Στην Αγία Πετρούπολη λοιπόν, τη βασίλισσα της Βαλτικής. Μια τεράστια πόλη (ο πληθυσμός της υπολογίζεται σε 5.500.000) με απίστευτα πολύ τουρισμό, κυρίως Ρώσους ή Ρωσόφωνους. Πολλοί και οι Γιαπωνέζοι (όπως παντού) και οι Κινέζοι.
Η πόλη είναι πολύ ενδιαφέρουσα αλλά προσωπικά δεν με τρέλανε. Είναι πολύ μπαρόκ και νεοκλασσική για τα γούστα μου. Στέκεσαι μπροστά στον Άγ.Ισαάκ ή στην Παναγία του Καζάν και δεν ξέρεις αν αυτό που βλέπεις είναι μια ορθόδοξη εκκλησία (ειδικά αν είσαι κοντά και δεν βλέπεις τον τρούλο), ένα αντίγραφο αρχαιοελληνικού ναού ή η Τράπεζα της Ελλάδος. Κίονες κορινθιακοί ή δωρικοί και αετώματα σε ογκωδέστατες κατασκευές χωρίς τη χάρη των αρχαίων ναών. Από την άλλη παλάτια και ναοί γεμάτοι χρυσάφι, πολύ χρυσάφι, που προσωπικά με μπούχτισε. Το είχαν πολύ και το έδειχναν.
Από την ΄λλη η πόλη έχει πλατιές λεωφόρους με πάρα πολλά αυτοκίνητα. Οι Ρώσοι οδηγοί είναι αντιφατικοί. Σέβονται τον ΚΟΚ δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς και γενικά έχουν μια κεντροευρωπαϊκή συμπεριφορά αλλά τρέχουν σαν τρελοί ακόμα και στα στενά. Φεύγουν από το φανάρι με χίλια. Παντού όπου κυκλοφορούν τουρίστες υπάρχουν καροτσάκια με παγωτά και όλα έχουν από μια γεννήτρια. Όλα αυτά κάνουν την πόλη να έχει μια φοβερή βαβούρα, αλλά και μια ζωντάνια.
Ένα σοβαρό πρόβλημα για τους τουρίστες είναι πως σχεδόν όλα είναι στα Ρώσικα. Αν δεν ξέρεις να διαβάζεις το κυριλικό αλφάβητο έχεις κάποιο θέμα. Αν και δεν χρησιμοποιήσαμε ΜΕΤΡΟ σε ένα σταθμό που κατέβηκα να δω πως είναι, είδα πως το όνομα του σταθμού και οι κατευθύνσεις στην έξοδο ήταν και στα αγγλικά. Βέβαια αρκετοί μιλούν αγγλικά και μάλιστα η νεολαία, κυρίως στα τουριστικά σημεία ξέρει πολύ καλά. Στο Ερμιτάζ η συλλογή με τα Αιγυπτιακά ήταν μόνο στα ρώσικα ενώ στις αρχαιότητες της Κεντρικής Ασίας τα αγγλικά περιορίζονταν στο όνομα κάποιας περιοχής που χρειαζόσουν Google map για να καταλάβεις για ποια περιοχή αναφέρονται.
Όσον αφορά την πρόσφαση για ΑΜΕΑ εκεί το πρόβλημα είναι αρκετά πιο έντονο και μάλιστα τσακώθηκα μέσα στο Ερμιτάζ όταν ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου έχει πρόβλεψη για την είσοδο και τις πινακοθήκες αλλά όχι για τις αρχαιότητες (ισόγειο μεγάλου Ερμοτάζ). όσον αφορά τα Αρχαία Ελληνικά δεν δούλευε το σχετικό μηχάνημα. Οι φύλακες τους μουσείου (κάτι βαριεστημένες κυρίες 50+) δεν ήξεραν σχεδόν καμιά έστω μια λέξη αγγλικά. Η πλάκα είναι πως το μουσείο μέσα είναι τόσο περίπλοκο που έβλεπες μπροστά σε κέθε φύλακα κόσμο να περιμένει να συνενοηθεί για το πως θα πάει εκεί που τον ενδιέφερε, και φυσικά τα αποτελέσματα ήταν κωμικοτραγικά.
Ένα άλλο σημείο είναι πως τα 70 χρόνια του Σοσιαλισμού είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Έχουν φροντίσει να εξαφανίσουν σχεδόν κάθε τι που τη θυμίζει. Βέβαια το αστείο είναι πως ενώ η πόλη μετονομάστηκε σε Αγία Πετρούπολη, η επαρχία (ή νομός, δεν ξέρω το σύστημα διοικητικής διαίρεσης) συνεχίζει να ονομάζεται Λένινγκραντ(!!!!!!!!!!)
Αν και είμαι φανατικός του μεμονωμένου ταξιδιώτη, όλα αυτά τα προβλήματα ίσως λύνονται σε ένα βαθμό με ένα ομαδικό ταξίδι.
Γενικά θεωρώ το ταξίδι στην Αγία Πετρούπολη πολύ ενδιαφέρον αλλά την πόλη δύσκολη και πολύ κουραστική.
Όσον αφορά τους κατοίκους, ευγενικοί αλλά μέχρις εκεί. Υπήρξαν κάποιες στιγμές που κάποιοι προσφέρθηκαν να μας βοηθήσουν αλλά αυτές ήταν πολύ λίγες.
Τέλος να αναφέρω πως η μοναδική εικόνα που με άφησε με ανοικτό το στόμα ήταν η εικόνα του Ναού της Αναστάσεως, γι αυτό και πήγα και ξαναπήγα, χωρίς να μπω μέσα.
Αν με ρώταγε κανείς αν θα ξαναπήγαινα, θα έλεγα όχι αν και ποτέ μη λες ποτέ. Ήταν αρκετές οι 4,5 μέρες που έμεινα.
