Πορτογαλία

[McElk]

Cascais - Λισαβόνα

Το Cascais μάλλον λουτρόπολη για την ελίτ της Πορτογαλίας θύμιζε παρά «γραφικό ψαροχώρι» όπως είχα διαβάσει σε περιγραφές. Μη βρίσκοντας χώρο στο κέντρο πάρκαρα στο υπόγειο πάρκιν του hotel Baia. Κάναμε μια βόλτα στον παραλιακό δρόμο.






Πρέπει να γινόταν κάποια εκδήλωση των εν. δυνάμεων και σε κεντρική πλατεία βρισκόταν πολεμικό αεροσκάφος, ελικόπτερο, τανκ και πιτσιρικάδες σχημάτιζαν ουρά για να φωτογραφηθούν στη θέση του χειριστή.  



 

Στο Marisco na Praca μια βιτρίνα με εκλεκτά ψαρικά. Αστακοί, καραβίδες, οστρακοειδή και παρόμοια. Από την πείνα μας δεν προσέξαμε καλά τις τιμές που αναφερόταν στα … 100 γραμμάρια και όχι σε κιλό ή τεμάχιο. Διάλεγες και σου τα έψηναν εκείνη την ώρα. Βάλε κι ετούτο, βάλε κι εκείνο και τελειώνοντας το γεύμα, ξαναφέρε άλλη μία από τούτο και από τ’άλλο, ήρθε τέλος ο λογαριασμός και τρίβαμε τα μάτια μας. 200 ευρώ με νερά και μπύρες!  Τουλάχιστον φάγαμε του σκασμού και ήταν νοστιμότατα.



Μέχρι να πάρουμε το αμάξι, να πάμε στη Λισαβόνα, να βρούμε το ξενοδοχείο και να πάρουμε τα δωμάτια είχε ήδη βραδιάσει.



 

Εδώ πλέον δεν χρειαζόμαστε αυτοκίνητο και θα πήγαινα να το παραδώσω στο αεροδρόμιο από όπου το παρέλαβα. Φουλάρισα καθ’ οδόν και τότε διαπίστωσα ότι ήταν πετρελαιοκίνητο. Η παράδοση κράτησε ελάχιστο χρόνο – ένας νεαρός το εξέτασε ταχύτατα, μου είπε όλα εν τάξει, κάτι έγραψε σε ένα κομπιούτερ και μου έδωσε ένα χαρτάκι με την απόδειξη. Πήρα το μετρό από το υπόγειο του αεροδρομίου και σε λίγα λεπτά ήμουν στο ξενοδοχείο. Η έξοδος από το σταθμό Saldanha του μετρό ήταν στην κυριολεξία 3 μέτρα από την είσοδο του ξενοδοχείου μας (White Lisboa). Ήταν 21.30 και βγήκαμε για μια νυχτερινή βόλτα και πρώτη γνωριμία με την πρωτεύουσα.









 Μετά αρκετές περιπλανήσεις στο κέντρο καθίσαμε για ποτό στο  RIB Beef & Wine Lisboa μπροστά την πλατεία do Comercio, ερημική εκείνη την ώρα.





Επιστρέψαμε παίρνοντας το μετρό από το σταθμό Baixa - Chiado.

[McElk]

Λισαβόνα

Μετά το πρωινό κατεβήκαμε με το μετρό στην Marques de Pombal και περπατήσαμε όλο το μήκος της Avenida da Liberdade.







Καθώς κοντοστεκόμουν και έβγαζα φωτογραφίες μια φωνή με διέκοψε.
– Κώστα κερνάμε καφέ!
Γυρίζω και βλέπω ένα συμπατριώτη μου σε καφετερία. Ήταν κι αυτός στο γάμο στο Minde. Μικρός που είναι ο κόσμος …!

Συνεχίσαμε και από κιόσκι της πλατείας Restauradores προμηθευτήκαμε κάρτες Viva Viagem 3 ημερών με κάπου 19 ευρώ τη μία. Αυτές ισχύουν για μετρό, τραμ και λεωφορεία για απεριόριστες διαδρομές και συμφέρουν αν κάποιος χρησιμοποιήσει πάνω από 4 φορές την ημέρα αυτά τα μέσα (κανονικό εισιτήριο μονής διαδρομής  = 1,45). Επίσης ισχύουν και για το ασανσέρ της Santa Justa.
Περπατώντας φτάσαμε στην πλατεία Martim Moniz για να πάρουμε το περίφημο τραμ 28.



Ήταν η αφετηρία και υπήρχε μια ουρά 30 μέτρων όλοι τουρίστες! Περιμέναμε 1 ώρα και αφού πέρασαν 8-10 οχήματα ήρθε η σειρά μας για επιβίβαση. Μετά 70-80 μέτρα σταμάτησε στην επόμενη στάση όπου περίμενε μόνον 1 άτομο! Η γκάφα της ημέρας – χάσαμε 1 ώρα στην αναμονή!!
Ήταν ενδιαφέρουσα τελικά η βόλτα, περάσαμε από στενά που ίσα - ίσα χωρούσε το βαγόνι και φτάσαμε στο τέρμα.



Το ξαναπήραμε κάνοντας ανάποδα τη διαδρομή και κατεβήκαμε στη στάση Portas do Sol για μια μπύρα στο Restaurante do Cantinho πριν πάρουμε την ανηφορική διαδρομή για το κάστρο Sao Jorge.



Η επίσκεψη άξιζε παραπάνω για την πανοραμική θέα της Λισαβόνας παρά για το ίδιο το κάστρο.





Κατεβαίνοντας περάσαμε από τα στενά της συνοικίας Alfama και τον καθεδρικό ναό Se







από όπου παίρνοντας λεωφορείο κατεβήκαμε στην πλατεία da Figueira.



Προχωρήσαμε σιγά σιγά (οι κυρίες μπαίναν και σε καταστήματα) σε εμπορικό δρόμο κοντά στον ανελκυστήρα της Santa Justa.



Οι συνταξιδιώτισσες μου μπήκαν σε κάποιο κατάστημα μόδας κι εγώ θεώρησα καλό να πάρω ένα καφεδάκι στο χέρι περιμένοντάς τις.
Τι τόθελα; Έφτασα στα όρια της υπομονής μου να περιμένω επί 5 λεπτά να πληρώσει μια κοπέλα πριν από μένα 1,20 ευρώ … με πιστωτική κάρτα.
Συνεχίσαμε με τα πόδια σε ανηφορικούς δρόμους για Barro Alto.






 
Η περιοχή θύμιζε την Πλάκα.







Είχε ήδη νυχτώσει όταν καθίσαμε για δείπνο.
Ψαρόσουπες για αρχή πιάτα με μπακαλιάρο, σαλάτες και ένα μπουκάλι λευκό. Γευστικότατα τα φαγητά και ο λογαριασμός σε λογικά πλαίσια κάπου 90 ευρώ. Στην επιστροφή πήραμε ένα τραμ με έντονα κατηφορική γραμμή “Ascensor da Gloria” που βγάζει στην πλατεία Restauradores και από εκεί με λεωφορείο για το Hotel.

[McElk]

Belem

Ο ανελκυστήρας της Santa Justa είχε ατελείωτες ουρές. Φυσικό γιατί θεωρείται από τα αξιοθέατα της πόλης.



Έτσι την επομένη σηκώθηκα μόνος μου από τις 6.30 και στις 7.00 ταξίδευα ήδη με το μετρό για το κέντρο. Κατέβηκα στο σταθμό Rossio και σε λίγο ήμουν στην είσοδο του ανελκυστήρα όχι από τους πρώτους αλλά … εντελώς πρώτος. Σε λίγα λεπτά ήρθαν άλλοι 5-6. Όπως είπα και προηγουμένως η κάρτα viva viagem ίσχυε και εδώ. Ο θάλαμος από λουστραρισμένο ξύλο δείχνει τα χρόνια του.



Από πάνω η πανοραμική θέα της πόλης και πολύ κοντά η μονή Carmo στην οποία λείπει η στέγη.





Στο εσωτερικό στεγάζεται ένα, ενδιαφέρον από ότι διαβάζω, μουσείο.
Επέστρεψα στο ξενοδοχείο για πρωινό με την υπόλοιπη παρέα και παίρνοντας το λεωφορείο κατεβήκαμε στη στάση Conde Barao όπου πήραμε το 15Ε για Belem την περιοχή αυτή της Λισαβόνας όπου υπάρχουν συγκεντρωμένα σημαντικά αξιοθέατα. Το σπουδαιότερο πρέπει να είναι το μοναστήρι dos Jeronimos αν κρίνω από το πλήθος που περίμενε στην ουρά. Δεν είχαμε το χρόνο και την υπομονή να περιμένουμε. Τα τουριστικά λεωφορεία ήταν δεκάδες στο μέρος.





Κατευθυνθήκαμε στο Μνημείο των Ανακαλύψεων (Padrao dos Descobrimentos)









και μετά στον  Torre de Belem τον οποίο είδαμε εξωτερικά.





Διάλειμμα για καφεδάκια, γλυκάκια και  σειρά είχε το Museu de Marinha.









Περίμενα υπομονετικά τη συντροφιά μου να κάνει μικροαγορές από καφέ-σουβενιράδικο και ξανά το λεωφορείο 15Ε για το σταθμό Cais do Sodre που είναι και οι αποβάθρες των πλοιαρίων για την περιοχή Almada στην απέναντι πλευρά του ποταμού Τάγου.



Το ποτάμι εδώ είναι στις εκβολές του και φαρδαίνει πολύ, μοιάζει με θάλασσα.  

[McElk]

Almada

Πήραμε το πλοιάριο για Cacilhas



και από εκεί το λεωφορείο για το άγαλμα του Χριστού. Οι κάρτες viva viagem δεν ίσχυαν εδώ - πληρώσαμε 3 € για το πλοιάριο και από 1,45 για κάθε διαδρομή του λεωφορείου.    

Εκτός από το άγαλμα που μοιάζει με αυτό του Κορκοβάντος στο Ρίο, η περιοχή δεν έχει άλλα αξιοθέατα.  





Το άγαλμα βρίσκεται πάνω σε τεράστιου ύψους αψίδα όπου ανεβαίνει ασανσέρ. Στο εσωτερικό της αψίδας υπάρχει σουβενιράδικο και εκκλησάκι.











Είχε πάει 17.30 όταν επιστρέψαμε με το πλοιάριο στο Cais do Sodre.





Απέναντι ακριβώς από την αποβάθρα το Mercado da Ribeira, όπου θα γευματίζαμε.



Το Sea Me θα το χαρακτήριζα … γκουρμέ ταχυφαγείο.



Πρώτο πιάτο σολωμός με χαβιάρι, δεύτερο μπακαλιάρος και ένα μπουκάλι λευκό κρασί νέκταρ.    (σκέφτομαι καμιά φορά ότι και μόνο για τα φαγητά και τα κρασιά τους αξίζει να ξαναπάω Πορτογαλία!)  



Φεύγοντας για το ξενοδοχείο περάσαμε από το περίφημο μπαρ Pensao Amor (πρώην πορνείο!)   για μερικές φωτογραφίες.







Η … σημειολογία του χώρου είναι προφανής!!  









όπως και η ... υποδοχή στη σκάλα.



Είχαμε στο πρόγραμμα να ξαναρθούμε για βράδυ.  Μετά ολιγόωρη ξεκούραση στο hotel το λεωφορείο και πάλι (10 γραμμές είχαν στάση στη λεωφόρο λίγα μέτρα από το ξενοδοχείο μας)



και κατεβήκαμε στη Rossio.
Σε μια πλατειούλα (Sao Domingos Square) το … διάσημο μικρό μαγαζάκι A JinJinha  που φτιάχνει το ομώνυμο Λικέρ κερασιού. Πήραμε από ένα σφηνάκι και οι κυρίες της συντροφιάς ενθουσιάστηκαν.
-Φέρε ένα μπουκάλι, πιάσε άλλα δύο, κατέβασε άλλα τρία, τέλος φύγαμε με 6 μπουκάλια (8 ευρώ το ένα). Εγώ δεν συμμερίστηκα και πολύ τον ενθουσιασμό τους αφενός γιατί η μάνα μου έφτιαχνε πολύ καλύτερο λικέρ με κεράσια, απόσταγμα, ζάχαρη και κανέλα αφετέρου γιατί καταλάβατε πιστεύω ποιος κουβαλούσε όλα αυτά τα μπουκάλια στην υπόλοιπη έξοδο. 
Κατεβήκαμε με λεωφορείο κοντά στο μπαρ Pensao Amor και μπήκαμε μέσα. Η πρώτη αίθουσα ήταν γεμάτη αλλά ήμασταν εξαιρετικά τυχεροί.



Στη δεύτερη αίθουσα, όπου είχε και ζωντανή μουσική από πενταμελές συγκρότημα, άδειασε μόλις μπήκαμε το καλύτερο τραπεζάκι του μαγαζιού δίπλα σε ένα παράθυρο.  
Πήραμε τα ποτά μας (7 ευρώ το mojito) και απολαύσαμε τη μουσική. Δεν ήταν εκκωφαντική σε ένταση - μπορούσες να συζητήσεις.  
Είχε πάει μεσάνυχτα όταν αποφασίσαμε να φύγουμε. Βγάλαμε μερικές φωτό στο δρόμο έξω (o ροζ δρόμος της Λισαβόνας)



και με το λεωφορείο στο hotel.
Η έξοδος όμως δεν είχε τελειώσει ακόμα! Πεινούσαμε λιγάκι και ο ρεσεψιονίστ μας υπέδειξε το ρεστωράν Galeto σχεδόν απέναντι. Το μαγαζί μεγάλο και μισογεμάτο κόσμο που καθόταν σε πάγκους. Πήραμε ψαρόσουπες και ψαροκροκέτες και καθίσαμε άλλη μια ώρα συζητώντας.



Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ ευχάριστη.

[panpan]

(σκέφτομαι καμιά φορά ότι και μόνο για τα φαγητά και τα κρασιά τους αξίζει να ξαναπάω Πορτογαλία!)

Πραγματικά είναι ένα μεγάλο κίνητρο.Κι εγώ είχα ευχαριστηθεί και από την ποιότητα αλλά και από τις λογικές τιμές στα περισσότερα
εστιατόρια.

[McElk]

Λισαβόνα

Κι έτσι έφτασε η τελευταία μας μέρα στην Λισαβόνα και την Πορτογαλία. Η αναχώρηση ήταν αργά το βράδυ οπότε είχαμε σχεδόν όλη τη μέρα στη διάθεσή μας. Μετά το πρωινό  κάναμε το τσεκ-άουτ και αφήσαμε τις αποσκευές σε ειδικό χώρο της ρεσεψιόν. Κατεβήκαμε κατ΄αρχήν στην πλατεία Resauradores για ένα θέμα σχετικά με την μία κάρτα viva viagem που προέκυψε την προηγούμενη και ευγενέστατος ο Πορτογάλος το διευθέτησε αμέσως.



Προορισμός μας σήμερα θα ήταν μία καινούρια περιοχή της Λισαβόνας με μοντέρνα κτίρια, το Πάρκο των Εθνών και το Oceanario - το ενυδρείο που λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο της Ευρώπης.



Παίρνοντας το μετρό κατεβήκαμε στον  σταθμό do Oriente.


 


Περάσαμε μέσα από ένα πολυκατάστημα (Centro Vasco da Gama) και περπατήσαμε αρκετή απόσταση ως την είσοδο στο Oceanario (18ευρώ).













Η περιήγησή μας μέσα κράτησε κάπου μιάμιση ώρα και τέλος καθίσαμε όπως συνήθως για καφεδάκια και ταρτάκια στο κυλικείο. Μετά αυτό το διάλειμμα, οι κυρίες μου ανακοίνωσαν ότι τέρμα τα μουσεία και οι ξεναγήσεις και θα πήγαιναν για αγορές στο Centro Vasco da Gama όπου τα καταστήματα είχαν μεγάλες εκπτώσεις. Δώσαμε λοιπόν ραντεβού σε 1 ώρα (που στην πορεία έγινε 2). Κατέβηκα μια στάση πιο πέρα με το μετρό και περπάτησα ανάμεσα στα μοντέρνα κτίρια.







Πλησιάζοντας στην ακτή ξεχώριζε ο όγκος του ξενοδοχείου Myriad που θυμίζει το Μπούρτζ αλ Αράμπ στο Dubai.





Εκεί κοντά ήταν ένα τελεφερίκ που πάει μέχρι το ενυδρείο στο οποίο φυσικά ανέβηκα.







Συναντήθηκα την καθορισμένη ώρα με τις συνταξιδιώτισσες τις οποίες περίμενα υπομονετικά να τελειώσουν τις τελευταίες αγορές τους και πήραμε το μετρό για Praca do Comercio και ρεστοράν Museu da Cerveja όπου θα γευματίζαμε.



Στο πατάρι του πολυτελούς ρεστοράν υπήρχε ένα μικρό μουσείο με συλλογές παλιών μπουκαλιών μπύρας, παλιών σκευών και άλλων σχετικών αντικειμένων.  Στο ισόγειο μια παλιά βιτρίνα όπου παρασκεύαζαν κάτι ιδιαίτερες λιχουδιές με λιωμένο τυρί και μπακαλιάρο τις οποίες φυσικά δοκιμάσαμε





πριν την ψαρόσουπα και τα ψαρικά του κυρίως γεύματος.



Επίσης το κατάστημα διέθετε προς πώληση τα ποτήρια μπύρας με το πατενταρισμένο σχέδιο.





Καθίσαμε αρκετή ώρα, είχε πάει απόγευμα η πλατεία είχε ωραία χρώματα και ήταν γεμάτη κόσμο.






 
Όταν αργότερα περπατώντας θα φτάναμε στην πλατεία Rossio είχε ήδη βραδιάσει. Καθίσαμε για κάτι τελευταίο στον Nicola,



πήραμε τις αποσκευές από το ξενοδοχείο και χρησιμοποιώντας για μια τελευταία φορά την viva viagem φτάσαμε στο αεροδρόμιο όπου μας περίμενε μια κουραστική μεταμεσονύκτια πτήση επιστροφής όπου παρά τα 3 μπουκαλάκια κρασάκι που ήπια με το φαγητό στο αεροπλάνο δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι.    

[McElk]

Υ.Γ.

Επέστρεψα με πολύ καλές εντυπώσεις από μια χώρα και την πρωτεύουσά της που αν δεν τύχαινε η ευκαιρία του γάμου ίσως να μην την επισκεπτόμουν ποτέ και να έμενε ένα κενό στη γωνία της ιβηρικής.

Παρ’ όλο που οι μέρες του ταξιδιού ήταν λίγες (3 στη Λισαβόνα) είδαμε αρκετά αξιοθέατα, ήρθαμε σε επαφή με κόσμο, διασκεδάσαμε  και γευτήκαμε υπέροχα φαγητά και κρασιά. Πιστεύω ότι για τη Λισαβόνα χρειάζονται 7 μέρες για πληρέστερη και πιο ξεκούραστη περιήγηση.

Βάσει των εντυπώσεών μου μερικές συμβουλές για όσους πάνε πρώτη φορά στη Λισαβόνα.  

-Συστήνω το ξενοδοχείο που μείναμε: White Lisboa. Καινούριο, μοντέρνο, καθαρό, ένα boutique hotel δίπλα σε στάσεις μετρό και λεωφορείων. Πάρτε τηλ. απ’ ευθείας για καλύτερη τιμή. Το να μείνετε στο εντελώς τουριστικό κέντρο (Baixa-Rosio) δεν εξυπηρετεί σε τίποτα.

-Προμηθευτείτε την κάρτα viva viagem για τα ΜΜΜ για όσες μέρες θέλετε (κοστίζει κάπου 6,5 ευρώ ανά ημέρα) Θα κάνετε απόσβεση το ποσό σίγουρα. Κρατήστε τις αποδείξεις των εισιτηρίων μέχρι να λήξουν. Πολλές φορές υπάρχει δυσλειτουργία των μηχανημάτων. Ο αρμόδιος που θα θελήσει να σας εξυπηρετήσει το πρώτο που ζητά είναι η απόδειξη αγοράς. Σε μας συνέβη 4-5 φορές.

-Αν θέλετε να κάνετε την (διαφημισμένη)  διαδρομή με το τραμ 28 μην περιμένετε στην ατελείωτη ουρά της αφετηρίας. Πάτε μια στάση παρακάτω. Όρθιος από το πίσω τζάμι βλέπετε καλύτερα.

-Για τις μετακινήσεις στο κέντρο – εκτός φυσικά από το περπάτημα - είναι προτιμότερα τα λεωφορεία ή τραμ από το μετρό. Βλέπετε καλύτερα την πόλη. Τις φορές που μετακινηθήκαμε εμείς ήταν μισοάδεια εκτός του τραμ 28 και της διαδρομής για Belem. Με την εφαρμογή google maps στο κινητό θα εξυπηρετηθείτε μια χαρά.

[dk]

Σ΄ευχαριστουμε πολυ για την αψογη περιγραφη σου!!!

[panpan]

Αν θέλετε να κάνετε την (διαφημισμένη)  διαδρομή με το τραμ 28

Κι εγώ από μια τυχαία στάση το πήρα.

[McElk]

panpan φαντάζομαι θα έχεις πάει αρκετές φορές Πορτογαλία.