Τελευταία μηνύματα1
Εκδηλώσεις - Λογοτεχνία - Τηλεοπτικές Εκπομπές / Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Τελευταίο μήνυμα by dk στις Νοέμβριος 03, 2026, 19:16:52 μμ »''Λευκές νύχτες ενός Κλόουν'' στο Θέατρο Μαβίλη
Δορυλαίου 10-12, Πλατεία Μαβίλη, Αμπελόκηποι
Tηλ: 2106451169
Κείμενο: Βασίλης Κατσικονούρης
Σκηνοθεσία – Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης
Σύμβουλος δραματολόγος παράστασης: Γιώργος Βουδικλάρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Ενδυματολόγος: Δομνίκη Βασιαγεώργη
Παίζουν: Γιάννης Στεφόπουλος, Μαρία Παπαλάμπρου, Ευθύμης Γεωργόπουλος
Συμμετέχουν σε video art: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Μαρίνα Ταβουλάρη, Γιάννης Ζουγανέλης, Βασίλης Κατσικονούρης
Λίγα λόγια για το έργο...
Ένας ξεχασμένος κλόουν, που διατηρεί τον πυρήνα του ντοστογιεφσκικού ήρωα -τη μοναξιά, την ανάγκη της ονειροπόλησης που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα- συναντά μια γυναίκα που λειτουργεί ως τελευταία του ελπίδα στο κυνήγι της ευτυχίας.
Ο Φιόντορ και η Νάστενκα συναντιούνται τυχαία και μοιράζονται στιγμές που μεταμορφώνουν τη μοναξιά σε ελπίδα και την προσμονή σε όνειρο.
Έχουμε εδώ μία ενδιαφέρουσα μετατόπιση όσον αφορά στις ηλικίες των ηρώων της νουβέλας, που τονίζει ακόμα περισσότερο τη μοναχικότητά τους και την αίσθηση του ανεπίδοτου.
Μία βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τον έρωτα, την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής και τις στιγμές που όσο σύντομες κι αν είναι, μένουν για πάντα μέσα μας.
Μία παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση και μας υπενθυμίζει πως καμιά φορά, μία και μόνο συνάντηση αρκεί για να αλλάξει τα πάντα.
Σημείωμα του συγγραφέα:
«Πρόκειται για ένα νέο θεατρικό έργο βασισμένο στις Λευκές Νύχτες του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, μία κλασική -υπόκωφα συνταρακτική- νουβέλα, και όχι απλώς για μία διασκευή: Κρατήθηκε φυσικά η κύρια ιστορία και συνθήκη, της μοναξιάς μέσα σε μια άδεια πόλη το καλοκαίρι. Το πνεύμα των μονολόγων του -συνεπαρμένου από την δυνατότητα αποδοχής του- αφηγητή διατηρήθηκε σε ξαναγραμμένους διαλόγους, υπονομευμένο από ένα λοξό χιούμορ. Υπάρχει στο θεατρικό έργο η καταλυτική μετατόπιση του κεντρικού ήρωα -από μόνιμος κάτοικος της Αγίας Πετρούπολης σε κλόουν- που βρέθηκε και παρέμεινε στην πόλη από όπου το περιοδεύον τσίρκο του έφυγε και τον ξέχασαν πίσω εκεί. Παραμένει, έτσι, σε μια εκκρεμότητα, ανεπίδοτος και ανέστιος.
Η κατάστασή του αυτή μας φέρνει πιο κοντά στη συνθήκη ενός άλλου σπουδαίου έργου, «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο κλαυσίγελως του Τσάπλιν από το τελευταίο πλάνο της ταινίας ορίζει και την τονικότητα του έργου και της παράστασης. Σε αυτή την τροχιά κινείται το έργο: Από την ανθρώπινη ύπαρξη ως δράμα μέχρι την εκδοχή της ως τσίρκο και αντίστροφα. Εδώ υπάρχει ακόμα μία ενδιαφέρουσα μετατόπιση όσον αφορά τις ηλικίες των δύο κύριων ηρώων της νουβέλας που τονίζει ακόμα περισσότερο τη μοναχικότητα τους και την αίσθηση του ανεπίδοτου. Ακόμη, η ευγένεια, η ευθραυστότητα των ανθρώπινων αισθημάτων και η σιωπηλή εγκαρτέρηση της ματαίωσής τους είναι έννοιες και καταστάσεις που αποτελούν τον πνευματικό στόχο της παράστασης. Τα Νυχτερινά του Σοπέν μαζί με «τσιρκολάνικες» μουσικές συνοδεύουν αυτό το ταξίδι στην αναζήτηση κάποιας τρυφερότητας.»
Βασίλης Κατσικονούρης
Σημείωμα του σκηνοθέτη:
«Το θέατρο είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι συναντιούνται για να θυμηθούν ότι κανείς δεν είναι μόνος.
Οι ήρωες στις “Λευκές Νύχτες ενός κλόουν” κουβαλούν τις μοναξιές τους, τις προσδοκίες τους και τις μικρές τους ήττες, όμως δεν παύουν να ονειρεύονται.
Η δική μας σκηνοθετική προσέγγιση αναζητά το φως που κρύβεται μέσα σε αυτή τη μοναξιά.
Κι ίσως αυτό να είναι το πιο αστείο και, ταυτόχρονα, το πιο συγκινητικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου: ότι συνεχίζει να ελπίζει, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα του ψιθυρίζει το αντίθετο.
Το θέατρο μας θυμίζει ότι η πιο μεγάλη ανθρώπινη πράξη είναι να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε.
Εκεί γεννιέται το γέλιο· όχι ως φυγή από τον πόνο, αλλά ως ο πιο γενναίος τρόπος να τον κοιτάξεις στα μάτια.
Ο κλόουν πέφτει, σηκώνεται και ξαναδοκιμάζει. Ίσως γι’ αυτό τον αγαπάμε.
Γιατί μέσα στην αδέξια προσπάθειά του αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Και όσο υπάρχει αυτή η προσπάθεια, υπάρχει και ελπίδα.»
Γιάννης Ζουγανέλης – Τάνια Ρόκκα
Δορυλαίου 10-12, Πλατεία Μαβίλη, Αμπελόκηποι
Tηλ: 2106451169
Κείμενο: Βασίλης Κατσικονούρης
Σκηνοθεσία – Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης
Σύμβουλος δραματολόγος παράστασης: Γιώργος Βουδικλάρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Ενδυματολόγος: Δομνίκη Βασιαγεώργη
Παίζουν: Γιάννης Στεφόπουλος, Μαρία Παπαλάμπρου, Ευθύμης Γεωργόπουλος
Συμμετέχουν σε video art: Γιάννης Μποσταντζόγλου, Μαρίνα Ταβουλάρη, Γιάννης Ζουγανέλης, Βασίλης Κατσικονούρης
Λίγα λόγια για το έργο...
Ένας ξεχασμένος κλόουν, που διατηρεί τον πυρήνα του ντοστογιεφσκικού ήρωα -τη μοναξιά, την ανάγκη της ονειροπόλησης που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα- συναντά μια γυναίκα που λειτουργεί ως τελευταία του ελπίδα στο κυνήγι της ευτυχίας.
Ο Φιόντορ και η Νάστενκα συναντιούνται τυχαία και μοιράζονται στιγμές που μεταμορφώνουν τη μοναξιά σε ελπίδα και την προσμονή σε όνειρο.
Έχουμε εδώ μία ενδιαφέρουσα μετατόπιση όσον αφορά στις ηλικίες των ηρώων της νουβέλας, που τονίζει ακόμα περισσότερο τη μοναχικότητά τους και την αίσθηση του ανεπίδοτου.
Μία βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τον έρωτα, την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής και τις στιγμές που όσο σύντομες κι αν είναι, μένουν για πάντα μέσα μας.
Μία παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση και μας υπενθυμίζει πως καμιά φορά, μία και μόνο συνάντηση αρκεί για να αλλάξει τα πάντα.
Σημείωμα του συγγραφέα:
«Πρόκειται για ένα νέο θεατρικό έργο βασισμένο στις Λευκές Νύχτες του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, μία κλασική -υπόκωφα συνταρακτική- νουβέλα, και όχι απλώς για μία διασκευή: Κρατήθηκε φυσικά η κύρια ιστορία και συνθήκη, της μοναξιάς μέσα σε μια άδεια πόλη το καλοκαίρι. Το πνεύμα των μονολόγων του -συνεπαρμένου από την δυνατότητα αποδοχής του- αφηγητή διατηρήθηκε σε ξαναγραμμένους διαλόγους, υπονομευμένο από ένα λοξό χιούμορ. Υπάρχει στο θεατρικό έργο η καταλυτική μετατόπιση του κεντρικού ήρωα -από μόνιμος κάτοικος της Αγίας Πετρούπολης σε κλόουν- που βρέθηκε και παρέμεινε στην πόλη από όπου το περιοδεύον τσίρκο του έφυγε και τον ξέχασαν πίσω εκεί. Παραμένει, έτσι, σε μια εκκρεμότητα, ανεπίδοτος και ανέστιος.
Η κατάστασή του αυτή μας φέρνει πιο κοντά στη συνθήκη ενός άλλου σπουδαίου έργου, «Τα φώτα της πόλης» του Τσάρλι Τσάπλιν. Ο κλαυσίγελως του Τσάπλιν από το τελευταίο πλάνο της ταινίας ορίζει και την τονικότητα του έργου και της παράστασης. Σε αυτή την τροχιά κινείται το έργο: Από την ανθρώπινη ύπαρξη ως δράμα μέχρι την εκδοχή της ως τσίρκο και αντίστροφα. Εδώ υπάρχει ακόμα μία ενδιαφέρουσα μετατόπιση όσον αφορά τις ηλικίες των δύο κύριων ηρώων της νουβέλας που τονίζει ακόμα περισσότερο τη μοναχικότητα τους και την αίσθηση του ανεπίδοτου. Ακόμη, η ευγένεια, η ευθραυστότητα των ανθρώπινων αισθημάτων και η σιωπηλή εγκαρτέρηση της ματαίωσής τους είναι έννοιες και καταστάσεις που αποτελούν τον πνευματικό στόχο της παράστασης. Τα Νυχτερινά του Σοπέν μαζί με «τσιρκολάνικες» μουσικές συνοδεύουν αυτό το ταξίδι στην αναζήτηση κάποιας τρυφερότητας.»
Βασίλης Κατσικονούρης
Σημείωμα του σκηνοθέτη:
«Το θέατρο είναι ένας τόπος όπου οι άνθρωποι συναντιούνται για να θυμηθούν ότι κανείς δεν είναι μόνος.
Οι ήρωες στις “Λευκές Νύχτες ενός κλόουν” κουβαλούν τις μοναξιές τους, τις προσδοκίες τους και τις μικρές τους ήττες, όμως δεν παύουν να ονειρεύονται.
Η δική μας σκηνοθετική προσέγγιση αναζητά το φως που κρύβεται μέσα σε αυτή τη μοναξιά.
Κι ίσως αυτό να είναι το πιο αστείο και, ταυτόχρονα, το πιο συγκινητικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου: ότι συνεχίζει να ελπίζει, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα του ψιθυρίζει το αντίθετο.
Το θέατρο μας θυμίζει ότι η πιο μεγάλη ανθρώπινη πράξη είναι να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε.
Εκεί γεννιέται το γέλιο· όχι ως φυγή από τον πόνο, αλλά ως ο πιο γενναίος τρόπος να τον κοιτάξεις στα μάτια.
Ο κλόουν πέφτει, σηκώνεται και ξαναδοκιμάζει. Ίσως γι’ αυτό τον αγαπάμε.
Γιατί μέσα στην αδέξια προσπάθειά του αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Και όσο υπάρχει αυτή η προσπάθεια, υπάρχει και ελπίδα.»
Γιάννης Ζουγανέλης – Τάνια Ρόκκα
