Το 1302, η Βαρκελωνη ειναι αρκετα σημαντικη και εχει πολλες γειτονικες κατακτησεις, μεχρι και την νοτιο Ιταλια. Ολα αυτα , με την βοηθεια
ενος μισθοφορικου στρατου {ρεμαλια ισπανο-αραβικης καταγωγης και με γερμανο αρχηγο τον Rotger von Bluhm-αραγε προγονος της Μερκελ?
που μετονομαστικε σε Roger de Flor- και προς τιμη του υπαρχει και κεντρικη οδος στην Βαρκελωνη με το ονομα του}
Ο δικος μας αυτοκρατορας του Βυζαντιου, ο Ανδρονικος Β' Παλαιολογος, ειχε την φαεινη ιδεα να καλεσει τα ρεμαλια αυτα, να τον βοηθησουν να
απωθησει την οθωμανικη απειλη απο την Μ. Ασια, υποσχομενος φυσικα μεγαλες στρατιωτικες αποζημιωσεις.Ομως φαινεται, οτι απο τοτε "λεφτα ΔΕΝ
υπηρχανε" και απο τοτε ειχαν το κουσουρι να ταζουν πολλα
, ετσι ο Ρογερ ντε Φλορ," τα πηρε στο κρανιο" και ετοιμαστηκε να επιτεθει στην Πολη. Αυτος , για να τον καλοπιασει τον χριζει "μεγα Δουκα" και τον παντρευει με την ανηψια του.
Ομως ο γιος του Ανδρονικου , Μιχαηλ ο Θ', ηθελε να ξεκανει τον πατερα και ζητησε την βοηθεια του Καταλανου ντε Φλορ, που ομως επειδη αυτος αρνηθηκε, του στηνει ενεδρα στην Καλλιπολη και τον σκοτωνει
Αλλα, κατι τετοια οι Καταλανοι δεν σηκωνουν, ουτε τοτε ,ουτε και σημερα και αρχιζει μια venganza catalana,
καταλανικη εκδικηση, που ισως
ομοια της δεν ειχε ξαναδει η ελλαδα...
Απο την πορεια τους μεσω μακεδονιας μεχρι την Αθηνα, εσφαζαν , βιαζαν λεηλατουσαν, αφηνοντας πισω τους συντριμια και αποκαιδια.
Με τις συνεχείς επιδρομές τους ερημώνουν όλη την Θράκη. «Η εκδίκησή μας ήταν τόσο μεγάλη, με τη βοήθεια του θεού, όσο ποτέ δεν είχε ξαναγίνει» αναφέρει ο Φρανθίσκο Μονκάδα. Με τη Θρακη ερημωμενη στρέφονται κατά του Αγίου Όρους και συγκεκριμένα κατά της Μονής Χιλανδαρίου. Το γεγονός έχει καταγραφεί από τους ιστορικούς, Ραμόν Μουντανέρ, Νικηφόρο Γρηγορά, τον Μοναχό Σάββα τον Β' από την Μονή Βατοπεδίου.
- Μεχρι προσφατα , οι Καταλανοι δεν επιτρεπονταν να επισκεφτουν το Αγ. Ορος, ως personas non grata= ανεπιθυμητα ατομα, κατι που μετα
απο χοντρες Καταλανικες δωρεες και αποζημιωσεις τελικα ανακαλεστηκε, {πριν 4 χρονια}.
Με την μαχη του Αλμυρου το 1311 καταλαμβανουν την Θεσσαλια {που λεγοταν τοτε Νεοπατρια}, την Ευβοια και την Αθηνα.
Εξ αιτιας των αγριοτητων και επειδη δεν εσφαζαν μονο ελληνες αλλα και λατινους ηγεμονες παπικους, αφοριστηκαν απο τον παπα το 1313.
{ ομως δεν ιδρωσε το αυτακι τους
}
Ιδρυσανε το Δουκατο των Αθηνων και της Νεοπατριας μεχρι το 1390 {που το χασανε απο τους Φλορεντινους οι οποιοι με την σειρα τους κατακτηθηκαν το 1456 απο τους οθωμανους} Ο εκαστοτε αρχηγος τους επαιρνε τον τιτλο ΔΟΥΚΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΝΕΟΠΑΤΡΙΑΣ που κληρονομισαν
νομιμα απο τον Ρογερ ντε Φλορ και που του δοθηκε απο τον Βυζαντινο αυτ/ρα ΧΩΡΙΣ να ανακαλεστει ΠΟΤΕ.
Ετσι λοιπον , μεχρι σημερα ο Βασιλιας Χουαν Καρλος φερει τον εθιμοτυπικο αυτο τιτλο
Στα 85 χρονια κυριαρχιας των Καταλανων στην Ελλαδα, οι ελληνες γνωρισαν πρωτοφανεις αγριοτητες που εμειναν μεσα απο την λαικη παραδοση
στην ιστορια, ως η πιο αιματοβαμενη περιοδος του Βυζαντιου
Η ανάμνηση της έλευσης και της παραμονής των Καταλανών στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια γενικότερα αφησε τα ιχνη της σε τραγούδια και τοπικές εκφράσεις την εντύπωση που έκανε στους κατακτημένους η αγριότητα των κατακτητών.
Στην Βουλγαρία η λέξη Καταλάνος, Katalanski (?), αποτελεί βρισιά.
Στην Θράκη, σύμφωνα με τον Φρανθίσκο Μονκάδα, υπήρχε η βρισιά "Η εκδίκηση των Καταλανών να σε εύρει"!!!
Στην Θεσσαλία σύμφωνα με τον Νικόλαο Ι. Γιαννόπουλο στην "Iστορία της Θεσσαλίας" κατά το 1905 το όνομα του Καταλάνου προφερόταν μετά τρόμου, σημαίνον τον δύστροπο και απειθή..". O Setton αναφέρει επίσης ότι "In Thessaly at the time of the last Century, you are a Catalan was an insult", {στη Θεσσαλια μεχρι τον προηγουμενο αιωνα το να σε χαρακτηρισουν " Καταλανος" , ηταν προσβολη}
Στην Αττική αναφέρει ο Rubió i LLuch, τον 19ο αιώνα οι "γριές της Αττικής" χρησιμοποιούσαν την έκφραση "Και τι διάβολο Καταλάνος". Αναφέρεται και ένα τραγούδι που τραγουδούσαν τα παιδιά, σε δύο ομάδες, με τα ακόλουθα λόγια:
" Φράγκο, Βαράγγο, Πίτσι, Καταλάγκο
νίβεσαι, χτενίζεσαι με σκατά αλείβεσαι"
Το γεγονός της βρωμιάς των Καταλανών φαίνεται ότι είχε εντυπωσιάσει τους κατοίκους γιατί αναφέρεται και σε τραγούδια άλλων περιοχών: στην Υπάτη έλεγαν: "Ο Ρωμηός νιβόταν κι ο Καταλανός σκατά αλειβόταν". Πράγματι οι Καταλάνοι για να διατηρήσουν τα δέρματα με τα οποία ήσαν ντυμένοι τα περνούσαν με (μαύρο απο την πολυκαιρία) χοιρινό λίπος που βρωμουσε απαισια.
Στο όρος Παρνασσός υπήρχε επίσης η έκφραση (1931): "από τους Τούρκους έφευγε, στους Καταλάνους πήγαινε"
Στην Εύβοια κατά τον Επαμεινώνδα Σταματιάδη στο τέλος του 19ου αιώνα υπήρχε η έκφραση: "αυτό ούτε οι Καταλάνοι το κάνουν". Το Ιστορικό Λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών αναφέρει επίσης (το 1947) ότι στην Εύβοια η λέξη Καταλάνος αποτελεί βρισιά.
Στην Άνδρο , το όνομα Καταλάνος " δηλοί τον πονηρόν και σκληρόν και προς τα κακουργήματα ρέποντα".
Υπαρχει και στο παραδοσιακο τραγούδι "της Απαρνημένης":
"...αν βουληθείς να μ'αρνηθείς και να με λησμονήσεις, να πέσεις σε Φράγκικα σπαθιά, σε Καταλάνου χέρια"
ή η απειλή "Να σε δω στο σπαθί του Καταλάνου". Ένα νανούρισμα της Υπάτης τελειώνει με τα λόγια ".. να βαρέσω τη Φραγκιά και τους Βαράγγους, τα σκυλιά τους Καταλάνους".
Μεχρι την Κρήτη ειχε φταση η φημη τους, σε μια μαντινάδα ακουμε: "Σε τούρκικα σπαθιά βρεθείς , σε Καταλάνου χέρια, τα κριάτα σου να κόφτουσι με δίστομα μαχαίρια.
Μας κληροδοτησαν συν τοια αλλοις , με με αρκετες λεξεις που υιοθετισαμε {μην χασουμε εμεις παλι} παραυτα.
Πχ. τροχος= ροδα απο το ισπανικο ρημα rodar= κυλαω
ομου, μαζι= παρεα απο το ισπ.pareja = ζευγαρι
προμαμμη= γιαγια απο το καταλανικο yaya
και πολλες αλλες οπως μουρμουρα=γκρινια, πασατεμπος, αβαρια=ζημια κλπ
