Άγκυρα - Καππαδοκία (οδικώς)

[McElk]

Πρόλογος

Κοντά στην εξαιρετική ιστορία «Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά» που έχει γράψει ο dimosf για την συγκεκριμένη (και όχι μόνο) περιοχή με αναλυτικά ιστορικά και εγκυκλοπαιδικά στοιχεία http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,6453.msg68410.html#msg68410 οτιδήποτε επιχειρούσα θα ήταν σημαντικά υποδεέστερο οπότε θα κάνω μια σύντομη περιγραφή του ταξιδιού κυρίως από την σκοπιά του οδηγού.
Το οδικό ταξίδι είναι αρκετά κουραστικό όχι τόσο λόγω της χιλιομετρικής απόστασης από Έβρο (1000 km x 2 + 600 στην περιοχή = 2600 km) όσο για την πυκνότατη κυκλοφορία ιδίως στο κομμάτι Κων/πολη – Άγκυρα όπου σε ένα φαρδύτατο αυτοκινητόδρομο (4 λωρίδες + 1 βοηθητική ανά διεύθυνση) οδηγείς συνεχώς «στην τσίτα» προσέχοντας τόσο από αριστερά όσο και από τα δεξιά σου. Ευτυχώς κάθε 30-40 km συναντάς σταθμούς αυτοκινήτων με πρατήρια καυσίμων,  καταστήματα, καφέ-ρεστωράν, W.C. κλπ όπου μπορείς να κάνεις στάση.
Τα διόδια είναι παντού αυτοματοποιημένα και σημεία ελέγχου υπάρχουν μόνο στις εξόδους. Τοποθετείς ένα αυτοκόλλητο τσιπάκι στο παρμπρίζ το οποίο φορτώνεις με μονάδες (λίρες) και ησυχάζεις. Η αγορά και η φόρτιση γίνεται σε γραφείο που υπάρχει στην είσοδο του αυτοκινητοδρόμου και σε σταθμούς αυτοκινήτων που έχουν το ανάλογο σήμα. 50 λίρες είναι υπεραρκετές για το πήγαινε-έλα από Έβρο σε Άγκυρα (1500 km). Στα σημεία ελέγχου φροντίζεις να περνάς από την δίοδο με το αντίστοιχο σήμα (σχήμα ραντάρ με τον κωδικό HGS).Από Άγκυρα και μετά ο δρόμος είναι δυο διευθύνσεων με δυο λωρίδες ανά διεύθυνση αλλά όχι αυτοκινητόδρομος.

    

[dimosf]

Υπερβολές!!

Αυτό που αξίζει εδώ μέσα είναι οι εμπειρίες και η προσωπική ματιά του καθενός.

Καλά το ξεκίνησες!  Μου κάνει εντύπωση το γεγονός πως βρήκες κίνηση. Βέβαια ξέρω από πηγές πως ο δρόμος Πόλη-Άγκυρα είναι αυτός που σηκώνει το μεγαλύτερο φόρτο κίνησης. Εμείς που κινηθήκαμε από Σμύρνη δεν βρήκαμε καθόλου κίνηση. Ίσως έπαιξε ρόλο πως ήταν Απρίλης ενώ εσύ πήγες καλοκαίρι. Περιμένουμε συνέχεια.

[McElk]

1η μέρα Έβρος – Άγκυρα

Ξεκινήσαμε πρωί (2 ζευγάρια) έχοντας φουλάρει τα ρεζερβουάρ βενζίνης και αερίου στις 7.30 περνούσαμε τα σύνορα από Καστανιές, κατά τις 10.30 κινούμασταν στον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο της Κων/πολης και διαβαίνοντας την βόρεια κρεμαστή γέφυρα του Βοσπόρου (Sultan Mehmet)



περάσαμε στο Ασιατικό τμήμα της Πόλης. Δεξιά και αριστερά του μεγάλου αυτοκινητόδρομου μοντέρνες οικοδομές με αντιπροσωπείες, γραφεία εργοστασίων κλπ ενώ ο περιβάλλων χώρος του δρόμου πεντακάθαρος με πράσινο και παρτέρια με συστάδες λουλουδιών.





Φτάσαμε Άγκυρα κατά τις 15.30 και με την βοήθεια του GPS κατ’ ευθείαν στο ξενοδοχείο. (Demonti hotel - κεντρικό με βολικότατο πάρκιν). Μετά την απαραίτητη ξεκούραση βγήκαμε κατά τις 17.30 με σκοπό να επισκεφθούμε το Μαυσωλείο του Κεμάλ (Anitkabir). Αποφασίσαμε να μην κινήσουμε το αμάξι αλλά να πάμε με ταξί. Μέχρι όμως να προσανατολιστούμε, να αγοράσουμε χάρτη και να πάρουμε συνάλλαγμα από μηχάνημα ανάληψης πέρασε η ώρα και όταν επί τέλους φθάσαμε είχε κλείσει. Επιστρέψαμε με ταξί στην περιοχή του ξενοδοχείου μας στο Kocatepe τζαμί.



Στο εσωτερικό του ένα σύμπλεγμα από περίτεχνα διακοσμημένους θόλους.



Νύχτωσε εν τω μεταξύ και συνεχίσαμε για Ankara by night στην κεντρική περιοχή Kizilay



όπου υπήρχαν δρόμοι με καταστήματα, δρόμοι με ρεστωράν μπυραρίες κλπ και άφθονη κίνηση. Καθίσαμε για φαγητό στο Masali (παραμύθι) όπου συνοδέψαμε τα κρεατικά με … αριάνι και κόκα κόλα !! καθώς δεν σέρβιραν αλκοολούχα. (ο λογαριασμός : 4 μερίδες κρεατικά, 3 σαλάτες, ψωμί και ποτά στις 68 TL ήτοι 24 ευρώ).



Αργότερα βολτάροντας σε έναν εμπορικό δρόμο στις 21.30 ακριβώς βρεθήκαμε μέσα σ΄έναν πανζουρλισμό !! Δεκάδες άτομα να τρέχουν μέσα στο πλήθος σπρώχνοντας ή σέρνοντας δίκυκλα καρότσια με πραμάτειες κραυγάζοντας ακατάληπτα. Για μια στιγμή νόμισα ότι ήταν μικροπωλητές που τους κυνηγούσε η αστυνομία αλλά αυτοί έτρεχαν για να πιάσουν καλό μέρος για να στήσουν πάγκους μέσα στους πεζόδρομους καθώς μετά τις 21.30 όπου έκλειναν τα καταστήματα, τους το επέτρεπαν.



Σε λιγότερο από 2 λεπτά οι πάγκοι είχαν στηθεί όχι μόνο με πραμάτειες αλλά και σουβλατζίδικα μέχρι και ψησταριά στήθηκε με κοκορέτσι !! Κάποιος είχε βάλει σε λαχνούς ένα τεράστιο (ζωντανό) κουνέλι ! Μια αγριοφωνάρα δίπλα μου διαλαλούσε «όνειρα, όνειρα, όνειρα !» Άργησα να καταλάβω ότι εννοούσε "όν λίρα" δηλ. δέκα λίρες. Οι πεζόδρομοι ξαναπόκτησαν κίνηση για μέχρι τις 24.00 ενώ εμείς απομακρυνθήκαμε από αυτό το κομφούζιο για τον διπλανό ήσυχο πεζόδρομο με τις μπυραρίες όπου καθίσαμε και ήπιαμε από μία Efes.

[McElk]

2η μέρα  Άγκυρα-Goreme

Την επόμενη έβρεχε. Μετά το πρωινό φορτώσαμε και φύγαμε από το ξενοδοχείο για το Εθνολογικό μουσείο. Tο βρήκαμε εύκολα – είναι παραπλεύρως της κεντρικής λεωφόρου Atatürk Bulvari – και έκανα να παρκάρω σε πάρκιν πριν την είσοδο. Ο παρκαδόρος μόλις τον ρώτησα για το μουσείο μου υπέδειξε να περάσω την πύλη και να παρκάρω μέσα στον χώρο του μουσείου που υπήρχε ελεύθερο πάρκιν για τους επισκέπτες. Πέρασα λοιπόν μέσα στον περίβολο του μουσείου που στον ίδιο χώρο εκτός από το Εθνολογικό υπάρχει και η Πινακοθήκη. Το εισιτήριο για το Εθνολογικό είναι 10 TL  ενώ για την Πινακοθήκη δωρεάν.



















Μετά την περιήγησή μας κατευθυνθήκαμε στο Μουσείο Πολιτισμών Ανατολής, το σπουδαιότερο αξιοθέατο της Άγκυρας. Ήταν στα στενά της παλιάς πόλης οπότε ήταν απαραίτητη η βοήθεια του GPS. Εάν δεν έβρεχε θα ήταν ευχάριστος ο περίπατος με τα πόδια ανάμεσα στα ανακαινισμένα παλιά κτίσματα τα περισσότερα ισόγεια των οποίων είχαν μετατραπεί σε αντικερί και γκαλερί. Λόγω της βροχής είχε ελάχιστο κόσμο και πάρκαρα πάνω στο δρόμο λίγο πέρα από την είσοδο αφού ρώτησα ένα φύλακα που μου είπε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα. Λίγο παρακάτω υπήρχε πάρκιν επί πληρωμή. Το εισιτήριο εδώ ήταν 15 TL.













Η επόμενη στάση μας στο Anitkabir. Πήγαμε από την πλευρά της λεωφόρου Akdeniz και πάρκαρα στο φαρδύ πεζοδρόμιο βρίσκοντας εύκολα κενή θέση. Μετά την περιήγησή μας στο μαυσωλείο και τον υπαίθριο χώρο μπήκαμε στο Μουσείο (δεν υπάρχει εδώ εισιτήριο)  όπου υπήρχαν παραστάσεις από τις νικηφόρες για τον τουρκικό στρατό μάχες της Καλλίπολης και κατά του ελληνικού στρατού στην Μικρασιατική εκστρατεία.











Ένας μεγάλος πίνακας απεικονίζει την ιστορία από την πλευρά των Τούρκων. Έλληνες να σφάζουν γυναικόπαιδα.



Κατά τις 13.30 πήραμε τον δρόμο για Goreme μέσω Kirkkale- Kirsehir. Η βροχή είχε σταματήσει και ο δρόμος πήχτρα στα αυτοκίνητα. Είχαμε απομακρυνθεί κάπου 30 km όταν σε μία μεγάλη κατηφοριά βρεθήκαμε μπροστά σε αλλεπάλληλα τροχαία με φορτηγά. Στο χειρότερο ήταν μια καραμπόλα με 4-5 φορτηγά (νταλίκες) σε ένα συνονθύλευμα από κουβούκλια, καρότσες, ρόδες και καναδυό επιβατηγά μεταξύ τους που είχαν γίνει «φυσαρμόνικα».Το απόγευμα   σταματήσαμε για λίγο στο Hacibektas παρκάροντας στην πλατεία (2 TL), επισκεφθήκαμε το Μουσείο του Haci Bektas Veli (5 TL)







και νωρίς το βράδυ με βροχερό καιρό φθάσαμε στο ξενοδοχείο μας στην κωμόπολη Goreme ένα μικρό πέτρινο ανακαινισμένο κτίσμα με 6 δωμάτια μόνο, με παραδοσιακή διακόσμηση και το σπουδαιότερο χωρίς τηλεόραση



Δειπνήσαμε με παραδοσιακά φαγητά της Καππαδοκίας με πικάντικες γεύσεις άλλο μαγειρεμένο σε σφραγισμένο τσουκάλι άλλο σε σκεύος σαν γουόκ με μαγκάλι από κάτω που το έφερναν με την φωτιά στο τραπέζι κλπ (κόστος με μπύρες για 4 άτομα 150 TL)

[McElk]

3η μέρα Göreme

Στο πρωινό τα πιττάκια gözleme (γκιοζλεμέ) εξαφανιζόταν εν ριπή οφθαλμού μόλις τα’ βγαζε από το τηγάνι η συμπαθητική μαγείρισσα με το τσεμπέρι. Τα τιμήσαμε τόσο εμείς όσο και οι υπόλοιποι ένοικοι (Ιάπωνες). Η βροχή της προηγούμενης ημέρας είχε σταματήσει. Λίγα χιλιόμετρα έξω από το Göreme βρίσκεται το open air μουσείο το σημαντικότερο ίσως αξιοθέατο της περιοχής. Παρκάραμε απέναντι από την είσοδο (6 TL) και βγάλαμε τα εισιτήριά μας  (20 TL). Στο εσωτερικό των σκαμμένων στο βράχο εκκλησιών απαγορευόταν η φωτογράφηση. Οι παραστάσεις των αγίων στις τοιχογραφίες είχαν υποστεί παλαιότερα βανδαλισμούς ιδίως στα πρόσωπα (μάτια)













Στο εσωτερικό της «Σκοτεινής εκκλησίας» όπου οι τοιχογραφίες ήταν σχεδόν άθικτες είχε ιδιαίτερο εισιτήριο (10 TL)



Συνεχίσαμε για το χωριό Çavuşin παρκάραμε όπου βρήκαμε και σκαρφαλώσαμε σ’ ένα βράχο όπου παλιά υπήρχε σκαμμένο μοναστήρι. Ήταν αρκετά απότομα και οι συμβίες εδώ δεν ακολούθησαν.





Καταλήξαμε στo open air μουσείο Zelve όπου εδώ δεν είχε εισιτήριο εισόδου ούτε χρέωση στο πάρκιν.







Επιστρέψαμε στο Göreme



για ένα πρόχειρο γεύμα, λίγη ξεκούραση και αργά το απόγευμα φύγαμε για μια βόλτα στην Καισαρεία (Kayseri) μέσω Avanos. Όλοι φανταζόμασταν ένα μέρος ανάλογο με τις φτωχογειτονιές της Αδριανούπολης με στενοσόκακα, παλιά σπίτια και μπακάλικα της περασμένης πεντηκονταετίας που θα είχαν κρεμασμένους τους περίφημους παστουρμάδες για τους οποίους φημίζεται η Καισαρεία και ξαφνικά αντικρίσαμε μια σύγχρονη μεγαλούπολη που δεν θα είχε σε τίποτε να ζηλέψει αντίστοιχη της Γερμανίας ! Οδικές αρτηρίες, κόμβοι, φουτουριστικά οικοδομήματα, μοντέρνα φωταγωγημένα πολυκαταστήματα, συστάδες καινούριων πολυωρόφων κτιρίων, μεγάλα πάρκα πρασίνου. Ήπιαμε τα καφεδάκια μας σε καφετερία μέσα σ’ ένα πάρκο, κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης και γυρίσαμε στη βάση μας στο Göreme. Για δείπνο καθίσαμε σε ταράτσα του A’ LA TURCA ένα ρεστωράν με εξαιρετικό φαγητό (προτιμήσαμε το αρνάκι σούβλας), περιβάλλον, μουσική, σέρβις – σε όσους πάνε στην περιοχή το προτείνω ανεπιφύλακτα.

        

[McElk]

4η μέρα Göreme

Κινηθήκαμε Νότια προς Derinkuyu με σκοπό να επισκεφθούμε την υπόγεια πολη της Μαλακοπής. Περνώντας όμως από το Kaymakli και βλέποντας σε μια ανοιχτωσιά πινακίδα για την υπόγεια πόλη του Καϊμακλί και μερικά παρκαρισμένα τουριστικά λεωφορεία αποφασίσαμε να επισκεφθούμε αυτήν. Παρκάραμε (3 TL) και περνώντας ένα μέρος με τουριστικά καταστήματα φθάσαμε στην είσοδο, κόψαμε τα εισιτήρια (20 TL) και θεωρήσαμε καλό να ακολουθήσουμε κατά πόδας ένα γκρουπ Ιταλών με την νεαρή ξεναγό τους. Το αξιοθέατο αυτό δεν ενδείκνυται για κλειστοφοβικούς. Μερικοί διάδρομοι ήταν στενότατοι, χαμηλού ύψους και ίσα-ίσα που χωρούσε να περάσει ενήλικας σκυφτά. Το γκρουπ ακολουθούσε και Τούρκος συνοδός που βοηθούσε τα άτομα που καθυστερούσαν, δυσκολευόταν σε σκαλοπάτια κλπ.









Στους χώρους όπου άλεθαν το σιτάρι υπήρχαν ακόμη οι μυλόπετρες.



Ήπιαμε το τσάι μας σε παρακείμενο καφενείο και συνεχίσαμε για Güzelyurt στην άκρη της κοιλάδας Ihlara. Στην είσοδο της κοιλάδας υπήρχε εισιτήριο (5 TL). Δεν υπήρχε άλλος κόσμος είμαστε μόνοι μας και προχωρήσαμε στην είσοδο μιας υπόγειας πόλης.



Μπήκαμε μέσα μόνο οι άνδρες, κατεβήκαμε δύο επίπεδα και θεωρήσαμε φρόνιμο να μην προχωρήσουμε περαιτέρω μόνοι μας στο λαβύρινθο των στοών – είδαμε εξ’ άλλου ότι ήταν παρόμοια με την προηγούμενη.



Παραδίπλα ήταν η  πρώην Εκκλησία του Αγ. Γρηγορίου του Ναζιανζηνού – τζαμί σήμερα.
  


Προχωρήσαμε λίγο στην κοιλάδα αλλά δεν είχε ενδιαφέρον σ’ εκείνο το σημείο. Οι διάφορες τρύπες στους βράχους είχαν μετατραπεί από τους χωρικούς σε στάβλους για πρόβατα και μεγαλύτερα ζώα.



Προσεγγίσαμε την κοιλάδα από άλλο μέρος βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.





Το απόγευμα αφού φάγαμε στο ξενοδοχείο ένα μεγάλο πεπόνι που είχαμε αγοράσει στο δρόμο, βγήκαμε για καφέ περνώντας όμως πρώτα από την “love valley” μια κοιλάδα με φαλλόσχημους  βράχους.





Ήπιαμε τα καφεδάκια μας στην άκρη ενός βράχου πάνω στο δρόμο για Uçhisar  αγναντεύοντας το Göreme,



περάσαμε για λίγο από το Uçhisar μια και είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει





και επιστρέψαμε στο  Göreme για βραδινό πάλι στο ίδιο το χθεσινό ρεστωράν A’ la turca

[McElk]

5η μέρα Göreme – Düzce

Στις 7.00 βγήκαμε από το ξενοδοχείο για να δούμε τα αερόστατα που κάνουν πτήση στην περιοχή κάθε ξημέρωμα.



Το είχαμε ψάξει από την προηγούμενη αλλά λίγο η ώρα που περνούσαν να σε πάρουν τα λεωφορειάκια των πρακτορείων από το ξενοδοχείο (4.45 ξημερώματα) λίγο η τσουχτερή τιμή (165 ευρώ) απέτρεψε τους συνταξιδιώτες μου. Εγώ λόγω της υψοφοβίας που έχω ούτε καν το σκέφθηκα. Βγήκαμε από τον οικισμό για να τα δούμε καλύτερα.





Γυρίσαμε στο ξενοδοχείο για το πρωινό φορτώσαμε και ξεκινήσαμε για το ταξίδι της επιστροφής.  Μια και οδηγούσα μόνον εγώ θεώρησα φρόνιμο να μην κάνουμε μονοκοπανιά τα 1000 και κάτι χιλιόμετρα της διαδρομής αλλά να σπάσουμε το ταξίδι κάνοντας μια στάση ξεκούρασης ακριβώς στο ενδιάμεσο στην πόλη Düzce κάτι που ευχαρίστως αποδέχθηκαν και οι συνταξιδιώτες. Η πόλη των 100.000 κατοίκων με σύγχρονα κτίρια και υποδομές δεν είχε το παραμικρό τουριστικό ενδιαφέρον. Από την άλλη όμως και το πολύ καλό ξενοδοχείο που μας φιλοξένησε και το αρκετά φορτωμένο δείπνο μας ήταν σχεδόν μισοτιμής από ότι στο τουριστικότατο Goreme.

               

[McElk]

6η μέρα Düzce – Γιουνανιστάν !

Μετά από ένα πολυτελώς σερβιρισμένο πρωινό με τα πιάτα να εναλλάσσονται το ένα μετά το άλλο,



ρώτησα στη ρεσεψιόν όπου μου υπέδειξαν να επισκεφθούμε ένα ενδιαφέρον πάρκο με ένα ρέμα που σχημάτιζε μικρούς καταρράκτες σε ένα στενό φαράγγι. Ήταν στα 25 km νότια της πόλης και πράγματι άξιζε ο κόπος. Υπήρχε ένα μικρό εισιτήριο εισόδου (2,5 TL).                   





Φεύγοντας κατά τις 12.00 συναντήσαμε αρκετά Ι.Χ. με οικογένειες να ανηφορίζουν για πικ-νικ. Αργά το μεσημέρι περνούσαμε έξω από την Κων/πολη



και το απόγευμα κάναμε μια ολιγόωρη στάση στην Αδριανούπολη καθ’ οδόν για τα πάτρια.  

[McElk]

Επίλογος

Γύρισα με μια πικρή γεύση.  Από τη μία βλέποντας τις ελληνικές επιγραφές στις εκκλησίες της Καππαδοκίας που φέρνουν στη σκέψη τις «χαμένες πατρίδες» που τώρα επισκεπτόμαστε σαν ξένοι τουρίστες και από την άλλη συγκρίνοντας την αλματώδη πρόοδο της γείτονος χώρας (τα 30τελευταία χρόνια που την επισκέπτομαι) στα συστήματα την ανάπτυξη και τις υποδομές με την δική μας στασιμότητα για να μην πω οπισθοδρόμηση. Αλλά αυτά ξεφεύγουν από τη θεματολογία του παρόντος forum.

[dimosf]

Πολύ ωραία όλα. Και για να επιβεβαιώσω αυτά που έγραψα σε προηγούμενο ποστ. Είδα στις περιγραφές και τις φωτογραφίες σου πράγματα που ούτε τα ήξερα και φυσικά δεν τα επισκέφτηκα. Έτσι κι αλλιώς θέλω να ξαναπάω στην Καππαδοκία για περισσότερο χρόνο.
Πολύ καλή η περιγραφή σου με έφερε μερικά χρόνια πίσω. Θα συμφωνήσω μαζί σου όσον αφορά την πρόοδο της Τουρκίας. 
Όσον αφορά τα αισθήματα όταν διαβάζεις Ελληνικές επιγραφές είναι όντως πολύ δυνατά. Έχω να καταθέσω και τη δική μου μαρτυρία μιας και πήγα μέχρι το Gaziantep, όπου είδα τα περίφημα ψηφιδωτά από το Ζεύγμα και στην Αντιόχεια (Αντάκυα) τα ψηφιδωτά στο μουσείο, όλα με ελληνικές επιγραφές,  συμμετίχαμε σε μια ομάδα από 7 χώρες και ήμασταν οι μόνοι που μπορούσαμε να τις διαβάσουμε. Φοβερά συναισθήματα.   
Καλή συνέχεια στα ταξίδια και τις εμπειρίες σου.