Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά

[dimosf]

Στου Haci Bektas τα μέρη
Μετά το πρωινό φεύγουμε για τη βορειότερη πόλη της Καππαδοκίας. Το Hacibektas. Είναι γύρω στα 57χμ από το ξενοδοχείο μας και στη διαδρομή περνάμε από την πόλη Avanos, γνωστή σαν αγγειοπλαστικό κέντρο. Το άγαλμα στο κέντρο δεν παριστά όπως θα περίμενε κανείς τον Ατατούρκ, αλλά τον ανώνυμο Αγγειοπλάστη!!! Η πόλη είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Kizilirmak (Ερυθρός ποταμός, από την κόκκινη λάσπη του) ή Άλυς ποταμός των αρχαίων.

Είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας. Τη διασχίζει κάθετα και χύνεται στον Εύξεινο Πόντο, κοντά στη Σαμψούντα.
Μετά το Avanos ακολουθούμε το ποτάμι στη ροή του για ένα διάστημα και 48χμ μετά φτάνουμε στο Hacibektas.
Ήσυχη, μικρή πόλη, πατρίδα του τάγματος των δερβίσηδων Bektasi ή Αλεβίδων και ο χώρος όπου είναι θαμμένος ο ιδρυτής τους Haci Bektas Veli. Πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης που γεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι. στην Ιρανική πόλη Nishapur και πάντρεψε στοιχεία από τον Ισλαμισμό και την Ορθοδοξία. Περιπλανήθηκε σε διάφορες περιοχές και τελικά εγκαταστάθηκε σ’ αυτή την πόλη όπου και πέθανε. Η διδασκαλία του βρήκε έδαφος κυρίως σε αυτή την περιοχή, όριο μεταξύ Βυζαντινής αυτοκρατορίας και Τούρκων. Οι ιδέες του ήταν πολύ πιο φιλελεύθερες από αυτές άλλων δογμάτων κι γι αυτό βρήκαν ανταπόκριση από τους απλούς ανθρώπους.

Φτάνοντας πήγαμε να δούμε το Μαυσωλείο του Haci Bektas Veli.

Βγάλαμε τα παπούτσια και χωρίς να χρειαστεί οι γυναίκες να καλύψουν το κεφάλι τους μπήκαμε. Η διαφορά σε σχέση με το αντίστοιχο στο Ικόνιο ήταν εμφανής. Παρ’ όλο ότι βρισκόμασταν μέσα σε Μαυσωλείο η ατμόσφαιρα ήταν πιο «ανάλαφρη». Ίσως το ότι υπήρχε αρκετό φως στο χώρο, ίσως γιατί επιτρέπονταν οι φωτογραφίες, ίσως, ίσως, ίσως…….. Ποιος μπορεί να πει ακριβώς; Ίσως ακόμα να ήμασταν κι εμείς προκατειλημμένοι και να το βλέπαμε έτσι.

Οι τάφοι και εδώ ήταν καλυμμένοι με τα χρυσοκέντητα πράσινα βελούδινα υφάσματα. Σαφώς λιγότεροι από ότι στο Ικόνιο, είναι σε ένα υπερυψωμένο τμήμα της κεντρικής αίθουσας.

Στον ίδιο χώρο υπάρχουν και προθήκες με διάφορα αντικείμενα αλλά και χειρόγραφα των Αλεβίδων.

Σε χωριστό χώρο βρίσκεται ο τάφος του Αγίου.

Σε διπλανό χώρο υπάρχει ένας γυναικείος τάφος καλυμμένος με λευκό πλεκτό κάλυμμα. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε όλους τους κεντρικούς χώρους ήταν οι θόλοι.

Ήταν ζωγραφισμένοι σαν τα πιο βαρύτιμα χαλιά της ανατολής. Απίστευτα χρώματα, ανεπανάληπτα σχέδια!! Σε άλλο διπλανό, λιτό δωμάτιο ήταν η κουζίνα με κάτι τεράστια μαγειρικά σκεύη.
Βγαίνοντας από το Μαυσωλείο και αφού χαζέψαμε για λίγο την υπέροχη, δροσερή αυλή του, πήγαμε στο απέναντι κτίριο. Είναι ένα Πνευματικό Κέντρο που μαζί με το διπλανό υπαίθριο θεατράκι εξυπηρετούν τις καθημερινές εκδηλώσεις αλλά κυρίως το μεγάλο Αυγουστιάτικο Φεστιβάλ της Αλεβίτικης κοινότητας.

Καθημερινά παρουσιάζεται σε αυτό το χώρο χορευτική παράσταση των Αλεβιτών. Είναι αρκετές οι διαφορές από τους αντίστοιχους χορούς των Μεβλεβί Δερβίσηδων. Στους Μεβλεβί η ορχήστρα έχει σα βάση της το Νέι, τον μεγάλο καλαμένιο αυλό. Έχει ακόμα ένα ή περισσότερα κρουστά, ένα ούτι και συχνά κανονάκι.

Στους Αλεβίτες τίποτα από αυτά. Μόνο το Σάζι, το όργανο των περιπλανώμενων, των φτωχών, των απλών ανθρώπων. Οι Μεβλεβί είναι μόνο άντρες ενώ στους Αλεβίτες χορεύουν άντρες και γυναίκες μαζί και οι γυναίκες φορούν πολύχρωμα ρούχα. Υπάρχουν και άλλες επιμέρους διαφορές, κάθε μια με τη σημασία της, αλλά αυτές ήταν οι σημαντικότερες. Μετά την παράσταση βγήκαμε, περιδιαβήκαμε τους πάγκους των μικροπωλητών και τα μαγαζιά εκεί γύρω, ψωνίσαμε τα μπιχλιμπίδια μας και ξεκινήσαμε για το σημαντικότερο ίσως αξιοθέατο της Καππαδοκίας.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Στην κοιλάδα Goreme!
Goreme. Το χωριό, με τα πολύ γραφικά σπίτια σκαμμένα μέσα στους βράχους, και στις άκρες του το Υπαίθριο Μουσείο. Μια κοιλάδα γεμάτη σκαμμένες και ζωγραφισμένες εκκλησίες και μοναστήρια που την έχουν διαμορφώσει με ωραίο πλακόστρωτο μονοπάτι που περνάει από όλα τα μνημεία, σε πολύ όμορφο αρχαιολογικό χώρο. Από το 1985 βρίσκεται στη λίστα με τα μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Για πρώτη φορά διάβασα για τις εκκλησίες του Goreme αλλά και την Καππαδοκία γενικότερα, κάμποσα χρόνια πριν όταν έπεσε στα χέρια μου ένα σχετικά σπάνιο τότε βιβλίο. Το βιβλίο του μεγάλου μας νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, «Τρεις μέρες στα Μοναστήρια της Καππαδοκίας». Ο Σεφέρης επισκέφτηκε αυτόν τον τόπο το 1950 από την Άγκυρα όπου υπηρετούσε σαν διπλωματικός υπάλληλος. (Οι κάτοικοι του Urgup (Προκόπι) νοιώθοντας τιμή για την επίσκεψη του νομπελίστα ποιητή έφτιαξαν την προτομή του στην είσοδο του χανιού που έμεινε τότε!!). Από τότε η Καππαδοκία μπήκε στο μυαλό μου σαν ένας τόπος που έπρεπε να επισκεφτώ. Τη μέρα αυτή λοιπόν, έμπαινα μέσα στο Υπαίθριο Μουσείο νοιώθοντας την παρουσία του μεγάλου μας ποιητή να με συντροφεύει.
Μετά την είσοδο, και αφού βγάλαμε πολλές φωτογραφίες με φόντο τον εντυπωσιακό βράχο,

ακριβώς μπροστά στην είσοδο, στον οποίο είναι σκαλισμένη η Γυναικεία Μονή (Rahibeler Manastir),

ακολουθήσαμε την πορεία προς τα δεξιά. Επισκεφθήκαμε αρκετές από τις εκκλησίες όχι απαραίτητα με τη σειρά που τις γράφω.

Το Παρεκκλήσι του Αγ. Βασιλείου (Aziz Basil Sapeli) με τους τάφους στο πάτωμα,

την Εκκλησία του Μήλου (Elmali Kilise) με τους πολλούς τρούλους και τις όμορφες νωπογραφίες,

ορισμένες από αυτές της περιόδου της εικονομαχίας, το Παρεκκλήσι της Αγ. Βαρβάρας(Azize Barbara Sapeli) με νωπογραφίες της περιόδου της εικονομαχίας, την Εκκλησία του Φιδιού (Yilanli Kilise) ή του Αγ. Ονούφριου με τις τοιχογραφίες του 11ου αι. που δείχνουν τον Αγ. Γεώργιο και τον Αγ. Θεόδωρο να κατατροπώνουν το δράκο, τους Αγ. Κων/νο και Ελένη με τον Τίμιο Σταυρό και τον ερημίτη της Αιγύπτου Αγ. Ονούφριο που κρύβει τη γύμνια του με ένα φύλλο φοινικιάς ή κατ’ άλλους κάκτο(!!), το Παρεκκλήσι της Αγ. Αικατερίνης (Azize Katarina Sapeli) με τάφους και όμορφες τοιχογραφίες και την Εκκλησία των Σανδαλιών (Carikli Kilise) με την τοιχογραφία της προδοσίας του Ιούδα. Από τα σπουδαιότερα μνημεία αφήσαμε μόνο τη Σκοτεινή Εκκλησία (Karanlik Kilise).

Φύγαμε από το Υπαίθριο Μουσείο και κατηφορίσαμε προς το μίνι μπας, σταματώντας σε διάφορα μικρομάγαζα για χάζι και λίγα ψώνια.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Καππαδοκίας συνέχεια!
40χμ μας χώριζαν από το Kaymakli, επόμενό μας σταθμό. Εκεί βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας. Δυστυχώς ένα πρόβλημα πόνου στο γόνατο, που επιδεινώθηκε με το σκαρφάλωμα στο Goreme, έκανε πολύ δύσκολη την επίσκεψή μου στην υπόγεια πόλη.

Έτσι όση ώρα οι υπόλοιποι «σέρνονταν» στα βάθη της γης εγώ γύρναγα να φωτογραφίσω μερικά πολύ όμορφα κτίρια και μετά χάζεψα στην αγορά του. Ξανά προς τα πίσω και είχε τώρα σειρά το Urgup (Προκόπι).

Λίγο πριν την όμορφη πόλη, τη μεγαλύτερη της περιοχής, κάναμε μια στάση να φωτογραφήσουμε μερικούς βράχους με σχήμα καμινάδας.
Urgup (Προκόπι). Η πόλη με τον μεγάλο ελληνικό πληθυσμό πριν από το 1923 που εγκαταστάθηκε στη Β. Εύβοια, φέρνοντας μαζί του και το σκήνωμα του Αγ. Ιωάννη του Ρώσου. Η σημερινή πόλη διατηρεί αρκετά την ομορφιά της με πολλά πέτρινα κτίρια, όμορφες πλατείες και αρκετό πράσινο. Είναι βέβαια πολύ τουριστική μιας και αποτελεί την «καρδιά» της Καππαδοκίας. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ και μαγαζιά με τουριστικά αλλά και με κρασιά! Ναι, κρασιά!! Είναι μια από τις κληρονομιές που άφησαν πίσω τους οι Έλληνες. Το κλίμα ευνοεί την καλλιέργεια γλυκών σταφυλιών, πράγμα που είχαν αξιοποιήσει οι Έλληνες που δεν είχαν θρησκευτικό περιορισμό.
Το μίνι-μπας μας άφησε στην πλατεία που είναι ο σταθμός των λεωφορείων.

Βρίσκεται πίσω από την κεντρική πλατεία της πόλης. Εκεί κάτσαμε για φαΐ και μετά ανεβήκαμε προς την κεντρική πλατεία. Άλλοι μπήκαν σε μαγαζιά και εγώ πήγα να βρω το γραφείο τουρισμού. Ακολούθησα ένα δρόμο (Kayseri Cad.) που ξεκινά από την πλατεία και είναι κατάφυτος δεξιά και αριστερά. Περίπου 300μ από την πλατεία είναι το Μουσείο της πόλης και δίπλα του το γραφείο τουρισμού, και τα δύο κλειστά εκείνη την ώρα. Έξω από το γραφείο όμως είχε σε κάποια ράφια κάμποσο υλικό. Μπροστά από το Μουσείο υπάρχει ένας όμορφος κήπος με πολλά δέντρα και στην είσοδό του ένα γλυπτό με ένα ζευγάρι, σε φυσικό μέγεθος, να μεταφέρει ένα κοφίνι ξέχειλο από σταφύλια! Όμορφο γλυπτό και αιρετικό για τα Ισλαμικά δεδομένα, αν και η καλλιέργεια σταφυλιού δεν είναι τόσο σπάνια ακόμα και σε πιο συντηρητικές περιοχές, όχι όμως για κρασί. Γύρισα στην πλατεία και αφού βρήκα κάποιους από την παρέα κάναμε βόλτες και κοιτάγαμε τα όμορφα κτίρια όπως

το χαμάμ (Tarihi Sehir Hamam) που βρίσκεται στη μια μεριά της πλατείας

και ένα πανέμορφο μικρό σπίτι ακριβώς απέναντί του.

Την προσοχή μου τράβηξε ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο με τραπεζάκια κάτω από τα δέντρα μιας μικρής πλατείας, συνέχεια της κεντρικής, με ηλικιωμένους που κάθονταν σε χαμηλά σκαμνιά, έπιναν το τσάι τους, κάπνιζαν τον Ναργιλέ τους και έπαιζαν τάβλι. Όμορφη εικόνα!! Τράβηξα κλεφτά μια φωτογραφία.
Μαζευτήκαμε στο μίνι-μπας και ξεκινήσαμε για αλλού.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Στη ρεματιά με τους βράχους δεξιά κι αριστερά με τα διάφορα σχήματα που οι ντόπιοι έχουν δώσει διάφορα ονόματα ανάλογα τι τους θύμιζαν, είδαμε μια «καμήλα», μια «μάνα με το μωρό στην αγκαλιά» κ.ά. Και έτσι φτάσαμε στην περιοχή που τα βράχια της είναι από τα πιο φωτογραφημένα σε όλη την Καππαδοκία.
Pasapag (Το Αμπέλι του Πασά). Μια περιοχή γεμάτη σχηματισμούς σα μονές, διπλές ή τριπλές καμινάδες, τις νεραϊδοκαμινάδες σύμφωνα με τη φαντασία των ντόπιων.

Πρόκειται για φαλόσχημα βράχια που η συντηρητική κοινωνία αρνήθηκε να τα δει σαν τέτοια και έτσι έδωσε την ποιητική ερμηνεία.

Φυσικά υπάρχουν και πιο μεγάλα κωνικά βράχια, πολλά από αυτά σκαμμένα από τον άνθρωπο για χρήση ερημητηρίων.

Εκεί στη βόλτα μας μέσα τα βράχια συναντήσαμε και πάλι τους Πολωνούς συναδέλφους μας.

Λίγες ακόμα φωτογραφίες και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Ετοιμαστήκαμε για να πάμε να δούμε Στροβιλιζόμενους Δερβίσηδες.
6χμ. ανατολικά του Avanos, βρίσκεται το Sarihan (κίτρινο Καραβάν Σεράι) του 13ου αι., που είναι από τα καλύτερα σωζόμενα Σελτζούκικα καραβάν σεράι της Τουρκίας. Αποκαταστάθηκε πλήρως στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και λειτουργεί σαν μουσείο. Πάνω από την περίτεχνη πύλη του υπάρχει μικρό τζαμί, έχει μια όμορφη αυλή και ένα στεγασμένο χώρο όπου και γίνονται αναπαραστάσεις της τελετής sema (Χορός των στροβιλιζόμενων δερβίσηδων). Εκεί πήγαμε κι εμείς. Είχα δει μερικά χρόνια πριν στον Λυκαβηττό την τελετή και είχα εντυπωσιαστεί. Αυτή τη φορά όμως ήταν απλά μια παράσταση από καλούς επαγγελματίες χορευτές, χωρίς όμως νεύρο, με αποτέλεσμα φοβερή βαρεμάρα! Πλήρης απογοήτευση. Μετά την παράσταση, στην αυλή κερνούσαν ένα ποτό από κανέλα (φυσικά χωρίς αλκοόλ). Εδώ τέλειωσε και η τελευταία μας μέρα στην Καππαδοκία, χωρίς να έχουμε τελειώσει με την περιοχή μιας και την επομένη φεύγοντας θα βλέπαμε λίγα ακόμα. Το τέλος της μέρας δεν ήταν αυτό που όλοι περιμέναμε αλλά τουλάχιστον είχε ξεκινήσει τόσο ωραία και είχε τόσα πολλά που ξεχάσαμε γρήγορα το βραδινό φιάσκο και αμέσως μετά το δείπνο πήγαμε για ύπνο. Την επομένη θα πηγαίναμε νότια και ακόμα πιο ανατολικά.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Από την Καππαδοκία προς την Ανατολία!
Το πρωί φάγαμε, πήραμε τα πράγματά μας, τα φορτώσαμε και ξεκινήσαμε για νότια και ανατολικά. Η Καππαδοκία όμως δεν είχε τελειώσει. 90χμ. νότια σταματήσαμε να δούμε ένα σπουδαίο μνημείο. Το Μοναστήρι Eski Gumusler. Είναι σκαμμένο μέσα σε ένα μεγάλο βράχο στο ομώνυμο χωριό που ζει από την παραγωγή πολύ μεγάλων ποσοτήτων μήλων.

Περνώντας από ένα στενό άνοιγμα και προσέχοντας τις πολλές τρύπες στο έδαφος που είναι τάφοι, υπόγεια δωμάτια ή πήλινα μεγάλα αποθηκευτικά σκεύη, μπήκαμε στην κεντρική αυλή του μοναστηριού.

Γύρω από την αυλή έχει δημιουργηθεί ένα συγκρότημα δύο ορόφων με κατοικίες, μια κουζίνα, μια τραπεζαρία, κελάρια για λάδι και κρασί και ένα συγκρότημα υπόγειων χώρων με ένα σύστημα εξαερισμού που βγαίνει στην αυλή.

Ο Ναός είναι πολύ όμορφος με σκαλισμένες κολώνες και τοιχογραφίες από τον 7ο ως τον 11ο αι. Η βρεφοκρατούσα με το παράξενο χαμόγελο είναι μοναδική! (οι φωτογραφίες απαγορεύονται). Από μια σκάλα ανεβήκαμε στον απάνω όροφο όπου έχει και άλλες τοιχογραφίες.

Από το Gumusler φύγαμε και σε 10χμ. φτάσαμε στο νότιο άκρο της Καππαδοκίας. Την πόλη Nigde (Νίγδη), που είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1216 μ.. Κατεβήκαμε στην αγορά της, ψωνίσαμε πολλά καλούδια για να έχουμε να κολατσίζουμε στο ταξίδι μας, περπατήσαμε, είδαμε από κάτω το φρούριο με το ρολόι και το τζαμί,

βγάλαμε φωτογραφίες έναν μανάβη με το κάρο του φορτωμένο λαχανικά και φρούτα και ξαναφύγαμε. Αντίο Καππαδοκία! Σε ευχαριστούμε για τα καλά που μοιράστηκες μαζί μας!!

(συνεχίζεται)

[dimosf]

23χμ από τη Nigde φτάσαμε στο χωριό Kemerhisar όπου έχουν ανακαλυφθεί τα ερείπια της Αρχαίας πόλης Tyana.

Τείχη, κτίρια και το τμήμα ενός υπέροχου υδραγωγείου μιλάνε για τη σπουδαιότητά της.

Το σημερινό χωριό που είναι κτισμένο πάνω της αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την ανασκαφή της. Εκεί κάναμε μια μικρή στάση ίσα για μερικές φωτογραφίες.
Τώρα πια η κατεύθυνσή μας είναι νότια προς τα Άδανα. Περίπου 30χμ. σε δρόμο που πότε είναι αυτοκινητόδρομος (κατεβαίνει από την Άγκυρα) και πότε υπό κατασκευή,

ανάμεσα από χαράδρες δίπλα στον ποταμό Seyhan, και μετά στον αυτοκινητόδρομο για 107χμ. σε μια πανέμορφη ορεινή διάβαση με έλατα, όμορφα ορεινά χωριά και το ποτάμι δίπλα μας, μέχρι να περάσουμε τα βουνά και να βγούμε κοντά στις ακτές της Μεσογείου πάνω από την πόλη Ταρσό. Σε λιγότερο από 40χμ. μπαίνουμε στα Άδανα.
Adana (Άδανα). Η 5η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, ήταν η πρώτη πόλη που φτάσαμε και η είσοδός της ήταν άσχημη. Κάτι μου θυμίζει αυτό! Συνεργεία, βιοτεχνίες, αντιπροσωπίες και κίνηση. Πολύ κίνηση. Φοβερό μποτιλιάρισμα. Προχωράμε με ρυθμό γέρικης, ετοιμοθάνατης χελώνας! Και από παντού κορναρίσματα! Στα πεζοδρόμια κόσμος πολύς πάει στις δουλειές του. Μια μεγαλούπολη με όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν και οι δικές μας πόλεις. Βέβαια εδώ μιλάμε για πόλη με πάνω από 1.200.000 ανθρώπους. Διασχίζοντάς την φτάσαμε στο ποτάμι. Ο ποταμός Seyhan στο δρόμο του για τη Μεσόγειο περνάει και από τα Άδανα. Εδώ πλαταίνει, γίνεται ήρεμος και μόνο ένα τρεμούλιασμα στα νερά του από τη σιγανή ροή δείχνει ότι πρόκειται για ποτάμι και όχι λίμνη! Η πόλη διαθέτει διάφορα μνημεία. Δύο όμως είναι αυτά που τραβάνε τον κόσμο και τράβηξαν κι εμάς. Ένα πολύ παλιό και ένα πολύ νέο.

Το πρώτο είναι μια πολύ όμορφη Ρωμαϊκή γέφυρα με 14 (από τις 21 της αρχικής γέφυρας) καμάρες και το δεύτερο το μεγαλύτερο τζαμί της Τουρκίας,

το Sabanci Merkez Camii με τους 6 μιναρέδες που τέλειωσε μόλις το 1998. Είναι χτισμένο στην όχθη του ποταμού σε ένα σημείο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη ρωμαϊκή γέφυρα. Η εικόνα που έχει κανείς από τη γέφυρα, με το τζαμί να καθρεφτίζεται μέσα στο ήσυχο νερό μοιάζει πολύ με το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία.
Το μίνι-μπας μας άφησε ακριβώς εκεί που αρχίζει η γέφυρα και που υπάρχει ένα πάρκινγκ. Πάνω στη γέφυρα δεκάδες μικροπωλητές διαλαλούν την πραμάτεια τους, ο κόσμος, κυρίως ντόπιοι, σεργιανάει και ψωνίζει και φυσικά αυτό που κάναμε και εμείς πολλάκις να βγάζει φωτογραφίες με φόντο το τζαμί και το ποτάμι ή μόνο το μνημείο. Δίπλα στη γέφυρα κάποιοι ψαράδες δόλωναν και ψάρευαν.

Αφού χορτάσαμε σουλάτσο, βγάλαμε τα καρτ ποστάλ μας και χαζέψαμε στους πάγκους των μικροπωλητών, μπήκαμε στο μίνι-μπας να πάμε για φαΐ.
Κάθε μέρος στην Τουρκία έχει το κεμπάπ του. Το Adanakebab είναι ένα από τα πιο νόστιμα και τα πιο καυτερά! Κάτσαμε λοιπόν σε ένα εστιατόριο και παραγγείλαμε. Το τραπέζι γέμισε χρώματα από τα λογής-λογής σαλατικά και λαχανικά. Συνοδεύουν το καυτερό φαγητό για να απαλύνουν της κάψα. Ανάμεσά τους και κάτι μικρές, πράσινες πιπεριές, θανατερά καυτερές. Είναι ότι πιο καυτερό έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Να πω όμως ότι το Adanakebab που φάγαμε στην Isparta ήταν πιο νόστιμο από αυτό στα Άδανα!! Μετά το φαΐ αποχαιρετήσαμε τον Χασάν που θα γύρναγε αεροπορικώς στη Σμύρνη και εμείς συνεχίσαμε μόνο με τον οδηγό μας για τον τελικό μας προορισμό. Σε άψογο αυτοκινητόδρομο και περίπου μετά από περίπου 200χμ. προς τα ανατολικά είδαμε την πόλη που θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες πέντε μέρες. Την πόλη Gazi Antep, την πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Ανατολίας.

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/dimos56/TURKEYFromCesmeToAdana232742009 
Από το http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-2.html

(συνεχίζεται)

[vagantos]

Λίγα λογια και εκπληκτικές φωτογραφίες.
Ωραιοτατο ταξίδι- προταση  και για τις εποχές της κρίσης.  Μονίμως  είναι στα προσεχώς...

[dimosf]

Μέρος 3ο
Εκεί που φτιάχνουν τον μπακλαβά!

-Τελικά ποιανού είναι ο μπακλαβάς; Δικός μας ή δικός σας;
Πονηρός ο Τούρκος. Ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα! Αμ δε που θα τσιμπήσω!
-Και ποιος ξέρει; Του απαντώ και αυτός το παρακάμπτει.
Μικροκαμωμένος με τη ροζ γραβάτα του πηγαινοέρχεται ελέγχοντας την κατάσταση μέσα στο στούντιο με το σκηνικό αλά Big Bubble!! Ροζ, μοβ, φιστικί κουρτίνες στους τοίχους!! Και εμείς σε ημικύκλιο, στη μπροστινή σειρά ένας από κάθε χώρα και στην πίσω οι υπόλοιποι. MEGA Channel του Gaziantep. Και όμως υπάρχει και αλλού MEGA Channel!!Και ήμασταν εμείς εκεί να μιλήσουμε «ζωντανά» για το πρόγραμμά μας! Μα τι δόξες είναι αυτές!!!
Είμαστε στην πόλη Gaziantep. Την πόλη αυτή της Νοτιοανατολικής Τουρκίας με τους πάνω από 1.500.000 κατοίκους. Πολύ κοντά στα σύνορα με τη Συρία και μόλις 100χμ από το Ιστορικό Χαλέπι (Αλέπο). Το Ηρωικό (Gazi στα τούρκικα) Antep. Η παλιά ονομασία της πόλης ήταν Antep. Μετά όμως από τα ηρωικά γεγονότα της εποχής του μεσοπολέμου με τον ξεσηκωμό ενάντια στους Γάλλους στην κατοχή των οποίων ήταν μαζί με τμήματα της Συρίας (μέχρι το 1920). Με τη συνθήκη των Σεβρών ενώθηκε με τη «μητέρα» Τουρκία (μαζί και με τις πόλεις της τότε «Βόρειας Συρίας» Άδανα, Μερσίνα, Ταρσός, Ούρφα Αντιόχεια ή Αντάκια και Ντιγιαρμπακίρ) και πήρε το προσωνύμιο Ηρωικό. Όταν έμαθα όλα αυτά κατάλαβα γιατί οι Τούρκοι ξεχώριζαν το όνομα σα να ήταν δύο λέξεις. Και όμως ήταν.
Πριν μπω σε αυτό το πρόγραμμα συνεργασίας και γνωρίσω τους Τούρκους συνάδελφούς μου δεν είχα ακούσει ποτέ γι αυτή την πόλη. Πολλοί Έλληνες όμως την είχαν ακούσει μιας και ήταν ο τόπος που διαδραματίζονταν η υπόθεση του δημοφιλούς σε Ελληνική και Τούρκικη TV σήριαλ «τα σύνορα της αγάπης» (στην ελληνική). Ένας ελληνοτουρκικός έρωτας με μπόλικο μπακλαβά (εγώ δεν είχα δει καθόλου από αυτό το σήριαλ και έτσι δεν την γνώριζα). Πατρίδα αυτού του μπακλαβά είναι αυτή η πόλη. Γι αυτό και η ερώτηση του τηλεοπτικού παρουσιαστή. Μπακλαβάς που δεν έχει καμιά σχέση με αυτόν που γνωρίζουμε εμείς. Με νοστιμιά που δεν περιγράφεται!! Φτιάχνεται μόνο με φιστίκι (αυτό που εμείς λέμε Αιγίνης) και που καλλιεργείται πάρα πολύ σε όλη τη βόρεια Μέση Ανατολή. Καλλιεργείται λοιπόν πολύ και σε αυτή τη γωνιά της Τουρκίας και εδώ είναι η κυριότερη περιοχή παραγωγής του. Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου τόσες φιστικιές.

1η ημέρα

Φτάσαμε στην πόλη από τα δυτικά, ερχόμενοι από τα Άδανα, αργά το απόγευμα. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν τα πολλά ξενοδοχεία και μάλιστα πολυτελείας!!! Στη μέση του πουθενά! Και όμως. Πολυτελή ξενοδοχεία όπως και αυτό που μείναμε κι εμείς. Όταν ρωτήσαμε τους ντόπιους πως και τόσα ακριβά ξενοδοχεία εκεί μας έδωσαν την εξήγηση. Στην πόλη αυτή κλείνονται πολλές εμπορικές συμφωνίες ανάμεσα σε Ευρωπαϊκές και Αμερικάνικες εταιρείες και εταιρείες της Μέσης Ανατολής. Προφανώς πρόκειται για την πλησιέστερη, «ασφαλή» για τους δυτικούς, περιοχή προς τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Είναι γεγονός ότι τις επόμενες μέρες είδαμε αρκετούς «γιάπηδες», ορισμένους στο ξενοδοχείο μας. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο συναντήσαμε και τους συναδέλφους από τις άλλες χώρες. Αγκαλιές, φιλιά με ανθρώπους που γνωρίζαμε αλλά και μερικούς που βλέπαμε για πρώτη φορά. Κάτσαμε όλοι μαζί στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και φάγαμε γι άλλη μια φορά καυτερά κεμπάπια και πράσινες σαλάτες. Τα είπαμε γι αρκετή ώρα και ψόφιοι στην κούραση πήγαμε στα δωμάτιά μας για ύπνο. Καλώς σε βρήκαμε ανατολή με τις μυρωδιές και τις εικόνες σου!

2η ημέρα
Günaydın! Buenos Días! Dzień Dobry! Bună dimineaţa! Good morning! Καλημέρα!
Συνάντηση στο εστιατόριο, πλούσιο πρωινό, λίγες κουβέντες και κατεβαίνουμε στο λόμπι του ξενοδοχείου. Το λεωφορείο που έχει παραχωρήσει ο Δήμος της περιοχής που βρίσκεται το σχολείο μας περιμένει απ’ έξω. Είμαστε όλοι φορτωμένοι με τα δώρα που έχουμε φέρει για συναδέλφους και παιδιά. Η μέρα έχει ξημερώσει θαυμάσια και όπως θα αποδειχθεί θα είναι ηλιόλουστη και αρκετά ζεστή. Σχεδόν καλοκαιρινή. Τελευταία ρουφηξιά από τους θεριακλήδες της παρέας (απαρέγκλιτα το κάπνισμα απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους!!) και ξεκινάμε.
Το ξενοδοχείο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και το σχολείο προς τα ανατολικά. Όσο πάμε προς τα εκεί οι εικόνες αλλάζουν.

Οι πλούσιες συνοικίες δίνουν γρήγορα τη θέση τους σε φτωχομαχαλάδες.

Φτωχόσπιτα, χωμάτινοι δρόμοι, κρεμασμένες μπουγάδες αλλά σε όλα τα σπίτια δορυφορικά πιάτα και ηλιακοί θερμοσίφωνες (!!!). Προφανώς αυτά τα δύο πρέπει να χρηματοδοτούνται από το κράτος. Δεν εξηγείται αλλιώς. Και ξαφνικά οικόπεδα ισοπεδωμένα με χαλάσματα. Και δίπλα γιαπιά με πολυκατοικίες θηρία, σαν αυτές που είχαμε δει πολλές και παντού. Φαίνεται ότι οι αρχές (τοπικές ή κεντρικές, αδιάφορο) δεν θέλουν τις εικόνες που είχαμε δει λίγο πριν και γκρεμίζουν τις φτωχογειτονιές και κατασκευάζουν αυτά τα απρόσωπα, ομοιόμορφα «σπίτια» για να στοιβάξουν ανθρώπους, πραμάτειες, όνειρα. Και όλα αυτά χωρίς ορίζοντα! Άλλωστε σε αυτή τη γωνιά της αχανούς αυτής χώρας στοιβάζονται οι Κούρδοι πρόσφυγες, μιας και βρισκόμαστε στις παρυφές της ταραχώδους πατρίδας αυτού του βασανισμένου λαού. Οι εικόνες λοιπόν αυτές έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τις «ευρωπαϊκές» εικόνες που είχαμε ως εκείνη την ώρα για την πόλη. Περνάμε έναν υπαίθριο σταθμό λεωφορείων που μου θύμισε περισσότερο χωράφια που διάλεγαν να στήσουν τα τσίρκα που είχα δει παιδί. Και μάλιστα στην κατάσταση που τα άφηναν όταν έφευγαν. Άθλια! Αλλά στην είσοδο η ΑΨΙΔΑ ήταν ιδιαίτερα μεγαλοπρεπής!!!! Στην επόμενη γωνία το αποκορύφωμα. Το λεωφορείο σταματά να περάσει ένα κοπάδι πρόβατα (!!!!) Ναι πρόβατα! Μερικά τετράγωνα ακόμα μέσα στη φτωχογειτονιά και βλέπουμε το σχολείο. Ακούγονται ζουρνάδες και νταούλια. Φτάνουμε και σταματάμε έξω από την είσοδο. Πάνω από 800 μαθητές 5-15 ετών μαζεύονται γύρω από την κεντρική είσοδο. Μάταια οι δάσκαλοί τους προσπαθούν να τους συγκρατήσουν. Η έξαψή τους μεγάλη. Όλοι προσπαθούν να βρεθούν δίπλα μας, να μας σφίξουν το χέρι.
-Hello! What’s your name?
-Dimos. What is your’s?
-Ahmet
-Aise
-Fatme
Εκεί εξαντλούνται τα αγγλικά τους. Όχι όμως το χαμόγελό τους. Και έτσι με χαμόγελα συνεχίζεται η «κουβέντα» μας. Πόσα είπαμε σ’ αυτή την κουβέντα! Όσο πιο μπαλωμένα είναι τα ρουχαλάκια τους, όσο πιο πολύ χάσκουν τα ξεχαρβαλωμένα παπούτσια τόσο πιο εύγλωττα είναι τα χαμόγελά τους.

Η εικόνα των αγορίστικων, κουρεμένων, κεφαλιών μου φέρνει στο μυαλό τον εαυτό μου πάνω από τέσσερις δεκαετίες πριν.
Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζουμε τα «δικά» μας παιδιά. Η Μέρβε, η Ντιλάρα, ο Αχμέτ και ο Γιουνούς που δυο μήνες πριν ήταν στην Αθήνα. Αγκαλιές, φιλιά και κανονίζουμε στο τέλος της επίσκεψης να έρθουν να τους δώσουμε τα δωράκια που τους φέραμε. Δεν θέλαμε να τους τα δώσουμε μπροστά σε όλα τα παιδιά. Φτωχά παιδάκια και λογικό ήταν να πληγωθούν, να ζηλέψουν.

Εν τω μεταξύ ουρλιάζει ο ζουρνάς, βροντάει το νταούλι. Οι συνάδελφοι μας σφίγγουν θερμά το χέρι, ψηλά πάνω από την είσοδο του κεντρικού κτιρίου ανεμίζει η Τουρκική σημαία και δίπλα της το τεράστιο πορτρέτο του Κεμάλ. Δίπλα το πανό με τον λογότυπο του προγράμματός μας και το «καλωσόρισες» σε όλες τις γλώσσες των χωρών που συμμετέχουν σε αυτό. Ένας κόμπος σφίγγει το λαιμό αλλά οι Τούρκοι συνάδελφοι φροντίζουν να τραβήξουν την προσοχή μας. Τα όργανα σταματούν, λέει λίγα λόγια ο διευθυντής στα Τούρκικα με μετάφραση από τον φίλο μας τον Μεχμέτ και αρχίζει το πανηγύρι.

Φωτιά στα όργανα και οι συνάδελφοι στήνουν το χορό. Δεν έχει τελειώσει το πρώτο τραγούδι και έχουμε μπει κι εμείς. Ένας χορό κυκλικός που θυμίζει ποντιακό αλλά και Κούρδικο. Και άλλος, και άλλος! Άλλος κυκλικός, άλλος καρσιλαμάς.

Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τα βρίσκουν σκούρα, για εμάς παιγνιδάκι! Τι σου είναι η συνύπαρξη αιώνων. Μπήκε στα «γονίδιά» μας!
Ακολούθησαν διάφορα παραδοσιακά παιγνίδια και πάμε για επίσκεψη σε μερικές τάξεις.

Η συμπεριφορά των παιδιών όπως όταν πρωτοφτάσαμε. Να μας σφίξουν το χέρι, να μας ακουμπήσουν, να μας πουν μια κουβέντα. Πήγαμε και στο γραφείο των δασκάλων για ένα καφέ. Έχει περάσει η ώρα και η πρώτη βάρδια σκολνάει. Έχουν έρθει τα μεγαλύτερα παιδιά της απογευματινής βάρδιας.

Έρχεται να μας δει ο Μουσταφά, ο συνάδελφος που είχαμε γνωρίσει στη συνάντηση στην Πολωνία. Με αυτά και με κείνα πέρασε η ώρα και έπρεπε να φύγουμε.

(συνεχίζεται)

[dimosf]

Το λεωφορείο μας αφήνει στο κέντρο της πόλης, σε ένα πάρκο όπου έχουν στήσει μια ολόκληρη «πόλη» με ήρωες κόμικς και λαϊκών παραμυθιών.

Ο Αλαντίν αλλά και ο Ποπάϋ. Η χιονάτη αλλά και ο Ναστραντίν Χότζας!

Κάτσαμε λίγο εκεί και ξανά στο λεωφορείο. Αυτή τη φορά πάμε σε ένα άλλο σχολείο. Πως ήταν το πρώτο; Καμιά σχέση! Το καλύτερο, ιδιωτικό σχολείο της πόλης. Χλιδή και πολυτέλεια. Γρανίτες στις τουαλέτες των μαθητών, ξύλινη επένδυση στα γραφεία και μια αίθουσα εκδηλώσεων που θα τη ζήλευαν πολλά συνεδριακά κέντρα στον τόπο μας. Γι αυτήν άλλωστε ήμασταν εκεί. Ο διευθυντής του ιδιωτικού σχολείου μας παρέθεσε ένα πλούσιο σε ποσότητα και ποιότητα γεύμα αλλά τόσο φτωχό και κρύο σε αισθήματα. Η σύγκριση αναπόφευκτη. Νάναι πάντως καλά οι άνθρωποι. Ότι μπορούσαν έκαναν.
Μετά το φαγητό πήγαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, κάναμε τις παρουσιάσεις μας και ακολούθησε μια καταπληκτική συναυλία παραδοσιακής μουσικής από μια ορχήστρα αποτελούμενη από εκπαιδευτικούς και μαθητές.

Φυσικά οι Τούρκοι τόριξαν και πάλι στο χορό. Χειρότεροι από μας. Και με τον ήχο του τηλεφώνου, που λέει ο λόγος, χορεύανε!!!!!
Η εκδήλωση τελείωσε, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και επειδή είχαμε λίγο χρόνο πριν το δείπνο, βγήκαμε βόλτα στη γύρω περιοχή. Ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, διάφορα καταστήματα με ρούχα, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, ότι δηλαδή βλέπει κανείς και στο κέντρο των δικών μας πόλεων. Σε αυτό που διέφερε ήταν τα πολλά εργαστήρια-καταστήματα μπακλαβά και άλλων γλυκισμάτων από φιστίκι «Αιγίνης». Λίγο χάζεμα λοιπόν, λίγα ψώνια και επιστροφή στο ξενοδοχείο όπου στο δείπνο βρισκόμαστε όλοι και ανταλλάσσουμε εντυπώσεις από την πολύ πλούσια σε τέτοιες μέρα που έφτανε στο τέλος της. Καληνυχτούμε στο τέλος όλους και ο καθένας στο δωμάτιό του. Λίγη ώρα να
συμμαζέψω το νου μου, να κρατήσω λίγες σημειώσεις, να δω λίγο τις φωτογραφίες που τράβηξα και ψόφιος από την κούραση της ημέρας πέφτω σε ένα βαθύ, ήρεμο ύπνο!! Iyi Geceler!! Καληνύχτα!

(συνεχίζεται)

[dimosf]

3η ημέρα
α) Στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Η μέρα ξεκίνησε όπως και οι άλλες, Καλό πρωινό, κουβεντούλα με τους φίλους μας και έτοιμοι. Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στην πόλη και τα αξιοθέατά της. Αρχή από το Αρχαιολογικό Μουσείο Gaziantep!! Λίγες μέρες πριν το ταξίδι μας και εντελώς τυχαία είχα δει κάποια άρθρα σε κάποιο blog σχετικά με αυτό το μουσείο και τα εκθέματά του. Μοναδικοί ανεπανάληπτοι θησαυροί.

Αλλά ας πιάσουμε την ιστορία από την αρχή. Γύρω στα 65 χμ ανατολικά, στις όχθες του ποταμού Ευφράτη, υπάρχουν τα ερείπια της Ελληνιστικής πόλης Ζεύγμα. Αν και η περιοχή κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή, η πόλη ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Α΄ Νικάτορα το 300 π.Χ. όταν αυτός ένωσε (έζευξε) τις πόλεις Σελεύκεια και Απάμεια που ήταν χτισμένες στις δύο όχθες του ποταμού φτιάχνοντας μια γέφυρα με λέμβους. Έτσι προέκυψε και το όνομα της πόλης. Η πόλη αυτή άκμασε και κατά τη διάρκεια εκείνων των χρόνων αλλά και μετά στα Ρωμαϊκά χρόνια, όταν επί Τραϊανού η γέφυρα έγινε λίθινη. Οι κάτοικοί της τη στόλισαν με όμορφα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια.
Όταν οι αρχαιολόγοι, αρχικά το 1917 και στη συνέχεια το 1970, έφεραν στο φως τα ερείπια των κτιρίων αυτών δεν πίστευαν στα μάτια τους βλέποντας τα υπέροχα και πολύ καλά διατηρημένα ψηφιδωτά τους.

Και ενώ τα σπουδαία ευρήματα εντυπωσιάζουν όλο τον κόσμο, οι κρατούντες στη γείτονα χώρα αποφασίζουν να φτιάξουν στην περιοχή ένα μεγάλο φράγμα. Το φράγμα Birecik. Ο κίνδυνος να αφανιστούν για πάντα οι θησαυροί αυτοί είναι περισσότερο από ορατός. Είναι προ των πυλών. Μάταια γίνονται διαμαρτυρίες σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μάταια διεθνείς οργανισμοί όπως η UNESCO ζητούν από την Άγκυρα να αναθεωρήσει τις αποφάσεις της. Δε μένει τίποτα άλλο από επείγουσες σωστικές εργασίες για να σωθεί ότι γίνεται περισσότερο. Σα λύση για τη στέγαση των θησαυρών αποφασίζεται το Μουσείο της κοντινότερης μεγάλης πόλης. Έτσι τα υπέροχα έργα τέχνης βρίσκουν φιλόξενη στέγη στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Gaziantep ενώ από το 2000 το 80% της αρχαίας πόλης βρίσκεται κάτω από τα νερά.
Αυτούς τους θησαυρούς ήρθαμε να δούμε εκείνη τη μέρα του Απριλίου. Ψηφιδωτά!!

Υπέροχα, μοναδικά ψηφιδωτά με θέματα από την Ελληνική μυθολογία και ελληνικές επιγραφές.

Η αίσθηση να είσαι αυτός, μέσα σε μια πολυεθνική ομάδα ανθρώπων, μακριά από τον τόπο σου, που αναγνωρίζει σαν οικεία αυτά που βλέπει είναι τουλάχιστον εξαιρετικά παράξενη. Να μην πω μοναδική και συγκινητική!!

Ο Ωκεανός και η Τηθύς, ο Δαίδαλος κι ο Ίκαρος, ο Αχιλλέας στην αυλή του βασιλιά Λυκομήδη, ο Γάμος του Διόνυσου με την Αριάδνη (βρέθηκε το 1992 και το 1998 κλάπηκε ένα τμήμα του που αντιπροσωπεύει τα 2/3 του έργου!!). Θεότητες της θάλασσας, τόσο μακριά από αυτή, αλλά και σκηνές από την καθημερινότητα εκείνης της εποχής στολίζουν δάπεδα και τοίχους οικιών.

Οι Τούρκοι αρχαιολόγοι, αν και έπρεπε να βιαστούν για να προλάβουν την πλημύρα, έκαναν εξαιρετική δουλειά! Έστησαν ολόκληρες οικίες με ψηφιδωτά δάπεδα και όσες από τις τοιχογραφίες διασώθηκαν.

Εκτός από τα ψηφιδωτά και τις τοιχογραφίες, πολλά κινητά ευρήματα συμπληρώνουν τους θησαυρούς του Μουσείου.
Με ανοικτό στόμα και ανείπωτο θαυμασμό βλέπω αυτούς τους θησαυρούς. Γυρνώ ανάμεσα σε ανακατασκευασμένα δωμάτια, περνάω πάνω από τα ψηφιδωτά δάπεδα σε καλοφτιαγμένες υπερυψωμένες «γέφυρες», θαυμάζω και τραβάω συνεχώς φωτογραφίες. Φυσικά χωρίς φλας, μιας και απαγορεύεται, γι αυτό και αυτές βγήκαν σχετικά σκοτεινές. Ψάχνω όμως και για το αριστούργημα του Μουσείου. Ένα ψηφιδωτό (ή πιο σωστά ένα μικρό μέρος από ένα ψηφιδωτό) με δυο υπέροχα μάτια. Ίσως τα πιο εκφραστικά μάτια που έχω δει ποτέ σε έργο τέχνης. Τελικά το βρίσκω σε μια ξεχωριστή αίθουσα, στην οποία οδηγεί ένα κατηφορικός διάδρομος. Στην αίθουσα αυτή δεν έχει ψηφιδωτά.

Έχει διάφορα αριστουργήματα μεταλλουργίας από τον ίδιο αλλά και άλλους αρχαιολογικούς χώρους, καθώς και ευρήματα των Χετταίων.

Στη μια πλευρά όμως της αίθουσας μόνο του το σπάραγμα της ψηφιδωτής τέχνης, η κατά πολλούς «Τζοκόντα του Γκαζιαντέπ». Πρόκειται για το πάνω μισό του προσώπου μιας φιγούρας που μάλλον είναι γυναικεία. Κάποιοι βέβαια έχουν υποθέσει ότι απεικονίζει
τον Μεγάλο Στρατηλάτη!! Άλλοι ότι πρόκειται για το πρόσωπο μιας νεαρής τσιγγάνας (συνηγορεί σ’ αυτό το μαντήλι στα μαλλιά). Όποιον ή όποια και αν απεικονίζει η παράσταση αυτή, τα μαύρα εκφραστικά μάτια κάνουν αυτό το «πορτρέτο» ένα από τα ομορφότερα πορτρέτα που έγιναν ποτέ!! Αισθάνομαι βαθιά «ερωτευμένος» με την καλλονή αυτού του ψηφιδωτού!!
Πρέπει όμως να ξεκολλήσω κάποτε από εκεί. Με βαριά καρδιά ανεβαίνω στην μεγάλη, κεντρική αίθουσα με τα πολλά ψηφιδωτά. Στο κέντρο της, πάνω σε ένα βάθρο, ένα πολύ καλοδιατηρημένο μπρούτζινο άγαλμα προκαλεί έκπληξη με το θέμα του. Ο Θεός Άρης κρατώντας στο ένα χέρι το δόρυ (σύμβολο πολέμου) και στο άλλο ένα άνθος (σύμβολο γονιμότητας)!!! Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναβρεθεί ποτέ! Τελικά οι Αρχαίοι πάντα θα μας εκπλήσσουν!! Ήταν όλο ανατροπές! Και πάντα βρίσκονταν καλλιτέχνες που με τον τρόπο τους εκφράζανε το διαφορετικό!!
Με τα μάτια, το νου και την καρδιά γεμάτα όμορφα συναισθήματα ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Ήμαστε όμως και παιδιά του σύγχρονου καταναλωτικού κόσμου και δε γίνεται να μην περάσουμε από το πωλητήριο του Μουσείου. Κάναμε λοιπόν τα ψώνια μας, και στη συνέχεια πήγαμε στο κτίριο της Νομαρχίας και του Δήμου όπου φάγαμε στην τραπεζαρία μαζί με τους εργαζόμενους (για να τα ακούνε μερικοί) πολύ νόστιμο φαγητό (!!!!). Η εμπειρία αυτή να φας σε χώρο που τρώνε εργαζόμενοι της πόλης είναι κάτι ξεχωριστό που δεν συμβαίνει συχνά στα ταξίδια. Προσωπικά μου έχει τύχει άλλη μια φορά στην Ιταλία και ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα. Μετά το φαΐ γραμμή για το ιστορικό κέντρο της πόλης.

(συνεχίζεται)