3η μέρα
Denizli – Σμύρνη Αναχωρήσαμε νωρίς το πρωί από Denizli
αρχικά με κατεύθυνση Pamukkale αλλά σε λίγα km στρίψαμε ανατολικά (κάπου 30 km) στο δρόμο για Άγκυρα. Καθ’ οδόν πέσαμε σε μπλόκο τροχαίας. Μόλις είδαν ότι είμαστε ξένοι μας έκαναν νόημα να φύγουμε χωρίς έλεγχο. Προορισμός μας ένα εντυπωσιακό σπήλαιο κοντά στον οικισμό Kaklik (Kaklik Cave). Έφευγαν οι μαθητές ενός σχολείου όταν φτάσαμε και είμαστε οι μοναδικοί επισκέπτες (είσοδος 2 TL). Το εσωτερικό του σπηλαίου, όπου κατεβαίνεις με ξύλινα σκαλοπάτια και διαδρόμους, ήταν κυκλικό, διαμέτρου κάπου 40 m, και στο κέντρο του υψωνόταν ένας λοφίσκος από λευκό τραβερτίνη με σχηματισμούς λιμνούλες σταλακτίτες κλπ - μια μικρογραφία του Pamukkale !! Νερά έτρεχαν σε διάφορα σημεία και τα πετρώματα γύρω εκτός του λευκού τραβερτίνη είχαν αλλόκοτους χρωματισμούς από τα άλατα, μωβ, πράσινο, καστανό κλπ.
Μετά το θαύμα αυτό της φύσης σειρά είχε το Pamukkale. Πήγαμε από την κάτω είσοδο (25 TL)
και ξυπόλυτοι αρχίσαμε την ανάβαση στην λευκή επιφάνεια με τις λιμνούλες και τα νερά.
Γρήγορα διαπίστωσα ότι ο διάδρομος που βαδίζαμε και οι λιμνούλες όπου τσαλαβουτούσαν οι τουρίστες - όπως ή αφρατούλα της φωτο - ήταν τεχνητά από τσιμεντένιες κατασκευές με επένδυση στρώματα λευκού τσιμέντου. Η ίδια επικάλυψη και στους λόφους δεξιά και αριστερά των αυθεντικών σχηματισμών έκανε το μέρος να δείχνει τριπλάσιο από όσο πράγματι ήταν !
Στην κορυφή του λόφου καθίσαμε σε αναψυκτήριο για ένα φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκαλιού και προχωρήσαμε δεξιά σε χώρο με παγκάκια από όπου έβλεπε κανείς τους αυθεντικούς σχηματισμούς του Pamukkale, με τις φυσικές λιμνούλες σε αλλεπάλληλα καθ’ ύψος επίπεδα, σε όλη του μεγαλοπρέπεια. Εδώ απαγορευόταν να μπει κανείς έστω και με γυμνά πόδια.
Το παράδοξο ήταν ότι ελάχιστοι από τους επισκέπτες ερχόταν σ’ αυτό το σημείο – οι περισσότεροι ξανακατέβαιναν πάλι από τον ίδιο διάδρομο μόλις έφταναν στην κορυφή ! Εδώ ήταν και η αρχαία Ιεράπολις. Ήμαστε όμως ήδη κουρασμένοι και ο ήλιος βαρούσε κατακούτελα. Αρκεστήκαμε σε μερικές φωτο
ενώ εγώ έκανα την κοπιαστική επιστροφή με τα πόδια για να πάρω το αμάξι και να ανέβω να πάρω τους υπόλοιπους από την επάνω είσοδο του χώρου. Λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα στο χωριό Karahayit υπήρχε ένα άλλο αξιοθέατο το Karahayit Kirmizisu όπου τα άλατα μιας θερμοπηγής σχημάτισαν λιμνούλες καφεκόκκινου χρώματος. Ένα τσούρμο παιδιά τσαλαβουτούσαν μέσα και καμία σύγκριση βέβαια με το Pamukkale.
Αφήσαμε την περιοχή και μετά 250 km ταξιδιού φτάσαμε στη Σμύρνη. Αργά το απόγευμα κατηφορίζαμε την λεωφόρο Fevzipasa προς το λιμάνι.
Σε κάποιο σημείο παλιά κτίσματα και πίσω από αυτά η γειτονιά του παζαριού (Konak).
Αντικρίζοντας την περιοχή του λιμανιού με την προκυμαία προσπαθεί το μυαλό να συνδυάσει τις εικόνες με τα γεγονότα πριν ενενηντα-τόσα χρόνια.
Λίγο πέρα φωτισμένο το «σήμα κατατεθέν» της Σμύρνης ο Πύργος του Ρολογιού (Saat Kulesi)
και για δείπνο βεβαίως κεμπάπ με γιαούρτι συνοδεία Efes
