Βαλτική έτσι απλά από Β

[ANEL]

Μην τρομάξεις αν χαθώ...!!!

Καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού μου, χαζεύω τα φύλλα των δέντρων στον κήπο, που χορεύουν απαλά στον ρυθμό του ανέμου...σκέφτομαι...
"τι θα γίνει τελικά με τη περίπτωσή μου???"
παλεύω τόσο καιρό τώρα,να βρω προορισμό κατάλληλο για την αυγουστιάτικη φυγή μου...αλλά άκρη δεν βρίσκω...συνομιλώ με το σύμπαν,η συζήτηση όμως δεν φαίνεται να καταλήγει σύντομα κάπου..
τότε θυμάμαι τη συμβουλή φίλης:-"α,και πες στο σύμπαν ότι σε γκάστρωσε"...
Δεν είναι πολύ ευγενικό,να μιλάς έτσι στο σύμπαν.
Απ'την άλλη,όμως, αυτό που διαπίστωνε η φίλη μου ήταν μια μεγάλη αλήθεια!την πετάω και εγώ στα μούτρα του σύμπαντος,και οπλίζομαι με υπομονή και θάρρος,περιμένοντας την αντίδρασή του...παραδόξως δεν γίνεται τίποτα?
-¨"ε,σύμπαν μ' ακούς??
εδώ κάτω καλέ,πίσω απ'τη μπαλκονόπορτα είμαι,δεν με βλέπεις??τι θα γίνει τελικά,θα μου αποκαλύψεις το θέλημά σου ή θα το βράσουμε εδώ πέρα???¨”
έχω ήδη διαβάσει ότι βρήκα για Σκανδιναβία , Βαλτική...Ρωσία.έχω ήδη ξεσκονίσει όλα τα πακέτα των ταξιδιωτικών γραφείων.έχω δει και ξαναδεί φωτογραφίες ξενοδοχείων και χάρτες πόλεων...
νοερά έχω περπατήσει στις όχθες του Νέβα, έχω ανεβοκατέβει τα φιόρδ καμιά 100 φορές...,έχω πιει περισσότερες μπύρες και απ' τους Φινλανδούς στα παμπ του Ταλίν.....και έχω οραματιστεί τους ιππότες σε όλα τα κάστρα...και σ' όλες τις εκδοχές....
έχω διεξάγει ένα δημοψήφισμα ανάμεσα στις φίλες μου.. στο οποίο κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία και ακλόνητα επιχειρήματα,είναι αλήθεια, η Σκανδιναβία....καλά το σύμπαν συνωμοτεί,αλλά εγώ....
.... εγώ κλείνω το μάτι στη Βαλτική και ονειρεύομαι ρομαντικές περαντζάδες στα πλακόστρωτα του Ταλίν..καλά περισσότερο του Βίλνιους...ναι και τη Ρίγα τη βλέπω,δεν θα το χαλάσουμε εκεί τώρα!!!
αποφασίζω λοιπόν,κόντρα σ' όλα τα σημάδια,Βαλτική και κάνω κράτηση μέσω internet,σε γνωστό τουριστικό γραφείο!!!
είμαι πολύ χαρούμενη!!!
δίνω συγχαρητήρια στον εαυτό μου,δίχως ίχνος ντροπής και μετριοφροσύνης!!
"μπράβο μου,όχι,μπράβο μου,το καλλίτερο πρόγραμμα,στη καλύτερη τιμή,την σωστή εποχή!!!
καλά δεν παίζομαι...."
αυτά και άλλα πολλά ως τη στιγμή που χτυπάει το τηλέφωνο και μια ,κατά τα άλλα ευγενέστατη φωνή,μου ανακοινώνει πως δεν υπάρχουν θέσεις στο πρόγραμμα που θέλω...
Ταμπλά να το πω?
Ταβρουτζά να το πω?
ορίστε,κύριε,ποιος είστε να το πω???
όπως και να το πω ένα ψιλοεγκεφαλικό το πέρασα με τη μία!
-¨μήπως θέλετε να συμμετάσχετε στο ίδιο πρόγραμμα,αλλά σε μεταγενέστερη ημερομηνία??μήπως θέλετε ένα άλλο πρόγραμμα για τις επιλεγμένες ημερομηνίες??
-¨όχι ευχαριστώ..ψυχολογική στήριξη έχετε?δεν έχετε,δεν πειράζει,ευχαριστώ(που με βοηθήσατε να βιώσω και την εμπειρία του εγκεφαλικού)γεια σας!
Έπεσα κατευθείαν στα σκληρά,ε,πόσα ν' αντέξω πια ο άνθρωπος???
η 1η δόση περιελάμβανε σάντουιτς με πατατάκια....δεν με έπιασε,αν κρίνω απ'την ταχύτητα με την οποία πήρα την 2η..παγωτό με κέικ σοκολάτα....
Χριστός και Παναγία,αν συνεχίσω έτσι σε λίγο θα γίνω 1+1 δώρο..
επαναληπτικό ξεσκόνισμα προγραμμάτων,τηλέφωνο αυτή τη φορά(το δις εξαμαρτείν..ξέρετε,ε??)
γκρρρρρρρρ..με είπε κανείς γκαντέμα???
-"τα γραφεία μας λειτουργούν μέχρι τις 5.30 το απόγευμα.."
.ευχαριστώ πολύ με προκόψατε....έχω 3 μέρες που τρώω,καπνίζω,πίνω....το βλέπετε σωστό κυρία μου???άκου μέχρι τις 5.30 το απόγευμα...ουφ συγχύστηκα,το κρίμα στο λαιμό σας..πάω να βάλω άλλο ένα τζιν!!φυσικά με συνοδεία ξηρών καρπών!
Κάποιο αρχαίο ρητό,έλεγε “αν σε χτυπάει το κακό,στάσου ακίνητος και αυτό θα περάσει”
Ελλείψει,άλλης πρακτικής ιδέας,το εφάρμοσα και το θαύμα έγινε....
Κάπως έτσι ,λοιπόν,και μετά από ανεπάλληλες συσκέψεις με το σύμπαν,τις φίλες,το ψυγείο και το μπαρ,κατόρθωσα τελικά να βρω το κατάλληλο πακέτο για τον προορισμό των ονείρων μου...των καλοκαιρινών βρε,όχι όλων,αμάν!!!το σιγούρεψα,εννοείται...


  
__________________

[ANEL]

όπως προφανώς καταλάβατε δεν χάθηκα...ή για να ακριβολογώ δεν χάθηκα μόνιμα και δια παντός..
αυτό δεν ξέρω να πω κατά πόσο είναι καλό ή κακό...ξέρω όμως να πω μετά περισσής βεβαιότητας τα εξής:
1)προσοχή φίλοι μου στο τι εύχεστε,υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πραγματοποιηθεί!
Ναι,καλά διαβάσατε,κίνδυνος...γιατί αν πραγματοποιηθούν οι ευχές,αν τα όνειρα γίνουν πραγματικότητα,αν τα παραμύθια βγουν αληθινά,αλίμονο..τι άλλο μένει να περιμένει κανείς??
2)Οι χώρες της Βαλτικής είναι υπέροχα όμορφες,μοναδικά παραμυθένιες,η Βαλτική (θάλασσα)είναι βούρκος και στη Ρίγα δεν ξαναπατάω το πόδι μου...ούτε κανένα άλλο μέλος του έρμου σαρκίου μου!
3)εκπλήρωσα το τάμα που χρόνια έχω:περπάτησα τη γέφυρα του Καρόλου,όπως έπρεπε... God save the queen!!!!
αλλά ας μη σας κουράζω άλλο..
όπως προανέφερα 3 ήταν οι διαθέσιμες επιλογές...και όπως μάλλον καταλάβατε,ο κλήρος έπεσε στη περιοχή της Βαλτικής,δηλ.στις 3 πρώην σοβιετικές επαρχίες και νυν αυτόνομες δημοκρατίες,την Εσθονία,Λετονία,Λιθουανία....και μια τζούρα από Πράγα..τυχαίο??Δεεεν νομίίίίζω!!!
τι??ισχυρίζεστε πως το σύμπαν με ξεγέλασε με δόλωμα τη Πράγα???
τι??? έχετε το θράσος να μου πετάξετε κατάμουτρα πως το έφαγα???τσίμπησα το δώλωμα ως χάνος?
λοιπόν ευθέως σας λέω,πως ....ναιιιιιιι τσίμπησα....και πολύ μου άρεσε!!!
Γιά να πάρουμε τα πράγματα απ'την αρχή,η 1η μου επιλογή ήταν η Σκανδιναβία...
αλλά,εξαιτίας,είναι βέβαιο αυτό,συμπαντικής συνωμοσίας,κατέληξα στη Βαλτική,έτσι απλά από Β!!..γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο,όπως άλλωστε έχει αποφανθεί από χρόνια ο αγαπητός Αντρέ Μπρετόν!Που τον θυμήθηκα αυτόν τώρα και πίσω θα μου πείτε...ε,ουκ γαρ έρχεται μόνο...ή αν σας βολεύει καλύτερα,ότι θυμάμαι χαίρομαι...και η αλήθεια είναι πως χαίρομαι πολύ !!!

Αφού λοιπόν τσίμπησα για Βαλτική, και αφού φρόντισα να το σιγουρέψω,όσο είναι εφικτό σ' αυτή τη ζωή,να σιγουρέψω κάτι,άρχισα να ασχολούμαι με τα πρακτικά θέματα του ταξιδιού...
μη φανταστείτε πως μιλάω για μεταφορές,ξενοδοχεία,ρούχα που θα πάρω ή που δεν θα πάρω μαζί μου και τέτοια...ποσώς με απασχόλησαν όλα αυτά τα “μικρά” θέματα.
Είχα πολύ μεγαλύτερα προβλήματα να λύσω...έπρεπε να “πείσω” τα παιδιά για την ιστορική αναγκαιότητα του να ταξιδέψω μόνη..
έτσι άρχισαν μαραθώνιες διαβουλεύσεις,σκληρές διαπραγματεύσεις...που φυσικά κατέληξαν σε πολλές υποχωρήσεις και από τα 2 μέρη..ώσπου τελικά καταλήξαμε σε μια κοινά αποδεκτή φόρμουλα...που συνοψίζεται στη πανάρχαιη αλήθεια πως αν δεν πληρώσεις δεν κάνεις τη δουλειά σου..
η κόρη πληρώθηκε σε χρήμα..το γνωστό σε όλους μας φακελάκι,το οποίο είναι πράγματι μια πολύ βολική και τίμια πρακτική:συμφωνείς ένα ποσό και ξεμπερδεύεις...ναι,ξέρω είναι πολύ καλή στα παζάρια,δεν τη φοβάμαι,θα πάει μπροστά...με ένα μωβ,είδε πολύ θετικά την ιδέα μου να φύγω και μάλιστα με βοήθησε να ξεπεράσω όσους ψυχολογικούς ενδοιασμούς είχα!
Ο μικρός όμως είναι αδιάφθορος,δεν τον συγκινεί το χρήμα...όσο σκεφτόταν τη μαμά του μόνη και απροστάτευτη τόσο μακρυά(ενώ αν ήταν μαζί μου αυτός,τι θα είχα να φοβηθώ???όλα θα τα φρόντιζε...τώρα αν χαθώ έτσι που γυρνάω γύρω-γύρω,ποιος θα μου βρίσκει τον δρόμο??)τόσο μεγάλωνε ¨η “αμοιβή” για να ξεχάσει!!
τελικά τα βρήκαμε: δεν θα έβγαινα μόνη μου απ'το αεροδρόμιο στη Πράγα,θα το μελετούσα επιμελώς και θα κράταγα σημειώσεις και φωτογραφίες απ'τα πάντα.το ίδιο θα έκανα σε όλες τις πόλεις που θα βρισκόμουν..θα μελετούσα αεροδρόμια και σταθμούς τρένων και θα γύρναγα πίσω με φώτο και ντοκουμέντα!!!δηλ.δεν ζήταγε και τίποτα δύσκολο,ένα μεταπτυχιακό στα ΜΜΜ των πόλεων που θα επισκεπτόμουν!

I do!I do! αναφώνησα σηκώνοντας τα χέρια...προσπέρασα το χαμόγελο της επιτυχίας στα πρόσωπα και των δυό και έτρεξα να κατεβάσω τη βαλίτζα μου γεμάτη χαρά που κατάφερα να κάνω άλλη μια τόσο επωφελή για μένα συμφωνία!!!
      
   
   
      
      
   
   
   

[ANEL]

Το ταξίδι ξεκινάει για... Βαλτική έτσι απλά από Β!!!!

Βράδυ Αυγούστου,ξεκινώ με λεωφορείο από τη Πάτρα(είναι γρηγορότερο και απείρως βολικότερο από το τρένο που ομολογουμένως αγαπώ περισσότερο)....και κατά τις 2.00πμ φτάνω αισίως στον Ελευθέριο Βενιζέλο.Η πτήση μου με τις τσέχικες αερογραμμές μέσω Πράγας για Ταλίν ξεκινά λίγο μετά τις 4.00πμ...Έχω αρκετή ώρα ως το check in,άρα αποφασίζω να κάνω μια βόλτα τη βαλίτσα μου,να δει λίγο τους χώρους του αεροδρομίου...δεν τη βλέπω ενθουσιασμένη με την ιδέα,αλλά το παίζω πακιστανό........
Ελάχιστη η κίνηση στο αεροδρόμιο....χαλαρή η βόλτα και έχω όλο το χρόνο να θαυμάσω για άλλη μια φορά την αίθουσα με τα εκθέματα από τις ανασκαφές στον χώρο....
κάποτε εδώ,σ' αυτόν ακριβώς το χώρο ήταν ένας χωμάτινος οικισμός,τώρα ένα υπέροχο σπίτι για τις ιπτάμενες μηχανές,αντικείμενο των πόθων του Δαίδαλου και του Ντα Βίντσι,μεταξύ πολλών-πολλών άλλων..
αχ!να μπορούσα ,κρατώντας τους απ΄το χέρι, να τους έφερνα εδώ!!!πως θα τους φαινόταν,αυτό που για μας περνάει σχεδόν απαρατήρητο ή έχει τη θέση ενός αναγκαίου κακού στην πραγματοποίηση του ταξιδιού??
εννοείται πως με τέτοιες σκέψεις,πέρασε η ώρα ,άρα τρέχουμε τώρα..
τρέξτε καλά μου ροδάκια,λέει η βαλίτσα
τρέξτε ποδαράκια μου,λέω εγώ...
Πριν συνεχίσω την ιστορία μου,θέλω να σας πω,πως ξέρω καλά πόσο προσεκτική πρέπει να είμαι στο τι εύχομαι ...και επίσης πως πάντα το ξεχνάω και εύχομαι ότι μου ρχεται κάθε φορά...ας πρόσεχα θα μου πείτε....
ας πρόσεχα λέω και εγώ....
δεν έχω προλάβει να στρώσω τον ποπό μου στην αίθουσα αναχωρήσεων,όταν χτυπάει το τηλέφωνο...πωπω!!!την είχα ξεχάσει αυτή!!!!

[ANEL]

Η θέση μου δίπλα στο παράθυρο στη πτήση Αθήνα-Πράγα, μου δίνει το πλεονέκτημα να μη θυμάμαι καν τον διπλανό μου στο κάθισμα ,να θαυμάσω για ακόμα μια φορά την ανατολή του ήλιου μέσα απ'τα σύννεφα και να ρισκάρω λίγο πριν την προσγείωση να την αποτυπώσω στο κινητό μου ..πράγμα για το οποίο με επέπληξε δεόντως ο μικρός!!!κλαψ...
Η πτήση με τις Τσέχικες πολύ-πολύ καλή,το φαγητό αν υπήρξε δεν το είδα καθότι μάλλον κοιμόμουν την ώρα που σερβιριζόταν..και ώρα 6.35πμ..χωρίς καμία καθυστέρηση περπατάω τη φυσούνα που με χωρίζει απ'το αεροδρόμιο της Πράγας...συγκίνηση???ιερή θα έλεγα...
η πραγματικότητα όμως όπως πάντα σκληρή με προσγειώνει ανώμαλα!!!καλώς ήρθες στον κόσμο της απομυθοποίησης,μου φωνάζει η Πράγα,γελώντας χαιρέκακα...είμαι σίγουρη γι αυτό,την άκουσα!
Η αρχή γίνεται με τις τουαλέτες..ψάχνω απεγνωσμένα για τουαλέτα αλλά τίποτα...η μια χαλασμένη,η άλλη κλειστή για να τη καθαρίσουν,έτσι λέει ένα χαρτί έξω απ΄τη πόρτα ,και η 3η με μια ουρά ως έξω!!
Καλά,λέω,δεν είναι θέμα, ,ας πιω ένα καφέ και βλέπουμε για τουαλέτα.
Βρίσκω εύκολα ένα καφέ απέναντι απ'το G3,στο οποίο υπάρχει σήμανση για ελεύθερο κάπνισμα...ορίστε,σκέφτομαι,μια χαρά είναι,αμέσως να τους παρεξηγήσω τους ανθρώπους...
μπαίνω,παραγγέλνω ένα καφέ..έρχεται γρήγορα μαζί με ένα τασάκι!!
ουαου!!!!!αυτό είναι σέρβις σκέφτομαι εντυπωσιασμένη!!!!
η απόδειξη γράφει 110 κορώνες.καλά,ιδέα δεν έχω τι σημαίνει αυτό,αλλά δεν μασάω!
Βγάζω απ'τον μικρό μου πρίγκηπα 5Ε και του τα δίνω.Τα παίρνει ο Τσέχος μαζί με την απόδειξη και φεύγει.Τώρα εγώ γιατί νομίζω πως δεν έχει σκοπό να μου φέρει ρέστα??
Ο καφές μυρίζει υπέροχα και είναι πολύ καλός...αλλά 5Ε???
ναι, 5Ε,δεν έγινε λάθος,δεν ξέχασε τα ρέστα,ούτε καν πήγα στο πιό ακριβό καφέ του αεροδρομίου...σε όλα ο καφές αυτή τη τιμή είχε .Καλά δεν πειράζει,ξαναλέω.Τουλάχιστον απόλαυσα τον πρωινό καφέ και το τσιγάρο μου..άσε που έκανα και τόσες γνωριμίες εδώ.Χαλάλι τους τα 5Ε!


Τώρα όμως επιβάλλεται μια επίσκεψη στις τουαλέτες,αν δεν θέλω να φύγω με καμιά ουρολοίμωξη από τη Πράγα...ευτυχώς η ουρά έχει μικρύνει αισθητά...
η κατάσταση στις τουαλέτες απογοητευτική:χαρτιά στο πάτωμα,σαπούνι ούτε για δείγμα στους νιπτήρες....η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται...
καλά να πάθω,άλλη φορά να μη ξαναγκρινιάξω για τις τουριστικές υπηρεσίες της χώρας μου...
Συμπέρασμα:οι Τσέχοι μας ρίχνουν στ' αυτιά στη κλεψιά,στη βρωμιά,στην αγένεια..άσε που είναι και σνόμπ!!!

[ANEL]

Ο Αλμπέρτο,οι ιππότες του ξίφους και εγώ...στο Ταλίν!

11.45πμ απογειωνόμαστε,με 20'καθυστέρησης,από τη Πράγα για Ταλίν..Αμέσως μπαίνουμε σ' ένα πυκνό σύννεφο..ορατότης μηδέν..δεν θα δω τη Πράγα από ψηλά!!Αλλά εγώ δεν σκάω,πετάω στα σύννεφα (κυριολεκτικά και μεταφορικά)και αυτό με συγκινεί κάθε φορά σαν να ναι η 1η φορά!
Σκέφτομαι πως απ΄όλες τις εφευρέσεις του ανθρώπου τούτη-αεροπλάνο-είναι η πιο συναρπαστική...και ίσως μόνο η μηχανή του χρόνου θα μπορέσει να είναι στον ίδιο βαθμό συγκλονιστική...οι σκέψεις μου βρίσκουν τον Λεονάρντο δίπλα μου,απόλυτα σύμφωνο!
Οχι,καλέ δεν ταξιδεύω με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο...συνεπιβάτης μου είναι ο άλλος Λεονάρντο,αυτός ο τρελός Ιταλός που είχε λόξα με τ' αεροπλάνα...και που ευχήθηκα να τον ταξίδευα στα αεροδρόμια του κόσμου!ε,αυτή ήταν η μια απ' τις ευχές που πραγματοποιήθηκαν σ' αυτό το ταξίδι!
Τώρα το σκηνικό έχει αλλάξει..πετάμε πάνω απ'τα σύννεφα...διασχίζουμε ένα καταγάλανο και ηλιόλουστο ουρανό..από τη θέση μου δίπλα στο παράθυρο βλέπω καθαρά τα σύννεφα κάτω μας.
Μοιάζουν με οροσειρές και το κενό του καταγάλανου ουρανού,ανάμεσά τους μοιάζει με θάλασσα.
Μια γη,πάνω απ' τη γη.Τι έγραφε ο Πλάτωνας??ότι είναι πάνω είναι και κάτω!
-Λεονάρντο,ρωτάω τον αόρατο συνεπιβάτη μου,λες να ήξερε???
-Αν δεχτούμε πως η γνώση είναι μέσα μας,τότε,ναι ήξερε!!!,μου απαντάει!
Δεν ξαναμιλάμε...τι άλλο υπάρχει να ειπωθεί με λόγια??
Το βλέμμα μου βυθίζεται ξανά στη μαγεία του εναέριου τοπίου...
Είμαι με λιγότερο από 2 ώρες ύπνου,το τελευταίο 24ώρο,αλλά τα μάτια μου αρνούνται να κλείσουν.Πως να στερηθώ τούτο το θέαμα???
Ένα χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη μου...ο μπαλινέζικος διαλογισμός ανθεί στα σύννεφα!!!
Κάποτε,το όνειρο τελειώνει,προσγειωνόμαστε στο αεροδρόμιο του Ταλίν!καλέ τι είναι αυτό???
Ένα μικρό κουκλίστικο κτίριο αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας.Βαμμένο στις αποχρώσεις του μπλε και του πορτοκαλί μοιάζει βγαλμένο από σκηνικό παραμυθιού!καλά αρχίσαμε,Λεονάρντο,τι λες και εσύ???Ναι-τι καλά να συμφωνείς σε όλα με τον συνοδό σου-κάτι καλό μας περιμένει εδώ,προβλέπει αυτός,ως άλλη Μάτζικα!!
Επαληθεύτηκε πλήρως..Το Ταλίν είναι παραμυθένιο..δεν είναι επιβλητικό,δεν είναι μεγαλόπρεπο,είναι όμως μαγικό μεσ 'την απλότητά του!
Μένω στο Radisson Blu. Μοντέρνας αρχιτεκτονικής ξενοδοχείο,αφού βρίσκεται άλλωστε στο καινούργιο τμήμα της πόλης,που οι ντόπιοι το αποκαλούν Μανχάταν εξαιτίας των κτιρίων από μπετόν και γυαλί .
Η παλιά πόλη απέχει μόνο 5' με τα πόδια από εδώ και το λιμάνι ,απ'το οποίο φεύγουν τα φέρι για Ελσίνκι και Στοκχόλμη,περίπου 15'.
ούτε εγώ ούτε ο Λεονάρντο νοιώθουμε κουρασμένοι...μπάνιο δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμα γιατί η βαλίτζα μου λείπει,οπότε τι μένει???
γραμμή για τη παλιά πόλη...δεν φοβάμαι μη χαθώ,έχω τον Λεονάρντο μαζί μου!
Απ'την πρώτη στιγμή το Ταλίν με κέρδισε!μεγάλα πάρκα,φαρδιές λεωφόροι χωρίς μποτιλιάρισμα και κορναρίσματα και όπως μαρτυρούν τα δεκάδες εναέρια ηλεκτροφόρα καλώδια,ένα πυκνό και κατ' επέκταση βολικό σύστημα τραμ...Η παλιά πόλη μια κούκλα!σαν να έχει βγει από παραμύθι...η αίσθηση που με διακατέχει είναι πως όπου να ναι θα βγουν νεράιδες και ιππότες απ'τα ελικοειδή πλακόστρωτα δρομάκια !
μαγαζάκια,γλυκά ,περιποιημένα ,γεμάτα ζαρντινιέρες με λουλούδια μας φιλοξενούν, τα δρομάκια δέχονται τα βήματά μας και οι εσθονοί και οι εσθονές όμορφοι,ευπροσήγοροι,χαμογελαστοί και πάνω απ' όλα αξιοπρεπείς μας κάνουν να νιώθουμε σαν το σπίτι μας!ναι,το Ταλίν θα μπορούσε άνετα να είναι το σπίτι μου,μ 'αρέσει και μου ταιριάζει η ατμόσφαιρα της πόλης....
Τα κτίρια της παλιάς πόλης .. μαγικά,παραμυθένια,τυλιγμένα με φως και χρώμα!!!μια πόλη των 400.000 κατοίκων που επιτρέπει στο όνειρο να ζει...μια πόλη ήσυχη,εγκληματικότητα σχεδόν μηδενική,όπως ισχυρίζονται και οι ίδιοι.Ένας λαός που έμαθε να ζει,να προχωράει,να ανεβαίνει παρά τις συνεχόμενες κατοχές ανά τους αιώνες!Υπάρχει κάτι όμορφο εδώ!κάτι υψηλό!thank God!
Δεν θα μου ξεφύγετε έτσι,οι παλιές συνήθειες δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα...ντριν,ντριννννν...ακούσατε όλοι το κουδούνι???ώρα για μάθημα λοιπόν!
Εσθονία μια χώρα μικρή σαν τη Πελοπόννησο περίπου με 1.500.000 κατοίκους,όλους κι όλους.Απ' αυτούς 400.000 ζουν στο Ταλίν.Ο πληθυσμός κατά βάση Εσθονοί και λίγοι Ρώσοι.Νόμισμα η εσθονική κορώνα.
Η χώρα έχει,μόνο,1400 λίμνες!και άπειρα δάση σημύδας,αν δεν κάνω λάθος!έχει και αρκετά νησιά,που φιλοδοξώ να δω σ' επόμενο ταξίδι εκεί...
Η οικονομία τους βασίζεται στη γεωργία(πολύ πατάτα!!),στη κτηνοτροφία(πολύ χοιρινό!),στην αλιεία(πολύ ψάρι!).το εθνικό τους ψάρι είναι το μπολντιχερεν(??)και υπάρχει μόνο στην Εσθονία.
Επίσης έχουν αναπτύξει πολύ την βιομηχανία ηλεκτρονικών συσκευών και συστημάτων..πχ. Τα προγράμματα λειτουργίας αεροδρομίων είναι Εσθονικά!!
Σ'όλα τα τουριστικά μαγαζιά θα βρείτε μάλλινα και λινά(δικής τους παραγωγής) και κοσμήματα από κεχριμπάρι(ρώσικης παραγωγής).
Νομίζω πως όσο αφορά την επεξεργασία μαλλιού-λινού,έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους ...τα ρούχα είναι τραχιά και άκομψα,έτσι δεν αγόρασα κάτι..
Τα κεχριμπαρένια,πάλι,είναι ρώσικα(η Εσθονία είναι η μόνη απ΄τις Βαλτικές δημοκρατίες που δεν έχει παραγωγή κεχριμπαριού)...αρκετά ακριβά κατά τη γνώμη μου και αμφιβόλου ποιότητας,άρα ούτε τέτοια δεν πήρα....τι πήρα???
-”Αναμπελ,στάσου,μύγδαλα...”....μύγδαλα πήρα και μου άρεσαν πολύ!Σε κάθε γωνιά της παλιάς πόλης του Ταλίν-έχει χαρακτηριστεί εξ ολοκλήρου μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO-
υπάρχουν πάγκοι όπου νεαροί και νεαρές πωλούν μύγδαλα με κανέλα ή πιπέρι και ζάχαρη..εγώ δοκίμασα με κανένα και τα βρήκα πολύ του γούστου μου!
Το καλύτερο το φύλαξα για το τέλος...θα είναι πραγματικά κρίμα να φύγει κανείς από το Ταλίν χωρίς να δοκιμάσει 1...2....ή χ+ψ+ω...σφηνάκια από το παραδοσιακό τους λικέρ,την συνταγή παρασκευής του οποίου κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό οι Εσθονοί,και που ακούει στο όνομα Vana Tallinn!
Αμβροσία,όπως με διαβεβαίωσε ο Λεονάρντο που το τίμησε δεόντως ένα βράδυ με φεγγάρι....εγώ προσωπική άποψη δεν έχω,γιατί ως γνωστό δεν πίνω ποτέ!!!
Τι βαρεθήκατε κιόλας???πάλι διάλειμμα θέλετε????μα τι κακό είναι αυτό σε τούτη τη χώρα...η αγαπημένη ενασχόληση μικρών -μεγάλων να είναι το διάλλειμμα???έτσι θα πάμε μπροστά??
Μα να μη σας πω για τα πανεπιστήμια στη χώρα???ούτε καν πως το Ταλίν έχει τη Φιλοσοφική Σχολή,τη Τεχνική Ακαδημία,και τις Ακαδημίες χορού και μουσικής,ενώ το Ταρτού(βασικά φοιτητική πόλη)έχει τις Ιατρικές και τις Σχολές Μηχανικών..........καλά,αφού δεν θέλετε δεν σας τα λέω όλα αυτά!
      
   
   
      
      
   
   
      
      

[ANEL]

Πρώτη βόλτα στη πόλη ,με ψιλόβροχο δίχως ομπρέλα,επιλέγω τον δρόμο για το λιμάνι.
Η περιοχή δεν μου αρέσει.Μ' αρέσει όμως να χαζεύω τα φέρυ και τους Φινλανδούς που μεταφέρουν κιβώτια μπύρας με καροτσάκια.
Στον δρόμο της επιστροφής,μυρωδιές κεντρίζουν προκλητικά τις αισθήσεις μας.Εύκολα εντοπίζουμε τη πηγή τους.Ενα μικρό ζαχαροπλαστείο με τοπικά εδέσματα.Διαλέγουμε στη τύχη από ένα και καθόμαστε στο μοναδικό τραπεζάκι,δίπλα στη τζαμαρία του μαγαζιού.
Τα απολαύσαμε πραγματικά και συνεχίσαμε τον δρόμο μας.
Αυτή τη φορά τα βήματά μας μας έφεραν στη παλιά πόλη,που τώρα ήταν γεμάτη κόσμο,κυρίως ξένους,όπως και εμείς.
Κατά τις 10.00μμ ξαφνικά νύχτωσε.Απότομα.Χωρίς αυτό το μεταβατικό ημίφως που έχω συνηθίσει στον τόπο μου..........


Το 1ο βράδυ στη πόλη πέρασε ευχάριστα,με βόλτες στη όμορφα φωτισμένη παλιά πόλη.Περιπλανώμενη στα πλακόστρωτα δρομάκια,πέρασα την πρώτη σειρά των τειχών,αυτών που έχτισαν οι Δανοί και βγήκα απ΄την περιοχή που κάποτε ζούσαν οι πλούσιοι έμποροι και τεχνίτες της πόλης.Εφτασα χωρίς κόπο στην άνω παλιά πόλη. Είναι η περιοχή στην οποία έμεναν οι ευγενείς(ως επί τω πλείστων ξεπεσμένοι οικονομικά).Βρέθηκα έξω απ΄τον ναό του Αλεξάντερ Νέφσκι,όμορφα φωτισμένο τη νύχτα και απαλλαγμένο από τουρίστες.Συνεχίζοντας έφτασα στο Κοινοβούλιο και αυτό όμορφο λουσμένο στο νυχτερινό φως.Μια μικρή πλατεία,δίπλα ακριβώς από το Κοινοβούλιο,προσφέρει εκπληκτική θέα στη πόλη.Το σημείο είναι όμορφο τόσο τη μέρα όσο και τη νύχτα.Μια γλυκιά κούραση υπαγορεύει σε μένα και το Λεονάρντο να ξαποστάσουμε για λίγο σ' ένα παγκάκι..η περιοχή είναι σχεδόν έρημη και εμείς μπορούμε ν' αφεθούμε στη σιωπή μιας γλυκιάς νύχτας στο Ταλίν!
Δεν μιλάμε και οι δυο είμαστε βυθισμένοι στις σκέψεις μας ή και στην απουσία σκέψεων κατά περίσταση.Βγάζω τσιγάρο,προσφέρω και στο Λεονάρντο,αυτός ευγενικά αρνείται..σωπαίνει και μ΄αφήνει ν' απολαύσω το δικό μου...ξαφνικά όμως λύνει τη σιωπή του και αρχίζει να μου εξιστορεί την ιστορία της πόλης:
Και εγένετo Kaluria!!
Μιά φορά κι έναν καιρό,τα πολύ μακρινά χρόνια,ζούσε ο Κάλεβ,μεγάλος ήρωας και σπουδαίος άντρας της εποχής .Προς τιμή του η πόλη ονομάστηκε Kaluria το 1154,όπως βεβαιώνει και ο άραβας γεωγράφος Al Idrisi.
Το όνομα όμως φαίνεται πως δεν άρεσε καθόλου στους Δανούς κατακτητές,αφού το 1219 ο Δανός βασιλιάς Βαλντεμάρ Β' μετονόμασε τη πόλη σε Ταλίν,που θα πει πόλη των Δανών!
Κάποιο θέμα είχε ο Βαλντεμάρ Β' με την ιδιοκτησία...
Αφού έκανε τα βαφτίσια ,φρόντισε να προστατέψει τη περιουσία του,χτίζοντας το φρούριο του ,την επισκοπή του και τελικά αφού ξεμπέρδεψε και μ' αυτό μπόρεσε επιτέλους ν' αφοσιωθεί ο βασιλιάς μας σε πιο σοβαρές και εποικοδομητικές δραστηριότητες,όπερ σημαίνει,εμπόριο,στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής,και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα καθήκοντα που έχουν οι κάθε Βαλντεμάρ,ανά τους αιώνες!
Κάπου εδώ εμφανίζονται οι Τεύτονες Ιππότες,σαν άλλοι μνηστήρες και διεκδικούν για λογαριασμό τους τη περιοχή!Που να δώσει ο Βαλντεμάρ Β' κομμάτι της ιδιοκτησίας του,που να πάνε αλλού κι αυτοί...πάρε-δώσε...ή αλλιώς δυό γάιδαροι τσακώνονταν σε ξένο αχυρώνα...αρχίζει ένας μακροχρόνιος πόλεμος ανάμεσά τους.Στο τέλος,πρώτοι οι Δανοί βλέπουν το ασύμφορο της επένδυσής τους και πουλάνε το Ταλίν στους Τεύτονες Ιππότες ,αντί 19.000 ασημένιων μάρκων!
Οι Τεύτονες,ανασκουμπώνονται και αρχίζουν να ανακαινίζουν το καινούργιο τους σπίτι(Ταλίν),το οποίο είχαν μακελέψει στα χρόνια των συγκρούσεων με τους Δανούς.Ετσι στα θεμέλια του φρουρίου του Βαλντεμάρ Β',κατασκευάζουν το κάστρο tompea.
Τα χρόνια κυλούσαν σαν νερό,ειρηνικά(?),βαρετά(?),ήρεμα(?)...οι αιώνες διαδέχονταν ο ένας τον άλλο....και φτάνουμε έτσι ως το σωτήριο έτος 1577.Την εποχή εκείνη στη περιοχή έκανε κουμάντο ένας θρύλος της παγκόσμιας ιστορίας,ο Ιβάν ο Τρομερός...απ' όσο φαίνεται 'γυάλισε' και σ΄αυτόν το Ταλίν...αλλά δεν του κατσε!Οι κακές γλώσσες λένε πως τα σχέδια του τα χάλασαν οι Σουηδοί...μπορεί να είναι έτσι,μπορεί και όχι..ποιος ξέρει??
Με τούτα και με κείνα,φτάσαμε κιόλας στο 1710(πως περνάνε έτσι τα χρόνια???).Τότε ο Μέγα Πέτρος έχοντας πάρει φόρα,κατακτά και το Ταλίν...και προς παραδειγματισμό και συμμόρφωση(των όποιων άλλων θα δοκίμαζαν να του αντισταθούν)έβαλε τη χώρα και τη πόλη στη απομόνωση!Επιτέλους,να ξέρουμε ποιος κάνει κουμάντο κάθε φορά!Εκεί,μάλλον τη ξέχασε,είχε και ένα κάρο σκοτούρες ο τσάρος μας,με το Ταλίν θ 'ασχολείται τώρα??
Κάπου τον 19ο αι. Οι Ρώσοι αποφασίζουν να άρουν την τιμωρία και κατασκευάζουν σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Ταλίν με τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη.
Λάθος timing να το πω????ιστορική αναγκαιότητα να το πω????όπως και να το πω,οι Εσθονοί φαίνεται πως βαρέθηκαν να έχουν τόσους αιώνες κάποιον πάνω απ'το κεφάλι τους ....σιχάθηκαν αυτό το μπάτε σκύλοι στη χώρα τους και πατάνε μια ανεξαρτησία τον Φεβρουάριο του 1918...που τους αφήνει όλους μακάκες!
Αχ,τα ωραία πράγματα διαρκούν λίγο και αυτό έρχεται να το αποδείξει η ιστορία,αφού το 1941 η χιτλερική Γερμανία παίρνει τα ηνία της κατοχής στη χώρα.Εκεινή την εποχή τα νεύρα του Χίτλερ και του επιτελείου του,δεν ήταν σε πολύ καλή κατάσταση,τι να κάνει και αυτός για να εκτονωθεί βομβαρδίζει το Ταλίν...τώρα νιώθει κάπως καλύτερα,αλλά όχι για πολύ!
Έτσι δίνει το Ταλίν στη μαμά Ρωσία,που τώρα είναι αναβαθμισμένη σε Σοβιετική Ενωση.
Ε,η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή.Με τη κατάρρευση της Σ.Ενωσης,η Εσθονία ανακυρήσει την ανεξαρτησία της και το Ταλίν στέφεται υπερήφανη πρωτεύουσα του ανεξάρτητου κράτους.
Αυτά είπε ο Λεονάρντο και σώπασε...
εγώ άναψα άλλο ένα τσιγάρο,χάζεψα λίγο τον καπνό του να σκορπίζεται στον εσθονικό αέρα και είπα:
Λεονάρντο,με ένα πρόχειρο υπολογισμό,νομίζω πως τη χειρότερη επένδυση σ' αυτή την ιστορία την έκαναν οι Τεύτονες Ιππότες.Όχι μόνο ακριβοπλήρωσαν τους Δανούς για κάτι που δεν ήταν δικό τους,αλλά επένδυσαν σε ανακατασκευές,προσθήκες κτλ, στη πόλη,για να έρθουν οι επόμενοι να τη βρουν σένια!
Γοητευτικό ταξίδι στο χρόνο....
αλλά τώρα χρειάζομαι κάτι δυνατό που θα με επαναφέρει στο σήμερα και στο τώρα.
Κατηφορίζουμε ξανά για το κέντρο της παλιάς πόλης,εκεί που χτυπά η καρδιά του σημερινού Ταλίν,και κάπου στη πλατεία ανακαλύψαμε ένα υπόγειο με δυνατή rock μουσική...είναι ότι ακριβώς χρειαζόμασταν.Κατεβήκαμε λίγα σκαλοπάτια και βρεθήκαμε σ' ένα μεγάλο rock club με live μουσική!είχαμε ένα μικρό πρόβλημα με τον μπάρμαν ,που για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβα,δεν πείστηκε να μου φτιάξει το κοκτέιλ που ζήτησα...βολεύτηκα με κάτι πιο εύκολο και αφέθηκα στους ήχους της μουσικής!
Ο Λεονάρντο δίπλα μου δοκίμασε μια εσθονική μπύρα(βρίσκει τη μπύρα καθαρότερο ποτό απ΄όλα αυτά τα καινούργια που πίνουμε εμείς)και κατενθουσιάστηκε με τη μπάντα και τα rock και reggae ακούσματα!
Γυρίσαμε χαρούμενοι από μια γεμάτη και όμορφη μέρα στο μακρινό Ταλίν....για να παραδοθούμε στη μαγεία του ύπνου σε καθαρά και αναπαυτικά κρεβάτια!
      
   

[ANEL]

5.30πμ και το φως παίρνει τη ρεβάνς απ΄το σκοτάδι,για άλλη μια φορά στη αέναη διαμάχη τους....
Και εγώ ξυπνάω.Έχω κοιμηθεί ελάχιστες ώρες και όμως δεν νιώθω καμιά κούραση.Αδύνατον να περιμένω.Πρέπει να βγω στους δρόμους της πόλης.

Περιπλανώμενη στα σοκάκια της πόλης,αναλογίζομαι τα περασμένα,τα τωρινά,τα μελλοντικά.Ψάχνω τον κρίκο ανάμεσα στα γεγονότα.Ψάχνω το νόημα.Το γιατί και το πως των φαινομένων.Ο Λεονάρντο σωπαίνει.

Παίρνω τον δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο..σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη,φαίνεται πως θα κάνει ζέστη και δεν θα βρέξει...φαίνεται..δεν πρέπει να είσαι ποτέ σίγουρος για τον καιρό σ' αυτά τα μέρη...
Φτάνουμε στο παλάτι της Κατερίνας,αρκετά πρωί-γύρω στις 9.30πμ.
Μάλλον την ίδια ιδέα είχαν και πολλοί άλλοι ξένοι...το ίδιο το κτίσμα,δεν μου λέει και πολλά..ούτε και οι κήποι είναι κάτι το τρομερά εντυπωσιακό...αλλά η ουσία παραμένει...είναι εκεί για όποιον θέλει μια μικρή ή μεγάλη βόλτα στο πάρκο....ή για όποιον αρέσκεται να χαζεύει το παιγνίδι του νερού στο συντριβάνι και τους κύκνους στη λίμνη...
το πάρκο-δάσος γύρω του με κερδίζει...περπατάω όλο και βαθύτερα,όλο και μακρύτερα...
σκέφτομαι,πόσο όμορφο είναι να ξυπνάει κανείς το πρωί και να έχει τη δυνατότητα για μια βόλτα ανάμεσα σε σημύδες....
ο επόμενος σταθμός μας το ολυμπιακό στάδιο,χτισμένο δίπλα στο λιμάνι...άρα δίπλα στη θάλασσα...καλό το στάδιο,καλύτερο το πάρκο-δάσος πέρα απ' αυτό,μα ακόμα καλύτερη η θάλασσα...κατηφορίζω ως εκεί...η εικόνα που έχω δεν περιγράφεται με λέξεις...
Βλέπω ένα γκρι υγρό...να καλύπτει απλά την άμμο..στον τόπο μου αυτό ,αν ήταν πράσινο,θα το λέγαμε βάλτο...
αν ήταν καφέ θα το λέγαμε βούρκο...
.τώρα που είναι γκρι πως λέγεται??
να κάτι στο οποίο δεν μπορεί να απαντήσει ο Λεονάρντο!!!
Η συνέχεια περιλαμβάνει φαγητό στη παλιά πόλη...και ατέλειωτες περιπλανήσεις στα σοκάκια της...μπαίνω βγαίνω σε μαγαζιά με αντίκες,ρούχα,κοσμήματα...βλέπω περιοδικά και εφημερίδες της 1ης σοβιετικής εποχής,δίσκους γραμμοφώνου και βινυλίου με σοβιετικές επιτυχίες(υποθέτω),γραμμόφωνα ,ραπτομηχανές με βάση (singer) και...
σίδερο με κάρβουνα!!!!
....αμααααάν,τι σπρωξιά ήταν αυτή???πήγα 30 plus χρόνια πίσω...
.με θυμάμαι να επιμένω να μου το δώσει η γιαγιά μου να σιδερώσω ένα λευκό πουκάμισο ....επίμονη γαρ,την πείθω μετά από πολύωρο ψαλτήρι....
η περηφάνια μου, που κρατάω αυτό το μυθικό αντικείμενο στο χέρι μου,δεν λέγεται....
ούτε και οι φωνές της γιαγιάς μου,όταν είδε το κάψιμο στο λευκό πουκάμισο!!
βγαίνω γρήγορα απ΄το μαγαζί,φοβούμενη πως ο πωλητής θα δει την ντροπή μου....
περιπλανώμενη,βλέπω ένα ζαχαροπλαστείο.συνήθως δεν δίνω σημασία σε τέτοια μέρη,αφού δεν είμαι φαν των γλυκών..αυτή τη φορά όμως σαν κάτι να με σπρώχνει να μπω μέσα.Μπαίνω και αμέσως εντοπίζω μια μικρή στριφογυριστή σκάλα που οδηγεί προφανώς σε κάποιο υπόγειο και χωρίς να ρωτήσω κανέναν κατευθύνομαι προς τα εκεί!
Το υπόγειο είναι έκθεση γλυπτών-ζαχαρωτών!κιθάρες,βιβλία,προτομές διάσημων,απ' όλα έχει ο μπαξές!
Το ισόγειο,εκτός από ζαχαροπλαστείο είναι και εργαστήριο..στο κέντρο έχει ένα μεγάλο ξύλινο τραπέζι όπου κανείς μπορεί να βάψει τα δικά του γλυκά(δεν ξέρω αν πληρώνεις για αυτό ή αν πρέπει να είσαι γραμμένος ή να κλείσεις κάποιο ραντεβού)...αλλά έχει πλάκα να χαζεύω την κοπέλα που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα με χρώματα και πινέλα..και τον νεαρό δίπλα της που απ' όσο κατάλαβα,την ενθαρρύνει στον αγώνα της!

συνεχίζω την περιήγηση στη πόλη ...ως ότου καταλήγω σε ένα μικρό εστιατόριο-καφέ, που μου κλείσε πονηρά το μάτι και μου ψιθύρισε" έλα"!!!
φαγητό.κροκέτες ψαριού και σαλάτα,τρώω εγώ τη σαλάτα και ο Λεονάρντο τις κροκέτες,συνοδεία μπύρας....Hoegaarden.
ως εδώ καλά!τόσο εγώ όσο και ο Λεονάρντο είμαστε κύριοι του εαυτού μας ....και γενικά κύριοι...
κάπου στη χ,ψ μπύρα..δεν θυμάμαι ακριβή αριθμό...αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε και κάποιο άλλο ποτό εκτός από μπύρα....ζητάμε ευγενικά από τη, κατά τα άλλα συμπαθέστατη και ωραιότατη γκαρσόνα,να μας πει τι ποτά διαθέτει το μαγαζί και αυτή μας προτείνει να δοκιμάσουμε ένα vana tallinn..τοπικό λικέρ λέει...το αινιγματικό της χαμόγελο,δεν το ερμήνευσα σωστά τότε...λάθος μου!
Ο Λεονάρντο παραγγέλνει χωρίς δισταγμό ένα γι΄αυτόν. Εγώ σκέφτομαι(ναι,το ομολογώ)"μήπως να ζητήσω καλύτερα ένα still water?
"τότε ο Λεονάρντο μονολογεί φωναχτά:'πάλι τζιν τόνικ θα πάρει η ξενέρωτη”.
Ντιν-νταν....ντιννννν -ντααααανν!!!καμπάνες χτυπούν....ηλεκτρικές εκκενώσεις φλογίζουν τα εγκεφαλικά μου κύταρα.....
ΤΙΙΙΙ?
Εμένα είπε αυτός ξενέρωτη???,ακόμα αντηχεί η ηχώ της φωνής του στα αυτιά μου!)
και αμέσως δίνω τη παραγγελία μου:άλλη μια hoegaarden και 2 vana tallinn....
.ε,όχι να μας τη πει και ο Λεονάρντο!!!..
.το ένα φέρνει τ' άλλο,ξέρετε τώρα πόσο εύκολα αρχίζει η κατηφόρα, αν κανείς δεν βαδίζει με σύνεση σ' αυτή τη ζωή...
μέσα στα επόμενα 10' βρίσκομαι να ζητάω από την ευγενέστατη εσθονή(και ωραιότατη,μη το ξεχνάμε)4 εσθονικά σφηνάκια...για να τα παρατάξω μπροστά μου στη σειρά και να τα πιω μονοκοπανιά...είναι έθιμο όταν γιορτάζουμε κάτι εξαιρετικό ...της εξηγώ..
ο Λεονάρντο αντιστέκεται,αλλά αυτή είναι μαζί μου...γυναικεία αλληλεγγύη...άκου ξενέρωτη,όσο το σκέφτομαι,τόσο κατεβάζω τα σφηνάκια σαν νερό....
στο πίσω τραπέζι κάποια στιγμή παρατήρησα πως καθόταν ένας κύριος,συμπαθητικό δεν τον λέω,που με κοιτούσε και κάτι έγραφε...
νίκησα δύσκολα τη παρόρμηση μου,να πάω δίπλα του να δω τι γράφει...υποπτεύομαι ακόμα πως ήμουν το αντικείμενο των παρατηρήσεών του.....
και προτίμησα να αλλάξω θέση στο τραπέζι μου,έτσι ώστε να του προσφέρω θέα στη πλάτη μου!

μέτρησα 4 ώρες καθισμένη στην ίδια θέση,δεν μέτρησα πόσα εσθονικά σφηνάκια ήπια,πλήρωσα ένα σκασμό λεφτά..αλλά στη μάχη αυτή βγήκα κερδισμένη...ο Λεονάρντο είναι λιώμα και εγώ θέλω κι άλλα 4 vana tallinn..γιατί έτσι κάνουμε με τον αδελφό μου όταν πάω στο μαγαζί του(αυτά λέω για να πείσω τον Λεονάρντο να πιούμε ένα γύρο ακόμα,αλλά αυτός είναι ανένδοτος¨όχι!!!)

κάποια στιγμή,θα είναι πια 2 τη νύχτα,πρέπει να κουβαλήσω τον ηττημένο Λεονάρντο πίσω στο ξενοδοχείο.(.για να δούμε θα τολμήσει να με αποκαλέσει ξανά ξενέρωτη???).δεν το λες και εύκολη δουλειά για μια απροσανατόλιστη και ελαφρώς (!!!!)ζαλισμένη σαν εμένα..

Ευτυχώς,η θεά τύχη-θα πρέπει να παρακολουθούσε τις επιπόλαιες “λικεροκατανύξεις” μου τόση ώρα- όντος συμπονετική, μου έστειλε έναν από μηχανής θεό ,στο πρόσωπο παρέας με την οποία μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο,σαν οδηγό στον δρόμο προς τα εκεί.
Ο Λεονάρντο κοιμήθηκε αμέσως..εμένα όμως δεν μου κολλάει ύπνος.
Σκέφτομαι όλα όσα είδα και έζησα εδώ...σκέφτομαι πως κάθε ταξίδι έχει τη δύναμη ν'αλλάζει τη ζωή μας....και αποφασίζω πως η δύναμη αυτή δεν έχει να κάνει τόσο με τον χρόνο που μένεις σε κάποιο μέρος,αλλά με την ένταση της εμπειρίας.
Την επομένη ,μετά από μια σύντομη βόλτα στη πόλη, αποχαιρετάμε το Ταλίν.
Όχι όλοι...ένα κομμάτι μου έμεινε για πάντα εκεί....και σε αντάλλαγμα ένα κομμάτι της πόλης ζει στη ψυχή μου!
__________________

[ANEL]

ΡΙΓΑ

ακόμα δεν ξέρω τι είναι αυτό που με απώθησε στη πόλη.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι,ίσως χρωστάω σ΄αυτή και σε μένα μια 2η επίσκεψη!ίσως..
η αίσθηση που μου άφησε η πόλη ήταν μιας αποστερημένης μαγείας μεγαλούπολης.
Ίσως γι αυτό να φταίει η καταρρακτώδης βροχή που είχε πλημμυρίσει τους δρόμους και είχε δημιουργήσει κυκλοφοριακό έμφραγμα...ίσως να φταίω εγώ... ίσως το Ταλλίν που είχε κυριεύσει το μυαλό και τη καρδιά μου...ίσως ακόμα η έλλειψη του Λεονάρντο που προτίμησε να μείνει πίσω και να μη με ακολουθήσει στο νέο μου προορισμό....
το αποτέλεσμα πάντως είναι το ίδιο:η πόλη γεννούσε θλίψη και μια μόνιμη τάση φυγής.στη κυριολεξία δεν με χωρούσε ο τόπος...εκεί θυμήθηκα μετά από πολλά χρόνια τον στίχο του Νικόλα(Ασιμου):...”δεν με χωράει ο τόπος ρε παιδιά..” και εκεί για 1η φορά σε ταξίδι είχα την ανάγκη να μείνω μέσα και ν΄ακούσω μουσική,παρά να βολτάρω στη πόλη!
Δεν ήθελα να δω τίποτα!


Παρόλα αυτά,βγήκα.Ξεκίνησα χωρίς ομπρέλα,κι ας είχα μια στη βαλίτσα.
Περπάτησα στο κέντρο της πόλης πέρασα από το πάρκο που είναι απέναντι απ' το ξενοδοχείο,χάζεψα κτίρια,μαγαζιά,ανθρώπους,τραμ ,έβγαλα φωτογραφίες και κατέληξα ξανά στο πάρκο να περπατάω στη βροχή.
Η πόλη έζησε πολλές γερμανικές κατοχές,ίσως σ'αυτό οφείλεται το γεγονός πως μοιάζει πολύ με γερμανική πόλη.Εγώ θα έλεγα πως η Ρίγα παραπέμπει σε Γερμανία του Μεσοπολέμου...αυτή την αίσθηση μου δίνει και ίσως απ' αυτήν ανατροφοδοτείται η μελαγχολία μου...
δεν είναι η μέρα μου σκέφτομαι και γυρνάω στο ξενοδοχείο ν' ακούσω τελικά μουσική και επιτέλους να χαλαρώσω λίγο.


Η επόμενη μέρα,ξημερώνει ηλιόλουστη.Αυτό βοηθάει κάπως την διάθεση..
τυχαίνει να βρίσκομαι εδώ τις μέρες του εορτασμού των 801(?)χρ. απ' την ίδρυση της πόλης.
Οι Λετονοί έχουν κάθε χρόνο έναν 3μερο εορτασμό γι αυτό,με πολλές και ποικίλες εκδηλώσεις.
Για να πω την αλήθεια,πολλές απ 'αυτές τις εκδηλώσεις μονοπωλούν το ενδιαφέρον μου .
Μ' αρέσει να ανακατεύομαι με τους ανθρώπους που έχουν έρθει στη πόλη από την επαρχία,για να γιορτάσουν αυτό το σ/κ.με βροχή κάνω τη διαδρομή κέντρο-νταούγκαβα,όπου και γίνονται οι περισσότερες εκδηλώσεις,πάνω από 3 φορές τη μέρα..αυτό μ' αρέσει....
παρακολουθώ μια συναυλία συμφωνικής ορχήστρας νέων σε μια πλατεία,όπου πιάνω τον εαυτό μου συγκινημένο, τόσο απ' την απαλή μουσική όσο και απ' το νεαρό της ηλικίας των μουσικών και του μαέστρου(έφηβοι,15-16χρ.).
Πηγαίνοντας προς το ποτάμι,πέφτω πάνω σε μια παρέλαση με αυτοκίνητα αντίκες ,οι οδηγοί των οποίων έχουν φτάσει στη Ρίγα από διάφορα σημεία της χώρας προς χάριν του εορτασμού.
Ο κόσμος που έχει συγκεντρωθεί κατά μήκος των δρόμων,χαιρετάει,χειροκροτεί,φωτογραφίζει..Η βροχή δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν...ούτε και μένα που νιώθω μια παράξενη χαρά που είμαι ανάμεσα τους,ξένη ,άγνωστη και μόνη!
Πρέπει να βιαστώ,αν θέλω να βρω μια καλή θέση στις όχθες του ποταμού Νταούγκαβα,για να παρακολουθήσω τις αεροπορικές επιδείξεις που θ 'αρχίσουν σε λίγο,από πιλότους της αεροπορικής εταιρίας της Λετονίας.Φτάνω αρκετά νωρίς,ο κόσμος είναι ελάχιστος ακόμα...
πάγκοι με λουκάνικα,μπύρες και διάφορα τέτοια έχουν στηθεί σε όλο το μήκος της μιας πλευράς του παραποτάμιου δρόμου .Στην άλλη πλευρά έχουν τοποθετηθεί μεγάλα ξύλινα τραπέζια και παγκάκια.Σχεδόν όλα είναι άδεια ακόμα,οπότε διαλέγω ένα τραπέζι κοντά στο ποτάμι και κάθομαι..βγάζω τα μπλοκάκια μου,παρατηρώ και γράφω..έχω απορροφηθεί τόσο απ'αυτό,που δεν αντιλαμβάνομαι τον τύπο που βρίσκεται δίπλα μου,....ως τη στιγμή που σκύβει στο αυτί μου...
μου έκοψε το αίμα!!!!
ζητάει τσιγάρο...συνέρχομαι απ την έκπληξη και όσο συνειδητοποιώ τι μου λέει,παρατηρώ το πρόσωπό του..και για πρώτη φορά σ' αυτή τη πόλη νιώθω καλά..
Μια απίστευτα φωτεινή αύρα τον τυλίγει και είναι ολόκληρος ένα χαμόγελο,παρά την πολύ άσχημη θέση(από οικονομικής και κοινωνικής πλευράς)που φαίνεται πως βρίσκεται.Τα γαλάζια του μάτια είναι φωτεινά και χαρούμενα...δεν έχει τίποτα και μπορεί να χαμογελάει με τόση καλοσύνη και εγώ που τα έχω όλα είμαι μεσ' στη μουντζούφλα!!!!
ξαφνικά νιώθω χαρούμενη και τον ανταμείβω με όλο το πακέτο τα γκολουάζ!
δεν πιστεύει στα μάτια του!
πόσο καιρό έχω να δω αυτή την έκφραση ευχαρίστησης...,χαράς...,έκπληξης,...ευγνωμοσύνης, ..στο πρόσωπο κάποιου??
Και όλα αυτά για κάτι που φαίνεται τόσο ευτελές και δεδομένο σε μένα!ένα πακέτο τσιγάρα...τόσο μικρό και όμως τόσο μεγάλο!
Με ευχαριστεί,από καρδιάς,το νιώθω, και φεύγει ,για να επιστρέψει σε λίγο αθόρυβα όπως και την πρώτη φορά,και να μου δώσει ένα φιλί στο μάγουλο....σαν παιδί!!
ξαφνικά μου λείπουν τα παιδιά μου,το σχολείο...ευτυχώς ο Σεπτέμβρης είναι κοντά!
Ο κόσμος εν τω μεταξύ έχει πυκνώσει..το ίδιο και τα σύννεφα στον ουρανό...φαίνεται πως έρχεται μπόρα και είναι αβέβαιο αν θα γίνουν ή αν θα μπορέσω να δω τις αεροπορικές επιδείξεις.
Παρόλα αυτά το ρισκάρω,εγώ και εκατοντάδες άλλοι που έχουν ήδη συγκεντρωθεί στη περιοχή.
Τώρα εδώ βλέπεις τα πάντα:οικογένειες με μικρά παιδιά,μεθυσμένους,ρακοσυλλέκτες,υποθέτω και κλεφτρόνια(αν και εγώ δεν είδα κανένα),τουρίστες,γυαλιστερούς λετονούς και λετονές με ύφος λόρδου και λαίδης αντίστοιχα,γιαγιάδες και παππούδες,χωρικούς που προφανώς λόγω σ/κ βρήκαν την ευκαιρία για λίγη διασκέδαση στη πόλη.....
Εντάξει οι επιδείξεις δεν ήταν και κάτι το τόσο φοβερό ως θέαμα,αλλά η όλη φάση μου άρεσε....
και πιο πολύ η γιαγιά μπροστά μου που κάθε φορά που το αεροπλάνο πέταγε από πάνω μας και λίγο χαμηλά,έσκυβε από φόβο νομίζω μην το φάει στο κεφάλι!!
η βραδινή διασκέδαση περιελάμβανε μπύρα συνοδεία λαϊκής ορχήστρας(μια σε κάθε μεγάλο εστιατόριο-μπυραρία) και χάζεμα των ζευγαριών που λικνίζονταν στους ρυθμούς της μουσικής...
απ' όλο αυτό το σκηνικό κρατάω ένα παππού,όπου στη κυριολεξία κοπανιόταν(χόρευε με μανία,δηλ.)για καμιά ώρα....ήταν ντίρλα φυσικά,αλλά αντοχές που τις είχε!!μπράβο του!
Καλό αλλά κουραστικό για τ' αυτάκια μου,έχω ένα θέμα με τα πανηγύρια....
οπότε σειρά έχει το black magic. ωραίο μαγαζί ,καλό και το ποτάκι τους,αλλά μπροστά στο vana
tallinn,δεν λέει..
.άσε που η γκαρσόνα έχει το ξινισμένο ύφος μπάτλερ, του οποίου ,ο πλούσιος αλλά εκκεντρικός αφέντης, καλεί σε δείπνο ρακοσυλλέκτη!
Ώρα να φύγω γι' αλλού,άλλωστε ποτέ δεν είχα σε συμπάθεια τους ξινισμένους μπάτλερ!
Η Ρίγα είναι γεμάτη μπαρ που μένουν ανοικτά ως αργά τη νύχτα,κάπως σαν την Ελλάδα,δηλ.
Σε ένα τέτοιο μπαρ καταλήγω,να χαζεύω δίμετρες , πολύ περιποιημένες και κομψές,λετονές...
τι έκαναν???προς μεγάλη,μπά,τι μεγάλη,τεράστια,έκπληξή μου,προσπαθούσαν,πως να το πω κομψά τώρα αυτό???
ας πω, πως προσπαθούσαν να τραβήξουν το ενδιαφέρον των συνοδών τους ή γενικά των πελατών του μπαρ...αλλά εις μάτην...δεν άντεξα,κάποια στιγμή,βγάζω τη φωτογραφική μηχανή και τραβάω φωτογραφία,έτσι στη ψύχρα,μία μπροστά μου που επί ώρα χορεύει και κουνιέται στον συνοδό της και αυτός ....χαζεύει τον δρόμο,....παίζει με το κινητό του....σημασία πάντως δεν της δίνει!
Μου ήρθε, μα την αλήθεια ,να σηκωθώ και να του δώσω μια ξανάστροφη!
Έσκασε εμένα,απορώ ακόμα, αυτή πως τον άντεχε!
Άντε συγχύστηκα πάλι,καλύτερα να πάω για ύπνο...έτσι κι αλλιώς είναι ήδη αργά και εγώ πτώμα απ'τους ποδαρόδρομους!


Ξέχασα να σας πω πως το ξενοδοχείο μου ήταν κεντρικότατο,πήγαινα παντού με τα πόδια.
Στεγάζεται σε ένα αναπαλαιωμένο κτίριο του 19αι.το οποίο άνηκε στην οικογένεια Φαμπ,κύρια ασχολία της οποίας ήταν το εμπόριο λινού.Επειδή λοιπόν το λινό ερχόταν στη Ρίγα με τρένο απ'τη Ρωσία,η οικογένεια σκάλισε στην πρόσοψη του σπιτιού της ένα τρένο!!!
σε ένα απ'τα δωμάτια της οικίας Φαμπ,μένω και εγώ...
Ευτυχώς και η επόμενη μέρα είναι ηλιόλουστη,έτσι ξεκινάω πάλι τις βόλτες στη πόλη.
Αυτή τη φορά απ΄το πάρκο απέναντι ακριβώς απ'το ξενοδοχείο,όπου για σήμερα έχει παζάρι με παραδοσιακά προϊόντα της περιοχής...και αυτό λόγω εορτασμού για την ίδρυση της πόλης..
μου άρεσε το στήσιμο,έμοιαζε με έκθεση έργων τέχνης περισσότερο παρά με παζάρι...
είχαν υφάσματα,κεραμικά,διάφορα ποτά από φρούτα και φυτά,βότανα και πολλά διαφορετικά ροφήματα από βότανα....
μετά ξανά στον Νταούγκαβα,αν δεν τον δω μια μέρα κάτι θα πάθω..αυτή τη φορά βόλτα στη κεντρική αγορά της πόλης,που απ' όσο άκουσα είναι και η μεγαλύτερη....οι πάγκοι με τα διάφορα προϊόντα κατά μήκος του δρόμου,θυμίζουν τις δικές μας λαϊκές αγορές...Τα κτίρια στα οποία στεγάζονται οι διάφορες αγορές(μέσα στην κεντρική αγορά πάντα) ήταν παλιά αποθήκες για zeppelin.
Οπότε φαντάζεστε το μέγεθος των κτιρίων...
σ' ένα απ' αυτά τα κτίρια ,στεγάζεται η ψαραγορά....πας,πας και βλέπεις μόνο πάγκους με ψάρια!
Τα περισσότερα ήταν άγνωστα σε μένα....αλλά δεν θα λεγα όχι να δοκίμαζα κανένα...
πως όμως???αυτό είναι ένα μείον όταν μένεις σε ξενοδοχείο και όχι σε διαμέρισμα....μια άλλη φορά ίσως..
Στο ποτάμι ξανά και αυτή τη φορά βλέπω το ομοίωμα του Μεγάλου Χριστόφορου,ιδρυτή της πόλης σύμφωνα με τον θρύλο.
Ο θρύλος λέει ,πως στις όχθες του Νταούγκαβα ζούσε ένας περαματάρης(βαρκάρης που η δουλειά του ήταν να περνάει με τη βάρκα του τους ανθρώπους απ'το ποτάμι.)Ενα βράδυ άκουσε κλάμα μωρού.Ο καλός βαρκάρης μάζεψε το μωρό το τάισε και φρόντισε να κοιμηθεί μαζί του ζεστά.Την άλλη μέρα το πρωί το μωρό είχε εξαφανιστεί,αλλά στη θέση του υπήρχε μια κασέλα με χρυσά νομίσματα.Μ' αυτά ο βαρκάρης έχτισε μια πόλη δίπλα στον ποταμό,την Ρίγα!
Το ίδιο απόγευμα ξανά στις όχθες του Νταούγκαβα,για να παρακολουθήσω την συμφωνική ορχήστρα της Ρίγας....
κάτι δεν μου πάει καλά όταν φτάνω....
περίεργος κόσμος τριγύρω,δεν θα έλεγα πως αποτελούν μέρος του κοινού μιας συμφωνικής ορχήστρας....
και αυτή η τσίκνα απ'τα λουκάνικα....όσο πρωτοποριακή και να είναι μια συμφωνική δεν μπορώ με τίποτα να φανταστώ πως θα παίζει Μόσταρντ ή κάτι αντίστοιχο και θα είναι τυλιγμένη στους καπνούς των λουκάνικων που ψήνονται σε υπαίθριους πάγκους!
Ωχ συμφορά μου τι έκανα λάθος πάλι???
ευτυχώς έχω στη τσάντα μου το πρόγραμμα...διαβάζω,η ημερομηνία σωστή...η ώρα σωστή...
φτου!ξαναδιαβάζω....και τότε βλέπω πως δεν λέει πουθενά πως θα παίξει Μότσαρντ ή κάτι τέτοιο....δικό μου αυθαίρετο συμπέρασμα ήταν αυτό!
Το πρόγραμμα το λέει καθαρά:η συμφωνική ορχήστρα της Ρίγα,θα ερμηνεύσει ρετρό επιτυχίες της περιοχής...μέσα στις οποίες και έναν ύμνο στη Ρίγα!!!
καλά να πάθω,να προσέχω άλλη φορά!άκου Μότσαρντ!
Κάτσε τώρα εδώ ήσυχα-'ήσυχα, γίνε καπνιστή σαν τα λουκάνικα,και όταν αρχίσουν να τσούζουν τα μάτια σου και να πονάνε τ' αυτιά σου,φύγε!
Αυτό και έκανα....σιγά-σιγά πέρασα μπροστά-μπροστά,έβγαλα φωτογραφίες την ορχήστρα και κάποιους λαϊκούς τραγουδιστές,δέχτηκα όσα σπρωξίδια μπορούσα ν' αντέξω και έφυγα!!!
Εντάξει δεν παρακολούθησα ένα ανοικτό κονσέρτο κλασσικής μουσικής όπως νόμιζα,αλλά και αυτό ήταν μια εμπειρία!
Τελικά τώρα που τα ξαναθυμήθηκα όλα,δεν ήταν και τόσο άσχημα στη Ρίγα όσο νόμιζα!!!
__________________

[ANEL]

3 πρωτεύουσες για τη Λιθουανία!



Στα σύνορα Λετονίας-Λιθουανίας,το πούλμαν κάνει στάση για να αγοράσει ο οδηγός το σήμα κυκλοφορίας που απαιτείται.Ούτε ο καιρός ούτε το τοπίο έχει αλλάξει...έχει αλλάξει όμως κάτι στην ατμόσφαιρα και σίγουρα η διάθεσή μου!αισθάνομαι σαν να έφυγε ένα βάρος από πάνω μου...ξαφνικά νιώθω ενθουσιασμό και αδημονία γι' αυτή τη χώρα..θέλω να τη περπατήσω,να τη δω,να την γευτώ....
καλό σημάδι αυτό σκέφτομαι!
Απ'τις 3 χώρες που επισκέπτομαι σ' αυτό το ταξίδι,γι αυτήν ξέρω τα λιγότερα....
αισθάνομαι πως βρίσκομαι σε μια σιωπηλή χώρα ...στη χώρα της λήθης,και από μια άποψη δεν πέφτω έξω.
Οχι πως με χαλάει αυτό,μάλλον με αποπλανεί ευχάριστα αυτή η προοπτική!
“ Η λήθη είναι το κυρίαρχο πάθος μας” διακήρυττε ο Γκύ Ντεμπόρ σε επαναστατικές εποχές,και ίσως σε τούτη εδώ τη χώρα να έβρισκε φανατικούς οπαδούς για το ρητορικό αν και ακατανόητο σε μένα τσιτάτο του.
Πρώτος σταθμός το Κάουνας,η 2η μεγαλύτερη πόλη της χώρας και η πρωτεύουσα της ως το 1939.Την εποχή του μεσοπολέμου,αλλά και μετά το τέλος του 2ου παγκ.πολέμου το Κάουνας είναι μεγάλο βιομηχανικό κέντρο της χώρας.Σήμερα είναι μια ήσυχη επαρχιακή πόλη,που προσπαθεί να ζήσει από τον τουρισμό.Ο ποταμός Νέρις διασχίζει τη πόλη η οποία μοιάζει σαν σκηνικό θεάτρου..
Απ'την αρχή νιώθω όμορφα σ΄αυτό το μέρος και πραγματικά θα ήθελα να έχω την ευκαιρία στο μέλλον να περάσω εδώ μερικές ήσυχες μέρες,κάνοντας βόλτες στο ποτάμι και στα κάστρα της.Εδώ νιώθω πως σταματάει ο χρόνος..
Παρεμπιπτόντως να αναφέρω ,πως το Κάουνας αν και απέχει μόνο 85 χιλ.απ΄το Βίλνιους έχει δικό του αεροδρόμιο..γεγονός που με σοκάρισε,αφού η πόλη μου αν και μεγαλύτερη δεν έχει αεροδρόμιο της προκοπής ακόμα!
Ένα όμορφο μέρος με ευγενικούς κατοίκους ,είναι ικανό να σε κάνει να νιώσεις καλά ακόμα και αν μείνεις σ' αυτό λίγες μόνο ώρες...αυτό συνέβη και σε μένα εδώ.Λίγες ώρες ήταν αρκετές ν' απαλλαγώ από άσχημες σκέψεις και αρνητική διάθεση και να δω τον κόσμο από μια πιο θετική πλευρά!
Δεν χάνω ώρα λοιπόν,αρχίζω αμέσως τις βόλτες στη παλιά πόλη,έτσι κι αλλιώς είναι πολύ μικρή,θα τα προλάβω λέω,και πράγματι είδα αρκετά!Η πόλη κλασικά μεσαιωνική,όπως όλες σ' αυτά τα μέρη του πλανήτη.Μόλις απομακρύνομαι ελάχιστα απ΄τη πλατεία του Δημαρχείου,βρίσκομαι να περπατώ μόνη σ΄άδειους δρόμους...αισθάνομαι πως περπατώ σε μια πόλη που οι κάτοικοι της την εγκατέλειψαν ξαφνικά....
βγάζω αρκετές φωτογραφίες και επιστρέφω στη πλατεία η οποία είναι γεμάτη καφέ και εστιατόρια....κατά την γνώμη μου εδώ υπάρχουν τα πιο ατμοσφαιρικά καφέ,τα πιο προσεγμένα εστιατόρια και οι πιο χαμογελαστοί και φιλικοί εργαζόμενοι που είδα σ' αυτό το ταξίδι!
Στην μια πλευρά της πλατείας διακρίνω μια στοά και στο βάθος της ένα μικρό καφέ..αναμφίβολα είναι το σωστό μέρος, σκέφτομαι.Και δεν πέφτω έξω.Πίνοντας έναν ευωδιαστό εσπρέσσο ,απολαμβάνω τον ήλιο της Βαλτικής,που σήμερα είναι στις καλές του!
Ξαναπιάνω τις βόλτες,πέφτω πάνω σε μια γκαλερί και χαζεύω έκθεση φωτογραφίας από κάποιον ντόπιο καλλιτέχνη με ,κατά κύριο λόγο τοπία από τις παραλίες της Βαλτικής ,τα ποτάμια της χώρας και τις ατέλειωτες πεδιάδες της.
Έχω αρκετή ώρα ακόμα,οπότε ανηφορίζω για το κάστρο της πόλης..σοφή απόφαση!
Όλοτο Κάουνας στο πιάτο,με τον Νέρις να κυλάει τα καθαρά νερά του....σαν ζωγραφιά!
Δεν χορταίνω να κοιτάω και να ξανακοιτάω το τοπίο γύρω μου και πέρα όσο φτάνει το μάτι!Και καταλαβαίνω πως ήταν λάθος μου να μην αφιερώσω μια νύχτα μου σε τούτο το μέρος..
Αγκαλιάζω νοερά όλη τη πόλη και συνεχίζω το ταξίδι μου προς Βίλνιους που είναι άλλωστε και ο προορισμός μου.
Ο καιρός συνεπής στην κυκλοθυμική του στάση,χαλάει..πάλι συννεφιά...,ξανά βροχή..., σιγά μη σκάσω!μου αρέσει και η βροχή!!!αν δε,είναι απλώς ψιχάλα ,αποτελεί ευκαιρία για μια, διαφορετικής ματιάς ,περιήγηση...
Έτσι,αφήνω το εντυπωσιακό μου δωμάτιο γρήγορα,αφού υποσχεθώ να γυρίσω νωρίς το βράδυ σαν καλό κορίτσι....
όχι πως αν είχα άλλου είδους σχέδια έπαιζε να τα πραγματοποιήσω στο Βίλνιους,αλλά εγώ δεν το ξέρω αυτό ακόμα....το ανακαλύπτω γρήγορα το ίδιο βράδυ..το Βίλνιους δεν είναι μέρος για “κακά” παιδιά...12.00μμ όλα έχουν κλείσει...Θυμάστε στο παραμύθι της Σταχτοπούτας...τι είπε η καλή νεράιδα??? “μόλις το ρολόι του τοίχου χτυπήσει μεσάνυχτα,τα μάγια θα λυθούν”..
ε,κάπως έτσι γίνεται και στο Βίλνιους...τα μεσάνυχτα βρίσκουν όλα τα μαγαζιά ερμητικά κλειστά!!!
και νωρίτερα πάντως,που είναι ανοικτά,μη φανταστείτε και καμιά τρελή διασκέδαση.....
Μετά τις 10 το βράδυ κυκλοφορούν βασικά οι λιγοστοί επισκέπτες της πόλης,άντε και στο τσακίρ κέφι του Σαββατόβραδου και τίποτα νεαροί ,κυρίως φοιτητές..
γιατί το Βίλνιους μπορεί να μην έχει νυκτερινή ζωή,έχει όμως φοιτητές...
τώρα γιατί εγώ αυτά τα 2 τα έχω λίγο πολύ ταυτισμένα στο μυαλό μου,δεν ξέρω να σας πω...ακόμα το ψάχνω!
Δεν με χαλάει καθόλου η ηρεμία του μέρους..αντίθετα είναι μάλλον ότι χρειάζομαι...
απολαμβάνω τις μοναχικές διαδρομές σε μισοφωτισμένα σοκάκια,χάνομαι σε γειτονιές του κέντρου νιώθοντας απόλυτη ασφάλεια και καταλήγω δίχως αναβρασμούς στο υπέροχο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου,ακριβώς στην ώρα μου!

Uzupis ή break on through to the other side...γνωστή σε μας σαν η συνοικία των καλλιτεχνών.


uzupis σημαίνει στην άλλη πλευρά....
του ποταμού,αν δεχτούμε το όνομα με την κυριολεκτική σημασία της λέξης,αφού η περιοχή βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του ποταμού ,απ' αυτή της παλιάς πόλης.
Ή “του ποταμού”,αν δεχτούμε την μεταφορική έννοια της λέξης,αφού πρόκειται για την περιοχή την οποία, μια εναλλακτική κοινότητα καλλιτεχνών το 1997, ανακήρυξε “Αυτόνομη Δημοκρατία του uzupis”.
Την Αυτόνομη Δημοκρατία του Uzypis,ξεκινάω να γνωρίσω σήμερα.
Απ'την παλιά πόλη κατευθύνομαι προς το ποτάμι,που στην πραγματικότητα είναι ένα κανάλι που διασχίζει και αυτό τη πόλη.Μόλις απομακρύνομαι απ' τη παλιά πόλη,η εικόνα βαθμιαία αλλάζει.Οι δρόμοι είναι σχεδόν έρημοι και τα κτίρια παλιά με τα σημάδια του χρόνου και της φθοράς φανερά πάνω τους.φτάνω στη γέφυρα που ενώνει τις δυό πλευρές της πόλης και βλέπω τα κιγκλιδώματα της γεμάτα λουκέτα αγάπης..
Σε ελάχιστα λεπτά βρίσκομαι στην είσοδο του uzupis, και αντικρίζω στον τοίχο 8 πινακίδες στη σειρά,οι οποίες αναγράφουν σε ισάριθμες γλώσσες τα ελάχιστα και συνοπτικά άρθρα του Συντάγματος της Αυτόνομης Δημοκρατίας τους.Απλά,έτσι απλά!!
Περιπλανιέμαι για λίγο στους στενούς δρόμους της συνοικίας..Τα κτίρια είναι σαφώς πολύ πιο φτωχικά και παραμελημένα απ' αυτά του ιστορικού κέντρου,αλλά όχι όλα .Υπάρχουν και μερικά, καλοδιατηρημένα που μου δίνουν την εντύπωση πως ανήκουν σε πιο πλούσιους αυτόνομους-εναλλακτικούς απ΄ότι τα άλλα,τα φτωχικά...
Παρόλα αυτά η περιοχή έχει ένα διαφορετικό χρώμα,ένα κάτι σε σχέση με όσα έχω δει ως τώρα.Στη κεντρική πλατεία υπάρχει το άγαλμα ενός αγγέλου που παίζει τρομπέτα.
Στέκομαι να το φωτογραφίσω και αυτό..πάω από δω,πάω από εκεί,μέχρι να βρω μια γωνία κατάλληλη για φωτογραφία....με ψιλοδυσκολεύει ο άγγελος..είναι πολύ ψηλό το άγαλμα..αν πάω κοντά δεν χωράει ολόκληρο στο κάδρο...αν πάω μακριά δεν φαίνεται καλά....
τελικά κάτι πετυχαίνω...και εδώ κάτω απ΄το ψηλό άγαλμα ενός αγγέλου μέλλει να μάθω πως το uzupis ξεκίνησε μεν σαν εναλλακτική κοινότητα σε μια υποβαθμισμένη συνοικία της πόλης,μα κατέληξε να είναι απ'τα πιο σικ μέρη για κατοικία στις μέρες μας.
Εντούτοις,οι κάτοικοί του γιορτάζουν ακόμα κάθε Πρωταπριλιά(τυχαίο??)την ανεξαρτησία τους.
Α,και ο άγγελος ποιος είναι,ρωτάω η άσχετη...περιμένοντας μια απάντηση του τύπου,πχ. Ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ..κάποιος τέλος πάντων.Αμ δε,ο άγγελος δεν έχει καμιά σχέση με τη θρησκεία(μα να μη το σκεφτώ...αφού μου λέει Αυτόνομη Δημοκρατία...δεν καταλαβαίνω???)
Ο άγγελος απλά συμβολίζει την αναγέννηση και την καλλιτεχνική ελευθερία....
Λέω να κάνω καμιά βόλτα ακόμα στη γειτονιά των αυτόνομων,μπαίνω-βγαίνω σε σοκάκια...δεν ξέρω πως καταλήγω σε ένα ύψωμα στο οποίο υπάρχουν απομεινάρια κάποιου παλιού κάστρου και ένα καφέ με θέα τη πόλη...στέκομαι λίγο εκεί.Αφήνω τη ματιά μου να περιπλανηθεί στο τοπίο και το μυαλό μου ν' αδειάσει από κάθε σκέψη...
δεν υπάρχουν πρέπει και μη εδώ.Είμαι εγώ και το τοπίο.Δεν θ' άλλαζε και τίποτα αν ήμουν εγώ και ένας πίνακας ζωγραφικής...ίσως Mονέ...αφήνεις τον εαυτό σου να γίνει ένα με το μέρος και ξαφνικά νιώθεις ανάλαφρος,σαν να ξεφορτώθηκες κάποιο βαρύ φορτίο....
Nαι,τώρα είναι ώρα να φύγω από εδώ...
Aς ψάξω,που θα μου πάει κάποια στιγμή θα βρω τον δρόμο για το Πανεπιστήμιο της πόλης...
__________________

[ANEL]

Βέβαια ,εγώ τώρα θα έπρεπε να είμαι σε ένα λεωφορείο με προορισμό το Τρακάι(την 3η πρωτεύουσα στην ιστορία της Λιθουανίας),αλλά η μοίρα αποφάσισε αλλιώς..έτσι υποτάσσομαι και αρχίζω να ψάχνω τον δρόμο για το Πανεπιστήμιο,βαδίζοντας στο ψιλόβροχο...

Το Πανεπιστήμιο στο Βίλνιους,είναι στο κέντρο της πόλης και αποτελείται από κτίρια διαφορετικού ρυθμού,ανάλογα με την εποχή που κτίστηκε το καθένα.Παρότι στον χώρο αυτό συνυπάρχουν αρχιτεκτονικοί ρυθμοί όπως μπαρόκ,αναγεννησιακός,κλασσικός κτλ.το σύνολο είναι αρμονικό.Και στο χώρο του Πανεπιστημίου επικρατεί αυτή η ήσυχη ηρεμία που διακατέχει όλη τη πόλη...το εσωτερικό των σχολών που βλέπω είναι απλό και αρκετά παραμελημένο..οι αίθουσες είναι μικρές και χαμηλοτάβανες..μου θυμίζει σχολείο στην επαρχία περισσότερο,παρά πανεπιστήμιο.Αυτό όμως δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα,κάτι που λείπει στα δικά μας “μοντέρνα” κτίρια...Υπάρχει μια ζεστασιά στο χώρο,κάτι όμορφο και καθαρό...κάτι που μου θυμίζει τον Λεονάρντο και την καθαρή αγάπη για τη γνώση άλλων εποχών!
Στη φιλοσοφική σχολή οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με τοιχογραφίες που αναπαριστούν μυθολογικά θέματα κυρίως ελληνικά και ιταλικά.
Κυρίαρχη θέση έχουν οι μούσες από την Ελληνική μυθολογία!!Αυτό αποτελεί ευχάριστο ξάφνιασμα για μένα..!
Οι διάδρομοι ανάμεσα στα κτίρια με τις εσωτερικές αυλές με μπερδεύουν λίγο,αλλά τελικά βρίσκω τον δρόμο προς τη βιβλιοθήκη...αξίζει να σημειωθεί εδώ πως από κάποια στιγμή και έπειτα φαίνεται να είμαι το μόνο ζωντανό πλάσμα στον χώρο...όσο περιπλανώμαι δεν βλέπω ψυχή γύρω..πράγμα που δεν μου είναι δυσάρεστο!
Το εξωτερικό δεν είναι τίποτα εντυπωσιακό,αλλά μέσα σ'αυτό το κτίριο υπάρχουν εκατομμύρια βιβλία,ανάμεσα στα οποία βρίσκονται αρκετά σπάνια χειρόγραφα και χάρτες!
Για χάρη τους κάνω την βόλτα ως εδώ,αλλά είμαι μάλλον άτυχη.Προς μεγάλη μου απογοήτευση η βιβλιοθήκη είναι κλειστή και εγώ πρέπει να φύγω χωρίς να ρίξω ούτε μια ματιά σ' όλα αυτά!
Η ώρα περνάει απίστευτα γρήγορα,ο καιρός είναι πάλι στις καλές του,που σημαίνει πως τώρα ο ήλιος καίει και το κοντομάνικο είναι υπεραρκετό(μια καμπαρντίνα ή κάτι ανάλογο είναι πάντα απαραίτητα..ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κρυώσει ο καιρός).
Φεύγω απ΄τη ησυχία του πανεπιστημίου και κατευθύνομαι ξανά στη παλιά πόλη.Στη πιο κεντρική πλατεία,διαλέγω ένα μικρό μπιστρό και τσιμπάω κάτι συνοδεία μιας μπύρας...εδώ έχει αρκετούς τουρίστες που κάνουν βόλτα στα μαγαζιά με τα αναμνηστικά(παραδόξως τα πιο ακριβά αναμνηστικά τα βρήκα εδώ),ή απολαμβάνουν το φαγητό και τη μπύρα τους όπως εγώ.
Απέναντι μου καθισμένη οκλαδόν στο πεζοδρόμιο είναι μια νεαρή..έχει στήσει τα καβαλέτα της ,έχει επιστρατεύσει χρώματα και πινέλα...είναι πολύ απορροφημένη στη τέχνη της...μια όμορφη εικόνα στο ιστορικό κέντρο του Βίλνιους!
Σειρά έχει μια επίσκεψη στον ρώσικο Ναό του Αγ.Νικολάου,ελάχιστα βήματα πιο κάτω απ΄τη πλατεία..η ρωσίδα μέσα στον Ναό,δεν μ' αφήνει να προχωρήσω προς το εσωτερικό και να πλησιάσω τις εικόνες..ποτέ δεν κατάλαβα γιατί.
Πάντως, συμμορφώνομαι με τις αγριεμένες της υποδείξεις και δεν προχωράω...Κάθομαι ήσυχα-ήσυχα σ' ένα στασίδι δίπλα στην είσοδο αγνοώντας το τσαντισμένο της ύφος και μη δίνοντας σημασία στα ρώσικα που "εκτόξευε" μέσα απ'τα δόντια της!
Κάποια στιγμή αποφασίζω να της κάνω το χατίρι και να φύγω,χαιρετώντας την ευγενικά στα αγγλικά και στα ελληνικά!!!
στη συνέχεια γλυκό σε πεζόδρομο γεμάτο καφέ -ζαχαροπλαστεία,πάντα στο ιστορικό κέντρο...
και εδώ, κλασσικά , πέφτω πάνω σε ελληνικό μαγαζί,αυτή τη φορά ζαχαροπλαστείο!..με μπακλαβά,γαλακτομπούρεκο και άλλα παραδοσιακά μας γλυκά..
φυσικά οι γκαρσόνες Λιθουανές,δεν ξέρουν ούτε λέξη ελληνικά,τους μιλάω ελληνικά και με κοιτούν σαν εξωγήινη!!ίσως ούτε και που πέφτει αυτή η χώρα!!έχει πλάκα όμως!!
τελικά όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις και έναν Ελληνα από κάτω!!
γλυκό ,δεν λέει να δοκιμάσω από εδώ,οπότε γραμμή για το ακριβώς απέναντι ζαχαροπλαστείο. Λιθουανικό γλυκό,που το σερβίρουν σε ποτηράκι και είναι παχύρρευστο,κάτι σαν λιωμένη κουβερτούρα και τρώγεται με κουταλάκι...
πολύ γλυκό για τα γούστα μου,τόσο αυτό όσο και τα ευφάνταστα σε σχήμα σοκολατάκια ,αλλά νόστιμα!
Το βράδυ,ανακαλύπτω πολύ κοντά στο ξενοδοχείο ένα ιταλικό μπαρ...σερβίρει αποκλειστικά ιταλικό κρασί το οποίο πίνεις ακούγοντας τζαζ..είναι καλά για να τελειώσει κανείς ευχάριστα και ζεστά τη βραδιά του στη πόλη!
Γυρίζω στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μου με μια αίσθηση πληρότητας...νιώθω πως έζησα όσα έπρεπε να ζήσω,πως είδα ότι προοριζόταν να δω...νιώθω γεμάτη και ευγνώμων..στο σύμπαν που με οδήγησε εδώ..

Την επόμενη μέρα,το ταξίδι στη Βαλτική τελειώνει...το πρόγραμμα έχει επιστροφή αεροπορικώς από Βίλνιους..το αεροδρόμιο φιλοξενείται σε ένα κτίριο δια χειρός Στάλιν...το είχε σχεδιάσει ο ίδιος απ΄όσο λέγεται και το βρίσκω αρκετά ιδιαίτερο γι' αεροδρόμιο.
Βρίσκομαι μπροστά σ' ένα αναγεννησιακού ρυθμού κτίριο,που μοιάζει πιο πολύ με μουσείο παρά με αεροδρόμιο...αυτό σε συνδυασμό με τον καλό καιρό με ενθουσιάζει!!
Εκμεταλλεύομαι τον χρόνο που έχω από την παράδοση της αποσκευής μου ως τη πτήση και αρχίζω την εξερεύνηση.Ακριβώς έξω απ΄το αεροδρόμιο υπάρχει στεγασμένος χώρος για καπνιστές(με παγκάκια και τασάκια)...μετά το απαραίτητο τσιγαράκι,παίρνω ανάποδα τον φιδωτό δρόμο που ακολουθούν τα αμάξια για να πάνε στο υπόγειο πάρκινγκ και βγαίνω έξω στη κεντρική είσοδο του αεροδρομίου.Το φωτογραφίζω και ακολουθώ τον σκεπαστό διάδρομο(απέναντι ακριβώς απ΄την κεντρική είσοδο),ο οποίος καταλήγει στον σταθμό του τρένου που συνδέει το αεροδρόμιο με το κέντρο της πόλης..
Αποχαιρετώ με μια ματιά το Βίλνιους...με τις καλύτερες αναμνήσεις και με την ελπίδα να επιστρέψω εδώ σύντομα!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ


αν έδινα ένα όνομα σε κάθε πόλη,το Ταλίν θα το ονόμαζα δίχως αμφιβολία “παραμύθι”.
Τη Ρίγα “εφήμερο” και το Βίλνιους “ήρεμη δύναμη”.
__________________