Κυνηγώντας Αμερικάνικα Τραίνα τον Μάιο του 2009.

[SpirosN.]

Trainscape   είναι ο όρος της σιδηροδρομικής φωτογραφίας που μου αρέσει να κάνω.
Το τραίνο στο τοπίο. Υπάρχουν και άλλες μορφές αποτύπωσης, αλλά η φωτογραφία με ανοικτό κάδρο που παρουσιάζει το τραίνο στο φυσικό του περιβάλλον βοηθά πολύ ώστε και αυτοί που δεν ασχολούνται ή δεν γνωρίζουν από σιδηρόδρομο και τα ωφέλει του, να το δουν με μεγαλύτερη συμπάθεια.
Η φωτογραφία του τραίνου είναι από πολύ εύκολη έως πάρα πολύ δύσκολή. Στην πρώτη περίπτωση πάς σε έναν σταθμό και αποτυπώνεις τους συρμούς ενώ στην δεύτερη πρέπει να το ψάξεις πολύ. Να μετακινηθείς και να βρεις σημεία και μεριές που σε συνδυασμό με το φώς και τους δρομολογιακούς χρόνους, να φτιάξεις τα κάδρα σου. Μπορείς να φωτογραφίσεις τραίνα με ένα φτηνό κομπακτακι ή με μια πανάκριβη Dslr. Το θέμα είναι να «βλέπεις» και να ξέρεις τι θέλεις να δει ο αναγνώστης σου. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι φωτογράφοι τραίνων.

[SpirosN.]

Τα τελευταία χρόνια και μετά από πολλά ταξίδια κατά μήκος του σιδηροδρομικού άξονα, αλλά ειδικότερα, μετά την λαίλαπα του γκράφιτι, το ενδιαφέρον μου για τον Ελλαδικό χώρο έχει περιοριστεί αρκετά. Έτσι λοιπόν έκανα μερικά ταξίδια στην Ευρώπη για σιδηροδρομική φωτογραφία σε Νορβηγία, Ελβετία, Γαλλία, Αγγλία και Σκωτία. Μετά από ένα τουριστικό ταξίδι στις ΗΠΑ με τα πολύ εντυπωσιακά τραίνα της τον Αύγουστο του 2007 αποφάσισα να κάνω ένα μικρό (8 ημέρες) στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου με αποκλειστικό σκοπό την φωτογραφία τραίνων. Το ταξίδι αυτό ήταν η αφορμή να υπάρξει ενδιαφέρον και από άλλους φίλους του «σπορ» οι οποίοι ήθελαν να κάνουμε ταξίδι μαζί για να φωτογραφίσουν σε αυτά τα μακρινά μέρη. Γίνανε λοιπόν ακόμα τρία τέτοια, ένα τον Μάιο του 2008, ένα τον Μάιο του 2009 και το τελευταίο αυτής της σειράς τον Ιούνιο του 2010. Βασικός παρανομαστής και στα τρία ήταν ο φίλος Νίκος, ο οποίος «κόλλησε» κανονικά. Οι υπόλοιποι ήταν στο σύνολο ακόμα τέσσερις. Το μεγαλύτερο σε μήκος διαδρομής ήταν αυτό του 2009 που καλύψαμε 10.000 χλμ περίπου και το μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια (16 ημέρες) αυτό του 2010.


Πάνω απο το θρυλικό "Ελληνικό" που σύντομα θα γίνει....
αλήθεια τι θα γίνει ρε παιδιά ;;;


Το προγραμματισμένο ταξίδι του 2009 ξεκίνησε από τον ΕλΒενιζέλο και είχε προορισμό την Ν.Υ και κατόπιν το Seattle. Σε αυτό θα είμαστε τρείς ο Νίκος, ο Myself (το παρατσούκλι του άλλου Νίκου) και Μουά.  Ο Myself είχε πετάξει 3 μέρες νωρίτερα για NY, να δει φίλους και γνωστούς του και να αφήσει στην μητέρα του που μένει μόνιμα εκεί, τον Μάριο το γιό του. Εμείς θα πηγαίναμε με την Ολυμπιακή και θα ταξιδεύαμε όλοι μαζί για Seattle με την Delta, ή οποία αναχωρούσε τρείς ώρες μετά την άφιξή της ΟΑ στο JFK. Το αεροπλάνο έφυγε με ½ ώρα καθυστέρηση και έτσι έφτασε με καθυστέρηση στο JFK.



και ο Πειραιάς.

[SpirosN.]

πλησιάζοντας στο JFK



οι "πυροβολισμοί" ξεκινούν απο τον αέρα 


Κατεβήκαμε και τι βλέπουμε ?. Ένα ατελείωτο χάος. Μας έχει προλάβει ένα κινέζικο τζάμπο και το Τούρκικο Airbus και πέραν των άλλων στις ατελείωτες ουρές για Visa μπροστά μας έχουμε επιπλέον 700 κινέζους (οι οποίοι όλοι φόραγαν μάσκες για την θρυλική γρίπη) και 400+ τούρκους.  Υπολογίζαμε ότι θα προλάβουμε την Delta, η ώρα περνούσε, ο εκνευρισμός μεγάλωνε, παρακαλούσαμε και τους ανθρώπους της TSA λέγοντάς τους ότι έχουμε συνεχόμενη πτήση αλλά αυτοί στην καρακοσμάρα τους.
Τελικά το πακέτο ήταν 2ωρο και πέρνοντας τις βαλίτσες που στο μεταξύ δεν μπορούσαν να σταθούν από την ζαλάδα (γύρω-γύρω στον ιμάντα 2 ώρες) φεύγουμε σφαίρα για το τραίνο για να πάμε 2 τερμιναλ πιο πέρα. Για να κάνουμε ένα τσιγάρο ούτε κουβέντα. Η πτήση έφευγε 18:20 και εμείς φτάνουμε στα γκισέ 18:05. Στο μεταξύ ο Myself μας έχει τρελάνει στα τηλέφωνα και στα που είστε ρε. Στα γκισέ της Delta ή εξυπηρετικότατη κυρία μας είπε το γνωστότατο “sorry” και εμείς μείναμε α-φωνοι. Ούτε  please ούτε ότι είμαστε Business ούτε καμία άλλη λέξη και έκφραση τους μετάπεισε. Ευχηθήκαμε στον Myself καλή πτήση, βγήκαμε έξω και ανάψαμε τα τσιγάρα μας (εγώ αφού ο Νίκος δεν καπνίζει) και αφού η Delta δεν είχε πτήση νωρίτερα από την 10 πμ της αύριον, πήραμε σβάρνα τις αεροπορικές εταιρείες για να πάμε στο Seattle απόψε. Βρήκαμε με την Jet Blue και μετά από 2 ώρες επιβιβαζόμαστε.
-εντάξει ένα τρίωρο καπέλο αλλά θα πάμε.
Το τρίωρο καπέλο έγινε 4ωρο αφού μόλις λύσαμε άγκυρες και μας έβγαλαν στην πίστα προς απογείωση περιμέναμε 1 (ολογράφως ΜΙΑ) ώρα για να απογειωθούμε.
Φτάσαμε στο Seattle μεσάνυκτα και ανοίγοντας τα τηλέφωνα βρήκα τουλάχιστον 20 κλήσεις από τον Myself ο οποίος είχε ξεκινήσει να κόβει τις φλέβες του. Πήραμε βαλίτσες, ανταμώσαμε με τον φίλο μας, πήραμε και αυτοκίνητο και γευματίσαμε σάντουιτς σε 24ωρο βενζινάδικο συντροφιά με τον κινέζο βενζινά λίγο πριν πάμε στο ξενοδοχείο. Την άλλη μέρα ο καιρός ήταν καλός και παρά την αργοπορημένη αφύπνιση φεύγουμε ολοταχώς για σύνορα Washington-Oregon και Columbia river.

[manelaki]

Ποσο μεγαλο μπορει να'ναι το παθος για να εχετε κανει 3 ταξιδια μονο για τραινα?  αφορμες ψαχνετε μου φαινεται... 

[SpirosN.]

Ποσο μεγαλο μπορει να'ναι το παθος για να εχετε κανει 3 ταξιδια μονο για τραινα?  

Μην παίζεις με τον πόνο μας . Έχουμε και δουλειές.

.αφορμες ψαχνετε μου φαινεται...  

 Ότι ψάχνουμε για αφορμή, ούτε λόγος  

Υστ. Και μην κάνεις ζαβολιές
τα τραινοταξίδια στις ΗΠΑ είναι 4 

[SpirosN.]

Στις όχθες του ποταμού περνάνε δύο βασικοί σιδηροδρομικοί άξονες (εμπορικά τραίνα), ο ένας της BNSF (Burlington Northern Santa Fe) και ο άλλος της UP (Union Pacific) οι οποίες είναι οι δυο μεγαλύτερες σιδηροδρομικές εταιρείες των ΗΠΑ. Για να έχετε μια τάξη μεγέθους θα σας πω ότι η UP, μόνη της, έχει στην δύναμη της δεκάδες χιλιάδες βαγόνια διαφόρων τύπων και περί τις 10.000 ντηζελάμαξες η οποίες (ντηζελάμαξες) κοστίζουν αρκετά εκατομμύρια δολάρια ή κάθε μία. Για να μπούμε στο Seattle ούτε κουβέντα. Εδώ ήρθαμε για τραινοτουρισμο και όχι για να εξερευνήσουμε τις πόλεις.
Στο δρόμο σταματήσαμε για κολατσιό, ψάξαμε και λίγο την γραμμή που κατεβαίνει από Seattle προς Portland (160 ml περίπου), χτυπήσαμε μια Amtrak (η Amtrak είναι ή κρατική αμερικάνικη εταιρεία επιβατικών τραίνων)





 και στην συνέχεια ολοταχώς για ποταμό Columbia. Κάποια εμπορικά που βρήκαμε καθ οδόν δεν ήταν άξια λόγου καθότι το φώς είχε «γυρίσει» και επομένως κανένα φωτογραφικό ενδιαφέρον. Στο ποτάμι πήραμε την δεξιά (προς ανατολάς) όχθη, αυτή του Oregon που είναι αυτοκινητόδρομος και στο πλάι του ήταν η γραμμή της UP. Σε αυτή την μεριά πηγαίναμε για πρώτη φορά και επομένως δεν ξέραμε τα σημεία. Άρχισε η εξερεύνηση.  Το τοπίο όμορφο και ο δρόμος με πολύ κίνηση και ενώ χαζεύουμε τους Multnomah Falls να και ένα μεγαλούτσικο εμπορικό της UP.




 Επειδή η απόσταση ήταν κοντινή βάζουμε έναν ευρυγώνιο 16-35 και κλικ, η πρώτη συμπαθητική φωτο της ημέρας.

[SpirosN.]

Η οικονομική κρίση έχει δείξει τις δοντάρες τις και τα δρομολόγια των εμπορικών (που είναι και το αντικείμενο μας) έχουν περιορισθεί περί τα 30-40% σε σύγκριση με το 2007 που οι γραμμές (χιλιάδες μίλια) δεν έφταναν ούτε για πλάκα. Ακόμα οι συρμοί έχουν μικρότερο μήκος πλέον.
Δλδ το 2007 έβλεπες τραίνα 1500-1700 μέτρων (100-130 βαγόνια) τα οποία πλέον σπανίζουν.

[SpirosN.]

Σε κάποιο σημείο περάσαμε απο μια γέφυρα στην πλευρά της Washington.
Εκεί η οχθη έχει άλλη αισθητική. Αισθητική ερήμου.

[SpirosN.]

το ποτάμι έχει πολλά και επαναλαμβανόμενα φράγματα,



αλλά και πολλά τραίνα που πάνε σφαίρα και για να τα προλάβεις γίνεσαι παραβάτης (μεγάλος) του ορίου ταχύτητος.



Και η Amtrak που πάει απο το PORTLAND στο Maryhill (κάτι σαν προαστειακός)
το βαγόνι μετά την μηχανή με τα μεγάλα παράθυρα είναι η καφετέρια και τα καθίσματα κοιτούν προς τα έξω, την θέα.

[SpirosN.]

Πέρασε και ένας "εμποράκος"








αλλά και απο την απέναντι όχθη του Oregon η UP έχει και αυτή πολύ δουλειά.