Που βρισκεται ο Δημητρης τωρα?Περού, Huancayo, 1 Νοεμβρίου 2010
Η πρώτη μέρα του Νοέμβρη, σε όλης τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, είναι αφιερωμένη στους νεκρούς. Dia de los muertes, κάτι σαν τα δικά μας ψυχοσάββατα, μόνο που σε αυτή την Ηπειρο, η Ημέρα των Νεκρών γιορτάζεται μόνο μια φορά το χρόνο.
Είναι ίσως από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές των λατινοαμερικάνων. Ξαφνικά τα νεκροταφεία τους μετατρέπονται σε πολύχρωμες φιέστες με χιλιάδες κόσμου να περιφέρεται ανάμεσα στα μνήματα, να στολίζουν με λουλούδια και πολύχρωμες σερπαντίνες τους τάφους, όλοι οι συγγενείς με τα φαγητά και τα ποτά τους να στρογγυλοκάθονται δίπλα στους νεκρούς τους και να τρώνε μαζί τους. Πλανόδιοι οργανοπαίκτες, ασταμάτητα, δίνουν το ρυθμό της μέρας με νότες που φτάνουν μέχρι τον ουρανό και ξυπνάνε αγγέλους. Μια μύηση με τους νεκρούς, η απόλυτη ταύτιση δύο κόσμων σε μια συχνότητα. Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι δεν φοβούνται τον θάνατο, αλλά τον αποδέχονται στη ζωή τους.
Την πρώτη φορά που βρέθηκα σε μια τέτοια γιορτή, ήταν στο Μεξικό. Δυστυχώς δεν είχα μαζί μου ούτε φωτογραφική μηχανή, ούτε κάμερα. Κράτησα όλες τις εικόνες για μένα. Είναι η πιο σημαντική γιορτή στο Μεξικό και η πιο πλήρης σε εικόνες, χρώματα, γεύσεις και αρώματα αλλά κυρίως σε συναισθήματα. Στιγμές που ανασταίνουν κάθε νεκρό…
Είχα υποσχεθεί ότι την επόμενη φορά θα έκανα μια σχετική αναφορά, βρισκόμουν κάπου στη Χιλή, αλλά πάλι δεν τα κατάφερα να την μοιραστώ μαζί σας.
Σήμερα βρέθηκα στο Χουανκάγιο, η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Περού, κάπου στο κέντρο της χώρας, σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 4.000 μέτρα. Τα νεκροταφεία της πόλης βρίσκονται σχεδόν στο κέντρο και είναι από τα παλαιότερα της χώρας. Χιλιάδες οι νεκροί που είναι στοιβαγμένοι σε ιδιότυπες πολυκατοικίες έως και δέκα ορόφων. Αιώνια «διαμερίσματα» που ίσα χωρούν τα φέρετρα και μια τζαμαρία απέξω που θυμίζει στους ζωντανούς ποιος αναπαύεται που…
Οι «νεκρόπολις» όπως λένε τα κοιμητήρια σε όλη τη Λατινική Αμερική θυμίζουν μινιατούρες πόλεων. Εντυπωσιακότερο νεκροταφείο είναι αυτό στο Μπουένος Αίρες. Ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα υπήρχαν στοιβαγμένοι σε ορόφους οι σωροί των νεκρών. Ζωή και αυτή, να είμαστε αναγκασμένοι ακόμα και στο θάνατο να «μένουμε» διαμερίσματα…
Σε μερικά μνήματα μπορείς να διακρίνεις και το φέρετρο, στο ύψος των ματιών σου. Σε άλλα πρέπει να ανέβεις με σκάλα και κάποια είναι υπόγεια.
Πρέπει σήμερα από τα νεκροταφεία να πέρασε στη διάρκεια της μέρες τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός της πόλης. Κάπου μισό εκατομμύριο παιδιά, γονείς, ηλικιωμένοι, μάνες, γιαγιάδες και εγγόνια. Ολοι με τα ταπεράκια τους, τις ανθοδέσμες τους, άλλοι διάβαζαν ακόμη και τις εφημερίδες με τα νέα, οι μουσικοί έδιναν το ρεσιτάλ τους με τους πιο παράφωνους να κάνουν τα τρίζουν τα κόκαλα των νεκρών.
Εχω ετοιμάσει και ένα βίντεο. Προσπαθώ να το ανεβάσω, αλλά η σύνδεση είναι αργή. Σε πρώτη φάση έχω βάλει την ιστορία και τις φωτογραφίες και ελπίζω να καταφέρω να βάλω και το βίντεο. Σας το οφείλω, το είχα υποσχεθεί.
Το ταξίδι συνεχίζεται,
πάρε ένα σάκο κι έλα. . . ... συνεχίζεται εδω
http://www.godimitris.gr/
