Διδακτικές ιστορίες

[palaiohelen]

Ένας καθηγητής Βιολογίας εξηγούσε στους μαθητές του πώς μια κάμπια γίνεται πεταλούδα.Τους είπε λοιπόν ότι, κατά τις επόμενες δύο ώρες, η πεταλούδα θα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι και αφού τόνισε ότι κανείς δεν πρέπει να τη βοηθήσει, έφυγε.
Οι μαθητές περίμεναν και κάποια στιγμή άρχισε η διαδικασία.

Η πεταλούδα προσπαθούσε να βγει από το κουκούλι, όταν ένας από τους μαθητές τη λυπήθηκε και αποφάσισε να τη βοηθήσει παρά τις ρητές εντολές του καθηγητή.

Έσπασε λοιπόν το κουκούλι και η πεταλούδα, η οποία δεν χρειαζόταν πια να καταβάλει καμία προσπάθεια, λίγο αργότερα πέθανε.
Όταν επέστρεψε ο καθηγητής και του είπαν τι είχε συμβεί, εξήγησε στον μαθητή ότι, στην πραγματικότητα, βοηθώντας την πεταλούδα, τη σκότωσε, γιατί, σύμφωνα με τον νόμο της φύσης, η προσπάθεια της πεταλούδας να βγει από το κουκούλι τη βοηθά να δυναμώσει τα φτερά της.
Ο μαθητής της στέρησε την προσπάθεια και έτσι, η πεταλούδα πέθανε.
Ας εφαρμόσουμε την ίδια αρχή και στη ζωή μας, σύμφωνα με την οποία τίποτα αξιόλογο δεν κατακτάται χωρίς προσπάθεια.

[dk]

Ο Χότζας, ο φτωχός και η κατσίκα

Ένας φτωχός μεροκαματιάρης...μόλις γεννήθηκε το δεύτερο παιδί του, πάει στον Χότζα, του εκθέτει το πρόβλημά του και ζητάει λύση γιατί δεν χωράει πλέον στο ένα και μοναδικό δωματιάκι όλη η οικογένεια.

-Κατσίκα έχεις; τον ρωτά ο Χότζας.
-Έχω, απαντά ο φτωχός.
-Βάλ' την κι αυτή στο δωμάτιο.
-Μα εδώ δε χωράμε οι τέσσερις.
-Κάνε αυτό που σου λέω.

Περνάνε οι μέρες, ξαναπάει ο φτωχός στο Χότζα.

-Έκανα ό,τι μου είπες, αλλά η κατάσταση έγινε χειρότερη.
-Γελάδα έχεις;
-Έχω.
-Βάλ' την κι αυτήν μέσα.
-Μα, είναι και η κατσίκα μέσα, δε χωράμε.
-Κάνε ό,τι σου λέω.

Περνά ο καιρός, ξανά στον Χότζα ο φτωχός.

Είμαι απελπισμένος. Δεν μπορούμε ούτε να κουνηθούμε του λέει και για να μην τα πολυλογούμε, ο Χότζας τον συμβούλεψε να βάλει μέσα και το σκύλο...και αυτός ο διάλογος συνεχιζόταν, μέχρι που τελικά όλα τα κατοικίδια στριμώχτηκαν μέσα στο ένα δωμάτιο.

Πάει πια τρελαμένος ο φτωχός στο Χότζα.

-Όχι μόνο δε βελτιώθηκε η κατάσταση, αλλά τώρα πια κινδυνεύουμε έτσι που είμαστε ο ένας πάνω στον άλλο.
-Βγάλε έξω την κατσίκα, απαντά ο Χότζας.

Λίγες μέρες αργότερα, καθώς έκανε τη βόλτα του στο μαχαλά, ο Χότζας συναντά το φτωχό.

-Έκανες ό,τι σου είπα; Τι έγινε;
-Να σ' έχει ο Αλλάχ καλά. Μόλις έβγαλα την κατσίκα, ανασάναμε!

[palaiohelen]

Το κόκκινο κουμπί

Βλέπουμε ένα νιόπαντρο ζευγάρι πολύ ερωτευμένο που όμως του λείπει η οικονομική άνεση για να ολοκληρώσει την ευτυχία του. Μια μέρα χτυπά η πόρτα και ένας αλλόκοτος άντρας τους προσφέρει ένα κουτί που έχει επάνω ένα κόκκινο κουμπί.
-Αν πατήσετε αυτό το κουμπί, λέει ο άντρας, θα γίνετε πολύ πλούσιοι και κάποιος που δε γνωρίζετε θα χάσει τη ζωή του.
Ο άντρας φεύγει κι αφήνει πίσω του το ζευγάρι προβληματισμένο.
Μια ολόκληρη εβδομάδα παλεύουν με τη φτώχεια τους και την απόφαση να πατήσουν το κουμπί όταν η γυναίκα προτείνει να το πατήσουν!
-Έτσι κι αλλιώς αυτός που θα πεθάνει, δεν είναι κάποιος που ξέρουμε. Τι μας νοιάζει λοιπόν;
Ο άνδρας συμφωνεί και πατούν μαζί το κουμπί.

Την άλλη μέρα στο κατώφλι του σπιτιού τους εμφανίζεται ξανά ο αλλόκοτος άνδρας που ήρθε να πάρει πίσω το κουτί και να τους γεμίσει με πλούτη.

-Δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να ανησυχήσετε για χρήματα. Δώστε μου τώρα το κουτί. Πρέπει να το παραδώσω σε κάποιον...που δε γνωρίζετε...

[palaiohelen]

Ο Cassan Said Amer λέει μια ιστορία για έναν λέκτορα που ξεκίνησε ένα σεμινάριο κρατώντας ψηλά ένα εικοσαδόλλαρο και ρωτώντας:
- Ποιος θέλει αυτό το εικοσαδόλλαρο;
Πολλά χέρια υψώθηκαν, αλλά ο λέκτορας είπε:
- Πριν το δώσω, υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω.
Λυσσασμένα το τσάκισε, και ρώτησε ξανά:
- Ποιος θέλει ακόμα αυτό το χαρτονόμισμα;
Τα χέρια συνέχισαν να είναι υψωμένα.
- Και αν κάνω αυτό;
Το πέταξε στον τοίχο, αφήνοντάς το να πέσει στο πάτωμα, το κλώτσησε, το πάτησε και πάλι σήκωσε το χαρτονόμισμα - βρώμικο και τσαλακωμένο.
Επανέλαβε την ερώτηση και τα χέρια παρέμειναν υψωμένα.
- Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσετε αυτήν την σκηνή - είπε ο λέκτορας.Ό,τι κι αν κάνω με αυτό το χαρτονόμισμα, θα συνεχίσει να είναι ένα εικοσαδόλλαρο.
Πολλές φορές στις ζωές μας μας τσακίζουν, μας πατάνε, μας κλωτσάνε, μας κακομεταχειρίζονται, μας προσβάλλουν: αλλά, παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να αξίζουμε το ίδιο.

[dk]

Πολλές φορές στις ζωές μας μας τσακίζουν, μας πατάνε, μας κλωτσάνε, μας κακομεταχειρίζονται, μας προσβάλλουν: αλλά, παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να αξίζουμε το ίδιο.

Σοφό συμπερασμα!!!

[palaiohelen]

Μια μέρα ξεκίνησε ένας σκορπιός να κάνει το γύρο του κόσμου.
Κατά το μεσημέρι συνάντησε μπροστά του ένα βαθύ ποτάμι.
Σκεφτόταν πως να βρει ένα τρόπο να το περάσει, όταν είδε δίπλα στην όχθη ένα βάτραχο.
- Φίλε μου βάτραχε, του είπε, μήπως μπορείς να με περάσεις απέναντι;
Ο βάτραχος το σκέφτηκε και του απάντησε προβληματισμένος:
- Κοίταξε, ευχαρίστως θα σε περνούσα απέναντι, αλλά φοβάμαι πως θα με τσιμπήσεις με το κεντρί σου και θα πεθάνω.
-Θα ήμουν τρελός να κάνω κάτι τέτοιο, του απάντησε ο σκορπιός.
Αν το έκανα τότε θα πνιγόμουν και εγώ. Θα ήταν καθαρή αυτοκτονία.
Πείστηκε έτσι ο βάτραχος και τον φόρτωσε στην πλάτη του να τον πάει απέναντι. Μετά από λίγη ώρα και ενώ βρισκότανε στη μέση του ποταμιού, ξαφνικά γυρίζει ο σκορπιός και τον τσιμπάει με το κεντρί του θανάσιμα.
Ξεψυχώντας και καθώς άρχισε να βυθίζεται στο νερό ο βάτραχος με φωνή γεμάτη απορία τον ρώτησε:
-Μα γιατί το έκανες αυτό; Δεν καταλαβαίνεις πως θα πεθάνεις και συ τώρα;
Ο σκορπιός τον κοίταξε στα μάτια και του είπε με θλιμμένη φωνή:
- Το ξέρω φίλε μου, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς…
Είναι δυστυχώς στη φύση μου ξέρεις...

[palaiohelen]

O φίλος μου άνοιξε το συρτάρι από το κομοδίνο της γυναίκας του κι έβγαλε ένα πακέτο τυλιγμένο σε ακριβό ριζόχαρτο. “Αυτό είπε δεν είναι ένα οποιοδήποτε πακέτο, είναι ακριβά εσώρουχα.”

Πέταξε το περιτύλιγμα και θαύμαζε το ακριβό άγριο μετάξι.«Το αγόρασα την πρώτη φορά που πήγαμε στην Νέα Υόρκη πριν 8 ή 9 χρόνια”. “Δεν το χρησιμοποίησε ποτέ. Το κρατούσε για μια ειδική περίπτωση «Πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη περίπτωση»

Πλησίασε το κρεβάτι και άφησε τα εσώρουχα με τα άλλα πράγματα που θα πήγαινε στον νεκροθάφτη. Η γυναίκα του μόλις είχε πεθάνει. Γυρνώντας προς εμένα μου είπε:”Mην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίπτωση”

Κάθε μέρα που ζεις είναι μια ειδική περίπτωση. Ακόμα σκέφτομαι αυτές τις κουβέντες που μου άλλαξαν τη ζωή.

Τώρα διαβάζω πολύ και καθαρίζω λιγότερο. Κάθομαι στο μπαλκόνι και θαυμάζω τη φύση. Χωρίς να με στεναχωρεί η ακαταστασία του κήπου.

Περνώ περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους και λιγότερο χρόνο δουλεύοντας. Κατάλαβα ότι η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο εμπειριών που σε γεμίζουν και όχι μια απλή επιβίωση.

Δεν φυλάσσω πια τίποτα. Χρησιμοποιώ τα ακριβά κρυστάλλινα ποτήρια κάθε μέρα. Βάζω τα καινούργια μου ρούχα για να πάω για ψώνια αν αποφασίσω έτσι ή το επιθυμώ.

Δεν κρατώ το ακριβό μου άρωμα για τις ειδικές περιπτώσεις, το χρησιμοποιώ όποτε το θέλω. Η φράση ‘ μια μέρα…’ και ‘ μια απ’ αυτές τις μέρες ‘ εξαφανίζονται από το λεξιλόγιο μου. Αν αξίζει τον κόπο να δεις ή να ακούσεις ή να κάνεις κάτι, κάντο τώρα.

Δεν ξέρω τη θα έκανε η γυναίκα του φίλου μου… Αν ήξερε ότι δεν θα ήταν εδώ ‘ αύριο ‘ που όλοι μας παίρνομε τόσο αψήφιστα. Πιστεύω ότι θα είχε φωνάξει την οικογένεια και καλούς φίλους. Πιθανόν να είχε καλέσει και κάποιους παλιούς φίλους για να ζητήσει συγνώμη και να συμφιλιωθεί για κάποιες παλιές αστείες διαφορές. Θέλω να πιστεύω ότι θα είχε πάει να φάει κινέζικα που τόσο αγαπούσε.

Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που αν δεν γίνουν θα με δυσαρεστούσαν αν ήξερα ότι οι ώρες μου ήταν μετρημένες. Θα με δυσαρεστούσαν γιατί έπαψα να βλέπω καλούς φίλους με τους οποίους θα επικοινωνούσα μια ‘ μέρα ‘ …Θα με δυσαρεστούσαν γιατί δεν έγραψα ένα γράμμα που ήθελα να γράψω ‘ μια απ αυτές τις μέρες ‘. Θα στεναχωριόμουν και θα λυπόμουν γιατί δεν είπα στους πολύ δικούς μου συχνά και αρκετά πόσο τους αγαπώ.

Τώρα προσπαθώ να μην καθυστερώ, να μην κρατώ ή φυλάω τίποτα που Θα μπορούσε να προσφέρει γέλιο και χαρά στη ζωή μας.

Κάθε μέρα λοιπόν λέω στον εαυτό μου ότι είναι μια ξεχωριστή μέρα. Κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό είναι ξεχωριστό.
Ζω τη ζωή μου λοιπόν σαν να πεθάνω αύριο και σκέφτομαι σαν να μη πεθάνω ποτέ.-

[dk]

Κάθε μέρα λοιπόν λέω στον εαυτό μου ότι είναι μια ξεχωριστή μέρα. Κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό είναι ξεχωριστό.
Ζω τη ζωή μου λοιπόν σαν να πεθάνω αύριο και σκέφτομαι σαν να μη πεθάνω ποτέ.

Νομιζω οτι αυτο τα λεει ολα!!!

ΥΓ.Μην χρησιμοποιεις κιτρινα γραμματα...δεν διαβαζονται.

[Dimitra]

 Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής
 Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην
ψυχή των ανθρώπων. Είπε: 
 "Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων'
 που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"
Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η
θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία,
 η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα,
 τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
 
 Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η
 αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη,
 η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η
 γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και
 η πίστη στο Θεό.'
 
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά
 ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"
(...και, αυτό μου άρεσε πολύ!)...

 Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............
 "Αυτός που ταΐζεις."

[palaiohelen]

Δύο ταξιδιώτες φίλοι περνούσαν κάποτε από το δάσος και συνάντησαν μια αρκούδα.
Ο ένας έτρεξε γρήγορα και ανέβηκε σε ένα δέντρο, ενώ ο άλλος δεν τα κατάφερε.
Αναγκάστηκε, λοιπόν, να πέσει στο έδαφος και να κάνει τον νεκρό για να τον αγνοήσει η αρκούδα.
Όντως, η αρκούδα, αφού τον μύρισε για λίγο στο αυτί, έφυγε.
Τότε ο σύντροφος του κατέβηκε από το δέντρο και τον ρώτησε:
"Τί έκανε στο αυτί σου η αρκούδα;".
Ο άλλος απάντησε:
"Μου είπε να μην εμπιστεύομαι τον φίλο που με εγκαταλείπει όταν τον χρειάζομαι".
Η αμοιβαία εμπιστοσύνη και πίστη αποτελούν τους θεμέλιους λίθους της φιλίας.