15 χρόνια...15 χρόνια δεν είχα επισκεφτεί την πατρίδα μου,τη χώρα που πέρασε πολλά δεινά και κατάφερε να ξεπεράσει τις δυσκολίες.2 Αυγούστου κι εγώ ''πετάω'' για Αρμενία και πιο συγκεκριμένα για Ερεβάν,την πανέμορφη πρωτεύουσα.Η πτήση διήρκησε 2,5 ώρες,μα εμένα μου φάνηκε αιώνας...Όλο και πιο κοντά βρισκόμασταν στην Αρμενία και,αν και παράλογο,όλο μου φαίνονταν γνώριμα.Οι πεδιάδες,τα χωριά και η υπέρτατη συγκίνηση:Το Αραράτ!Το ''εθνικό'' μας βουνό,που μας κάνει,για μία ακόμη φορά,περήφανους.Το χιόνι είχε ''ντύσει'' την κορυφή και το έκανε τόσο όμορφο που ήταν αδύνατο να αντισταθεί κανείς.Προσγειωθήκαμε και ένιωθα ήδη το χώμα που με καλούσε,τους ανθρώπους που με έκαναν να αισθανθώ ότι είμαι Αρμένισσα.Η συνάντηση με τους συγγενείς μου ήταν άκρως συγκινητική και δε πρόκειται να σβηστεί ποτέ από την μνήμη μου.Κυλούσαν,λοιπόν,οι μέρες και το κλίμα όλο και περισσοτέρο μου φαινόταν οικείο.Τόποι μαγικοί,εκκλησίες ονειρικές...Το πρώτο αξιοθέατο που είδα ήταν η 'Οπερα.Μαγευτική και μεγαλειώδης η παρουσία της που κέντριζε την προσοχή οποιουδήποτε περαστικού.Λίγο παρακάτω,βρίσκεται το Κασκάντ.Σκάλες που μοιάζουν ατελείωτες σε οδηγούν στο πιο ψηλό σημείο κι από κει η θέαση της πόλης είναι,χωρίς υπερβολές,απίστευτη.Μπροστά σου απλώνεται το Ερεβάν κι εσύ απολαμβάνεις το κάθε της σημείο,την κάθε ομορφιά της.Λουλούδια και κήποι συνθέτουν έναν μικρό παράδεισο.Η αγκαλιά της φύσης είναι ίσως,μετά της μητέρας,η καλύτερη και η πιο ειρηνική,αν το θέλετε.Μια εκδρομή,επομένως,ήταν ό,τι ζητά μια ψυχή για να γαληνέψει.Όσο περνούσαν οι μέρες,τόσο πιο όμορφα μου φαίνονταν όλα.Λίγες μέρες πριν την επιστροφή,επισκεπτήκαμε το Ετσμιατζίν,που είναι ο χώρος οπου κατέβηκε για πρώτη φορά ο Χριστός.Ένα χωριό που η ζωή του στηρίζεται στις εκκλησίες.Το αποκορύφωμα,το στολίδι,όπως συνηθίζουν να λένε οι συμπατριώτες μου,αποτελεί η πλατεία.Το θέαμα που αντίκρυσα,ομολογουμένως,με είχε αφήσει άναυδη και άκρως ενθουσιασμένη.Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται ένα μεγάλο συντριβάνι που έχει κάτι πολύ ξεχωριστό.Το νερό ΄΄χόρευε΄΄υπό τους ρυθμους των διάφορων μελωδιών.Λυκνίζονταν τόσο μαγευτικά,λες και ήταν υπέροχες χορεύτριες.Τα φώτα έδιναν άλλο τόνο κι εκείνες γίνονταν πιο όμορφες.Το σκηνικό ήταν παραμυθένιο και αδυνατώ να προσδιορίσω το μέγεθος της ανείπωτης εκείνης ομορφιάς που με εξέπληξε.Το ταξίδι μου τελειώνει εδώ…μα αρχίζουν πολλά περισσότερα ταξίδια..ταξίδια ζωής..Αρμενία-το χώμα μου!
