ αυτών και της Easy jet με το Airbus των 12.50 της οποίας θα ταξιδεύαμε.



Παραδώσαμε τις αποσκευές, περάσαμε τους ελέγχους χωρίς κανένα πρόβλημα, αγοράσαμε από το Duty free ένα Yeni raki και ένα Glenfiddich για τον γιο στο Λονδίνο και προχωρήσαμε στο gate αναχώρησης όπου εξελίχθηκε μία σκηνή απείρου κάλλους.

Η συνοδός εδάφους της Easy ζήτησε από ένα νεαρό Τούρκο να χωρέσει την αρκετά ογκώδη χειραποσκευή του στο ειδικό μεταλλικό πλαίσιο που ελέγχει τις διαστάσεις των χειραποσκευών. Ακολούθησε ένας έντονος διάλογος στα τουρκικά και τέλος ο νεαρός έβαλε πάνω στο πλαίσιο το παραφουσκωμένο σακβουαγιάζ του το οποίο φυσικά δεν χωρούσε με τίποτα. Παίρνει φόρα, πηδά στον αέρα και κάθεται με ορμή επάνω και ώ του θαύματος το σακβουαγιάζ χώρεσε σφηνωμένο ενώ οι επιβάτες παράτησαν την ουρά και μαζεύτηκαν γύρω με χάχανα. Άντε τώρα να το ξεσφηνώσει. Το τραβάει με δύναμη πατώντας στη βάση του πλαισίου με αποτέλεσμα να ξηλωθεί το πλαίσιο από την βάση του και να του μείνει στα χέρια μετέωρο μαζί με το σφηνωμένο σάκο του. Ακολούθησε πανζουρλισμός με τις συνοδούς εδάφους να ωρύονται τον κόσμο να χτυπιέται από τα γέλια και τον νεαρό να βγάζει ρούχα από το σάκο του για να τον ξεσφηνώσει.

Εν τέλει η πτήση έγινε στην ώρα της χωρίς άλλα απρόοπτα στη διάρκεια της οποίας πήραμε δυο σάντουιτς με σολομό και δυο κρασάκια πληρώνοντας 15 λίρες. Το A319 δεν ήταν τελείως γεμάτο και είχαμε στη διάθεσή μας όλη τη σειρά των 3 θέσεων.

[McElk]

2. Λονδίνο  

Την ώρα που προσγειωθήκαμε στο μικρό αεροδρόμιο του Luton ο γιός ήταν σε έκτακτη εργασία οπότε κανονίσαμε να συναντηθούμε στο σταθμό του North Greenwich κοντά στο σπίτι του. Βγάλαμε λοιπόν εισιτήρια για το λεωφορείο της Easy Bus προς 14,5 λίρες έκαστο, του οποίου η αφετηρία ήταν στα 20 μέτρα - φάτσα στην μοναδική έξοδο του αεροδρομίου – και σε 1 ώρα περίπου κατεβήκαμε στην Baker Street από όπου παίρνοντας την Jubilee του μετρό φθάσαμε στο North Greenwich. Ο γιός με τη σύντροφό του περίμεναν απίκο. Μετά τα καθιερωμένα, πάμε με το αμάξι σπίτι του.

Το Λονδίνο είναι ανεξάντλητο. Και 20 φορές να πας σαν τουρίστας πάλι κάτι έχεις να κάνεις και να δεις στην 21η φορά. Για την ημέρα εκείνη όμως είχε περάσει ήδη η ώρα και έμενε χρόνος μόνο για βραδινή έξοδο. Αποφασίσαμε για δείπνο στο εξαιρετικό ρεστωράν Gautso στο συγκρότημα Ο2. Θα πηγαίναμε πεζοί, η απόσταση ήταν λιγότερο από 15 λεπτά. Μια υπόνοια ψιχάλας μας έκανε να πάρουμε ομπρέλες. Ενώ βρισκόμασταν στη μέση της διαδρομής στην ερημική περιοχή μεταξύ Millennium Village και Ο2 ξέσπασε μια ξαφνική μπόρα με δυνατό άνεμο που ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσουμε τις ομπρέλες. Σε λίγη ώρα είχαμε γίνει μουσκίδι με τα ρούχα και τα μαλλιά μας να στάζουν. Με τέτοια χάλια βέβαια δεν ήμασταν για το πολυτελές Gautso. Έτσι δειπνήσαμε απλά και οικονομικά στο  Wagamama πάλι στο συγκρότημα του Ο2

Το πρωί της επόμενης κατεβήκαμε με το μετρό στον σταθμό Lambeth North της νότιας όχθης και κατευθυνθήκαμε στο Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο.



Η είσοδος ήταν δωρεάν. Για δυο ώρες περιεργασθήκαμε τα εκθέματα μεταξύ των οποίων ένα πειραματικό γερμανικό αεριωθούμενο καταδιωκτικό του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου,



ένας πύραυλος υποβρυχίων Polaris, ένας V2 όπου φαινόταν ο εσωτερικός μηχανισμός του



ενώ με ιδιαίτερο σκεπτικισμό σταθήκαμε μπροστά στο ομοίωμα του Little Boy, της ατομικής βόμβας που έπληξε την Χιροσίμα. Ένα ξαπλωμένο βαρελάκι με πτερύγια που είναι αδύνατο να το φανταστείς ικανό να προκαλέσει τέτοια καταστροφή. Στη συνέχεια μόνος μου ανέβηκα στον πρώτο όροφο στα εκθέματα της Αίθουσας Μυστικού Πολέμου. Το ενδιαφέρον μου εκτός από τα πολυάριθμα μέσα και όπλα των παλιών κατασκόπων τράβηξε η περιβόητη συσκευή Enigma – γερμανική συσκευή κρυπτογράφησης μεγέθους γραφομηχανής.



Το μουσείο είχε πολλούς χώρους και αίθουσες με εκθέματα και αρκετούς επισκέπτες αλλά ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος.

Πήραμε το μετρό και επόμενος σταθμός οι Βοτανικοί κήποι Κιού (Kew Gardens). Αρκετά μακριά στα περίχωρα του Δυτικού Λονδίνου. Ο χώρος πολύ μεγάλος και οργανωμένος σαν θεματικό πάρκο. Χάρτης με τις διαδρομές, θέσεις των διαφόρων περιπτέρων, καφέ, ρεστωράν, τουαλέτες. Είχε αλμυρούτσικη είσοδο (13,90 λίρες το άτομο) και εκτός από τους αρκετούς επισκέπτες παρά τον άστατο καιρό, υπήρχαν και πολλοί μικροί μαθητές σχολείων. Περίπτερα με διαφορετικές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας φιλοξενούσαν φυτά και άνθη από όλες τις περιοχές του πλανήτη. Αν και έχω ελάχιστες γνώσεις από φυτά το βρήκα ενδιαφέρον ενώ ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος έμεινα στο περίπτερο με τα κακτοειδή.







Θα μπορούσαμε να περάσουμε όλη τη μέρα μας στο πάρκο είχα όμως είχε και κάτι τελευταίο στο πρόγραμμα . Με την γραμμή District κατεβήκαμε στη Sloane Square και κατευθυνθήκαμε προς τη γέφυρα Chelsea. Την διασχίσαμε πήγαινε - έλα και πήραμε την Grosvenor Road προς Pimlico. Σε όλη τη διαδρομή των 3 και βάλε χιλιομέτρων δεν σταμάτησα να κοιτώ και να φωτογραφίζω το Battersea Power Station υπομένοντας τις διαμαρτυρίες και την αγανάκτηση της συζύγου για τον (κατ’ αυτήν) άνευ λόγου ποδαρόδρομο. Τι το ενδιαφέρον όμως είχε για μένα το εγκαταλελειμμένο και μισοερειπωμένο παλιό ατμοηλεκτρικό εργοστάσιο;



Η απάντηση βρίσκεται στους Pink Floyd και το αγαπημένο άλμπουμ των νεανικών χρόνων μου το «Animals». Το Battersea Power Station ήταν το θέμα του εξώφυλλου του άλμπουμ τους!

Για μένα δεν ήταν απλώς ένα ερειπωμένο εργοστάσιο, ήταν ένα μνημείο. Με ικανοποίηση διέκρινα σκαλωσιές στις δύο από τις τέσσερις λευκές τσιμινιέρες δείγμα ότι θα γινόταν κάποια επισκευή.

Όταν επιστρέψαμε στη βάση μας η μέρα έφευγε, η νύχτα ερχόταν και το Gautso στο Ο2 ήταν μονόδρομος. Μπορεί ο ουρανίσκος σε λίγο να ξεχνούσε τη θεσπέσια γεύση του μισοψημένου φιλέτου αλλά το πορτοφόλι μου θα έκανε καιρό να ξεχάσει το λογαριασμό !

Ξυπνήσαμε 6 το πρωί, ο γιός μας μετέφερε στο North Greenwich όπου πήραμε το μετρό για Χήθροου. Σε μια σειρά από γκισέ του τέρμιναλ 3 είδαμε τον κωδικό μας : S.A.S.

Σε δυο ώρες θα άπλωνα τις αρίδες μου στην 17C του Boeing 737-500 της πτήσης LON-OSL. Το αεροσκάφος δεν είχε οθόνες, σέρβιραν δωρεάν καφέ ή τσάι ενώ τα υπόλοιπα ποτά και φαγητά ήταν επί πληρωμή. Σε δύο ώρες και κάτι προσγειωθήκαμε στο Όσλο. Το αεροδρόμιο μας ήταν γνώριμο από ταξίδι στο Nordkapp λίγα χρόνια πριν.



Είχαμε στη διάθεσή μας ένα δίωρο για να πιούμε με την ησυχία μας ένα καπουτσίνο και να κάνουμε (η σύζυγος δηλαδή) λίγα ψώνια από τα καταστήματα. Αγόρασα κι εγώ ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου να αντικαταστήσω τα χαμένα στην Κων/πολη. Έμελε να τα χάσω κι αυτά σε 10 μέρες (μού ’πεσαν από το πλοίο) στον παγωμένο Αρκτικό Ωκεανό !

[McElk]

3. Longyearbyen

Στην επόμενη πτήση OSL–TOS με Boeing 737-600 για Τρόμσο είχα διαλέξει την 20C (πάντα προτιμώ διάδρομο) ενώ το αεροπλάνο είχε 100% πληρότητα. Για σάντουιτς και κρασάκι που πήραμε πληρώσαμε από 105 NOK

Στο Τρόμσο κατεβήκαμε παίρνοντας και τις χειραποσκευές μας.



Η πτήση για Longyearbyen θεωρείται πτήση εξωτερικού. Περιμέναμε μ’ αυτούς που συνέχιζαν το ταξίδι τους σε μια μικρή αίθουσα του ισογείου. Σε 20 λεπτά περάσαμε από το γκισέ για έλεγχο μόνο της κάρτας επιβίβασης και ξανανεβήκαμε στο ίδιο αεροπλάνο στις ίδιες θέσεις. Τώρα όμως η πληρότητα ήταν μόνο 35% και η διπλανή μας θέση άδεια. Η πτήση TOS-LYR θα διαρκούσε κοντά μιάμιση ώρα.

Στις 8.20 το βράδυ της 18/6 προσγειωθήκαμε στο Longyearbyen. Ποιο βράδυ όμως ; Το ταξίδι στο αρχιπέλαγος ήταν 12ήμερο αλλά γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι στην ουσία θα ήταν μια μεγάλη μέρα ή ακριβέστερα ένα συνεχές μεσημέρι-απομεσήμερο που θα διαρκούσε 282 ώρες !! Ο ήλιος όλο το 24ωρο διέγραφε κύκλους στον ουρανό (ελλείψεις για την ακρίβεια) και είτε ήταν 4 το μεσημέρι είτε 4 μετά τα μεσάνυκτα ήταν ένα και το αυτό. Κατεβήκαμε από τη σκάλα του αεροπλάνου κατ’ ευθείαν στο έδαφος και περπατήσαμε με τα πόδια για την αίθουσα αφίξεων του μικρού αεροδρομίου. Οι περισσότεροι επιβάτες έδειχναν έκπληκτοι και ενθουσιασμένοι φωτογραφίζοντας τα πάντα στο γύρο.



Στην ορθογωνική και ψηλοτάβανη αίθουσα υπήρχε ένας ιμάντας παραλαβής αποσκευών, το κέντρο του οποίου κοσμούσε μια πολική αρκούδα, ένα γραφειάκι ενοικιάσεως αυτοκινήτων, ένα μαγαζάκι με σουβενίρ και 3-4 γκισέ εισιτηρίων με τον ιμάντα παραλαβής αποσκευών για τις αναχωρήσεις. Δίπλα υπήρχε μια ακόμη αίθουσα για τις αναχωρήσεις με το σύστημα ελέγχου χειραποσκευών και ένα κυλικείο. Οι επιγραφές στα Νορβηγικά, Αγγλικά και … Ρωσικά!



 

Το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρτ αποτελεί (μαζί με το νησί Γιάν Μαγιέν) υπερπόντιο αυτοδιοικούμενο έδαφος της Νορβηγίας, με ευρείες εξουσίες του Διοικητή. Κάτι ανάλογο με το δικό μας Άγιο Όρος. Αποτελείται από 4 μεγάλα νησιά με μεγαλύτερο την Σπιτσβέργη και αρκετά μικρότερα. Κατοικημένο είναι μόνο η Σπιτσβέργη (2500 κάτοικοι). Πρωτεύουσα είναι το Longyearbyen με 2000 κατοίκους. Διαθέτει τμήματα πανεπιστημίου, μουσείο, τράπεζα, ταχυδρομείο, 10-15 καταστήματα τουριστικά – εμπορικά, ένα σουπερμάρκετ, 3-4 ξενοδοχεία, σχολείο, στην περιοχή του λιμανιού καταστήματα εξοπλισμού, συνεργεία κλπ. και φυσικά αεροδρόμιο.

Με το που παραλάβαμε τις αποσκευές μας κάναμε όπως όλοι οι υπόλοιποι την ίδια κίνηση. Βγάλαμε και φορέσαμε τα χοντρά χειμωνιάτικα μπουφάν μας. Η θερμοκρασία έξω ήταν στους 4 βαθμούς. Μερικοί από τους επιβάτες ήταν ντόπιοι και έφυγαν με τα αυτοκίνητά τους, μερικοί με ταξί, οι υπόλοιποι χωρέσαμε σε ένα λεωφορείο που περίμενε έξω ενώ 3-4 με σακίδια ξεκίνησαν ποδαράτοι για τον οικισμό που απείχε 5 km. Το εισιτήριο είχε 50 ΝΟΚ και το λεωφορείο σε λίγα λεπτά διασχίζοντας έναν ασφαλτοστρωμένο δρόμο δίπλα στη θάλασσα



και περνώντας μπροστά από το μικρό λιμάνι έφτασε στην πρώτη στάση που ήταν και το ξενοδοχείο μας όπου κατεβήκαμε με 6-7 άλλα άτομα. Η κοπέλα στη reception του Radisson Blu Polar Hotel ήταν ταχύτατη και σε λίγα λεπτά είμαστε στο superior δωμάτιό μας, με θέα το Isfjorden.

Μετά μια ώρα κατεβήκαμε στο ρεστωράν για δείπνο. Προκειμένου να έχουμε εκπλήξεις με άγνωστα φαγητά προτιμήσαμε τον μπουφέ με 300 ΝΟΚ το άτομο. Πήραμε μια ποικιλία από ψαρικά στα τεράστια πιάτα κυρίως σολομό και γαρίδες και  ζήτησα τον κατάλογο με τα κρασιά. Τον άνοιξα και έμεινα άγαλμα. Δεν υπήρχε μπουκάλι φθηνότερο από 40 ευρώ ! Παρήγγειλα ένα από τα φθηνότερα και στρογγυλοποίησα τον λογαριασμό με το πουρμπουάρ στα 1000 ΝΟΚ. Πλέον στη λίστα μου σαν ακριβότερη χώρα η Ισλανδία υποβιβάστηκε στη δεύτερη θέση.

Με τις αλλεπάλληλες πτήσεις και τον ήλιο έξω να μεσουρανεί είχαμε χάσει εντελώς την αίσθηση του χρόνου. Έτσι μετά το δείπνο μας κατά τις 00.30 π.μ. φορέσαμε τις μπότες μας και τα γυαλιά ηλίου και βγήκαμε για μια πρώτη γνωριμία με την «πρωτεύουσα». Πήραμε τον κεντρικό δρόμο και περπατήσαμε για μια περίπου ώρα. Σαν τουρίστες εδώ είχαμε ένα μοναδικό πλεονέκτημα : μπορούσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου και χωρίς φλας!







Άναψα (για να το γιορτάσω) ένα μικρό Romeo & Juliet. Οι δρόμοι ήταν έρημοι, τα καταστήματα κλειστά, οι κάτοικοι τηρούν τα ωράριά τους κανονικά άσχετα με τη συνεχή μέρα. Συναντήσαμε 5-6 μικρές παρέες προφανώς νεοφερμένων που είχαν βγει την πρώτη βόλτα τους και λίγους νεαρούς έξω από το μπαρ «Svalbar».



Ένα άτομο πέρασε έχοντας στον ώμο κρεμασμένη μια καραμπίνα Mauser. Στα γύρω βουνά υπήρχε αρκετό χιόνι και στην κεντρική πλατεία του οικισμού μια λευκή λιμουζίνα!



Κατά τις 2 π.μ. αποφασίσαμε ότι έπρεπε να πάμε για ύπνο. Στην είσοδο του ξενοδοχείου υπήρχε ειδικός χώρος με ράφια για τις μπότες. Τις έβγαζες και μέσα κυκλοφορούσες είτε με ελαφριά παπούτσια είτε με παντόφλες ή … κάλτσες ακόμη και στο ρεστωράν.

[McElk]

Σηκώθηκα κατά τις 7 π.μ. και ενώ η σύζυγος κοιμόταν πήρα τη φωτογραφική μου και βγήκα. Έκανα μια μεγάλη βόλτα στον οικισμό που ήταν αραιοχτισμένος και στην άκρη του είχε ένα ρέμα. Το 90% των κτισμάτων ήταν ισόγειες ή διώροφες κατοικίες με εξωτερική επένδυση σανίδια βαμμένα σε ζωηρά χρώματα.



Όλες σχεδόν είχαν ένα χώρο δίπλα στην είσοδο όπου φύλαγαν τα σκι και τα έλκηθρά τους.



Η θεμελίωση ήταν με ξύλινους πασσάλους και είχαν κάποιο ύψος από το ανώμαλο έδαφος. Σε διάφορες απλωσιές ήταν παρκαρισμένα κατά δεκάδες τα χιονοσκούτερ και μερικά σήματα κυκλοφορίας στους δρόμους αναφερόταν σ’ αυτά. 7 μήνες το χρόνο μ’ αυτά γίνεται η κυκλοφορία.



Ένα μεγάλο κρουαζιερόπλοιο πλησίαζε στο λιμάνι το οποίο αν και μικροσκοπικό πρέπει να είχε μεγάλο βάθος για να υποδέχεται τέτοια πλοία.



Πήρα έναν ανηφορικό δρόμο και περνώντας από εγκαταστάσεις για μεταφορά άνθρακα άλλες σε λειτουργία άλλες σε αχρησία,



έφθασα μπροστά στην εκκλησία του οικισμού.



Με προσπέρασαν δυο νεαρές κοπέλες με ποδήλατα, η μια είχε περασμένη στον ώμο μια καραμπίνα Mauser.

Γύρισα στο ξενοδοχείο για πρωινό με την σύζυγο και ξαναβγήκα με το σακίδιο μου. Περπάτησα προς το λιμάνι. Το κρουαζιερόπλοιο είχε ήδη δέσει και πολυάριθμοι τουρίστες επιβιβαζόταν σε λεωφορεία που περίμεναν να τους μεταφέρουν στον οικισμό. Σε λίγες ώρες θα επέστρεφαν φορτωμένοι τσάντες με σουβενίρ.



Ο τουρισμός τα τελευταία χρόνια ολοένα και περισσότερο αντικαθιστά το κάρβουνο σαν πηγή εισοδήματος του Σβάλμπαρτ.



Χαμογέλασα στους τουρίστες που είχαν πάρει σειρά να φωτογραφηθούν στην τριγωνική πινακίδα με την αρκούδα στη έξοδο του λιμανιού με την επιγραφή «Gjelder hele Svalbard»



και προχώρησα προς το αεροδρόμιο. Περπατούσα πάνω από μισή ώρα στον στενό ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Στα δεξιά του δρόμου μετά το λιμάνι υπήρχε μια μεγάλη εγκατάσταση συγκέντρωσης κάρβουνου και φόρτωσης σε πλοία, με λοφίσκους από το υλικό.



Στα αριστερά του ένα ρέμα που τροφοδοτούνταν με νερό από μικρά ρυάκια από το λιώσιμο των πάγων και πιο πάνω ξύλινοι πυργίσκοι που παλαιότερα χρησίμευαν για τα συρματόσχοινα των βαγονέτων μεταφοράς κάρβουνου - σε αχρησία σήμερα.



Πλησίαζα στην ανατολική άκρη του αεροδρομίου εξετάζοντας επισταμένα τα υψώματα νότια. Και τότε το είδα. Έβγαλα τα κιάλια μου για να βεβαιωθώ. Άφησα τον ασφαλτόδρομο και πήρα έναν ανηφορικό φιδογυριστό χαλικόδρομο. Σε είκοσι λεπτά έφτασα. Πρώτα η πινακίδα με την πομπώδη επιγραφή. “Svalbard Global Seed Vault” και μετά η παράξενη είσοδος που από πλάγια είχε σχήμα τραπεζίου. Ήταν περίπου δυόμιση μέτρα στο πλάτος και οκτώ στο ύψος. Στο κατώτερο ένα τρίτο του ύψους ήταν η διπλή πόρτα στο μεσαίο τρίτο ήταν ένα πλαίσιο με περσίδες και στο ανώτερο τρίτο μια περίεργη κατασκευή σαν κομμάτια καθρέπτη διαφόρων σχημάτων και χρωμάτων.



Ήταν η κιβωτός σπόρων της ανθρωπότητας ! ή καλύτερα η είσοδός της. Η κυρίως εγκατάσταση με θαλάμους όπου φυλάσσονται σπόροι από όλα τα φυτά του πλανήτη είναι μέσα στο βουνό. Είναι τέτοιες οι συνθήκες θερμοκρασίας, υγρασίας κλπ που οι σπόροι αυτοί θα επιζήσουν για εκατοντάδες χρόνια μιας παγκόσμιας καταστροφής.

Αφού επιθεώρησα επισταμένα την εγκατάσταση πήρα το δρόμο της επιστροφής. Είχα δει και κάτι συρτά ίχνη από περπάτημα ζώου πάνω στο χιόνι και ήμουν λιγάκι ανήσυχος. Σε όλη τη διαδρομή μου στο χαλικόδρομο δεν είχα δει ψυχή ζώσα. Μόνο μακριά στον παραλιακό ασφαλτόδρομο περνούσε που και που κάποιο αυτοκίνητο. Έκοψα δρόμο από το φυσικό έδαφος παίρνοντας τον κατήφορο. Ήταν ένα χαμηλό χόρτο σε ξεθωριασμένο καφεπράσινο χρώμα μαλακό σαν σφουγγάρι, κάνοντας τις μπότες μου να βουλιάζουν 5 εκατοστά καθώς βάδιζα.



Είχε στεγνώσει το στόμα μου από τη δίψα και δεν είχα πάρει μαζί μου νερό. Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι εδώ και δέκα λεπτά περπατούσα δίπλα σε ένα ρυάκι. Έσκυψα και ήπια με τη χούφτα μου. Σε μια ώρα συναντιόμουν με την σύζυγο στο προχώλ του ξενοδοχείου. Αυτή είχε πάει στα τουριστικά καταστήματα για κάποια σουβενίρ.



Ήταν ήδη μεσημέρι.

- Πάμε να φάμε κάτι πρόχειρο τώρα και τρώμε καλά το βράδυ, της είπα. Σ’ ένα πλάι μπροστά στο ξενοδοχείο το μάτι μου πήρε ένα σανιδάκι. Μου ήρθε μια φαεινή ιδέα. Έστησα όρθιο το σανιδάκι και μέτρησα τη σκιά του. Ήταν ακριβώς δυο φορές το ύψος. Επανέλαβα την μέτρηση σε διάφορες ώρες του 24ωρου και διαπίστωσα ότι το μήκος σκιάς που έριχναν τα αντικείμενα ήταν από 2 το λιγότερο ως 5 φορές το περισσότερο το ύψος τους. Καθίσαμε στο Fruene café, ένα καφέ- ταχυφαγείο στον κεντρικό δρόμο με τα καταστήματα και πήραμε μια μικρή πίτσα ένα σάντουιτς με καπνιστό κοτόπουλο και μια μεγάλη μπύρα προς 200 ΝΟΚ. Τριγυρίσαμε λίγο και πήγαμε για ξεκούραση.

Νωρίς το απόγευμα και μετά από μια σάουνα στο ξενοδοχείο βγήκαμε και κατηφορίσαμε προς το Μουσείο το οποίο συστεγαζόταν με το Πανεπιστήμιο, μόλις 150 μέτρα από το ξενοδοχείο μας.



Πληρώσαμε τα εισιτήρια προς 75 ΝΟΚ έκαστο και σε χώρο της εισόδου βγάλαμε τις μπότες και φορέσαμε παντόφλες που υπήρχαν σε ράφια κατά νούμερα. Η πανίδα της περιοχής με κεντρικό έκθεμα φυσικά την πολική αρκούδα, εκθέματα από την ζωή των πρώτων ανθρακωρύχων και κυνηγών και η ιστορία του οικισμού.



Μετά μια εκτεταμένη βόλτα και άφθονες φωτογραφίσεις περάσαμε από το ρεστωράν KROA για βραδινό.



Υπέροχα φαγητά σερβιρισμένα σε τεράστια πιάτα, τιμές σε λογικά επίπεδα και περιβάλλον άπαιχτο. Πήραμε μια σούπα που αποδείχθηκε κανονικό φαγητό δυο πιάτα με σολομό και μπύρες. Το λογαριασμό συμπληρώσαμε σε 650 ΝΟΚ με το πουρμπουάρ.    

Από το Sval-bar ακουγόταν μουσική σε χαμηλή ένταση. Τα στορ στα παράθυρα ήταν κλειστά αλλά το φώς του ήλιου έμπαινε από την τζαμόπορτα εισόδου. Κάπου 20 θαμώνες σε 4-5 παρέες. Πήραμε μια βότκα και μια μπύρα Guinness. Η σύζυγος ζήτησε ποπ κορν και της έφεραν μια γαβάθα χωρίς έξτρα χρέωση. Πληρώσαμε το λογαριασμό (45 ΝΟΚ για τη βότκα και 49 για τη μπύρα) στρογγυλεύοντας σε 100 ΝΟΚ και ώρα 12 κατευθυνθήκαμε για ύπνο στο ξενοδοχείο. Σε ένα πλάτωμα μικρά παιδιά έπαιζαν με τα ποδήλατα και τα πατίνια τους. Αναρωτηθήκαμε αν οι γνωστές φράσεις των μανάδων : «παιδιά ελάτε σπίτι, είναι αργά, νύχτωσε !» είχαν νόημα εδώ.

Είχα χάσει τελείως το ρυθμό μου. Η συνεχής μέρα ήταν κάτι το περίεργο. Ο ήλιος όταν δεν είχε σύννεφα ήταν συνεχώς ορατός πάνω από τις γύρω βουνοκορυφές. Ήταν βεβαίως και εποχή γύρω από το θερινό ηλιοστάσιο (21 Ιουνίου) οπότε η ηλιοφάνεια ήταν στο αποκορύφωμα. Στη μιάμιση μετά τα «μεσάνυχτα» ξύπνησα και βγήκα έξω. Πέρασα για λίγο από το Sval-bar και πήρα μια βότκα. Λίγοι πελάτες πάλι, μερικοί έπαιζαν μπιλιάρδο και βελάκια. Έξω το φως εκτυφλωτικό.

Στο δρόμο κάθε τόσο συναντούσα και κάποιον.



Με προσπέρασε μια κοπέλα που έκανε τροχάδην με φόρμες γυμναστικής (ώρα 02.15) ενώ ένας τάρανδος έψαχνε για βοσκή στην άκρη του δρόμου.

[McElk]

4. Barentsburg

Το Barentsburg είναι ένας Ρωσικός οικισμός που στις δόξες του είχε μερικές χιλιάδες κατοίκων σήμερα μόνο 400 που ασχολούνται με την εξόρυξη κάρβουνου. Μετά το πρωινό περιμέναμε έξω από το ξενοδοχείο όπου πέρασε το ήδη γεμάτο λεωφορείο του πρακτορείου στο οποίο είχαμε κάνει τις κρατήσεις και μας πήρε τελευταίους για το λιμάνι. Σαλπάραμε στις 09.00 με ένα μικρό πλοιάριο που έπαιρνε κάπου 40 επιβάτες. Ένας ρώσος ναυτικός που εκτελούσε χρέη ξεναγού (αλλά και ψήστη στο μπάρμπεκιου !) μας κατατόπισε στα αγγλικά με έντονη ρωσική προφορά για τα μέσα διάσωσης που περιλάμβαναν και ολόσωμη πλαστική στολή.



Κατευθυνθήκαμε δυτικά και μετά δυόμισι περίπου ώρες φθάσαμε στον παγετώνα Esmark στην απέναντι ακτή του Isfjorden από το Barentsburg. Πλησιάζοντας με χαμηλή ταχύτητα στον παγετώνα μια γαλάζια φάλαινα «φυσητήρας» έκανε βόλτες κοντά στο πλοίο.



Το νερό για μερικές εκατοντάδες μέτρα ήταν παγωμένο



και έτσι δεν ήταν δυνατή η προσέγγιση στον παγετώνα.



Σταματήσαμε σ’ αυτό το σημείο για κάπου μισή ώρα και φάγαμε στο μπάρμπεκιου που είχαν ετοιμάσει στο κατάστρωμα.



Σαλάτες, σολομό και κρέας από ένα είδος φάλαινας που επιτρέπεται το ψάρεμα. Το κρέας ήταν σπογγώδες και στην αρχή το πέρασα για συκώτι μοσχαρίσιο. Βάλαμε πλώρη για Barentsburg όπου θα φτάναμε σε 1 ώρα. Πήρα ένα κονιάκ από το μπαρ του πλοίου προς 40 ΝΟΚ αφήνοντας και 10 πουρμπουάρ. Άναψα ένα Guandanamera μεσαίο μέγεθος.

Το πρώτο που φάνηκε από το Barentsburg ήταν το ελικοδρόμιο.



Ο οικισμός χτισμένος σε πλαγιά φαίνεται ολόκληρος. Τα κτίρια ετερόκλητης αρχιτεκτονικής άλλα μεγάλα πολυώροφα από μπετόν άλλα ξύλινα, στην πλειοψηφία τους εγκαταλελειμμένα.







Ανάμεσα τους ξεχώριζαν ορισμένα που όταν λειτουργούσε κανονικά ο οικισμός ήταν δημόσιοι χώροι :

Ταχυδρομείο,



σχολείο,



γυμναστήριο ενώ πολλά είχαν σχέδια και παραστάσεις από τη Σοβιετική εποχή.





Σε περίοπτο σημείο μιας αδιαμόρφωτης και χορταριασμένης πλατείας βρισκόταν η προτομή του Λένιν.



Ένα ξύλινο κτίριο είχε πάρει μεγάλη κλίση προφανώς από καταστροφή των πασσάλων θεμελίωσης



ενώ το εγκαταλελειμμένο κτίριο δίπλα στο ξενοδοχείο ήταν γεμάτο με  φωλιές γλάρων στα πρέκια των παραθύρων.



Μείναμε στον οικισμό μιάμιση ώρα. Μας έγινε μια σύντομη ξενάγηση στους κεντρικούς δρόμους





και καταλήξαμε στο ξενοδοχείο το οποίο επισκευαζόταν. Στο υπερυψωμένο ισόγειο είχε ένα μαγαζάκι με σουβενίρ και ένα ταχυδρομικό γραφείο όπου οι επισκέπτες μπορούσαν να βάλουν σε κάρτες αναμνηστικές σφραγίδες. Στο μπαρ «78ος Παράλληλος» παρήγγειλα δυο βότκες Stolichnaya. Είχαν από 20 ΝΟΚ και άφησα 50 στην ψηλή ρωσίδα μπαργούμαν με το περμανάντ μαύρο μαλλί. Αγόρασα και ένα κουτάκι εξαιρετικό χαβιάρι με 200 ΝΟΚ. Ήπιαμε τις βότκες στα όρθια ακουμπισμένοι στον πάγκο και βγήκαμε από το μπαρ. Στο διάδρομο ένας χαρακτηριστικός πίνακας.



Περάσαμε για λίγο από το μικρό μουσείο για αγορά κάποιου σουβενίρ αλλά δεν είχαμε χρόνο για τα εκθέματα. Στο δρόμο για το λιμάνι έκανα μια μικρή παράκαμψη για την μικροσκοπική εκκλησία.



Η επιστροφή στο Longyearbyen κράτησε περίπου δυόμιση ώρες. Πλέοντας παράλληλα με την νοτιοανατολική ακτή του Isfjorden με τις απότομες πλαγιές των βουνών διαβρωμένες από την συνεχή ροή των νερών με το λιώσιμο των πάγων, να έχουν αποκτήσει ομοιόμορφους γεωλογικούς σχηματισμούς.



Σε μερικά σημεία της ακτής υπήρχαν ερειπωμένα κτίσματα.



Το βράδυ δειπνήσαμε πάλι στο KROA



και μετά τα «μεσάνυκτα» έκανα πάλι τα δικά μου. Σηκώθηκα δηλαδή στις 1.30 π.μ. και βγήκα για βόλτα για μια περίπου ώρα. Μια παρέα νεαρών με σακίδια κατηφόριζαν τον κεντρικό δρόμο. Δυο μεγάλα ορνιθοειδή σαν χήνες αλλά με μυτερό ράμφος βοσκούσαν αμέριμνα. Έξω από το Fruene café ένα βανάκι ξεφόρτωνε προμήθειες και στο βάζο μπροστά στο χάλκινο άγαλμα του ανθρακωρύχου υπήρχε ένα φρέσκο τριαντάφυλλο.



Πέρασα από το Sval-bar για ένα τελευταίο αλλά είχε πάει ήδη 2.15 και το βρήκα κλειστό. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες και γύρισα να συνεχίσω τον ύπνο μου.

[McElk]

5. Pyramiden

Την επόμενη θα πηγαίναμε ημερήσια κρουαζιέρα στον εγκαταλελειμμένο Ρωσικό οικισμό Pyramiden. Πάλι με το ίδιο πλοιάριο και ακριβώς το ίδιο πρόγραμμα. Προσέγγιση δηλ. σε παγετώνα (τον Nordenskiöld)



γεύμα μπάρμπεκιου στο κατάστρωμα και επίσκεψη στον οικισμό.


   


Στο λιμάνι μας υποδέχτηκε ένας νεαρός Ρώσος ξεναγός με ένα Mauser κρεμασμένο στον ώμο του. Το ίδιο όπλο πήρε αυτή τη φορά και ο ξεναγός του πλοίου που συνόδευσε.



Ο οικισμός ήταν σε αρκετή απόσταση από το λιμάνι.

   



Στην είσοδό του μία πυραμοειδής κατασκευή από σίδηρο και από κάτω το τελευταίο βαγόνι κάρβουνου προτού εγκαταλειφθεί ο οικισμός (υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες).





Παντού χαλάσματα,



εγκαταλελειμμένα μηχανήματα που σκούριαζαν,



κατάκλειστα κτίρια με σανίδες καρφωμένες στα κουφώματα των ισογείων











και κάρβουνο παντού. Δυο κτίρια ήταν ανοικτά και επισκέψιμα. Ένα πολύκεντρο με αίθουσες γυμναστικής, μουσικής, χορού, πισίνα με έντονα τα σημάδια της εγκατάλειψης που είχε την επιγραφή Юрий Гагарин



και στο οποίο φωτογραφίες έδειχναν τις παλιές του δόξες ενώ τώρα γινόταν κάποια υποτυπώδης συντήρηση







και το ξενοδοχείο όπου έμεναν οι λιγοστοί (17 το καλοκαίρι - 2 το χειμώνα) Ρώσοι. Αυτοί ασχολούνται με την φύλαξη του οικισμού και μερικές εργασίες συντήρησης.  Και εδώ η προτομή του Λένιν να ατενίζει αγέρωχη την έρημη πλατεία,



και παραστάσεις από την Σοβιετική εποχή.



Μετά την δίωρη περίπου ξενάγηση μπήκαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου



και παρήγγειλα ως συνήθως δυο ποτηράκια βότκα από την ξανθιά ρωσίδα.



Στο δρόμο της επιστροφής στο λιμάνι πήρα από κάτω ένα μεγάλο κομμάτι πετροκάρβουνο για ενθύμιο, το ξέπλυνα σε νερό και το έβαλα στο σάκο μου.

Τα καλά τραπέζια δίπλα στα παράθυρα του KROA ήταν όλα ρεζερβέ ! Ο σερβιτόρος μας υπέδειξε ένα - δυο στο κέντρο. Είπα ότι θα περάσουμε αργότερα και φύγαμε. Περπατήσαμε λίγο μέχρι το Hotel Spitsbergen και ανεβήκαμε στο ρεστωράν Funktionaermessen. Στην υποδοχή δεν ήταν κανείς. Έριξα μια ματιά στη σάλα. Στενόμακρη αίθουσα, αλλά λίγα τραπέζια είχαν καλή θέα και αυτά πιασμένα από κόσμο. Τι κόσμος όμως ! Οι άνδρες κουστουμαρισμένοι – γραβατωμένοι, οι κυρίες με τουαλέτες, οι σερβιτόροι με παπιγιόν. Αναρωτήθηκα μήπως έχει κανένα επίσημο δείπνο το πανεπιστήμιο. Δίπλα στην κάβα ήταν το μενού … 9 πιάτων της ημέρας ! Μου σηκώθηκε η τρίχα. Το μενού κόστιζε 1200 ΝΟΚ το άτομο ! Την κάναμε με τρόπο και ξαναπεράσαμε από το KROA. Το τραπέζι που μας είχε υποδείξει ο σερβιτόρος ήταν ακόμη ελεύθερο. Καθίσαμε και εν τέλει μια χαρά ήταν. Για δυο φιλέτα και ένα μπουκάλι cote du Rhone πληρώσαμε 783 και στρογγυλοποιώντας με το πουρμπουάρ  830 ΝΟΚ



ενώ η λευκή προτομή του Λένιν μας παρακολουθούσε βλοσυρή από το μπαρ.

[McElk]

6. Trollsteinen plateau

Ξύπνησα σκεφτικός. Η αναχώρηση από το λιμάνι για την πολυήμερη κρουαζιέρα ήταν στις 5 το απόγευμα. Είχα στη διάθεσή μου αρκετές ώρες για αυτό που είχα προγραμματίσει. Ανάβαση στο δεύτερο από τα τρία βουνά πίσω από το Longyearbyen (Trollsteinen plateau)  και εξερεύνηση του εγκαταλελειμμένου ορυχείου στην πλαγιά. Οι παλιές εγκαταστάσεις και μηχανήματα είναι η αδυναμία μου. Βέβαια η καλύτερη λύση αν θέλει να εξερευνήσει κανείς την περιοχή είναι οι διάφορες περιηγήσεις με οργανωμένα τουρς που κάνουν τοπικά γραφεία με έμπειρους ξεναγούς, μέτρα ασφαλείας κλπ, δεν είχα όμως χρόνο για κάτι τέτοιο. Η σύζυγος δεν είχε καμία διάθεση για τέτοια ταλαιπωρία και θα έκανε βόλτες στα καταστήματα του οικισμού. Οι πληροφορίες που είχα για τις προφυλάξεις  θα μου φαινόταν υπερβολικές αν δεν είχα δει κάποιο ντοκιμαντέρ του Discovery για δυο επιθέσεις πολικών αρκούδων στην περιοχή τα τελευταία χρόνια. Έτσι για κάθε ενδεχόμενο μετά το πρωινό πήγα στον παραλιακό δρόμο στο κατάστημα «Ingeniør G. Paulsen» και ζήτησα να νοικιάσω μια καραμπίνα.



- Πρέπει να έχετε άδεια, μου είπε ο μεγαλόσωμος υπάλληλος.

Είχα τις πληροφορίες μου ότι για να απομακρυνθείς από οικισμό επιβάλλεται να είσαι οπλισμένος αλλά δεν δίνουν όπλα ανεξέλεγκτα. Πρέπει να αποδείξεις ότι γνωρίζεις από χειρισμό και ασφάλεια αλλιώς πρέπει να απευθυνθείς για άδεια στο γραφείο του κυβερνήτη. Έτσι είχα φροντίσει να πάρω μαζί μου (με αγγλική μετάφραση σε δικηγόρο) την άδεια κατοχής κυνηγετικού όπλου την οποία και έδειξα στον υπάλληλο. Μου είπε Ο.Κ. της έβγαλε φωτοτυπία και έφερε ένα παλιό Mauser με 10 σφαίρες σε πλαστική θήκη. Με ρώτησε αν γνωρίζω το όπλο και είπα όχι τον συγκεκριμένο τύπο. Έβγαλε 4 πλαστικές σφαίρες και μου έκανε μια επίδειξη. Γέμιση, ασφάλιση, όπλιση κλπ. Μου έδωσε να επαναλάβω το ίδιο. Ο χειρισμός ήταν αρκετά απλός και με σχετική ευκολία επανέλαβα τις κινήσεις. Κατόπιν με ενημέρωσε για τα μέτρα ασφαλείας μέσα στον οικισμό : άδειο το όπλο, ανοικτό το κλείστρο κλπ. Συμπλήρωσε ένα διπλότυπο με τα στοιχεία υπογράψαμε και οι δυο και παίρνοντας το όπλο πέρασα από το ξενοδοχείο πήρα το σακίδιό μου και ξεκίνησα.

Σε μισή ώρα είχα βγει από τον οικισμό στο ύψος του ορυχείου και άρχισα την ανάβαση.



Όταν απομακρύνθηκα αρκετά σταμάτησα σ’ ένα πλάτωμα και γέμισα το όπλο.



Η ανάβαση ήταν πολύ πιο δύσκολη από ότι υπολόγιζα. Η κλίση ήταν πολύ απότομη



και οι μπότες βούλιαζαν στο υγρό ανακατεμένο με κάρβουνο χαλίκι κατά 5-10 εκατοστά.  Το σακίδιο το αισθανόμουν ασυνήθιστα βαρύ και επί πλέον είχα και το βάρος του όπλου κάπου 4,5 κιλά.

Τα δυσκολότερα σημεία ήταν εκεί που είχε χιόνι. Μετά μισή ώρα και με τη γλώσσα έξω έφτασα στο ορυχείο και άρχισα να το περιεργάζομαι ακροβατώντας σε μια σάπια ξύλινη γέφυρα.



Από μια πόρτα που έχασκε ανοικτή μπήκα και εξερεύνησα τις εγκαταστάσεις.



Πήρα μερικές φωτο του οικισμού από ψηλά



και συνέχισα την απότομη ανάβαση ώσπου σταμάτησα λαχανιασμένος λίγο πριν την κορυφή. Είχα υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις μου. Αποφάσισα να προχωρήσω στη ευθεία χωρίς να ανεβώ άλλο σε ύψος και να γυρίσω πίσω κάνοντας ένα μεγάλο κύκλο. Μετά αρκετή πορεία θέλησα να βάλω το μπουφάν μου μέσα στο σακίδιο. Και τότε ανακάλυψα την αιτία του υπερβολικού βάρους του. Τόση ώρα κουβαλούσα μαζί μου το 2,5 κιλών πετροκάρβουνο που είχα πάρει για ενθύμιο από το Pyramiden !

Η επιστροφή ήταν ευκολότερη. Πέρασα από μια μισγάγκεια όπου το δύσβατο έδαφος διακοπτόταν για μια υποτυπώδη βλάστηση όπου κυριαρχούσε ένα κίτρινο λουλουδάκι



και σε δυο ώρες είχα επιστρέψει. Η σύζυγος περίμενε πίνοντας το καφεδάκι της στα εξωτερικά προφυλαγμένα με τζαμαρία τραπεζάκια του ξενοδοχείου που εξυπηρετούσαν τους καπνιστές. Είχε ζέστη σήμερα, το θερμόμετρο έδειχνε 6 βαθμούς. Παρέδωσα το όπλο στο κατάστημα πληρώνοντας για την ενοικίαση της 1 μέρας 150 ΝΟΚ. Καλέσαμε ταξί στο ξενοδοχείο φορτώσαμε τα βαλιτσάκια και 5 το απόγευμα ήμαστε στο μικρό λιμάνι. Το πλοίο «Plancius» περίμενε και το ταξίδι άρχιζε με απώτερο προορισμό το νησάκι Phippsoya στον 81ο παράλληλο !

[McElk]

7.Ny-Ålesund

Οι υπόλοιποι συνταξιδιώτες μας – βορειοευρωπαίοι κυρίως και ένα γκρουπ Ιταλών – κάπου 120 άτομα, ήταν ήδη εκεί. Ανεβήκαμε παίρνοντας τα κλειδιά για τις καμπίνες



και σε λίγο συγκεντρωθήκαμε στο σαλόνι για την ενημέρωση ενώ το πλοίο είχε σαλπάρει.



Το πλήρωμα κάπου 50 άτομα, τα 20 οι καθ’ αυτού ναυτικοί : καπετάνιος, δεύτερος, μηχανικοί κλπ – στην πλειοψηφία Ρώσοι, τα 15 καμαρότοι, μάγειροι, σερβιτόροι κλπ και 15 οδηγοί–ξεναγοί με τους οποίους κυρίως είχαμε καθημερινή επαφή. Οι τελευταίοι μας υποδέχθηκαν στο σαλόνι με άφθονα ποτήρια σαμπάνιας και μας έκαναν ενημέρωση για τα μέσα διάσωσης σε περίπτωση κινδύνου και το πρόγραμμα του ταξιδιού. Οι οδηγοί ήταν βιολόγοι, γεωλόγοι, και παρεμφερών ειδικοτήτων, οι περισσότεροι καθηγητές σε κάποιο κολλέγιο και όλοι τους αθλητές, άλλος εκπαιδευτής καταδύσεων άλλος πρωταθλητής σκιέρ κλπ. Οδηγούσαν τις φουσκωτές βάρκες Zodiac, στις πορείες στην ξηρά έδιναν εξηγήσεις για οτιδήποτε συναντούσαμε από φυτά, ζώα, πετρώματα κλπ και ήταν οπλισμένοι με καραμπίνα και πιστόλι φωτοβολίδων για προστασία από τυχόν αρκούδες. Καθημερινά στο πλοίο κάποια ώρα έκαναν μια διάλεξη σχετική με την περιοχή. Ο αρχηγός τους Ian Stone είχε κάνει πάνω από 80 ταξίδια σε Αρκτική και Ανταρκτική, ήταν λάτρης της Κεφαλονιάς (!) και σε ιδιαίτερη συζήτηση μου είπε ότι θεωρεί το Σβάλμπαρτ το πιο ενδιαφέρον από Αρκτική, Ανταρκτική και Γροιλανδία. (Ακόμη μου είπε ότι πρώτη φορά που συναντά Έλληνες σε τέτοιο ταξίδι)

Σε κάθε καμπίνα υπήρχε οθόνη όπου έγραφε το πρόγραμμα της ημέρας, φαγητό κλπ και πρόβαλε χάρτη με τη διαδρομή του πλοίου και διάφορα άλλα στοιχεία : συντεταγμένες, εξωτερική θερμοκρασία κλπ.



Κάποια στιγμή παραλάβαμε και ψηλές μπότες τις οποίες είχαμε στην καμπίνα και φορούσαμε σε κάθε αποβίβαση όπως και τα σωσίβια επάνω στις φουσκωτές. Το πρωινό και το μεσημεριανό φαγητό ήταν σε μπουφέ, το δείπνο πιο επίσημο σερβιριζόταν στα τραπέζια της τραπεζαρίας. Υπήρχε μικρή ποικιλία κρασιών με έξτρα χρέωση αλλά σε χαμηλές τιμές. Στο σαλόνι πάλι εκτός του μπαρ με τα ποτά υπήρχε ελεύθερος μπουφές με ποικιλία ροφημάτων : καφές, τσάι κλπ.
Βγήκαμε από το Isfjorden και πλέοντας βόρεια και δυτικά του επιμήκους νησιού Prins Karls Forland περάσαμε τον 79ο παράλληλο και μπήκαμε στο Krossfjorden. Το πρωί της 23/6 επιβιβαστήκαμε στις Zodiac κατά 10δες με τον οδηγό



και πλησιάσαμε ένα παγετώνα. Καθώς πλησίασε η πρώτη βάρκα, ένα μεγάλο κομμάτι σχίστηκε κοντά της και κατέρρευσε στη θάλασσα με παφλασμό οπότε όλες υποχώρησαν σε μια απόσταση ασφάλειας. Τριγύρω επέπλεαν κομμάτια πάγου σαν σκαλιστά κρύσταλλα.



Μετά το γεύμα κατά τη διάρκεια του οποίου το πλοίο κατευθύνθηκε νότια στο Kongsfjorden και απέναντι από τον τελευταίο προς βορά οικισμό του Ny-Ålesund κατεβήκαμε με τις Zodiac στην ξηρά (νησάκι Blomstrandhalvoya) σε μία από παλιά εγκαταλελειμμένη εγκατάσταση με σκουριασμένα μηχανήματα και ατμολέβητες. Ήμουν στο στοιχείο μου. Για μένα είχαν το ίδιο ενδιαφέρον με ότι θα’ χε για έναν αρχαιολόγο η Αφροδίτη της Μήλου !













Λίγες ώρες μετά ξανανεβήκαμε στο πλοίο και μετά σύντομο ταξίδι αποβιβαστήκαμε στο Ny-Ålesund.





Ο οικισμός είχε 70 κατοίκους, αεροδρόμιο και … μουσείο. Μας καλωσόρισε μια παμπάλαια ατμομηχανή με βαγονέτα μεταφοράς κάρβουνου, τουριστικό αξιοθέατο τώρα.



Κάναμε το γύρο του μικρού οικισμού.





Σε μια άκρη του δεχθήκαμε επίθεση από κάτι μικρά πουλιά με μακρύ μυτερό ράμφος που είχαν βάλει στόχο τα κεφάλια μας.



Στον «κεντρικό δρόμο» του οικισμού είδαμε το Nordpol Hotellet - το βορειότερο ξενοδοχείο - και το βορειότερο ταχυδρομείο του κόσμου. Σε ένα πλάτωμα η προτομή του εξερευνητή Amundsen.





Προχώρησα προς ένα κτίριο με … κινέζικη επιγραφή και δυο λιοντάρια στην είσοδο. Με απέραντη έκπληξη είδα σε ένα βανάκι γραμμένο, με το δάκτυλο πάνω στο καταλερωμένο πίσω παρμπρίζ σε ελληνική γραφή και μάλιστα δύο φορές μια κεφαλαία και μια μικρά : θέλω πλύσιμο !





Πήγα στο ταχυδρομείο. Ήταν κλειστό αλλά ο προθάλαμος ήταν ανοικτός και μέσα υπήρχαν 3 αναμνηστικές σφραγίδες. Δύο Ολλανδοί σφράγιζαν με τις σφραγίδες αυτές τα … διαβατήριά τους. Σφράγισα τέσσερις καρτ-ποστάλ κόλλησα το γραμματόσημο με την αρκούδα και έριξα τις τρείς στο ταχυδρομικό κουτί σε ισάριθμους φίλους στην Ελλάδα, κρατώντας μια για σουβενίρ.



Όλη τη «νύχτα» πλέαμε βόρεια.

[McElk]

8. Woodfjorden – Mosselhalvøya - Hinlopenstretet

Το πρωί της 24/6 είχαμε μπει στο Woodfjorden. Κατεβήκαμε στις Zodiac και πλέαμε στην δυτική ακτή του φιόρδ (κοντά στο νησάκι Andøyane) ανάμεσα στους πάγους αναζητώντας πολικές αρκούδες.





Η δίωρη περιήγηση αποδείχθηκε τελικά χωρίς αποτέλεσμα. Γυρίσαμε στο πλοίο για το γεύμα. Το πλοίο κατευθυνόταν με πολύ μικρή ταχύτητα προς νοτιοανατολικά ανάμεσα σε μεγάλα κομμάτια πάγου μετακινώντας και σπάζοντας πολλά με έναν ανατριχιαστικό ήχο.





Την ώρα του φαγητού φάνηκε μία αρκούδα στα 50 μέτρα και όλοι έτρεξαν στα παράθυρα και το κατάστρωμα. Το πλοίο σταμάτησε. Η αρκούδα βημάτιζε γρήγορα παράλληλα με το πλοίο χωρίς να ενοχλείτε ψάχνοντας ανάμεσα στους πάγους. Σε κάθετα κομμάτια πάγου έψαχνε χώνοντας τη μουσούδα της και από τις δύο πλευρές. Μετά 5 λεπτά άρχισε να απομακρύνεται με την ίδια ταχύτητα.





Το πλοίο βγήκε από τους πάγους και πήρε κατεύθυνση ανατολικά στον κόλπο Mosselbukta.



Βόρεια προς το νησάκι Moffen φαινόταν μεγάλοι όγκοι πάγου να επιπλέουν. Αποβιβαστήκαμε με τις βάρκες στην στεριά. Η ακτή ήταν γεμάτη με κορμούς δέντρων με στρογγυλεμένα άκρα. Τους φέρνει η θάλασσα από τη Σιβηρία. Στο Σβάλμπαρτ δεν υπάρχει ίχνος δένδρου.







Το έδαφος όπου δεν είχε πέτρα ή νερά είχε ένα ξεθωριασμένο χόρτο σε μαλακό στρώμα. Πού και πού υπήρχε μια τούφα πρασινάδας και ένα κόκκινο-μωβ λουλουδάκι χαρακτηριστικό στο νησί.



Ένας τάρανδος έψαχνε για βοσκή.



Μετά από πορεία δυο ωρών περίπου επιστρέψαμε στο πλοίο.



Πριν το δείπνο μας κάλεσε ο καπετάνιος του πλοίου και ο αρχηγός των οδηγών στο σαλόνι. Μας εξήγησαν ότι ήταν αδύνατη η πλεύση στο νησάκι Phippsøya λόγω των πάγων. Έτσι θα άλλαζε κάπως το πρόγραμμα και θα πηγαίναμε σε μεγαλύτερο βάθος στο Hinlopenstretet έως ότου συναντήσουμε αδιαπέραστο πάγο. Τα μίλια δηλ. του ταξιδιού θα παρέμεναν τα αρχικά. Στις 11 το «βράδυ» είχαμε περάσει τον 80ο παράλληλο και περιπλέαμε την χερσόνησο Mosselhalvøya το βορειότερο άκρο της Σπιτσβέργης σε μια εξαιρετικά ήρεμη θάλασσα.



Η ταχύτητα του πλοίου ήταν μικρή και υπήρχαν πολλά επιπλέοντα κομμάτια πάγου. Σ’ ένα ταξίδευε ένας θαλάσσιος ελέφαντας.