Ακριβώς 1,5 χρόνο μετά τα εγκαίνια (20/6/2009) καταφέραμε να πάμε και εμείς σήμερα το απόγευμα στο Μουσείο της Ακρόπολης. Έχουν γραφτεί πολλά γι αυτό το Μουσείο. Πολέμιοι και υπέρμαχοι έχουν χύσει πολύ μελάνι για χάρη του. Είδα την τελετή εγκαινίων με την ξενάγηση του Παντερμαλή, διάβασα πολλά, είδα το κτίριο απ’ έξω πολλές φορές αλλά συμπέρασμα ουδέν. Μετά την επίσκεψή μας έχω πια άποψη. Δηλαδή:
Το κτήριο είναι ενδιαφέρον αλλά δεν ενθουσιάστηκα κιόλας. Πολύ καλή η «έκθεση» των ανασκαφών από κάτω. Αν και δεν είμαι υψοφοβικός, θα συμφωνήσω με κάποιον πολέμιο ότι τα γυάλινα πατώματα προκαλούν ίλιγγο. Και αυτό γίνεται χειρότερο μάλλον γιατί το γυαλί είναι «μπιρμπιλωτό». Δεν νομίζω ότι χρειαζόταν και ότι χαρίζει κάτι.
Στα συν τώρα. Η οργάνωση, το εστιατόριο-καφέ με τις καλές τιμές, η απίστευτη θέα προς τον Ιερό Βράχο και τέλος τα ΕΚΘΕΜΑΤΑ.
Ο τρόπος έκθεσης ενδιαφέρων αν και με παραξένεψε και με κούρασε κάπως. Το να τριγυρνάς ανάμεσα σε αυτά τα αριστουργήματα είναι από μόνο του μια εμπειρία. Δεν μπορείς όμως να ακολουθήσεις μια διαδρομή. Το να έχεις ακριβώς απέναντι και σε απόσταση αναπνοής τον «Μοσχοφόρο», την «Πεπλοφόρο», τις διάφορες εκδοχές της Αρχαϊκής Αθηνάς, τα υπέροχα χρώματα πάνω στο μάρμαρο, την «ολοζώντανη» κόμμωση των Καρυάτιδων, την υπέροχη κλασσική γλυπτική στα (δυστυχώς) αντίγραφα του 3ου ορόφου δεν μπορεί να περιγραφεί. Ένοιωσα βαθιά «ερωτευμένος» με αυτά τα αριστουργήματα, ένοιωσα περηφάνια για εκείνες τις γενιές και θλίψη για την αφεντιά μας και ένοιωσα πολύ τυχερός που αυτά τα μοναδικά έργα του ανθρώπινου πολιτισμού είναι δίπλα μου, διαθέσιμα να τα δω πάλι και πάλι, να τα δείξω με περηφάνια στους αγαπημένους μου φίλους που σίγουρα θα έρθουν κάποια στιγμή από τα πέρατα του κόσμου να τα δουν. Να και μια φορά που η τηλεπροβολή και οι δημόσιες σχέσεις έκαναν καλό. Το δείχνουν καθημερινά οι πολλοί επισκέπτες (και κυρίως τα σχολεία) που έρχονται από κάθε γωνιά αυτού του έρμου τόπου να θαυμάσουν την κληρονομιά τους.
Το τελικό μου συμπέρασμα είναι πως όταν έχεις τέτοιο «ΥΛΙΚΟ» και του δώσεις χώρο, οι κουβέντες για κτήρια και πατώματα γίνονται μόνο για να γκρινιάξουμε. Και πως η τέχνη (πόσο μάλλον η «μεγάλη» τέχνη) είναι το μόνο αντίδοτο στην όποια κρίση και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο. Γιατί έχουμε αποθέματα αλλά κινδυνεύουμε να τα χάσουμε. Τα μάτια μας 14 λοιπόν και ας βάλουμε την τέχνη πάνω πάνω στα ενδιαφέροντά μας, ταξιδιωτικά ή μη.
Δύο φωτογραφίες από το φωτισμένο Ιερό Βράχο. Δεν είναι ιδιαίτερα καλές γιατί τις τράβηξα με μια παλιά μηχανή με περιορισμένες δυνατότητες.
