Βερολίνο - Πότσνταμ.... με ποδήλατο !!

[jimo]

Συμφορουμίτες/συμφορουμίτισσες ,
Ζητώ ταπεινά συγγνώμη καθώς έχει περάσει κάμποσος καίρος από το ταξιδάκι με τη fei στο Βερολίνο και ξέρω πως θα θέλατε να μάθετε όσο το δυνατόν περισσότερα για την πόλη .
Για μένα δεύτερη επίσκεψη εκεί , μέσα σε διάστημα δύο μηνών αλλά με τελείως διαφορετικές συνθήκες . Το πρόγραμμά μας το είχα ήδη φτιάξει και ήξερα ότι καμία ώρα δε θα πήγαινε χαμένη .
Με τις βαλιτσούλες μας , λοιπόν, ο καθένας, easy βλέπετε, εν μέσω κρίσης δεν είμαστε για extra μπαγκάζια , και αφού σταυροκοπηθήκαμε δις και με τα δύο χέρια (την προηγούμενη φορά δεν πετάξαμε αν θυμάστε και είπαμε μήπως έφταιγε αυτό) ξεκινήσαμε για την πρωτεύουσα της "αγαπητής" μας Γερμανίας. Το ταξίδι ωραιότατο , χωρίς αναπάντεχα . Αφού φτάσαμε στο αεροδρόμιο, Schoenefeld (τίποτα το ιδιαίτερο) και προσπαθώντας να κάνουμε όσο το δυνατό γρηγορότερα , αφού ο πιλότος είχε την ευγενή καλοσύνη να μας πληροφορήσει ότι ο καιρός θα χαλούσε στη συνέχεια, με βροχές και καταιγίδες , κατευθυνθήκαμε προς αναζήτηση συγκοινωνίας. Πήγαινε ο κόσμος , ακολουθούσαμε και εμείς , κάπου από εδώ θα' ναι λέμε και πράγματι βγήκαμε στον DBahn, κάτι σαν τον δικό μας ΟΣΕ (καμία σχέση!) . Πήραμε τα εισιτήριά μας από το αυτόματο μηχάνημα , τα οποία ουσιαστικά κάνουν όλη τη δουλειά για τις εκδόσεις εισιτηρίων, και αφού ρωτήσαμε έναν ακόμη νεοαφιχθέντα Ελληνοτουρίστα , ο οποίος τελικά είχε τις ίδιες αμφιβολίες με εμάς , επιβιβαστήκαμμε στο πρώτο τρένο που έφτασε στο σταθμό. Τόσος κόσμος, τι στο καλό , στο χωριό του πάει, όχι στο Βερολίνο θα πηγαίνει. Πράγματι , φτάσαμε , μετά από μία πολύ ωραία και καταπράσινη διαδρομή , μέσα από τα προάστια της πόλης , στο σταθμό του Ζωολογικού κήπου . Το ξενοδοχείο μας ήταν πιο κοντά σε σταθμό άλλης γραμμής , αλλά και από εκεί δεν ήταν μακριά , οπότε λέμε δεν περπατάμε, να πάρουμε μία πρώτη γεύση. Η fei κοιτούσε λίγο απορημένη γύρω της . Της λέω όσο και να ψάξεις ούτε Βούδες θα δεις , ούτε ινδουιστικούς ναούς , ούτε ελέφαντες (ήταν το πρώτο ταξίδι της στην Ευρώπη , και με γνωστή την αδυναμία της στην Ασία) . Μέχρι να αποκρυπτογραφήσουμε το χάρτη , τα σύννεφα άρχισαν να σκεπάζουν τον ουρανό αλλά ευτυχώς το ξενοδοχείο ήταν πράγματι κοντά και έτσι φτάσαμε στεγνοί. Η γειτονιά του Hotel Gates , πολύ ήσυχη , με ωραία μαγαζάκια και μάλιστα το Ελληνικό μας ραντάρ μας οδήγησε να εντοπίσουμε και δύο φούρνους - cafe για το πρωινό μας την επόμενη ημέρα. Δώσαμε τα στοιχεία μας , στον αντιπαθέστατο υπάλληλο στη ρεσεψιόν (ευτυχώς τα υπόλοιπα παιδιά ήταν πολύ εξυπηρετικά , αυτός χαλούσε όμως όλων των πελατών τη διάθεση) και πήγαμε στο δωμάτιό μας . Αν και λίγο μικρό , συμπαθέστατο και πεντακάθαρο , δε θα το παντρευόμασταν εξάλλου . Η βροχή έξω είχε ξεκινήσει και μάλιστα έριχνε για τα καλά , αλλά δεν πτοηθήκαμε , πήραμε τις ομπρελίτσες του ξενοδοχείου και βουρ για την πρώτη μας βόλτα , προς αναζήτηση εκτός των άλλων , στερεάς τροφής. Δεν είχαμε σκοπό να επισκεφθούμε κανένα εμπορικό κέντρο τις επόμενες ημέρες , αλλά μιας και ο χρόνος μας ήταν λίγος για κάτι άλλο πέραν μιας απλής βόλτας , είπαμε να πάμε στο KaDeWe, το μεγαλύτερο εμπορικό της Ευρώπης, το οποίο δεν απείχε πολύ. Η βροχή όπως ξαφνικά άρχισε το ίδιο και τελείωσε και έτσι η βόλτα μας προς τα εκεί ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη . Το εμπορικό ήταν κάτι παραπάνω από μεγάλο. Το Attica , θα μπορούσατε να το πείτε μαγαζάκι μπροστά του . Πιστεύω ότι είχε ό,τι ζητούσες από εμπορικά καταστήματα . Κάναμε μία μικρή βόλτα , αφού θα έκλεινε σε 15 λεπτά και βγήκαμε να συνεχίσουμε τη βόλτα μας . Τα πόδια βάραιναν αλλά έπρεπε να βρούμε κάτι να φάμε . Μετά από κάμποση αναζήτηση , αφού τα μαγαζάκια του δρόμου , είχαν ήδη κλείσει , βρήκαμε ένα συμπαθέστατο μαγαζάκι , στο οποίο παρατηρήσαμε να κάθονται πολλοί Γερμανοί . Εδώ είμαστε , λέω και πράγματι τα λουκάνικά του , το σνίτσελ του και οι μπύρες του , μας άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων. Περπάτημα για πίσω, με τη fei να αγκομαχάει λιγάκι . Φτάνοντας στο ξενοδοχείο , είδαμε απ' έξω τα ποδήλατα (σχεδόν κάθε ξενοδοχείο έχει τα δικά του για τους πελάτες ή για να τα νοικιάσει) και επηρεασμένη από την περπατούρα μου λέει "Δεν πέρνουμε ποδηλατάκια από αύριο, να γλιτώσουμε το περπάτημα και το ανέβα κατέβα στις συγκοινωνίες;" . Ξέρεις ποδήλατο; , τη ρωτάω . Ξέρω μου λέει όλο σιγουριά , καμάρι και υφάκι του στυλ , τι με πέρασες , για καμιά ανίδεη και πράγματι αποφασίσαμε να πάρουμε από την επόμεμη μέρα ποδήλατα, τα οποία ήταν δωρεάν για τους πελάτες .

[jimo]

Η δεύτερη ημέρα ξεκινούσε . Σήμερα το πρόγραμμα θα άρχιζε με το μουσείο τησ Περγάμου . Απευθυνθήκαμε στη ρεσαψιόν για τα ποδήλατα , τα οποία είχαν ήδη κλείσει άλλοι πελάτες και έτσι αρκεστήκαμε να κάνουμε την κράτησή μας για την επόμενη ημέρα.
Συγκοινωνία , λοιπόν , και Alexanderplatz για μία πρώτη εικόνα . Εντυπώσεις θα σας πει η fei , εγώ την είδα και την προηγούμενη φορά , χωρίς να με εντυπωσιάσει . Ο κόσμος στην πόλη ήταν πολύς . Σαββατοκύριακο γαρ, αλλά και ο τελικός κυπέλλου Γερμανίας στο ποδόσφαιρο είχε φέρει πολλούς φιλάθλους (όχι οπαδούς) στο Βερολίνο . Οι τελευταίοι μάλιστα , με τις μπλούζες τους, τους χορούς τους και τα τραγούδια τους έδιναν ένα ακόμη πιο ωραίο χρώμα στην πόλη. Έχοντας διαβάσει για τις τεράστιες ουρές των μουσείων , είπαμε να μην καθυστερήσουμε άλλο και έτσι περπατήσαμε προς το Μουσείο της περγάμου . Αν και λίγο τσιμπημένο το εισιτήριο (12 €/άτομο) άξιζε πραγματικά τον κόπο . Τα εκθέματά του εξαιρετικά και η ξενάγηση στα Ελληνικά με τα ειδικά ακουστικά (συμπεριλαμβάνονται στην τιμή) άκρως κατατοπιστική . tip : για τους ενδιαφερόμενους , εισιτήριο καλύτερα να προμηθευτείτε από το κιόσκι έξω από το Altes Museum , το οποίο εκδίδει εισιτήρια για όλα τα μουσεία του νησιού (Museum insel) , όπου ο κόσμος ήταν σαφώς λιγότερος καθώς οι περισσότεροι πήγαιναν στο μουσείο της Περγάμου και στα εκδοτήρια αυτού, γινόταν χαμός . Με το εισιτηριάκι σας λοιπόν , ανά χείρας θα προσπερνάσετε όλη την ουρά στο Pergamon. Από το μουσείο , στο οποίο ο κόσμος είχε ήδη αρχίσει να μαζεύεται πολύς (όσο νωρίτερα , τόσο καλύτερα) πήγαμε στο διπλανό Καθεδρικό του Βερολίνου. Όσο εντυπωσιάστηκα την προηγούμενη φορά , άλλο τόσο εντυπωσιάστηκα και αυτή . Και μπαίνοντας μέσα (5€/άτομο χωρίς μηχάνημα ξενάγησης) εντυπωσιάστηκα εις διπλούν . Είχα μπει στο καθεδρικό του Αγ. Διονυσίου στην Πανεπιστημίου , αλλά αυτός ήταν πραγματικά υπέροχος . Τον γυρίσαμε όλον , από το θόλο , με την υπέροχη θέα στην πόλη , μέχρι το υπόγειο (κατακόμβες το ονομάζουν, αλλά καμία σχέση) , με τα φέρετρα βασιλιάδων , πριγκήπων και λοιπών ευγενών γαλαζοαίματων , ηλικίας 100 , 200 ακόμη και 300 ή και περισσότερων ετών .

[jimo]

Η περιήγησή μας στην πόλη συνεχίστηκε και πάλι στην Alexanderplatz και από εκεί παράλληλα στην Unter den Linden , προς αναζήτηση εστιατορίου στην περιοχή Nicolaiviertel. Το κομμάτι αυτό της πόλης είναι πράγματι ιδιαίτερο , με πλακόστρωτους πεζόδρομους και μια μυρωδιά από το παρελθόν . Αφού κάναμε την έρευνά μας , καταλήξαμε σε ένα από τα εστιατόρια της αλυσίδας Kartoffeln Ηοuse , το οποίο κατά τα άλλα ήταν πολύ όμορφα διακοσμημένο και ζεστό . Δυστυχώς όμως , το φαγητό ήταν μεγάλη απογοήτευση . Δε νομίζω πως είχε να κάνει τόσο με το εστιατόριο, όσο με την ίδια τη Γερμανικά κουζίνα. Απ' όσο κατάλαβα , πέραν των λουκάνικων , τα υπόλοιπα φαγητά τους είναι μάλλον άνοστα , με λίγα μπαχαρικά , σε αντίθεση με τα δικά μας. Φάγαμε , τέλοσπάντων , αφού νηστικό αρκούδι δεν περπατάει καν , όχι να χορέψει κιόλας , και συνεχίσαμε για την πύλη του Βραδεμβούργου . Ο κόσμος πολύς , η πύλη πιο μικρή απ' όσο την έχετε στο μυαλό σας , και έτσι συνεχίσαμε για το μνημείο των Εβραίων , δίπλα στην αμερικάνικη Πρεσβεία (αυτό με τισ τσιμεντένιες κολώνες ) και το Reichstag . Το άνοιγμα μπροστά του , ήταν καταπράσινιο , σε αντίθεση με την προηγούμενη φορά της επίσκεψής μου , αλλά δυστυχώς περιφραγμένο τώρα , και έτσι έμενε ένα μικρό κομμάτι στο οποίο μπορούσες να ξαποστάσεις λίγο . Μία τελευταία βόλτα στο κεντρικό Σιδηροδρομικό σταθμό και ολοκληρώθηκαν ούτε κι εγώ ξέρω πόσα χιλιόμετρα περπατήματος . Η fei πιστεύω πως από μέσα της με καταριόταν ,τόσο περπάτημα που την έβαλα να κάνει , αλλά ο καλός τουρίστας , πρέπει να λιώσει ένα ζευγαράκι παπύτσια τουλάχιστον . Ξενοδοχείο , ποδόλουτρο και ανάκτηση δυνάμεων για την επόμενη ημέρα, η οποία με τα ποδήλατα θα ήταν παιχνιδάκι, ή μήπως όχι ;;;

[jimo]

Πρωινό στο διπλανό μαγαζάκι , με ωραιότατα γλυκά και ψωμάκια τύπου bretzel, μπουκαλάκια νερό (αφού στο κέντρο καλύτερα να έπαιρνες δύο μπουκάλες μπύρα , παρά ένα μισόλιτρο νερού , το οποίο είχε από 2-3  €) , καιρός ιδανικός , με τόση ζέστη που μέχρι τότε δεν είχε κάνει ακόμη στην Αθήνα και πάμε να πάρουμε τα ποδηλατάκια μας . Άντε fei μου , πάμε , λέω . Ξεκίνα μου λέει και έρχομαι . Φόβο και αμφιβολία είδα στο μάτι της και κάτι δε μου άρεσε . Ποδήλατο επαναλαμβάνω ξέρεις ; Ε,ξέρω , δε θα τρέξω και στο tour de France , αλλά ξέρω . Τι ποδήλατο είναι αυτό μου λέει . Για ενήλικες της λέω . Ναι αλλά εγώ έχω να κάνω απο τότε που είχα ένα ροζ BMX, το οποίο αναπάντεχα με είχε οδηγήσει σε μία πιο στενή σχέση με έναν τοίχο , μου είπε. Από πότε δηλαδή, ξαναρωτώ. Από 7 -8 χρονών μου λέει , κάτι τέτοιο. Μόνο βοηθητικές που δε βάλαμε . Η εκκίνηση αδύνατη , το σταμάτημα τρομακτικό και εγώ να προσπαθώ να της δώσω ρυθμό . Γίνεται μετά από 20 χρόνια να μάθεις ποδήλατο, αμ δε. Τέλος πάντων, αφού τάξαμε από ένα εκκλησάκι σε όλους τους αγίους , για να γυρίσουμε σώοι στην Αθήνα, ξεκινήσαμε για το παλάτι Charlotenburg. Αρκετά εντυπωσιακό , αλλά ακόμη περισσότερο οι κήποι δίπλα σε αυτό . Με τα ποταμάκια , τη μεγάλη λίμνη με τα παπάκια, τον κόσμο ανέμελο να κάνει ποδήλατο , πικνικ , βόλτα στην ησυχία. Ιδανικό μέρος να κάνεις τον περίπατό σου, το Σαββατοκύριακο ή μετά από μία μέρα στη δουλειά. Επαναλαμβάνω, τυχεροί οι Βερολινέζοι για την πόλη τους. Τα ποδήλατα τα είχαμε , η fei είχε ξαθαρρέψει και έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε μία περατζάδα λίγο πιοο έξω από το κέντρο, να δούμε αν τελικά όλα είναι τόσο αγγελικά. Πράγματι, οι γύρω γειτονιές ήταν ακόμη πιο όμορφες από το κέντρο . Ποδηλατόδρομοι παντού, κίνηση στους δρόμους, ελάχιστη, σπιτάκια πειποιημένα . Φτάσαμε και στη γειτονιά με το Τουρκικό στοιχείο , η οποία επίσης ήταν ωραιότατη . Κρίμα που η Αθήνα , δε θα μπορέσει να ξαναγίνει τόσο προσιτή και όμορφη ποτέ. Άλλο ένα πέρασμα από το κέντρο , από το άγλαμα της Νίκης , χαζεύοντας του ποδηλάτες (ναι εκτός από τον τελικό του ποδοσφαίρου , είχε και αγώνα ποδηλάτων στο κέντρο) , στον αγώνα τους , ο οποίος φαινόταν να μην επηρεάζει καθόλου την υπόλοιπη κίνηση της πόλης και καταλήξαμε στο Tiergarden , όπου το απόγεμα μας βρήκε ξαπλωμένους στο χορτάρι , να ξεκουραζόμαστε και να χαζεύουμε την καθημερινότητα των φίλων μας Γερμανών . Φαγητό πλέον , τρώγαμε από το δρόμο , όπου βρίσκαμε μικρα κιόσκια με λουκάνικα , αφού δεν ήμαστε διατεθιμένοι για νέους πειραματισμούς , και πράγματι ήταν πάντα γευστικότατα. Βόλτα στην Potzdamer+Alexandrerplatz , και κάτω την Unter den Linden για το ξενοδοχείο μας . O καιρός όμως είχε άλλα σχέδια , αφού η καταιγίδα που έιξε ήταν απίστευτη . Ευτυχώς χωθήκαμε μέσα σε μία στοά και γλιτώσαμε το μπουγέλο , γιατί ήταν τόσο το νερό , που είμαι σίγουρος ότι ούτε το βρακί μας δε θα έβγαινε στεγνό . Αφού κόπασε λίγο και ξεμύτισαν μερικοί ακόμη , το πήραμε απόφαση και εμείς . Η fei φτάνοντας στο ξενοδοχείο , με το ζόρι περπατούσε . Τα πόδια της γεμάτα μελανιές από το ποδήλατο, και η κούραση κάτι περισσότερο από εμφανής . Έχω την εντύπωση ότι πριν ακόμη πέσει στο κρεβάτι , είχε κοιμηθεί . Μην το παίζω ήρωας ,εγώ , δεν πήγα πίσω . Η μέρα ήταν γεμάτη και έτσι η ξεκούραση απαραίτητη για την επόμενη μέρα στο Potzdam .

[jimo]

Potzdam λοιπόν . Πρωινό στο γνωστό μαγαζάκι , προμήθειες και τρένο . Η διαδρομή τέλεια , μέσα στο πράσινο , δίπλα στα πανέμορφα cottages των Βερολινέζων . Φτάσαμε στην ώρα μας στην πόλη , με μία ημέρα γεμάτη , μπροστά μας . Η fei είχε ξεθαρρέψει για τα καλά και μου λέει δε νοικιάζουμε ποδήλατα . Άντε λοιπόν,  πήραμε τα ποδήλατα , στα μέτρα της αυτήν τη φορά και εμφανώς πιο άνετη και ξεκινήσαμε . Ομολογουμένως η πόλη αν και διέθετε απ'όλων των ειδών τις συγκοινωνίες , με μία πρώτη ματιά , είδαμε ότι δύσκολα θα μετακινούμασταν γρήγορα και εύκολα σε όλα τα αξιοθέτα , άρα το ποδήλατο ήταν η καλύτερη λύση, την οποία προτείνω ανεπιφύλακτα. Η πρώτη εντύπωση δεν ήταν καλή , αφού η κίνηση ήταν πολύ περισσότερη από του Βερολίνου , αλλά αυτό οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι το πέρασμα του ποταμού, από το ένα μέρος στο άλλο γινόταν από ένα και μόνο δρόμο όπου συγκεντρώνονταν πολλά οχήματα. Περνώντας όμως αυτό το σημείο και φτάνοντας στην καρδιά της πόλης είδαμε ότι επρόκειτο για ένα μικρό διαμαντι . Πανέμορφη , γραφική , καταπράσινη , με πλακόστρωτα και πεζοδρόμους , που σε έκαναν να ξεχνιέσαι . Το πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης ασφαλώς , το παλάτι Sansoucci. Ο χάρτης με την ποδηλατική διαδρομή με την οποία μας είχε εφοδιάσει ο κύριος νωρίτερα, ήταν κατατοπιστικότατη και έτσι κινηθήκαμε χωρίς καθυστέρηση . Οι κήποι του παλατιού , ακόμη πιο εντυπωσιακοί και μεγάλοι από αυτούς του Σαρλοτενμπουργκ. Τα παλάτια μέσα στο χώρο ήταν διάσπαρτα. Νέο παλάτι ,παλιό παλάτι , κυρίως παλάτι κλπ., που συνθέτανε μία εικόνα εξαιρετική για τον επισκέπτη . Η ποδηλατάδα συνεχιζοτανε με διάφορες στάσεις , εδώ και εκεί , στον παλιό μύλο , σε ανοίγματα με συντριβάνια και μικρότερους κήπους , σε ξέφωτα. Το Sansoucci ήταν πανέμορφο και οι ιδιαίτεροι κήποι μπροστά του ακόμη πιο όμορφοι (φωτο θα αναβάσει η fei ) . Αν και μέσα στο δάσος , ο χώρος ήταν πεντακάθαρος . Η βόλτα μας δίπλα στον ποταμό αναζωογονητική και τελικά φύγαμε με τισ κάλύτερες εικόνες . Η βόλτα συνεχίστηκε και σε άλλα πάρκα που είχε η πόλη αλλά και στο κέντρο αυτής και συγκεκριμένα στην Ολλανδική συνοικία . Γραφική , με κόκκινα σπιτάκια το ένα δίπλα στο άλλο , πλακόστρωτα δρομάκια και μικρά μαγαζάκια . Άξιζε η επίσκεψη στο Ποτσνταμ . Τέλος , μετά από μία ανηφορική και άκρως κουραστική διαδρομή , φτάσαμε και στην "παραλία" της πόλης , σε μία λίμνη , η οποία ήταν γεμάτη οικογένειες με παιδιά , λες και βρισκόμουνα σε ελληνική παραλία τον Αύγουστο. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να έχουν μία όμορφη καθημερινότητα και γι'αυτό τους παραδέχομαι , έστω και αν κάποιοι πιστεύω ότι θα σνόμπαραν τέτοιου είδους εικόνες . Τελευταία βόλτα στο Ποτσνταμ , λίγη ξεκούραση και για εμάς δίπλα στη λίμνη και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το τρένο μας και το Βερολίνο . Φτάνοντας, κάναμε μία τελευταία βόλτα , αφού την επομένη θα αναχωρούσαμε, κερδίζοντας τις τελευταίες εικόνες από την πόλη. Το τετραήμεο μας αν και λίγο κουραστικό , ήταν εξαιρετικό . Οι μέρες ήταν αρκετές και νομίζω πως ελάχιστα πράγματα δεν είδαμε. Ο καιρός ήταν ιδανικός , με κάποιες μικρές εκπλήξεις που δε μας χάλασαν τη διάθεση βέβαια . Το Βερολίνο είναι ένας προορισμός που συστήνω ανεπιφύλακτα . Βέβαια , δεν ξέρω η fei με τις μελανιές στα πόδια και την κούραση, έχει την ίδια εντύπωση , αλλά βλέποντάς την να φεύγει ευχαριστημένη από τη Γερμανία , μάλλον το ίδιο θα σας πει . Φωτο τραβήξαμε πολλές και θα αναβάσουμε αυτές που θα σας δείξουν πιο καλά και τις δύο πόλεις . Καλά ταξίδια σε όλους (έστω και τέτοια μικρά) ... γιατί η κρίση θέλει καλοπέραση .   

[fei]

Ξεκίνα μου λέει και έρχομαι . Φόβο και αμφιβολία είδα στο μάτι της και κάτι δε μου άρεσε . Ποδήλατο επαναλαμβάνω ξέρεις ; Ε,ξέρω , δε θα τρέξω και στο tour de France , αλλά ξέρω . Τι ποδήλατο είναι αυτό μου λέει . Για ενήλικες της λέω . Ναι αλλά εγώ έχω να κάνω απο τότε που είχα ένα ροζ BMX, το οποίο αναπάντεχα με είχε οδηγήσει σε μία πιο στενή σχέση με έναν τοίχο , μου είπε. Από πότε δηλαδή, ξαναρωτώ. Από 7 -8 χρονών μου λέει , κάτι τέτοιο. Μόνο βοηθητικές που δε βάλαμε . Η εκκίνηση αδύνατη , το σταμάτημα τρομακτικό και εγώ να προσπαθώ να της δώσω ρυθμό . Γίνεται μετά από 20 χρόνια να μάθεις ποδήλατο, αμ δε. Τέλος πάντων, αφού τάξαμε από ένα εκκλησάκι σε όλους τους αγίους , για να γυρίσουμε σώοι στην Αθήνα, ξεκινήσαμε για το παλάτι Charlotenburg. Αρκετά εντυπωσιακό , αλλά ακόμη περισσότερο οι κήποι δίπλα σε αυτό .  

Το σκέφτομαι τώρα και γελάω αλλα τη στιγμή που παραλάβαμε τα ποδήλατα και δεν μπορούσα καν να ανέβω,τρομοκρατήθηκα!Είχα να κάνω ποδηλατο από τότε που είχα κοτσιδάκια που να θυμάμαι,το νόμιζα ευκολο αμ δε!Ο jimo  να με κοροιδέυει που μεχρι και τα παιδάκια δίπλα μου περνουσαν άνετα και χαλαρά κι εγω που να ξεκινήσω  
Τελικά μετά από μερικά μαθήματα γύρω από μια πλατεία καταφερα να εξοικειωθώ κάπως και ξεκινήσαμε...Φάση είχε!!!
Όπου δυσκολευόμουν το έπαιρνα με τα χέρια,ήμουν πολύ αστεία αλλά παιδιά είμαι περήφανη γιατί τελικά κατάφερα να γυρίσω όλο το Βερολίνο με το ποδηλατάκι μου συν ότι έχασα ενα σωρό θερμίδες.Το κακό είνα ότι τις αναπλήρωνα και με το παραπάνω μιας και τα γλυκά του Βερολίνου θα μου μείνουν αξέχαστα  

[fei]

Aφού ο jimo σας έγραψε τα βασικά εγώ θα δώσω κάποιες επιπλέον λεπτομέρειες αλλά και προσωπικές εντυπώσεις.
Πρώτη φορά εγώ στην Ευρώπη,στην πρωτέτουσα των αγαπητών ετέρων μας!Το σίγουρο είναι ότι όσο εμείς ξεπέφτουμε η Γερμανία ανθίζει,εγώ αυτό εισέπραξα από τα άπειρα έργα και ανοικοδομήσεις που είδα.Οι ρυθμοί ζωής ουδεμία σχέση έχουν με τους δικούς μας αλλά φταίμε κι εμείς γιατί αν δεν καβαλήσουμε το αυτοκίνητο δεν πάμε στη δουλειά.Η κίνηση ελάχιστη στο κέντρο αλλά και παντού καθώς σχεδόν όλοι προτιμούν το άριστο δίκτυο συγκοινωνιών ή το ποδηλατό τους βεβαίως βεβαίως.Οπότε αυτομάτως έχεις μια πιο καθαρή πόλη,πιο ήσυχη και με λιγότερη ατμοσφαιρική ρύπανση.Αν προσθέσεις τα υπέροχα πάρκα με κορυφαίο το Τίεγκάρντεν και τα τεράστια πεζοδρόμια είσαι στην ιδανική πόλη για την καθημερινότητα σου!

[fei]

Αν έπρεπε να βαθμολογήσω τα τοπ αξιοθέατα θα διάλεγα φυσικα τον Καθεδρικό (dk από σένα κόλλησα),Το μουσείο της Περγάμου χωρίς δεύτερη σκέψη,την περιοχή Νικολάιφίρτελ δίπλα στον ποταμό Σπρέ,το παλάτι Σαρλότενμπουργκ για τους κήπους του και την Ούντερ ντε λίντεν για περπάτημα!

[fei]

Όμορφες περιοχές είναι επίσης αυτή όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας κοντά στο ζωολογικό πάρκο στην Δυτική πλευρά του Βερολινου,η Γκεντάρμεν μαρκτ
 και η κρόιζμπεργκ η γειτονιά των μουσουλμάνων.Εδώ πρέπι να πώ για όσους δεν γνωρίζουν ότι όπως και πρίν την πτώση του τοίχους έτσι και μέχρι σήμερα το Βερολίνο χωρίζετε σε ανατολικό και δυτικό.Οι περισσότεροι τουρίστες διαλέγουν να μείνουν στο ανατολικό γιατί εκεί βρίσκεται σήμερα το κέντρο και όλα τα βασικά αξιοθέατα.Εμείς μείναμε στο δυτικό μετα από παρότρυνση του jimo που είχε ξαναπάει και δεν το μετάνιωσα καθόλου.Είναι πιο περιποιημένο,λιγότερο καταθλιπτικό,έχει πολύ ωραία καφέ για το πρωινό σου και το καταλαβαίνεις ότι εκεί μένει η high society!
H Αλεξάντερπλαζ,δηλαδη η κεντική πλατεία σα να λέμε Ομόνοια,δεν μου άρεσε όπως δε μου αρέσει κι η Ομόνοια.Δεν ήταν τόσο χάλια προς θεού αλλά δεν έπαυες να βλέπεις κάθε καρυδιάς καρύδι και τα μαγαζάκια τριγύρω είχαν κάτι ελάχιστο πάντως,από την γνωστή παρακμή.Έπαθα την πλάκα της ζωής μου όμως όταν χρειάστηκα τουαλέτα,με το παρδόν,και πήγα στη δημόσια πάνω στην πλατεία,ειλικρινά θα τη ζήλευε και το πιο ακριβό ξενοδοχείο!!!!!!!!!!!Πολλά μπράβο γιατί δείχνει το σεβασμό με τον οποίο αντιμετωπίζουν τον επισκέπτη της πρωτέυουσάς τους!
Η δευτερη πιο γνωστή πλατεία,σα να λέμε Συντάγματος,ήταν η Πότσνταμερ με το Σόνυ σέντερ.Θα το χαρακτήριζα ως το πιο άσχετο κτίσμα του Βερολίνου.Κι αυτό γιατί ουδεμία σχέση είχε με την υπόλοιπη αισθητική,τα παλιά κτίρια που δίναν άλλο αέρα στην πόλη.Δεν ταίριαζε απλώς χωρίς βέβαια από μόνο του να είναι άσχημο αλλά ίσως ήταν καλύτερο για να κρατήσουν το ύφος του κέντρου αναλλοίωτο να προτιμούσαν μια άλλη αρχιτεκτονική.Ειδικός δεν είμαι αλλά πραγματικά νιώθεις ξαφνικά ότι άλλαξες πόλη!για του λόγου το αληθές

[fei]

Kαι βέβαια θα ήταν παράληψη μου να μην αναφέρω το Ράιχσταγκ,το γερμανικό κοινοβούλιο,που στέκει αγέρωχο και επιβλητικό με την γερμανικη σημαία να κυματίζει μπροστά του.Δεν μπήκαμε καθώς ο συνταξιδιώτης μου είχε μπεί την προηγούμενη φορά και μένα με αφήνουν παγερά αδιάφορη τα εσωτερικά των κοινοβουλίων γενικώς!!!Εξωτερικά πάντως και σε συνδυασμό με τον υπέροχο τεράστιο κήπο του είναι εξαίρετο κτίσμα!

Για το τσάρλι πόιντ το θεωρώ πραγματικά χάσιμο χρόνου να αναφερθώ καθώς είναι μια μπαρούφα και μισή!
Συνεχίζω λοιπόν με τον Ποταμό σπρέ και τις πολλές γεφυρές του από τις οποίες στέκεσε και χαζέυεις τα πλοιαράκια με τους τουρίστες που περνάνε.Μπήκα στον πειρασμό η αλήθεια είναι αλλά η φωνή της λογικής με επανέφερε και δε στριμώχτήκαμε σε ένα από αυτά.Η διαδρομή είναι μόλις μία ώρα σε ένα ντέκ με πολλούς άλλους να βλέπεις αυτά που βλέπεις και περπατώντας,τίποτα σπουδαίο και πολύ τουριστίκ!
Αντ'άυτού προτιμήστε τα απομεινάρια του τείχους και το μουσείο που βρίσκεται στο σημείο,εγώ το βρήκα πολύ ενδιαφέρον γιατί διαθέτει πάρα πολλές φωτό που μαρτυρούν την ιστορία του ΄Β Παγκοσμίου πολέμου,εικόνες που μόνο στον κινηματογράφο έχω δει κι όμως είναι ζωντανη ιστορία και σε βάζει να σκεφτείς το παρελθόν και να αξιολογησεις το παρόν.
Τελος αξίζει να αναφέρω τον κεντρικό σταθμό του Βερολίνου,σα να λέμε σταθμό Λαρίσης αλλά εδώ πραγματικά καμία σχέση!!!!Εντυπωσιάστηκα πραγματικά με την τάξη,την πολλή καλή εξυπηρέτηση αλλά και τις εγκαταστάσεις από μόνες τους!Όσο για φαγητό,η χαρά του καλοφαγά βρίσκεται ακριβώς εδώ,ότι τραβά η ψυχή σου!Τρώγαμε και τελειωμό δεν είχαμε!Όποιος βρεθεί Βερολίνο μη και δεν πάει θα χάσει