Σοκολάτες, Μπλακ Φόρεστ κι ένα ποτήρι κρασί!

[dimosf]

Η αρχιτεκτονική εικόνα της αντανακλά και την ιστορία της.

Μεσαιωνικά με ξυλοδεσιές (γνωστά σαν μπαγδατί) μπαρόκ και αραιά και που κανένα νεοκλασικό.

Ανάμεσά τους μικρά ή μεγαλύτερα ανοίγματα σχηματίζουν πλατείες με σιντριβάνια

και βρύσες και φυσικά αγάλματα και γλυπτά αφιερωμένα στα «τέκνα» της πόλης ή σε σημαντικά γεγονότα.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Το διασημότερο τέκνο της είναι ο Ιωάννης Γουτεμβέργιος (τέλος δεκαετίας 1390, μάλλον 1397-1468) υπήρξε ο εφευρέτης της τυπογραφίας με κινητά στοιχεία. Το 1455 τύπωσε την Βίβλο και από τότε έχουμε αφενός μια έκρηξη στη συγγραφή και έκδοση κάθε είδους εντύπου αλλά και την κατακόρυφη πτώση του κόστους και τη συνεπακόλουθη δυνατότητα απόκτησης βιβλίων, και άρα γνώσης από κατώτερα, οικονομικά στρώματα. Η εφεύρεση του Γουτεμβέργιου ήταν ουσιαστικά ένα από τα σπουδαιότερα «βήματα» της ανθρωπότητας και του ανθρώπινου πνεύματος.
Σήμερα η πόλη τιμά το άξιο τέκνο της με ένα άγαλμα, μια πλατεία, δίπλα στον καθεδρικό και ένα υπέροχο μουσείο αφιερωμένο στην εφεύρεσή του.
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στην άκρη του κέντρου και περπατήσαμε στους πεζόδρομους παίρνοντας μια πρώτη γεύση από την πόλη.
Ξεκινήσαμε την επίσκεψή μας από το Μουσείο.

Έχουν φτιάξει ένα ομοίωμα του εργαστηρίου του Γουτεμβέργιου, αλλά και άλλα τυπογραφικά εργαστήρια, όπως αυτά εξελίχθηκαν στο πέρασμα του χρόνου. Σημαντικό κομμάτι, ίσως το σπουδαιότερο, αποτελεί η έκθεση των παλαιών τυπωμένων βιβλίων. Σε περίοπτη θέση φυσικά η Βίβλος του 1455! Άλλο σπουδαίο έκθεμα το Ψαλτήρι του 1457. Τυπώθηκε από τους Φουστ και Σέφερ, αρχικά συνέταιροι του Γουτεμβέργιου και μετέπειτα πιστωτές του. Το Ψαλτήρι είναι και το πρώτο στο οποίο χρησιμοποιήθηκαν τριών χρωμάτων μελάνια. Φυσικά υπάρχουν πολλά ακόμα βιβλία των προηγούμενων αιώνων. Σε όλο το χώρο του μουσείο απαγορεύεται η φωτογράφιση. Μόνο μια φωτογραφία του εργαστηρίου του Γουτεμβέργιου κατάφερα να βγάλω στα κρυφά.
Περάσαμε από το πωλητήριο που έχει αρκετά ενδιαφέροντα και ξεχωριστά αναμνηστικά να αγοράσεις για να κάνεις δωράκια και βγήκαμε έξω στην καταπράσινη πλατεία με τα μεγάλα δέντρα που πρόσφεραν ευχάριστη σκιά και δροσιά, τα πολλά λουλούδια

και τα ξύλινα ομοιώματα των στοιχείων του γερμανικού αλφάβητου.

[dimosf]

Επόμενη επίσκεψη στον εντυπωσιακό καθεδρικό. Στο εσωτερικό του ναού απαγορεύονταν η φωτογράφιση

και έτσι όσες φωτογραφίες έχω είναι από το αίθριο.

Τελειώνοντας και αυτή την επίσκεψη κάναμε λίγο ακόμα βόλτα στα σοκάκια και κάτσαμε να φάμε.

[dimosf]

Μετά και το καφεδάκι μας στην πόλη, χωριστήκαμε με την υπόλοιπη παρέα και ξεκινήσαμε για την επιστροφή μας στην Bensheim. Έξω από την πόλη Darmstadt Πήραμε την Bergstrasse, δρόμο παράλληλο του αυτοκινητόδρομου που περνά από τα χωριά και τις πόλεις της περιοχής. Περίπου 5 χμ πριν φτάσουμε στο σπίτι, σταματήσαμε σε ένα από τα ομορφότερα χωριά που έχω δει.

Το Zwingenberg.

Ανεβήκαμε σχεδόν στην κορυφή του λόφου στον οποίο είναι χτισμένο το χωριό. Εκεί έχει ένα εκκλησάκι.

Όλο το χωριό ήταν στα πόδια μας. Τι εικόνες θεέ μου!! Δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε!!
Τα καταφέραμε τελικά και σε λίγα λεπτά φτάσαμε στο σπίτι. Κάτσαμε αρκετή ώρα χαλαρώνοντας στη δροσιά του κήπου πριν το βραδινό μας. Μια ακόμα πολύ πλούσια σε εικόνες μέρα τελείωσε θαυμάσια.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Darmastadt και οι λόφοι των θρύλων!
Από το 1999 το σχολείο στο οποίο δουλεύω κάνει κάθε χρόνο ανταλλαγή μαθητών με το Λύκειο της πόλης Darmastadt. Η πόλη αυτή βρίσκεται περίπου 30 χμ βόρεια της Bensheim και 40 χμ νότια της Φρανκφούρτης. Μέσα από αυτές τις ανταλλαγές γνώρισα αρκετούς συναδέλφους Γερμανούς. Και τον Ιωάννη έτσι τον γνώρισα μιας και τον φιλοξένησα το 1999 στην πρώτη ανταλλαγή. Άλλος ένας καλός συνάδελφος, γνωριμία κι αυτός των ανταλλαγών ήταν και ο Orm. Δανέζικης καταγωγής είναι λάτρης της Ελλάδας, στην οποία έρχεται συχνά. Ζει κι αυτός στην Bensheim και είχε κανονίσει με τον Ιωάννη να μας πάει εκείνη τη μέρα για ξενάγηση στην Darmastadt.
Λίγο μετά το πρωινό έφτασε με το ποδήλατό του, μας έφερε δώρο ένα ωραίο σναπ και μετά από ένα καφέ ξεκινήσαμε με το δικό μου αυτοκίνητο. Πρώτα πήγαμε στο συνεργείο της Σκόντα για να πάρουμε το απαραίτητο, για όλες σχεδόν τις Γερμανικές πόλεις, αυτοκόλλητο περιβάλλοντος (http://www.prasini-plaketa.gr/gr/prasini-plaketa.html) Στη συνέχεια πήραμε το δρόμο για τον προορισμό μας. Λίγο πριν φτάσουμε μούρθε η «φλασιά». Ανάθεμα το μυαλό μου! Ξέχασα τη φωτογραφική μηχανή. Τώρα; Τώρα, τίποτα. Δεν θα έχει φωτογραφίες η σημερινή μας επίσκεψη. Και αξίζει τόσα η πόλη αυτή. Βέβαια έσκασα αλλά δε βαριέσαι! Δε μπορεί να γίνει και τίποτα και έτσι το πήρα απόφαση.
(Φωτογραφίες από την πόλη στο ίντερνετ https://www.google.gr/search?q=Darmstadt&client=firefox-a&hs=yuY&rls=org.mozilla:el:official&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=hDdmUqWXDYjcswb0iIDwDw&ved=0CFwQsAQ&biw=1280&bih=612&dpr=1#facrc=_&imgdii=_&imgrc=dL5hndb8ZJ2mQM%3A%3Bcg87UdFcLIy1jM%3Bhttp%253A%252F%252Freuterhof.eu%252Fcmsmadesimple%252Fuploads%252Fimages%252FMathildenh%2525C3%2525B6he.jpg%3Bhttp%253A%252F%252Freuterhof.eu%252Fcmsmadesimple%252Findex.php%253Fpage%253Ddarmstadt-2%3B800%3B531)

Η Darmastadt ήταν η έδρα των δουκών της Έσσης-Νταρμστατ μέχρι το 1918. Το 1944 ένας μόνο βομβαρδισμός σχεδόν ισοπέδωσε την πόλη. Παρ’ όλα αυτά έχουν μείνει κάποια μνημεία, όπως το επιβλητικό παλάτι του δούκα που δεσπόζει στην κεντρική πλατεία, τη Marktplatz Μάρκτπλατς. Αυτό όμως για το οποίο ξεχωρίζει αυτή η πόλη είναι τα κτίρια του Jugendstil, της γερμανικής εκδοχής του Άρ Νουβό. Στα 1901, ο μέγας δούκας Ερνστ Λούντβιχ συγκέντρωσε κάποιους μετρ του αρχιτεκτονικού αυτού ρυθμού, τους διέθεσε χώρο να ζουν και να δημιουργού και οργάνωσε την έκθεση «Ένα Ντοκουμέντο της Γερμανικής Τέχνης». Φτάνοντας στη πόλη μου έκανε εντύπωση το πολύ πράσινο. Στα περίχωρα αλλά και μέσα στην πόλη υπάρχει πυκνό δάσος που δίνει τη θέση του σε μικρά ή μεγάλα πάρκα. Πρώτα πήγαμε στην περιοχή που είναι το σχολείο (φυσικά κλειστό) και μετά στο «ύψωμα της Ματίλντε» (Mathildenhöhe). Εκεί ήταν η αποικία των καλλιτεχνών του Jugendstil. Ένα γύρω ένα σωρό κτίρια σε αυτό το εντυπωσιακό αρχιτεκτονικό ύφος. Κάποιες βίλες, το Εκθεσιακό κτίριο (Ausstellungsgebäude), που χρησιμοποιείται ακόμα σαν τέτοιο και το Μουσείο Καλλιτεχνικής Αποικίας (Bauhausweg) του Darmastadt, όπου οι καλλιτέχνες εκείνων των χρόνων είχαν τα εργαστήριά τους είναι μερικά από τα κτίρια της περιοχής.

Φωτογραφία από το ίντερνετ

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ο Πύργος των Γαμήλιων Τελετών (Hochzeitsturm) που μοιάζει με παλάμη και έχει ύψος 48 μ. Δίπλα του εντυπωσιάζει ο Ρωσοορθόδοξος ναός της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής που φτιάχτηκε με την εκπνοή του 19ου αι.
Από εκεί κατεβήκαμε στην κεντρική πλατεία Luisenplatz για ένα καφέ και ψώνια σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο.

[dimosf]

Μεσημεράκι πια γυρίσαμε στο σπίτι. Ευχαριστήσαμε από καρδιάς το φίλο μας για το χρόνο και την παρέα του, βγήκα μέχρι το κέντρο να πάρω κάποια πράγματα και απογευματάκι ξεκινήσαμε με τον Ιωάννη για μια βόλτα στην Odenwald. Αυτή τη φορά σιγουρεύτηκα διπλά πως είχα τη μηχανή μαζί.
Στα ανατολικά της πόλης υπάρχει μια επιμήκης σειρά λόφων με πυκνό πράσινο, πολλά όμορφα χωριά και πλήθος θρύλων. Η Odenwald. Στην περιοχή αυτή τοποθετείται το έπος του «Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν», του Ζίγκφριντ κ.ά. που έγιναν γνωστά κυρίως από τις όπερες του Βάγκνερ. «Το έπος αρχίζει με τα άσματα που περιγράφουν τους δύο βασικούς ήρωες: την Κρίμχιλντ, την πανέμορφη αδελφή των Βουργουνδών βασιλιάδων Γκούντερ, Γκέρνοτ και Γκίζελχερ, και τον Ζίγκφριντ, γιο του βασιλιά των Κάτω Χωρών και αναθρεμμένο σύμφωνα με τις καλύτερες ιπποτικές παραδόσεις.» και περιγράφει τον έρωτα, το γάμο αλλά και τις μετέπειτα αιματηρές εξελίξεις σε όλη την περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης. (Πηγή: http://www.ygeiaonline.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=38554:nimpeloyngken).
Πήραμε το δρόμο προς τα βορειοανατολικά,

κάναμε μια στάση σε ένα σημείο του δάσους με καταπληκτική θέα προς το χωριό Lindenfels και τα γύρω δάση και λίγο μετά μπαίναμε στο Lindenfels. Βρήκαμε κάπου να αφήσουμε το αυτοκίνητο και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε με τελικό προορισμό το κάστρο, ψηλά στην κορυφή του λόφου.

Το χωριό είναι πανέμορφο και πνιγμένο στο πράσινο. Ωραία σπίτια, εντυπωσιακές εκκλησίες με ψηλά οξυκόρυφα καμπαναριά και όμορφα καλντερίμια.

Βέβαια η ανηφόρα μέχρι το κάστρο ήταν πολύ ζόρικη

[dimosf]

αλλά η θέα σε αποζημίωνε. Μέσα στο κάστρο γίνονται διάφορες εκδηλώσεις, πράγμα που υποδήλωνε η εξέδρα που ήταν στημένη εκεί.

Περνώντας την πρώτη πύλη, στα αριστερά είναι ένα μοντέρνο γλυπτό που αναπαριστά τη μάχη του Ζίγκφριντ με το δράκο, από το έπος.
Φεύγοντας από το χωριό κινηθήκαμε προς τα βόρεια. Ανηφορήσαμε και σταματήσαμε πάνω από το χωριό Neunkirchen. Εκεί είναι το ψηλότερο σημείο του Odenwald (607μ.)

Σταματήσαμε να θαυμάσουμε τη θέα που απλώνεται μέχρι πέρα από το Ρήνο στα δυτικά. Συνεχίσαμε περνώντας από πανέμορφα χωριά όπως τα Brandau, Staffel, Balkhausen και Auerbach πριν φτάσουμε στην Bensheim. Μετά το δείπνο κάτσαμε να κουβεντιάσουμε για τις εντυπώσεις της μέρας αλλά και να προγραμματίσουμε την εκδρομή της επόμενης μέρας στη Χαϊδελβέργη, στην οποία δεν θα έρχονταν οι φίλοι μας λόγω υποχρεώσεων. Θα πηγαίναμε με την υπόλοιπη παρέα που την είχαμε αφήσει εκείνη τη μέρα να κάνει το δικό της ανεξάρτητο πρόγραμμα.
Αν και τη μέρα εκείνη δεν είχα τη μηχανή στο πρωινό μέρος της, οι εικόνες που χαράχτηκαν στο νου μου ήταν πολύ έντονες. Εικόνες διαφορετικές από αυτές που μας έχει συνηθίσει μέχρι τώρα η μεγάλη αυτή χώρα. Ελπίζω κάποτε να πάω και πάλι στη Darmastadt, με φωτογραφική μηχανή αυτή τη φορά.
Καλή σας νύχτα πλάσματα του Odenwald, καλή σου νύχτα Ζίγκφριντ. Σας ευχαριστώ για τις εικόνες που απλόχερα μου χαρίσατε!

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Γ΄. Επιστήμη και Τεχνολογία!


Η Χαϊδελβέργη των πανεπιστημίων!
Η Τρίτη ξημέρωσε βροχερή αλλά κάτι τέτοια δε μας τρομάζουν. Το ραντεβού με τους υπόλοιπους ήταν στην πλατεία της αγοράς (Marktplatz) της πόλης. Φτάσαμε και βάλαμε το αυτοκίνητο σε ένα υπόγειο πάρκινγκ. Ξεκινήσαμε τη βόλτα μπαίνοντας στην παλιά πόλη (Alstadt) και στον πεζόδρομο Hauptstrasse που πάει παράλληλα με το ποτάμι της πόλης, τον Neckar, παραπόταμο το Ρήνου.

Φτάσαμε στην πλατεία όπου δεσπόζουν στη μια μεριά το Δημαρχείο (Rathaus)

και στην άλλη η εντυπωσιακή εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Heiliqgiest Kirche) του 1398, φτιαγμένη από κόκκινο τούβλο και ένα σωρό μαγαζάκια στους εξωτερικούς τοίχους της. Μέσα είναι λιτή. Μου έκαναν εντύπωση τα βιτρό που ήταν εξαιρετικά, μοντέρνα σα πίνακες κυβιστών ή σουρεαλιστών ζωγράφων. Δυστυχώς no photos!!

[/URL

]
Κάτσαμε στο Café Florian για ένα καφέ μέχρι να μαζευτούμε όλοι (ήμασταν και πολλοί, ζωή νάχουμε!). Στα τραπεζάκια που είχε στην πλατεία είχε στις καρέκλες κουβερτούλες, πράγμα που δείχνει πως ο καλοκαιρινός καιρός δεν είναι και τόσο καλοκαιρινός.

[dimosf]

Ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στη Hauptstrasse, εμείς και άλλοι πολλοί. Από το Hard Rock Café που βρήκα πάνω στη Hauptstrasse πήρα το καθιερωμένο μπλουζάκι δώρο στην κόρη μας. Από ένα μαγαζί πήραμε πεντανόστιμα κουλουράκια και ψωμάκια για κολατσιό. Φτάσαμε στην πλατεία του Πανεπιστημίου στα αριστερά μας.
Η πόλη είναι γνωστή πανεπιστημιούπολη και όλη η ανάπτυξή της βασίζεται στην τεχνολογία και τα επιστημονικά επιτεύγματα. Το 1386 ιδρύθηκε εδώ το πρώτο πανεπιστήμιο σε γερμανικό έδαφος και λειτουργεί από τότε χωρίς διακοπή.
Στην ομώνυμη πλατεία βρίσκονται κάποια παλιά κτίρια του πανεπιστημίου και μπροστά τους έχουν στήσει μεγάλα γλυπτά γράμματα του γερμανικού αλφαβήτου. Συνεχίσαμε το δρόμο μας και λίγο παρακάτω στρίψαμε δεξιά για να φτάσουμε στο ποτάμι. Βγήκαμε στο δρόμο που πάει παράλληλα με αυτό και γυρίσαμε με κατεύθυνση προς τα πίσω.

Κάποια από τα κτίρια που βλέπουν στον Neckar είναι φρουριακού χαρακτήρα.

[dimosf]

Φτάσαμε στην παλιά γέφυρα (Alte Brücke) και ανεβήκαμε πάνω

να θαυμάσουμε το κάστρο όπως φαίνεται από εκεί.

Από τη γέφυρα μπορεί να φτάσει κανείς στην Marktplatz περνώντας κάτω από μια αψιδωτή στοά που έχει στις δύο πλευρές δύο πύργους. Όλο το σύμπλεγμα, μαζί και η γέφυρα είναι μεσαιωνικά κατασκευάσματα. Από τη στοά ο μικρός δρόμος Steingasse οδηγεί κατευθείαν στην πλατεία, στο ύψος της εκκλησίας.
Αυτή τη διαδρομή ακολουθήσαμε προκειμένου να φτάσουμε στο τελεφερίκ που θα μας ανέβαζε στο κάστρο.