Κάπου το βρήκα (αυτό το υπέροχο forum) και μπήκα. Μμμμμ ταξίδια, δλδ ή ζωή μου. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω αλλά και να συζητάω για ταξίδια. Βλέποντας τα Thred με USA και Canada και τις περιγραφές των ταξιδευτών, ξύπνησαν όλες αυτές οι ωραίες αναμνήσεις και θα ήθελα να σας διηγηθώ μερικά ταξίδια μου στις ΗΠΑ και στον Καναδά.
Για ΗΠΑ δεν ψηνόμουνα γιατί με ενοχλούσε το θέμα visa. Φίλοι μου που είχαν πάει μου έλεγαν διάφορα (τα περισσότερα καλά) αλλά και πολλοί συγγενείς μου που μένουν εκεί με καλούσαν τακτικά. Το πήρα απόφαση λοιπόν και έριξα τα μούτρα μου και αιτήθηκα Visa. Ο σχεδιασμός του ταξιδιού είχε αρχίσει νωρίτερα βέβαια και ήταν, παρά τις ενστάσεις τις γυναίκας μου, ανεξάρτητο και όχι οργανωμένο με γκρούπ. Το σχέδιο λοιπόν έλεγε Αθήνα-Ατλάντα-Λας Βέγκας. Στο Las Vegas θα καθόμαστε 3 νύχτες και κατόπιν θα πηγαίναμε για 4 νύκτες στο Los Angeles. Εννοείται ότι από Las Vegas θα νοικιάζαμε αυτοκίνητο γιατί ήθελα να διασχίσω την χώρα από Δύση και να καταλήξω ανατολικά στην Νέα Υόρκη. Ξεκινήσαμε λοιπόν από το Ελ Βενιζέλο αρχές Αυγούστου του 2007 με την Delta και μετά από αρκετές ώρες (11+κάτι αν θυμάμαι καλά) φτάσαμε στην Atlanda. Η αναμονή που είχαμε προγραμματίσει ήταν δίωρη με αποτέλεσμα να χάσουμε την πτήση μας για Las Vegas μιας και οι διαδικασίες για την Visa κράτησαν πολύ περισσότερο από ότι πιστεύαμε. Το αεροδρόμιο και οι ουρές στην TSA χαοτικά. Τελικά φύγαμε με 3 επιπλέον ώρες καθυστέρηση με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο Las Vegas αργά το βράδυ. Αυτό τελικά μας βγήκε σε καλό (παρά την κούραση και το jet lag) γιατί το να πρωτοβλέπεις το Las Vegas το βράδυ είναι μοναδική εμπειρία. Ίσως αυτή η νυκτερινή οπτική πρώτη ματιά ήταν και η πρώτη αιτία που άλλαξε γνώμη και η γυναίκα μου για αυτή την πόλη που μου την έλεγε Βλαχοαμερικανιά κλπ κλπ ωραία κοσμητικά, όταν στον σχεδιασμό του ταξιδιού επέμενα να πάμε πρώτα εκεί.
Υπάρχει μια διαφορετική λογική παραλαβής των αποσκευών, έτσι φτάνοντας στο terminal μπαίνεις σε τραίνο του αεροδρομίου που μετά από αρκετή απόσταση σε πάει στον χώρο παραλαβής των αποσκευών. Είναι μια διαδικασία που κρατάει 30-35 λεπτά. Κατόπιν βγαίνεις έξω από τα κτήρια του αεροδρομίου (καπνίζεις και ένα τσιγάρο μετά από 22 ώρες σχεδόν ατσιγαρίας) και επιβιβάζεσαι στο λεωφορείο που σε μεταφέρει στα γραφεία ενοικιάσεως των αυτοκινήτων. Η απόσταση είναι περίπου 5 χιλιόμετρα και φτάνοντας αντιμετωπίζεις άλλες ουρές (παρά το προχωρημένο της ώρας) από τουρίστες, στην πλειοψηφία τους Αμερικάνοι που περιμένουν στην Avis για να πάρουν αυτοκίνητο. Επιτέλους μετά από αρκετή ώρα και έναν ωραιότατο τσακωμό με την υπάλληλο καθότι ήθελε εκτός από το Διεθνές και το Εθνικό δίπλωμα οδήγησης που εμείς θεωρήσαμε περιττό να έχουμε μαζί μας πήραμε το αυτοκίνητο, με το δίπλωμα της κόρης μου, βεντουζάραμε το GPS, κάναμε τις ρυθμίσεις, βάλαμε τον προορισμό μας, Tropicana Hotel και ξεκινήσαμε.
Μπήκαμε στην πόλη, η οποία είναι κολλητά με το αεροδρόμιο από την πλευρά του Luxor και ως δια μαγείας με την πρώτη ματιά μας έφυγε η κούραση και η νύστα. Περάσαμε το ξενοδοχείο, το GPS έλεγε για σχεδιασμό νέας πορείας και στρίψτε δεξιά, και συνεχίσαμε σε όλη την Las Vegas Boulevard ή αλλιώς το Strip. Το σαγόνι μας κρέμασε και οδηγώντας χαλαρά χαζεύαμε σαν τους μπουρτζόβλαχους όλες αυτές τις εικόνες, που μπορεί να τις έχουμε χαζέψει στις ταινίες, αλλά το ζωντανό είναι άλλο πράμα ρε παιδί μου.
(Συνεχίζεται)
