Περάσαμε στην Αλβανία από το Bozhaj-Hani i Hotit Border Crossing, αφού πρώτα πληρώσαμε από 10 ευρώ το άτομο σαν φόρο εισόδου. Εκεί μας περίμενε ο Αλέξανδρος, φίλος μου τότε, κουμπάρος μου σήμερα, ο οποίος είχε πάει επίσκεψη στους θείους του που μένουν στη Σκόδρα και πετάχτηκε μέχρι το συνοριακό σταθμό για να μας παραλάβει. Άλλωστε θα μας φιλοξενούσε σπίτι του στο παραθαλλάσιο Golem, πολύ κοντά στο Δυρράχιο, για 4 μέρες. Κάναμε μια βόλτα στην πόλη για να δούμε κάποια από τα αξιοθέατα της, μη φανταστείτε όμως πως ήταν πολλά. Αυτά που μπορεί να δει κάποιος είναι το κάστρο της Σκόδρας (Ροζάφα), τα τουρκικά λουτρά που δεν προλάβαμε να δούμε, το μολυβένιο τζαμί, κάποια αγάλματα και κάποιες ορθόδοξες και καθολικές εκκλησίες. Περάσαμε από το σπίτι των θείων του για να τους γνωρίσουμε, πήραμε την κουμπάρα μας και ξεκινήσαμε για τη βάση τους. Μισή ώρα αργότερα, κινούμενοι στον E762, περνώντας από την πόλη Λέζα (Lezha), σταματάμε στο σημείο που μπορεί κάποιος να δει τον τάφο του Σκεντέρμπεη (Gjergj Kastriotit - Skënderbeut), εθνικού ήρωα της Αλβανίας. Συνεχίσαμε τη διαδρομή μας μέχρι το σπίτι των κουμπάρων στο Golem, όπου η βραδιά έκλεισε μ΄ένα μεγάλο τσιμπούσι σε ταβέρνα της περιοχής.
Τα μεγάλα τσιμπούσια συνεχίστηκαν και την επόμενη μέρα αφού ξημέρωσε δεκαπενταύγουστος... μία από τις μεγαλύτερες γιορτές της εκκλησίας μας, αφιερωμένη στην Παναγία... γιόρταζε ο γιος μου Παναγιώτης και οι κουμπάροι μου είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Τις επόμενες δύο μέρες κάναμε ''τουρισμό'' σε Τίρανα και Δυρράχιο, για να γνωρίσει τα μέρη ο μεγάλος μου γιος αφού επισκεπτόταν την Αλβανία για πρώτη φορά. Εγώ, η Ξένια και ο μικρός γιος Παναγιώτης, έχουμε ξαναεπισκεφτεί την Αλβανία αρκετές φορές. Κι επειδή έχω γράψει μια ιστορία γι΄αυτά τα μέρη... με αρκετές φωτογραφίες... πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να το ξανακάνω... μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ:
http://www.travelchat.gr/forum/index.php?topic=300.0Τελευταία μέρα σήμερα στη χώρα και αφού χαιρετήσαμε συγγενείς και φίλους, αναχωρήσαμε για Ελλάδα, όχι όμως από την κλασική διαδρομή προς Κακαβιά (Kakavijë), αλλά προς τα σύνορα της Κρυσταλλοπηγής (Kristallopigi), μέσω Ελμπασάν (Elbasan) - Πόγραδετς (Pogradec) - Κορυτσά (Korçë), για να γνωρίσουμε πόλεις που δεν έχουμε ξαναεπισκεφτεί. Έξω από το Ελμπασάν είχαμε και την πρώτη αρνητική εμπειρία στη χώρα. Σε μπλόκο της αστυνομίας, με σταμάτησαν χωρίς λόγο για να μου βεβαιώσουν παράβαση που δεν έκανα, μου κράτησαν το διαβατήριο και αν δεν τους έδινα 20 ευρώ δεν με άφηναν να φύγω.
Πρώτη στάση στο Πόγραδετς που είναι κτισμένο κοντά στις όχθες της λίμνης Οχρίδας, για ξεμούδιασμα και φωτογραφίες. Δεύτερη στάση στην Κορυτσά, την έκτη μεγαλύτερη πόλη στην Αλβανία, όπου και θα δούμε το μεγαλοπρεπή Καθεδρικό Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου, ο οποίος κοσμεί την πόλη από το 1992, αλλά και το πρώτο Αλβανικό Σχολείο που λειτουργεί σαν μουσείο.
Λίγο πριν φτάσουμε στα σύνορα της Κρυσταλλοπηγής μας περιμένει μια ουρά αυτοκινήτων 3-4 χιλιομέτρων από Αλβανούς που μένουν Θεσ/νίκη κι έχουν πάει για διακοπές στην πατρίδα τους. Πραγματικά μεγάλη απογοήτευση, αλλά μιλώντας με κάποιους από αυτούς με προέτρεψαν να προχωρήσω μπροστά επειδή οι Έλληνες περνούν χωρίς ''ψάξιμο'' αυτοκινήτου. Φτάνοντας μπροστά έρχομαι αντιμέτωπος με την δεύτερη αρνητική εμπειρία στη χώρα. Mας ζητούν τα διαβατήρια μας και τις αποδείξεις των 40 ευρώ που δώσαμε κατά την είσοδο μας στη χώρα. Τα διαβατήρια μας ήταν οκ, αλλά απόδειξη για τα χρήματα δεν μας έδωσε κανείς και τώρα αυτοί εδώ μας ζητούν να ξαναπληρώσουμε 40 ευρώ.
Έχοντας για διερμηνέα έναν Αλβανό που περίμενε στην ουρά και ζει στην Ελλάδα, προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι πλήρωσα αλλά ο συνάδελφος τους τα κράτησε για πάρτυ του. Το κατάλαβαν γιατί είμαι σίγουρος ότι το κάνουν και αυτοί, αλλά δεν με άφηναν να φύγω, κάτι σαν καψόνι δηλαδή. Είχε περάσει αρκετή ώρα, ο Αλβανός διερμηνέας ρωτούσε συνέχεια, αλλά αυτοί τίποτα. Και το θαύμα έγινε... μετά από τόση ώρα παραμονής εκεί, η Ξένια χρειάστηκε να πάει τουαλέτα, όμως δεν λειτουργούν λόγω έλλειψης νερού στην ευρύτερη περιοχή. Τότε επαναστατήσαμε και μαζί με μας και οι Αλβανοί που περίμεναν, ένας ψιλοχαμός έγινε και για να αποφύγουν όλο αυτό μας άνοιξαν τη μπάρα για να πάμε στις τουαλέτες της πατρίδας μας... έτσι μας το μετάφρασε ο διερμηνέας. Αμ δε... οι δικές μας τουαλέτες όχι μόνο δεν λειτουργούσαν, αλλα είχαν χτίσει τις πόρτες με τσιμεντόλιθους ώστε να μη μπορεί κάποιος να εισέλθει. Ίδιο σκηνικό κι εδώ, φωνές κι εντάσεις με τους δικούς μας αστυνομικους, που είχε σαν αποτέλεσμα να μας διώξουν γρήγορα για να φτάσουμε στο πρώτο καφέ λίγα χλμ πιο κάτω.
Η ώρα είχε περάσει, η κούραση μας είχε ήδη αγγίξει και η πείνα μας είχε κυριεύσει, έτσι αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε στην Καστοριά και στο 4* Aiolis Hotel. Ξυπνήσαμε σχετικά νωρίς και είπαμε να εκμεταλλευτούμε την τελευταία μέρα διακοπών μας στο έπακρο. Έτσι αντί να κατηφορίσουμε προς Αθήνα, είπαμε να ανηφορίσουμε για καφεδάκι στη Φλώρινα και στη συνέχεια περνώντας τα σύνορα της Νίκης, να επισκεφτούμε την Μπίτολα (Bitola) ή αλλιώς Μοναστήριον για να περπατήσουμε στον κεντρικό πεζόδρομο της πόλης Σιρόκ Σοκάκ, να καθήσουμε κάπου για φαγητό, να φουλάρουμε το Mazda οικονομικά και να κάνουμε ψώνια (ποτά, τσιγάρα, γυαλιά, σοκολάτες) στο Duty Free των συνόρων.
Για το τέλος αφήσαμε την επίσκεψη στην πανέμορφη Έδεσσα με τους εντυπωσιακούς καταρράκτες και το υπέροχο φυσικό τοπίο, που αποτελούν βασικό πόλο έλξης των επισκεπτών και ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα στην Ελλάδα. Απογευματάκι αναχωρήσαμε για Αθήνα, που με κάνα δυο στάσεις στο δρόμο, φτάσαμε γύρω στα μεσάνυχτα.
Άλλο ένα ταξίδι είχε φτάσει στο τέλος του... 7500 km είχε γράψει το κοντέρ και δεκαεπτά μέρες είχαν περάσει από τη μέρα που ξεκινήσαμε για να εκπληρώσουμε άλλο ένα όνειρο μας, το road trip στην Ανατολικοκεντρική Ευρώπη.
