Κυνηγώντας Αμερικάνικα Τραίνα τον Μάιο του 2009.

[SpirosN.]

Τα μίλια καταβροχθίζονται σταθερά και ο δρόμος σε πολλά σημεία ακολουθεί γραμμή. (μια από τις πολλές τις περιοχής).
Μεσημέρι φτάνουμε σε μια περιοχή που έχει λίμνη που δημιουργεί σε ένα σημείο του ένας ποταμός και ένα μικρό χωριό.
Αφήνουμε τον αυτοκινητόδρομο για να τσιμπήσουμε κάτι να βάλουμε βενζίνα και ότι ήθελε προκύψει.
Δεν έχουμε τον χρόνο να βρούμε σημείο και να περιμένουμε συρμό, έτσι λοιπόν περιοριζόμαστε στην είσοδο του χωριού που έχει μαζεμένα παλιά φορτηγάκια



 
και ακούγοντας τραίνο να πλησιάζει κάνουμε μια φωτογράφιση σε ένα πασάγιο με την εκκλησία φόντο.




Βάζουμε βενζίνα (σημ. η οποία έχει την μισή τιμή σε σχέση με το περασμένο καλοκαίρι –Αύγουστος 2008   4,50-4,70 δολάρια το Γαλόνι. Μάιος 2009   2,35-2,40 δολάρια το γαλόνι)
και ο κροκόδειλος που έχουμε για αμάξι γεμίζει με 28-30 δολάρια και κατόπιν καθόμαστε για ελαφρύ γεύμα.

[SpirosN.]

Συνεχίζοντας προς τον βορά σε κάποιο σημείο βλέπουμε κατερχόμενο.
Τα γνωστά, επί τόπου στροφή, παραβίαση του ορίου ταχύτητας (μεγάλη),
προσπέραση του τραίνου που κινείται με 50-55 μίλια και έχει 1200-1400 μέτρα μήκος, επιλογή σημείου και….
Πάρε….

[SpirosN.]

Πλησιάζοντας στο Sandpoint (Idaho) και περνώντας από την γέφυρα της λίμνης βλέπουμε και άλλο ένα κοντεινεράδικο
που διασχίζει την μεγάλη σιδηροδρομική γέφυρα.
Αλάρμ, ΛΕΑ, Φρένα (ιιιιιιιιιιιι…) ακινητοποίηση και εφόρμηση πηδώντας μια μάντρα για καλύτερη θέα.
Οι αμερικάνοι που μας βλέπουν λένε –My Goooooood- και εμείς φωτογραφίζοντας απολαμβάνουμε την μεγαλοπρεπή διέλευση σε μια μεριά που είναι πρωτόγνωρη για μας.










Υπάρχει και μεγάλη κίνηση από υδροπλάνα που τα περιποιούμαστε και αυτά.

[SpirosN.]

Ο ήλιος έχει γύρει αρκετά και το φως έχει μαλακώσει πολύ.
Περνάμε την μικρή κωμόπολη Troy και μέσα σε ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον με δάση, ποτάμια, λίμνες βλέπουμε μοναδικά σημεία που περνάει η γραμμή.
Τώρα που ξέρουμε την επόμενη φορά θα είμαστε σε αυτά τα σημεία την κατάλληλη ώρα.
Ακόμα ένα κοντεινεράδικο ξεπροβάλει φουριόζικο μέσα από μια καμπή του δάσους.







Του ρίχνουμε έναν πυροβολισμό και κάνοντας επί τόπου, ξεπερνώντας το όριο και φτάνοντας κοντά στα 100 (μίλια)
(όριο που άμα το ξεπεράσεις σε χώνουν μέσα) φτάνουμε πρώτοι σε ένα πολύ ωραίο σημείο που είχαμε νωρίτερα επισημάνει.






Φωτογραφίζοντάς το εκεί, συνεχίζουμε για μια άλλη γέφυρα (οδική) που μας επιτρέπει μια αφ΄ υψηλού φωτογράφηση του συρμού.
Έχει κάποιες σκιές αλλά δίχνει αρκετά καλά το κάδρο που θα είχαμε με τον ήλιο σύμμαχο.





Κατόπιν, και έχοντας ο ήλιος γύρει αρκετά πάμε να συναντήσουμε στο Essex το πεπρωμένο μας.

[SpirosN.]

Οδηγώντας συνεχώς αργά το σούρουπο φτάνουμε στην πόλη Kalispell. Ο Νίκος ξαφνικά μου λέει,
-Η Kalispell είναι πολύ γνωστή από το Simoulaitor.
-τι μου λες τώρα ρε Νίκο ?? οδηγάς αυτά τα τραίνα στο Simoulaitor εδώ πάνω ?
-ναι ρε, το Marias Pass το κάνω με κλειστά μάτια.
Όλη αυτή η περιοχή βρίσκεται στα όρια του εθνικού πάρκου Glacier το οποίο έχει έκταση 3.385 τετραγωνικά χιλιόμετρα
και 700 λίμνες και μια ποικιλία 1.000 διαφορετικών φυτών. Ακόμα έχει και μεγάλη ποικιλία ήμερων και άγριων Ζώων.
πχ. καφέ αρκούδες (πολλές)


 

Το πέρασμα Marias Pass είναι τμήμα του άξονα Empire Builder, της διαδρομής που ξεκινά από το Chicago και μετά από 46 ώρες
(σήμερα με Amtrak) και 3.550 χιλιόμετρα καταλήγει στο Seattle. Κατασκευάστηκε τον περασμένο αιώνα και μετά από την επιμονή
του μεγιστάνα James J. Hill   να βρει εμπορικό διέξοδο προς τον Ειρηνικό και τις αγορές της Ασίας.
Ο Hill πέραν των άλλων, ήταν και ιδιοκτήτης της Great Northern που τότε ήταν ο χρήστης   της γραμμής.






Περνάμε την Kalispell και συνεχίζουμε για το Essex που είναι η κορυφή του Marias Pass και εκεί βρίσκεται και το διάσημο ξενοδοχείο Izaak Walton Inn
το οποίο κατασκευάστηκε το 1939 από την Great Northern για την στέγαση του προσωπικού της στο δύσκολο αυτό κόμβο.









Όταν φτάσαμε στο Essex το σκοτάδι ήταν αυτό που λέμε «νύχτωσε χωρίς φεγγάρι». Αφού βρήκαμε τις εγκαταστάσεις της BNSF στην συνέχεια
κάνουμε στροφή και παρκάρουμε λίγο πιο μακριά από την πλάγια είσοδο του ξενοδοχείου. Όλα βρίσκονται μέσα σε πυκνό δάσος με
πανύψηλα δέντρα και πυκνή βλάστηση. Τα φώτα ήταν ελάχιστα και όλα έδειχναν ότι ήταν κλειστά. Τραβάω χειρόφρενο και λέω
-Παιδιά πάω να ρίξω μια ματιά, αν και πιστεύω ότι τζάμπα ήρθαμε ως εδώ, και ξανάρχομαι. Μην βγήτε έξω και σας ψάχνω γιατί θα φύγουμε αμέσως.
Πράγματι πάω στην πόρτα και βλέπω ότι όλα είναι κλειστά και αμπαρωμένα. Παρ΄όλα αυτά εγώ κτυπάω το κουδούνι μια-δυό φορές και περιμένω.
Σε λιγότερο από ένα λεπτό από το διπλανό κτήριο βγαίνει μια κοπέλα γύρω στα 35 και ερχόμενη προς το μέρος μου και αφού χερετιθήκαμε της λέω.
-Ντου γιου χεβ του ρούμς φορ τουνάιτ ?
-του ?
-γιες πληζ.
-γουι αρ κλοουζ, μπατ αΐ θινκ ιτς ποσιμπλ του οπεν του ρουμς φορ τουνάιτ.
-χεβ γιου σαμθινγκ του ιτ, μπικόζ γουι αρ χανγκρυ φρομ δε μορνινγκ.
-Νοοοοο, αμ σόρυ δρ κίτσεν κλοουζ ετ σεβεν.
Έχοντας αυτόν τον πολύ ενδοιαφέροντα διάλογο βλέπω από δεξιά μου ότι έχει κατέβει από το αυτοκίνητο ο Νίκος ο Καντήρης
και πλησιάζει προς το μέρος μας όλο περιέργεια. (πως λέμε η περιέργεια σκότωσε την γάτα).
Πίσω του και στα 3-4 μέτρα τον ακολουθεί μια καφετιά αρκούδα που έρχεται και αυτή περπατώντας όρθια.




-Ρε Νίκο, τον ρωτάω, η Αρκούδα πίσω σου παρέα σου είναι Νομίζοντας έτσι ήρεμη που έδειχνε ότι θα ήταν οικόσιτη, και παράλληλα ρωτάω την συνομιλήτρια μας,
-γιου σι δε μπερ.
-ΔΕ ΜΠΕΡ ?? ΟΟΥ ΟΟΥ ΜΠΕΡ------ΜΠΕΕΕΕΕΕΡ--------ΜΠΕΕΕΕΕΕΡ
Άρχισε να φωνάζει πανικόβλητη.
Τότε και εγώ κατάλαβα, με τον πανικό που την έπιασε, ότι η αρκούδα δεν ήταν οικόσιτη αλλά ΑΓΡΙΑ αρκούδα που καλόβλεπε τον Νίκο σαν νόστιμο μεζέ.
Μην τα πολυλογούμε η κύρια πανικόβλητη προσπαθεί με μια αρμαθιά κλειδιά να ξεκλειδώσει την πόρτα, εγώ έχω αρχίσει να ανησυχώ βαθύτατα,
ο Νίκος κοιτάει έκπληκτος την αρκούδα, και η αρκούδα μας κοιτάει έναν-έναν όλους προσεκτικά σαν να μην ξέρει ποιόν να πρωτοδιαλέξει.
Τελικά αφού ξεκλιδώνει την πρώτη πόρτα και μπαίνουμε μέσα, διπλοκλειδώνει και ξεκλειδώνει την πιο μέσα που μας βάζει στο ξενοδοχείο.



 Έντρομη και τρέμοντας αρπάζει μια «μοτορόλα» και αρχίζει να λέει φωνάζοντας,

-Μπίλ, Μπιιιιιιλ χάρυ ε μπερ, ε μπεεεεεεεεερ αουτ οφ χοτέλ, Μπιιιιιιιλ χαρι την πειπερ σπρευ χαρι Μπιιιιιιιιλ.
Στο μεταξύ η αρκούδα, ατάραχη και πέρα βρέχει, έχει έλθει έξω από την πρώτη πόρτα (με τζάμι και οι δύο) και κοιτάζει μέσα προσπαθώντας
να καταλάβει τι κάνουν οι μεζέδες της. Ξαφνικά κάτι αποσπά την προσοχή της και πέφτοντας στα τέσσερα κατεβαίνει τα σκαλιά της μικρής βεράντας και απομακρύνετε προς το διπλανό κτήριο.
Εμείς, αφού η κατουρημένη φίλη μας ξεκλειδώνει, βγαίνουμε έξω και βλέπουμε έξω από το διπλανό κτήριο δύο άνδρες,
ο ένας με καραμπίνα και ο άλλος με όπλο σπρέι, και δύο κυρίες να φωνάζουν αμερικανιές του τύπου.

-νο μπερ χιρ λιβ, λιβ
-λιβ μπερ, λιβ.
-γκοου χομ μπερ, γκοου χομ

Η αρκούδα σε δικό της κόσμο ξεκινάει και πλησιάζει προς το μέρος τους ώσπου ο χειριστής του σπρέι της χώνει μια ριπή
που την αναγκάζει  μόλις την τρώει να εξαφανιστεί με αστραπιαία ταχύτητα μέσα στο σκοτάδι. Τότε είδα και από κοντά το πόσο γρήγορες είναι.
Το σπρέι όμως, που ήταν και σεβαστή ποσότητα, ο αέρας το φέρνει προς το μέρος μας, εγώ προλαβαίνω και τρέχω στο αυτοκίνητο
και τα υπολείμματα βρίσκουν την κοπέλα και τον Νίκο. Δεν σας λέω τίποτα, πολύ αποτελεσματικό, πέσανε στα τέσσερα και σε πολύ προκλητική στάση από τον βήχα.
Μέσα στο αυτοκίνητο ο My Self πανηγυρίζει για την ομαλή έκβαση του συμβάντος και μου λέει
ότι ενώ η αρκούδα έδινε παράσταση αυτός προσπαθούσε να την βγάλει φωτογραφίες μέσα στο σκοτάδι από το αυτοκίνητο.





Τελικά μετά την περιπέτεια, νηστικοί και κουρασμένοι και με τον Νίκο να ψιλοχοντροβήχει ξεκινήσαμε να γυρίσουμε 65 χλμ
πίσω στην Kallispel για να βρούμε ένα υπέροχο 24ωρο Berger King για υγιεινό χαμπουρκεροφαγητό και κρεβάτι να ξεραθούμε. Αύριο έχει Marias Pass.

[SpirosN.]

Την άλλη μέρα το πρωί φύγαμε από την Kalispell και ξεκινήσαμε για το Essex.
Το φώς της ημέρας βάζει τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση.
Το Essex είναι η κορύφωση του Marias Pass και εκτός από το ξενοδοχείο και μερικά διάσπαρτα στο δάσος σπίτια έχει τις εγκαταστάσεις της BNSF
με τις μηχανές βοηθείας που υποστηρίζουν τους διερχόμενους συρμούς στις μεγάλες κλίσεις του περάσματος.











Πλάγια όψις για τους μοντελιστές.




'εχει και τρίγωνο και στο τέλος του Μηχανή για τα χιόνια.


Απο τον εσωτερικό διάκοσμο του ξενοδοχείου.


Αυτή είναι θέση να πίνεις τον καφέ σου.


Η χθεσινοβραδυνή  φίλη μας το είχε πεί σε όλους για το συμβάν
με την αρκούδα και όπου πηγαίναμε οι ντόπιοι κάναν σχόλια.


Εκεί ρωτάμε για την κίνηση και αφού παίρνουμε πληροφορίες ξεκινάμε την βόλτα με πορεία προς την πλευρά του Σικάγο,
για να βρούμε σημεία αλλά και να συναντήσουμε τραίνα. Η περιοχή είναι πολύ εντυπωσιακή (όχι βέβαια σαν την παπαδιά !!!) και ο καιρός φαίνεται απρόβλεπτος και πολύ γρήγορα εναλλάξιμος.
Λιακάδα, σκύλοι, λιακάδα, βαριά συννεφιά, ψιχάλα κλπ κλπ.

[SpirosN.]

Πάμε λίγο πιο κάτω (5-6 χιλιόμετρα) και βρίσκουμε ένα σημείο με ωραία «κούρβα» και ιδανικό ύψος.
 Έχουμε οπτική εκατέρωθεν των γραμμών και περιμένουμε να τον τσακίσουμε.
Όμως από την αντίθετη πλευρά και με φόντο το χιονισμένο βουνό (80 χλμ από τα σύνορα με τον Καναδά, λέμε) εμφανίζεται μεγαλοπρεπής κοντεινεράς.
-Μεγάλε θα έχουμε διασταύρωσιν.

[SpirosN.]

Το φως παίζει με τους «σκύλους» αλλά τελικά μας δίνει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

[SpirosN.]

Παρακολουθούμε διακριτικά το κοντέινερ και φτάνουμε απέναντι από μια εντυπωσιακή γέφυρα.
Πάνω της περιμένει ένα φορτηγό. Μάλλον θα έχουμε ξανά διασταύρωση.
Πράγματι μετά από λίγο ακούμε το σκαπαμέντο του κοντεινερά.

[SpirosN.]

Το κάθε σημείο που στεκόμαστε για φωτογραφία απέχει μεταξύ του 5 έως και 15 χιλιόμετρα. Είπαμε η Αμερική είναι πολύυυυυ μεγάλη.
-Πάμε προς τα κάτω (προς Seattle μεριά) να το πετύχουμε στην ωραία και χαρακτηριστική καμπύλη ?. Είναι και η κατάλληλη ώρα για το φώς. Άμα έχει.
-Πάμε.
Κατηφορίζοντας τον στενό (για USA Δεδομένα) και με αρκετές στροφές δρόμο βλέπουμε ανερχόμενο. Η κίνηση έχει αρχίσει κ α ν ο ν ι κ ά.
Το γέρικο αλλά αετίσιο μάτι μου (που βλέπει τα τραίνα στο πουθενά) έχει εντοπίση μια καβάτζα. Επί τόπου και βούρ για την καβάτζα.
Στηνόμαστε και αρχίζουμε την περιποίηση στο ανερχόμενο.





Έν το μεταξύ ο κοντεινεράς που ακολουθούμε έχει περάσει από Essex και έχει πιάσει την κατηφόρα. Νάτος και αυτός.





Πάλι θα έχουμε Διαταύρωσινννννννννννννννννν των θεριών.