Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες

[dk]

Η κωμωδία του τυχαίου θανάτου ενός αναρχικού στο Θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης»

Κυψέλης 54, Κυψέλη
Τηλ.: 2108827000



Κωμωδία του Ντάριο Φο
Σκηνοθεσία: Σπ. Παπαδόπουλος
Ερμηνεύουν: Σπύρος Παπαδόπουλος, Χρήστος Μπίρος, Τάσος Γιαννόπουλος, Στέλιος Πέτσος, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Νίκη Παλληκαράκη

Καυστική κωμωδία του 1971, με τον σαρωτικό Σπ. Παπαδόπουλο στο ρόλο του σχιζοφρενούς που διερευνά την παράξενη «αυτοκτονία» ενός αναρχικού βομβιστή.

Ξερω οτι καποιοι δεν θα συμφωνησουν μαζι μου, οι κριτικες ομως ειναι υποκειμενικες κι εμενα μου αρεσε πολυ η συγκεκριμενη παρασταση... γελασα με την ψυχη μου γιατι το ειχα αναγκη βρε παιδια... ωραιες ατακες, εξυπνο χιουμορ, γρηγορη πλοκη, καλη σκηνικη παρουσια σχεδον απ' ολους... ο αστυφυλακας δε, μονο που τον εβλεπες γελουσες. Αξιζει να τη δειτε.

[dk]

Το κελεπούρι στο Θέατρο Αμιράλ

Αμερικής 10, Κολωνάκι
Τηλ.: 2103639385



Κωμωδία του Γιώργου Ηλιόπουλου
Σκηνοθεσία: Π. Φιλιππίδης
Ερμηνεύουν: Γιώργος Ηλιόπουλος, Σοφία Φαραζή, Χρήστος Νομικός, Κάτια Νικολαΐδου, Γιάννα Παπαγεωργίου, Αντώνης Αντωνάκος.

Σύγχρονη κωμωδία με ήρωα έναν νεοέλληνα, απελπισμένο από το οικονομικό του ναυάγιο, που φλερτάρει με την ιδέα ενός πλούσιου γάμου. Ό,τι όμως λάμπει δεν είναι χρυσός...

Νομιζω πως αρκετοι θα διαφωνησουν μαζι μου αλλα ειπαμε... η κριτικη ειναι υποκειμενικη... οποτε δεχεστε τη γνωμη μου οπως κι εγω τη δικη σας. Προκειται για μια απολαυστικη παρασταση... μια ξεκαρδιστικη κωμωδια... ενα διασκεδαστικο παραμυθι με μηνυματα ζωης. Γελιο μεχρι δακρυων... οσοι ηταν εκει χθες, σιγουρα θα μας ακουσαν (το γελιο της γυναικα μου ξεχωριζε)... αλλα και συναισθημα... οι ερμηνειες δε ολων... καταπληκτικες!!!

[GEOPAPAV]

«Έρως και τέλος ή τα δάκρυα του ψαριού μέσα στη θάλασσα».. είχα ξεκινήσει να γράφω κάπως έτσι στις 21/12/11.. Ξεκινώντας για το «Rabbithole» δεν έβρεχε.. στο δρόμο ψιχάλιζε και ήδη είχα μάθει δύο δυσάρεστα νέα.. ένα για τον ανιψιό μου και ένα για μένα.. βλέποντας την παράσταση «Έρως και τέλος ή τα δάκρυα του ψαριού μέσα στη θάλασσα» ο ουρανός έκανε αυτό που θα ήθελα να κάνω κι εγώ.. βλέπαμε την παράσταση ακούγοντας την βροχή, την ατελείωτη, ακατάπαυστη βροχή.. ταγκό μες την βροχή.. είχα μια περίεργη ψυχολογία τότε λόγω των νέων.. δεν είχε πολύ κόσμο.. μας είπαν ότι μπορούμε να κάτσουμε όπου θέλουμε.. κάθισα δεύτερη σειρά κέντρο.. ευχόμουν μόνο να είναι κάτι καλό.. κάτι μου θύμιζε αυτό το θέατρο.. κι εκεί που σκεφτόμουν, πριν αρχίσει, αναρωτήθηκα μήπως ήταν το θέατρο «Άνοιξη» που είχα τρομάξει κάποτε να το βρω και κυριολεκτικά και μεταφορικά.. και μάλιστα είχε ακυρωθεί τότε η παράσταση και δεν την είχα δει.. ψάχνω στο internet και ναι βλέπω ότι η διεύθυνση είναι η ίδια.. αρχίζει το έργο με τον Μάνο Τριανταφυλλάκη και τον Αυγουστίνο Ρεμούνδο επί σκηνής, οι οποίοι είναι πολύ καλοί, άμεσοι.. και με την όμορφη αλλά και ταλαντούχα Καλλιρρόη Μυριαγκού.. Τα κείμενα αλλά και η σκηνοθεσία είναι της Ελένης Τζάρου και μπορώ να πω πώς τα βρήκα αρκετά καλά ειδικά το κείμενο με την Βάνα Παρθενιάδου που την βρήκα εξαιρετική, που αν θέλει σε συγκινεί και παίζει τόσο φυσικά.. διαβάζω πώς υπάρχουν δύο διανομές στους χορευτές αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω εγώ με ποιους την είδα και έτσι αναφέρω και τις δύο.. α’ διανομή: Κώστας Νικολαΐδης, Αμαλία Κοσμά και β’ διανομή: Μάνος Χριστοφακάκης, Βάσια Θανοπούλου.. Πολύ όμορφο, να βλέπεις ταγκό επί σκηνής και να το χορεύουν τόσο ωραία (χορογραφία Κώστας Νικολαΐδης).. τα κοστούμια είναι του Βασίλη Παυλίδη και τα αντικείμενα τα βρήκα ευρηματικά, ειδικά το κουτί της κας Παρθενιάδου ήταν ένας μικρός «θησαυρός».. η μουσική επιμέλεια του Μάνου Τριανταφυλλάκη με ταξίδεψε και την βρήκα κατάλληλη σε όλα τα σημεία.. οι φωτισμοί της Ελένης Τζάρου έδιναν τόνο εκεί που έπρεπε. Διαβάζω ότι η ομάδα «ΛΟΓΩ ΧΟΡΟΥ» ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 2007 και ότι το σκεπτικό της ομάδας είναι να μπορέσει να συνδυάσει διαφορετικά είδη τεχνών με κεντρικό άξονα το θέατρο. Και μπορώ να πω πώς με αυτό το έργο που είδα το κατάφερε γιατί ο χορός έδενε αρμονικά αλλά και αισθητικά με όλο το έργο. Το έργο θέτει πολλά ερωτήματα.. και σε βάζει να δώσεις, εάν θες, απαντήσεις μέσα σου.. το αιώνιο ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων.. και πόσο δυνατή είναι η ουσιαστική επικοινωνία των ανθρώπων.. οι άνθρωποι, ως γνωστόν, συναντιούνται, ερωτεύονται, ζηλεύουν, αγαπιούνται, μιλούν, σωπαίνουν, συγκρούονται, χωρίζουν, ζουν, και πεθαίνουν. Είναι μια αξιόλογη προσπάθεια της ομάδας αυτής, με μια νοσταλγία και φεύγεις με ένα γαργάρισμα εντός σου γιατί μπορεί όλα αυτά που είδες να συμβούν και σε σένα κι αν όχι όλα! κάτι από όλα αυτά.. κι αν έχεις θετική διάθεση λες ότι θα σου συμβούν μόνο όσα εισέπραξες ως αισιόδοξα.. και καταλήγεις και στο δικό σου ερώτημα, άραγε είναι εύκολο να μάθεις να χορεύεις ταγκό;

[GEOPAPAV]

«H ζωή στο θέατρο».. η πρώτη παράσταση της χρονιάς για μένα ήταν «η ζωή στο θέατρο» και με βρήκε στο θέατρο «Rabbithole».. η ώρα της παράστασης ήταν στις 19.00 και την ώρα αυτή όλοι ή μόλις είχαν ξυπνήσει ή ακόμα ήταν σε κατάσταση περίεργη.. κανείς δεν ακολούθησε.. και προς έκπληξη μου, όταν έφτασα το θέατρο είχε πάρα πολύ κόσμο.. καλό αυτό.. σκέφτομαι.. ίσως είναι και το κοινό του Γάκη, που πιστεύω ότι έχει αποκτήσει φανατικό κοινό λόγω της «Κατσαρίδας» και θα είναι μια παράσταση που πιστεύω ότι θα τον ακολουθεί για πάντα.. το είδος στο οποίο έχει καταχωρηθεί είναι κωμωδία το συγκεκριμένο έργο.. γελάς.. για την ακρίβεια υπάρχουν στιγμές γέλιου.. η σκηνοθεσία είναι του Αλ. Ρίγλη και την βρήκα πολύ καλή όπως και τα σκηνικά του Γκάυ Στεφάνου και πολύ ευρηματικά. Τα κοστούμια του Ν. Γεωργίου ήταν καλά και ταίριαζαν με την όλη παράσταση. Η μουσική του Στ. Γασπαράτου και οι φωτισμοί του Ν. Βλασόπουλου ήταν μέσα στο κλίμα της παράστασης. Το κείμενο του Ντέινιντ Μάμετ ήταν σε γενικές γραμμές καλό αλλά θα μπορούσε να είχε εμβαθύνει περισσότερο πιστεύω αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ποια είμαι εγώ για να κρίνω το Μάμετ.. πιστεύω όμως παρ’ όλα αυτά πώς είχε αδυναμίες το κείμενο.. ο κος Χρ. Στέργιογλου, πάρα πολύ καλός και του ταίριαζε πάρα πολύ καλός ο ρόλος και πιστεύω ότι ανέδειξε και περισσότερο τον ρόλο, ο Κ. Γάκης ήταν καλός και πιστεύω ότι έχει πολύ μέλλον μπροστά του.. είπαμε η «Κατσαρίδα» τον ανέδειξε και πιστεύω ότι θα τον ακολουθούν πολλοί νέοι σε ό,τι κι αν κάνει.. Το έργο στην ουσία μιλά για το θέατρο μέσα στο θέατρο μέσα από δύο γενιές.. ενός νέου ηθοποιού και ενός ώριμου ηθοποιού.. αναφέρει κάποιες καταστάσεις που ζουν πίσω από την σκηνή αλλά και πάνω σε αυτήν.. μία παράσταση που είναι καλή.. δεν την λες με την συνηθισμένη έννοια κωμωδία αλλά σε βάζει σε σκέψεις.. άλλωστε τα νιάτα έχουν την άγνοια.. τόπος στα νιάτα αλλά κρατάμε την εμπειρία του μεγαλύτερου.. μια παράσταση που έχει καλές ερμηνείες και από τους δύο ηθοποιούς και αξίζει να την δείτε.

[dk]

Mουσική σκηνή TAS STAGE

Βουτάδων 6, Γκάζι



Ηρώ – Αργύρης Αγγέλου στην Μουσική Παράσταση “Ψύχραιμα”

Η μουσική παράσταση «Ψύχραιμα» φέρνει στη σκηνή την Ηρώ, τον ηθοποιό Αργύρη Αγγέλου και τη Μαρκέλλα Αργυροπούλου σε ένα mix & match concept με τραγούδι, πρόζα κι εκπλήξεις. Τα κείμενα υπογράφει ο Γιώργος Καπουτζίδης και πραγματικά αξίζει να τη δείτε!!

[dk]

Mουσική σκηνή TAS STAGE

Βουτάδων 6, Γκάζι



Μια αγαπημένη παρέα ηθοποιών και φίλων... ο Μέμος Μπεγνής, η Τζένη Μπότση, ο Δημήτρης Βλάχος, η Χριστίνα Πομόνη και η Στεργία Μιχαήλου ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα "πάρτυ" με πολύ χιούμορ, χορό και τραγούδι από αντίδραση και πείσμα, «Κόντρα» στην κρίση, την κατάθλιψη, τη μιζέρια και τη μαυρίλα της εποχής. Μια μουσική παράσταση πάνω σε μια ιδέα του Πάνου Αμαραντίδη στο TAS STAGE ένα νέο, και ιδιαίτερο χώρο, μεταμοντέρνας βιομηχανικής αισθητικής με θέα τη φωτισμένη Ακρόπολη. Με πολύ χιούμορ, κέφι, άφθονο γέλιο, πολλά αστεία επί σκηνής και εξαιρετικές επιλογές τραγουδιών. Παλιά και νέα τραγούδια, ελληνικά και ξένα, λαϊκά και έντεχνα, ποπ και ροκ υπόσχονται να ξεσηκώσουν και τους πιο απαιτητικούς θεατές. Πραγματικά αξιζει να τη δείτε!!

[dk]

Desperados στο Θέατρο Αμιράλ

Αμερικής 10, Κολωνάκι



Κωμωδία του Γιώργου Ηλιόπουλου

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Ηλιόπουλος
ΠΑΙΖΟΥΝ: Άγγελος Θεοφίλου, Ζέφη Καλπιτζή, Αθανασία Κούσουλα, Δημήτρης Μαγκλάρας, Αλέξανδρος Παπατριανταφύλλου, Εύα Πετρίδη, Πάνος Τσαλιγόπουλος.

Οι νεανικοί προβληματισμοί, οι παρεξηγήσεις και οι έρωτες μιας παρέα νέων που μόλις τέλειωσε το πανεπιστήμιο.

Ευχαριστη παρασταση, με χιουμορ, ρυθμο, ενεργεια και καλες ερμηνειες απο επτα νεα παιδια γεματα ζωντανια και ενθουσιασμο. Το πρωτο μερος ηταν αρκετα καλο... εβγαλε γελιο ενω αντιθετα στο δευτερο μερος θιχτηκαν κοινωνικα ζητηματα που μας ''χαλασαν'' λιγο την ψυχολογια γιατι οπως και να το κανουμε... μερικες φορες η αληθεια ποναει.

[dk]

I will survive στο Θέατρο Θησείον, Ένα Θέατρο Για Τις Τέχνες

Τουρναβίτου 7, Ψυρρή
Τηλ.: 2103255444



Μαύρη Κωμωδία των Αντίνοου Αλμπάνη, Γιώργου Παπαγεωργίου Σκηνοθεσία: Γ. Σαρακατσάνης
Ερμηνεύουν: Γ. Παπαγεωργίου, Αντ. Αλμπάνης. Σκην.-κοστ.: Μ. Χατζηιωάννου. Μουσ.: Γιώργος Χριστιανάκης

Η εναλλακτική παράσταση-φαβορί της Θεσσαλονίκης την περσινή σεζόν, με δύο νέους ηθοποιούς να υποδύονται με κωμικό οίστρο τους μοναδικούς επιζώντες μιας πυρηνικής καταστροφής.

Πολυ καλη παρασταση, νεανικη και πρωτοτυπη, με συμμετοχη κοινου, πολυ γελιο, απροβλεπτες καταστασεις, εξυπνο χιουμορ και καταπληκτικες ερμηνειες των δυο παιδιων που απογειωσαν το μετριο κειμενο!!
 

[dk]

Γίνε το μωρό μου στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη»

Ακαδημίας 3, Κέντρο
Τηλ.: 2103636144



Κωμωδία του Κεν Λούντβικ  Σκηνοθεσία: Αντ. Καλογρίδης
Ερμηνεύουν: Ελ. Ερήμου, Κ. Αποστολίδης, Γ. Ζιόβας, Δ. Στυλιανέση. Ενδυματολ.: Αλ. Φούκος.  Φωτ. : Κ. Μαραγκουδάκη. Κινησιολ.: Έλ. Κουρκούλη. Μουσ.: Θ. Οικονόμου

Μια Λονδρέζα αριστοκράτισσα παντρεύει την ανιψιά της και αποκτά, για κακή της τύχη, έναν γοητευτικό πλην παραδοσιακό Σκοτσέζο αυτονομιστή για συμπέθερο.

Ευχαριστη αναλαφρη παρασταση, αισθηματικη κωμωδια κατα τη γνωμη μου με προβλεψιμη εξελιξη και χωρις ιδιαιτερο ενδιαφερον. Αρκετα καλες ερμηνειες, ομορφα σκηνικα και κοστουμια, αψογη σκηνοθεσια.

[GEOPAPAV]

ΔΟΥΛΕΣ

Δούλες.. η αλήθεια είναι όταν την παράσταση αυτή την έχεις δει με Πιττακή – Αρβανίτη, έχεις ένα ισχυρό μέτρο σύγκρισης.. όμως μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη παράσταση ήταν καλή. Ούτε κακή, ούτε καταπληκτική. Η Εφη Μουρίκη είναι πολύ καλή ηθοποιός και εδώ ήταν. Τα τελευταία χρόνια έχει και το ρόλο του σκηνοθέτη και εδώ, στις δούλες, πιστεύω ότι έδωσε περισσότερο ερωτισμό από ότι έπρεπε χωρίς φυσικά κάτι να με σοκάρει ή να με ενοχλεί ιδιαίτερα. Η Παπουτσάκη, είναι μια ηθοποιός που στην τηλεόραση έχει κάνει κακές επιλογές αλλά στο θέατρο ειδικά από πέρσι που συνεργάστηκε με την κα Μουρίκη και τον Κυριακίδη μπορώ να πω ότι προσπαθεί, προσπαθεί πραγματικά αλλά ακόμα και στο χειροκρότημα κάνει τα σκέρτσα της. Θα της αναγνωρίσω την προσπάθεια εδώ. Η Μοτάκη καλή κι αυτή και ομολογώ πώς δεν την είχα ξανά δει να παίζει. Στο σύνολο η παράσταση ήταν φροντισμένη από όλες τις πλευρές. Και η μουσική ήταν καλή και η μετάφραση και τα σκηνικά και τα κοστούμια. Η αλήθεια είναι πώς η τρύπα στο καλσόν της Παπουτσάκη με έκανε να γελάσω αλλά τα 90 λεπτά κύλησαν γρήγορα με ένταση. Καλή η προσπάθεια αλλά για τέτοιους ρόλους θέλει περισσότερη εσωτερική δουλειά. Αν αγαπάτε τον συγκεκριμένο θεατρικό συγγραφέα αξίζει να την δείτε. Το Θέατρο του Γιώργου Αρμένη προσπαθεί να κάνει καλές δουλειές, ο συμβολαιογράφος ξεκίνησε από εκεί, στην αίθουσα Κάρολος Κουν, κάτω στο υπόγειο.. στα θετικά θα πω ότι οι κοπέλες είναι καλές στην εξυπηρέτηση και δεν έχει πρόγραμμα παρά ένα έντυπο και για τις δύο παραστάσεις που παίζονται στο συγκεκριμένο θεατρο. Πάντως είχε πολύ κόσμο την μέρα που πήγα εγώ.