Η επόμενη , ήταν γεμάτη δουλειά , ευτυχώς μέσα στο ξενοδοχείο . Μπλα μπλα μπλα , πέρασε η ώρα και απογευμα πια , οργανωμένα από το συνέδριο , πήγαμε στο Reichstag . Προσωπικά το λάτρεψα. Ήταν τόσο επιβλητικό που σου προκαλούσε δέος . Οι πινακίδες έλεγαν ότι ο θόλος ήταν κλειστός , αλλά να το καλό όταν ο διοργανωτής του συνεδρίου σου , είναι Γερμανική Αρχή . Ο έλεγχος παρ' όλα αυτά αυστηρότατος , ούτε στο αεροδρόμιο έτσι , και μετά από πολλές θύρες - ελέγχους - άλλες θύρες κτλ. , φτάσαμε στον κυρίως χώρο . Εσωτερικά επικρατούσαν μοντέρνα στοιχεία , άρρηκτα συνδυασμένα με τα τμήματα που είχαν σωθεί μετά την καταστροφή που υπέστη το κτίριο στον πόλεμο . Επικρατούσε αρμονία και απλότητα . Η αίθουσα του κοινοβουλίου , όπως όλες μάλλον , ήταν τελικά μικρότερη απ' όσο τη βλέπουμε στην τηλεόραση . Τα μουσειακά εκθέματα σε διάφορους χώρους , έκαναν τη διαφορά και φυσικά ο θόλος ήταν τεράστιος . Έβλεπες όλο το Βερολίνο , φωτισμένο και πανέμορφο . Επίσης , ξέχασα , ότι εκτός των μουσειακών κομματιών , σε κάθε αίθουσα υπήρχαν πραγματικά , σύγχρονα έργα τέχνης . Όπως μας εξήγησε ο ξεναγός μας , για κάθε Δημόσιο κτίριο , το 1% του προϋπολογισμού δίνεται για έργα τέχνης . Άντε τώρα εσύ να πείσεις τη γιαγιά , ότι πρέπει να βάλεις έργα τέχνης στο π.χ. Ι.Κ.Α. Καλλιθέας και να μη σου απαντήσει "Πετάτε τα λεφτά σε παλιοπίνακες και εγώ δεν έχω ένα γιατρό να μου πάρει την πίεση" . Τέλοσπαντων, όπως προείπα , αυτοί νιώθουν πάνω απ' όλα Γερμανοί , γιατί ξέρουν ότι είναι Ευρωπαίοι , ενώ εμείς θέλουμε να λεγόμαστε Ευρωπαίοι , γιατί δεν έχουμε τίποτε να επιδείξουμε ως σύγχρονοι Έλληνες. Την επόμενη ημέρα και πάλι μπλα μπλα στο ξενοδοχείο και μετά μία τελευταία βόλτα στην πόλη . Αφού περπατήσαμε για λίγο στο tiergarden, μέχρι το μνημείο των Ρώσων και το άγαλμα της Νίκης , είπαμε να κινηθούμε προς τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό . Πως λέμε σταθμός Λαρίσης, βγάλε το σταθμό και κράτα τη Λάρισα . Απλά τεράστιος. Δομημένος σε ένα σωρό επίπεδα , γεμάτος εμπορικά καταστήματα και εστιατόρια , απέπνεε σε κάθε γωνία οργάνωση και τάξη . Εκεί φάγαμε και currywurst , το οποίο συνιστώ και πίσω στο ξενοδοχείο για τακτοποίηση . Την επομένη το πρωί , αναχώρηση , αφήνοντας πίσω το ηλιόλουστο Βερολίνο. Εγώ δε χαιρέτησα , απλά είπα aufwiedersehen , αφού η ανοιξούλα και ο Μάης κοντοζυγώνουν . Συνοψίζοντας , η πόλη ήταν εξαιρετική , ιδανικός προορισμός για τριήμερο ή τετραήμερο (κι αυτό γιατί δεν επισκέφθηκα το μουσείο της Περγάμου , που από μόνο του θέλει αρκετό χρόνο , ούτε το Πότσνταμ στο οποίο θα πάμε με τη fei ) . Οι συγκοινωνίες τέλειες , ακόμη και με το λεωφορείο , αφού οι διάφορες γραμμές συναντιόντουσαν σε πολλά κεντρικά σημεία, το χρόνο αναμονής τον βλέπεις σε ηλεκτρονικούς πίνακες και η κίνηση στους δρόμους , ακόμη και τις καθημερινές ήταν τελείως normal . Όλο το κέντρο της πόλης είναι ένα αξιοθέατο , γι΄αυτό να έχετε αρκετό χώρο για φωτο . Φαγητό , αν θέλετε λουκάνικο του δρόμου , υπάρχει παντού , απλά έχετε υπομονή, αφού οι ουρές ήταν μεγάλες σε όλες τις καντίνες , αλλά μην τ' αργήσετε κιόλας , γιατί κλείνουν νωρίς για τα ελληνικά δεδομένα . Επίσης , αν φεύγετε από το Tegel, φροντίστε να κάνετε τυχόν ψώνια για δωράκια , σοκολάτες κτλ, από τα καταστήματα ή supermarket της πόλης, γιατι στο συγκεκριμένο αεροδρόμιο , οι επιλογές ήταν ελάχιστες και όχι απαραίτητα οι καλύτερες. Θα δείτε μία όμορφη πόλη , στην οποία από μία πρώτη εντύπωση , δε θα είχα κανένα πρόβλημα να ζήσω κιόλας . Εξάλλου , δε χρειάζεται πολύ να καταλάβεις ότι το βιοτικό επίπεδο απέχει έτη φωτός από το Αθηναϊκό (συγκρίνω πρώτεύουσες , ο.κ. ? ). Το συνιστώ ανεπιφύλακτα , ως προορισμό και νιώστε λίγο περισσότερο Ευρωπαίοι . Δυστυχώς και κλείνω , κάποιοι συμπατριώτες μας , δεν ένιωσαν έτσι , ούτε σεβασμό έδειξαν στην πόλη που τους φιλοξένησε και τους πρόσφερε τόσα πράγματα για να δεις και να διδαχθείς , και αυτό το λέω με αφορμή ότι σε όλο το κέντρο του Βερολίνου , πουθενά δεν είδα γκραφιτι στους τοίχους , μόνο ένα έξω από το ξενοδοχείο και αυτό έλεγε ΘΥΡΑ 7
