Βιβλία »
"Χτυποκάρδια στο κρανίο", Έλενα Ακρίτα (Καστανιώτης)
Στα χρόνια του κενού εθίζεσαι στη σαχλαμάρα, στο ανόητο, το ρηχό, το επιδερμικό... στο «τίποτα» που μεταμφιέζεται σε «κάτι»... στο ασήμαντο που μεταμφιέζεται σε σημαντικό...
Όλο αυτό το μπαράζ της φτιασιδωμένης ηλιθιότητας ναρκώνει τον εγκέφαλο, νεκρώνει τα αντανακλαστικά, χαμηλώνει τον πήχυ αντοχών και ανοχών! Τα μέτρα σύγκρισης, αργά αλλά σταθερά, σβήνουν απ’ τη μνήμη σου...
Στα χρόνια του κενού βουλιάζεις τόσο αργά, που δεν το συνειδητοποιείς καν! Κάποτε άκουγες το Άξιον Εστί, τώρα στο ραδιόφωνο ακούς τους στυγνούς δολοφόνους του πενταγράμμου (που, απ’ τις επτά νότες, ζήτημα αν χρησιμοποιούν τις δυο τρεις κι αυτές φάλτσα)... Κάποτε βυθιζόσουνα στο φως και το έρεβος του Ντοστογιέφσκι ή του Καβάφη, τώρα βολεύεσαι με το βιβλίο τσέπης κάτω απ’ την ομπρέλα της πλαζ... Κάποτε οι αξίες, τώρα οι απαξίες...
Έτσι άλλαξε η ζωή μας... Έτσι μετατράπηκε από βιβλιοπωλείο με σπάνιες εκδόσεις σε περίπτερο με βιβλία τσέπης... Έτσι άλλαξε η ζωή μας κι έγινε «η ζωή των άλλων»... Ποιος παντρεύτηκε, ποια έκανε μπότοξ, ποιος χώρισε, με ποιαν κοιμήθηκε και με ποιαν ξύπνησε!
"Ψηφιακή Φωτογραφία", Μάνος Λυκάκης (Ακαδημία Δημιουργικής Φωτογραφίας)
22/10/2011
σχολιο -Οι φωτογράφοι της γενιάς μου είχαμε μία πολύ μεγάλη δυσκολία να αποχωριστούμε το φιλμ. Το φιλμ, όμως, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να μας αποχωριστεί. Τα μάζεψε και έφυγε. Θυμάμαι το εργαστήριο που εμφάνιζα για 25 χρόνια, στα Εξάρχεια. Είχε δύο βάρδιες και εμφάνιζε καθημερινά 1300 φιλμάκια. Με την παρουσία των ψηφιακών μηχανών, ο αριθμός μειώθηκε στα 300. Μετά στα 30. Και μετά έκλεισε. Αυτό εννοώ μας άφησε το φιλμ. Οι εκδότες (εφημερίδες περιοδικά) δε ήθελαν πια φωτογραφίες, ούτε διαφάνειες (slides) Θέλανε cd, με ψηφιακά αρχεία. Οπότε και οι τελευταίοι των Μοϊκανών, φωτογράφοι του φιλμ, δεν είχαμε άλλη επιλογή. Ή ψηφιακή εικόνα, ή άλλη δουλειά.
