Η πόλη που την είπαν «Πόλη»!1. Πόλη με μπαχαρικά…!(Τίτλος δανεισμένος από το βιβλίο «σερενάτα» του Ζουλφί Λιβανελί (Πατάκης 2015). Εκεί, στη σελ 50, ένας από του ήρωες λέει: «Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Οθωμανική Αυτοκρατορία, παλάτια, τεμένη….Σαν παραμύθι…Πώς να το πω…Πόλη με μπαχαρικά…»)
(Σημείωμα του 2018: Η Τουρκία τον τελευταίο χρόνο είναι συνεχώς στην επικαιρότητα με νέα για γεγονότα, που είναι όλο και χειρότερα. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, όλο και λιγότεροι αψηφούν τους «κινδύνους» και την επισκέπτονται. Έτσι λιγότεροι χαίρονται μια χώρα με πολλές ομορφιές, με κορυφαία μια από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου, την Βασιλίδα των πόλεων, τη μοναδική ΠΟΛΗ!) Εκεί που δύο Ήπειροι «ακουμπάνε» σχεδόν η μια την άλλη βρίσκεται η Πόλη. Και οι δυο την αγκαλιάζουν, και οι δυο τη διεκδικούν. Η Πόλη των δύο Ηπείρων στέκει εκεί αιώνες πολλούς, λαμπρή και μοναδική.
Η ιστορία της μακραίωνη. Πάνω από 2500 χρόνια (7ος αι. π.Χ.) πέρασαν από τότε που μια ομάδα Μεγαρέων και Αθηναίων έφτασε εκεί και ίδρυσε την αποικία που θα πάρει το όνομά της από τον αρχηγό των Μεγαρέων, το Βύζαντα. Βυζάντιο λοιπόν το πρώτο της όνομα. Όνομα που θα κρατήσει για περίπου 1000 χρόνια, μέχρι να το αλλάξει ο Αυτοκράτορας της Ρώμης Κωνσταντίνος, που αποφάσισε να μεταφέρει εκεί την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του. Την είπε Νέα Ρώμη, όνομα που όμως σύντομα άλλαξε και πάλι για να πάρει το όνομα του Αυτοκράτορα και να την πουν Κωνσταντινούπολη. Το όνομα «Νέα Ρώμη» διατηρείται ακόμα και σήμερα σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης φέρει τον τίτλο «Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης».
Πάνω από 1000 χρόνια πέρασαν με το νέο όνομα. Αλλά και με πολλά παρατσούκλια με κυριότερα αυτό της Βασιλεύουσας (οι Σλάβοι την έλεγαν Τσάριγκραντ= Πόλη του Βασιλιά= Βασιλεύουσα δηλ.) και κυρίως το Πόλη σκέτο. Ήταν τέτοια η αίγλη της που έγινε συνώνυμη με τον όρο «πόλη».
Οι Οθωμανοί τη μετονόμασαν σε Ιστανμπούλ. Για την προέλευση αυτού του ονόματος υπάρχουν διαφωνίες. Φαίνεται πως μάλλον προέρχεται σαν παραφθορά του «Εις την Πόλιν». Πολλά χρόνια πριν, έβλεπα ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για την Πόλη. Ένας μεγάλος άγγλος βυζαντινολόγος είπε (σε άψογα ελληνικά): «Είναι αστείο να τσακώνονται οι Έλληνες με τους Τούρκους για το όνομα της Πόλης χρησιμοποιώντας οι μεν Έλληνες το όνομα ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα, οι δε Τούρκοι ένα Ελληνικό όνομα (Εις την Πόλιν = Ιστανμπούλ)». Για εμάς τους Έλληνες δεν έπαψε ποτέ να είναι η Κωνσταντινούπολη ή η Πόλη ενώ ο πλανήτης όλος την ξέρει σαν Ιστανμπούλ.
Η ουσία είναι πως για κάτι λιγότερο από 16 αιώνες υπήρξε συνεχώς η πρωτεύουσα τριών αυτοκρατοριών. Οι τόσοι και τόσοι αυτοκράτορες και σουλτάνοι που πέρασαν, άλλοι άξιοι και θαυμαστοί, άλλοι αδιάφοροι και άλλοι ανάξιοι, την προίκισαν με μύρια όσα καλούδια και αυτό είναι φανερό σε κάθε βήμα που κάνεις μέσα σε αυτή τη μαγική πόλη. Καλούδια που την έκαναν επιθυμητή σε κάθε επίδοξο μνηστήρα, όποια εποχή της ιστορίας της και αν έζησε. Και ποιοι δεν την πολιόρκησαν; Λίγοι τα κατάφεραν Αυτό όμως που έκαναν και κάνουν όλοι είναι να υποκλίνονται στα κάλλη της. Κάλλη πολλά και μοναδικά. Κάλλη που μάγευαν και συνεχίζουν να μαγεύουν κάθε επισκέπτη της.
1987. Τη χρονιά αυτή συμβαίνουν αλλαγές στη ζωή μας. Τότε ζούσαμε στην Πάτρα. Η μετάθεση, εκτός από αλλαγή στο εργασιακό περιβάλλον αλλάζει και τον τόπο διαμονής μας. Γυρνάμε στην πόλη που μεγαλώσαμε. Στην Αθήνα. Σε άλλη όμως περιοχή. Περιοχή που απλά την είχαμε ακουστά. Νέο ξεκίνημα λοιπόν.
Πριν φύγουμε όμως από την Πάτρα και χωριστούμε από τους φίλους μας, αποφασίζουμε, μιας και αυτοί θα πήγαιναν για διακοπές στον Έβρο, να πάμε ένα ταξίδι στην Πόλη. Χωρίς χρονοτριβή βρήκαμε το πρακτορείο στην Αλεξανδρούπολη και κλείσαμε για τον Ιούλιο ένα τριήμερο. Κλείσαμε και τα αεροπορικά για την Αλεξανδρούπολη και ξεκινήσαμε το Γολγοθά της αναζήτησης σπιτιού και της μετακόμισης.
Έτσι προέκυψε η πρώτη επαφή με την Πόλη. Ήταν ουσιαστικά μια μυρωδιά μιας και από τις τρεις μέρες η μία ήταν το πηγαινέλα. Αγία Σοφία, Μπλε Τζαμί, Τοπ Καπί, Ντολμάμπαχτσε, Καπαλί Τσαρσί, Πατριαρχείο, Μπαλουκλί και Πριγκηπόνησα. Που να χωρέσουν τόσα θαύματα; Τι να αντέξει το δόλιο το κορμί, τι να χωνέψει ο δόλιος νους; Έφυγα με την απόφαση να πάω και πάλι για αρκετές μέρες.
Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτό που έγινε ένα δυο χρόνια μετά. Δεν ήθελα να ξαναπάω (!!!!). Ίσως το ότι άκουγα πως είχε αλλάξει πολύ να με έκανε να φοβάμαι το τι θα δω. Πέρασαν τα χρόνια, έκανα ένα σωρό ταξίδια μέσα και έξω από την Ελλάδα και για Πόλη ούτε κουβέντα. Ώσπου ήρθε η ταινία του Τ. Μπουλμέτη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ και μου «έδωσε» μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα! «Γιατί ξέχασες ηλίθιε αυτό που κάποτε υποσχέθηκες στον εαυτό σου;» Λιγώθηκα!! Τι βλέπαν τα ματάκια μου! Τι εικόνες! Θέλω Πόλη και τη θέλω τώρα!!
Και όμως πέρασαν κι άλλα χρόνια μέχρι που κάποια στιγμή είπα «δεν πάει άλλο». Ήταν ένα απόγευμα του Οκτώβρη του 2012 και ήμουν ένα βήμα πριν την κατάθλιψη, χωρίς να ξέρω γιατί (η γενικευμένη κατάθλιψη δεν πιάνεται. Έτσι κι αλλιώς υπήρχε).Μπαίνω και αρχίζω να ψάχνω τις αεροπορικές προσφορές που ήξερα πως ήταν μέχρι Μάρτη. Το δίλλημα Βαρκελώνη ή Πόλη λύθηκε όταν μας είπε η κόρη μας πως ήθελε να έρθει κι αυτή αν πηγαίναμε στην Πόλη μιας και είχε πάει στη Βαρκελώνη. Μοιραία λοιπόν η απόφαση για την Πόλη. Κλείσαμε αεροπορικά (130 ΕΥΡΩ το άτομο τελική τιμή με επιστροφή), κλείσαμε και ξενοδοχείο στο Καράκιοϊ (500μ. από τη γέφυρα του Γαλατά) και το κέφι μου επέστρεψε αυτόματα. Η πρέζα έκανε τη δουλειά της!!!!!!!! Ημερομηνίες του ταξιδιού μας 23 με 30 Μαρτίου 2013. Θα φεύγαμε την άλλη μέρα των γενεθλίων μου! Δωράκι, ε!! Εφτά νύχτες στην Πόλη!! Θεϊκά!!
