5η μέρα
Ξεκινήσαμε για το CampNou,
το θρυλικό γήπεδο της Μπαρτσελόνα. Βγάλαμε φωτογραφίες και πήραμε το αναμνηστικό μας από το shop. Είναι εντυπωσιακό το πόσο οργανωμένοι είναι οι Καταλανοί στο συγκεκριμένο τομέα... Στο shop της Barcelona γινόταν λαικό προσκύνημα... Σειρά είχε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών Cosmocaixa.
Άκρως εντυπωσιακό!! Χρειάζεται να αφιερώσεις τουλάχιστον μισή μέρα για να το γυρίσεις όλο και να παρατηρήσεις την κάθε λεπτομέρεια. Ξεκινάς ένα ταξίδι από την γέννηση της ζωής μέχρι και σήμερα.
Μέσα από τα «παιχνίδια» μπορείς εύκολα να κατανοήσεις διάφορα φυσικά φαινόμενα και τις βασικές αρχές της φυσικής που μαθαίναμε σχολείο. Εσύ ο ίδιος είσαι πρωταγωνιστής σε κάθε πείραμα. Μέσα στο χώρο του Μουσείου λειτουργεί Πλανητάριο, έκθεση Γεωλογίας και μια μικρογραφία θα έλεγα του τροπικού δάσους του Αμαζονίου με παράξενα ζώα και φυτά.
Και αυτή η μέρα ολοκληρώθηκε με ποδαρόδρομο στην Passeig de Gracia, την πιο «κομψή» λεωφόρο και στην Γοτθική συνοικία με τα μεσαιωνικά κτίρια. Δεν έλειψαν φυσικά και τα ψώνια της τελευταίας στιγμής! Απολαύσαμε μια δροσερή μπυρίτσα με τον panpan και αποχαιρετιστήκαμε. Την επομένη το πρωί επιστρέφαμε στην Αθήνα. Τι γρήγορα που κυλάνε οι μέρες όταν περνάς όμορφα!
Η αλήθεια είναι ότι ζήλεψα λίγο τους Καταλανούς. Άλλη μια φορά ένιωσα τη διαφορά που έχουμε από την υποτιθέμενη Ευρώπη. Καθαρή, οργανωμένη, σου κάνει κέφι να τη γυρίσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Να πάρεις το ποδήλατο και να βολτάρεις χωρίς φόβο (αχ καημός). Οι άνθρωποι χαλαροί και ευγενικοί, λες και ήσουν στην επαρχία, χωρίς τη φρενίτιδα της μεγάλης πόλης. Ο “ευρωπαϊκός νότος” στα καλύτερά του. Από όλες τις πόλεις της Γηραιάς Ηπείρου που έχω γνωρίσει, ίσως είναι αυτή που θα μπορούσα να ζήσω πιο εύκολα.
Όπως η Ρώμη μου έδινε την εντύπωση της πρωτεύουσας του κόσμου, έτσι και η Βαρκελώνη μου άφησε την εντύπωση της πρωτεύουσας της Αρχιτεκτονικής. Η πάλη για την επικράτηση του πιο φανταχτερού αρχιτέκτονα ζωντανεύει μέσα από τα υπέροχα μνημεία της πόλης. Αμέτρητα πανέμορφα κτήρια και πάρκα, πολύχρωμα και με τολμηρά σχέδια παίζουν με το μυαλό και κάνουν τη βόλτα πιο ευχάριστη.
Παράξενη έως αστεία μου φάνηκε η διγλωσσία στις επιγραφές στην πόλη, αφού αναγράφονται όλα στα Ισπανικά και τα “Καταλανικά”. Για όσους ίσως δεν το γνωρίζουν, οι Καταλανοί δεν θεωρούν τους εαυτούς τους Ισπανούς, ούτε ότι μιλούν την ίδια γλώσσα με αυτούς. Έτσι λοιπόν τα αναγράφουν όλα και στις δύο γλώσσες, οι οποίες δεν φαίνονται και τόσο διαφορετικές, περισσότερο σαν μια ελαφρά παραλλαγή η μια της άλλης είναι.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν αρκεί για την φιλοξενία του Παναγιώτη (panpan) και της Λυδίας (Carmen). Μας έκαναν να νιώσουμε σα σπίτι μας και να μπούμε στην ουσία και την ψυχή της πόλης.
