Αποστολέας Θέμα: Aφιερώματα  (Αναγνώστηκε 63961 φορές)

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #110 στις: Απρίλιος 18, 2011, 15:50:58 μμ »
Albert Einstein (Ulm 14 Μαρτίου 1879 - Princeton 18 Απριλίου 1955),






μια από τις πιο δημιουργικές διάνοιες της ανθρώπινης ιστορίας, έμεινε στην ιστορία ως ένας μύθος της επιστήμης αλλά και ως η συνείδηση της επιστήμης χάρη στο βαθύ ανθρωπισμό και τη στράτευσή του υπέρ της ειρήνης, της συναδέλφωσης των λαών, της προάσπισης της ελευθερίας και τον αγώνα του για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Θα αρχίσουμε, με ένα κλασικό ερώτημα: Ποιά είναι η θέση του επιστήμονα στην κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του; Μέσα στη στρατοκρατική νοοτροπία, που ολοένα αυξάνεται; Στην παραπληροφόρηση του κοινού; Στην φτώχεια και στην πείνα; Στον πόλεμο και στην τρομοκρατία;

Στα πλαίσια αυτά αναγκαστικά, θα πρέπει να αναφέρουμε τον Albert Einstein, πρώτα σαν διανοούμενο και μετά σαν επιστήμονα. Ή και τα δύο μαζί. Γιατί στη ζωή του δεν ξεχωρίζουν. Είναι αλληλένδετες οι δράσεις του σαν επιστήμονα και σαν σκεπτόμενου άνθρώπου.

Δυστυχώς στην σημερινή εποχή δεν βλέπουμε συχνά Νομπελίστες επιστήμονες να γυρίζουν την υφήλιο με σκοπό την ειρήνη, την συνάδελφωση των λαών και την εξάλειψη της φτώχειας. Σήμερα η μεγάλη μάζα των διανοουμένων στον δυτικό κόσμο είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από την εξουσία ή τις επιχειρήσεις. Δεν υπάρχουν πια οι μεγάλοι διανοούμενοι-επιστήμονες που με τις πράξεις τους θα σηκώσουν το βάρος μιας εκστρατείας κατά της ανισότητας ή της ειρήνης. Η περίπτωση όμως του Einstein είναι ξεχωριστή και άξια μίμησης για τους σημερινούς επιστήμονες.

Αλλά το δράμα της ζωής του Einstein έγκειται, ίσως, σε τούτο: Ήταν ένας πραγματικός διανοούμενος, όπως τον όρισε ο Ζαν Πωλ Σάρτρ, που θεωρούσε τον εαυτό του ταγμένο να εργάζεται στο επιστημονικό πεδίο αυξάνοντας όμως αθέλητά του την στρατιωτική δύναμη των ισχυρών, αλλά από την άλλη να καταγγέλλει τις αδικίες, τον πόλεμο, τον μιλιταρισμό, τον ιμπεριαλισμό των ισχυρών δυνάμεων. Όπως έλεγε και ο ίδιος η ζωή του ήταν "μοιρασμένη ανάμεσα στην πολιτική και τις εξισώσεις".

Κατατρωγόταν από αντιφατικά συναισθήματα. Θεωρούσε τον εαυτό του, ένα ταξιδευτή του σύμπαντος, ένα επιστήμονα που εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας, έναν ουμανιστή, που έβλεπε τις αδικίες και κατήγγειλε συνειδητά την πορεία των πραγμάτων: την άνοδο του χιτλερισμού, την αδυναμία των μεγάλων να εξαλείψουν την πείνα, την δυστυχία, τον ψυχρό πόλεμο.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσε όμως να θωρακίσει ψυχικά τον εαυτό του από τα φοβερά γεγονότα που συνέβησαν στον κόσμο, το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα, γι' αυτό και αργότερα απομονώθηκε στον εαυτό του και στην αντιμετώπιση των συνεπειών της κβαντικής θεωρίας, που και ο ίδιος συνέβαλε στην ανάπτυξη της, χωρίς όμως επιτυχία.

Σχεδόν άθελά του, από τις αρχές του '30, είχε αποδεχτεί ότι είχε μια "παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής ευθύνης του". Συμμετείχε σε διεθνή forum για την ειρήνη, για μια παγκόσμια κυβέρνηση, τον αντιμιλιταρισμό, την ελευθερία των λαών αλλά και την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους, χωρίς να είναι φανατικός εβραίος.

Αλλά όταν το 1952 του πρόσφεραν την προεδρία του κράτους του Ισραήλ αρνήθηκε λέγοντας "Οι εξισώσεις για μένα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον, η πολιτική είναι για το παρόν, οι εξισώσεις είναι για την αιωνιότητα".

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, δραστηριοποιήθηκε σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Προσκαλούσε τον κόσμο σε απείθεια και άρνηση στράτευσης. Μάλιστα επειδή πολλοί συνάδελφοι του συμμετείχαν ενεργά υπέρ του πολέμου, δεν έχαιρε γι' αυτό και μεγάλης εκτίμησης. Μετά τον πόλεμο, οι δράσεις που ανέλαβε υπέρ της συμφιλίωσης των λαών και της ενεργού δράσης της Κοινωνίας των Εθνών, ήταν αιτία να δυσκολεύεται ακόμη και να επισκέπτεται τις Ηνωμένες Πολιτείες για επιστημονική ενημέρωση.

Οι απόψεις του αυτές επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον Γάλλο ειρηνιστή και συγγραφέα Romain Rolland, με τον οποίο συναντήθηκε σε μια επίσκεψή του στην Ελβετία, κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ήταν Γερμανός την καταγωγή και Εβραίος, αλλά δεν ένιωθε ούτε Γερμανός, εξ' αιτίας του μιλιταριστικού της πνεύματος, αλλά ούτε και φανατικός Εβραίος, εξ' αιτίας της άρνησης του να πιστέψει την εικόνα του Θεού όπως τον περιέγραφαν τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης. Όπου πήγαινε: Πράγα, Βερολίνο κλπ το φάντασμα του Εβραίου τον καταδίωκε. Αλλά βαθμιαία, οι αντιδράσεις αυτές τον έκαναν να προσεγγίσει την Ισραηλιτική Κοινότητα και να δίνει αργότερα (μετά τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο) μάχες για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Μιλώντας στη Γαλλική Φιλοσοφική Εταιρεία το 1922, ο Αϊνστάιν έλεγε: «Αν η θεωρία μου για τη σχετικότητα αποδειχθεί επιτυχής, η Γερμανία θα με διεκδικεί ως Γερμανό και η Γαλλία θα διακηρύσσει ότι είμαι πολίτης του κόσμου. Αν τυχόν η θεωρία μου αποδειχθεί αναληθής, η Γαλλία θα λέει ότι είμαι Γερμανός και η Γερμανία θα διακηρύσσει ότι είμαι Εβραίος»

Λένε ότι κάποτε όταν του παρουσίασαν ένα βιβλίο με τίτλο "Εκατό συγγραφείς κατά του Einstein", είπε: "Αν είχα κάνει λάθος, ένας συγγραφέας θα ήταν αρκετός".

Σε μια ανταλλαγή επιστολών με τον Αυστριακό Ψυχίατρο Sigmund Freud, ο Einstein υπέδειξε ότι ο κόσμος πρέπει να έχει μια έμφυτη, άκρατη επιθυμία για μίσος και καταστροφή. Ο Φρόϋντ συμφώνησε προσθέτοντας ότι ο πόλεμος είναι ένα βιολογικό σύνδρομο εξαιτίας των ενστίκτων αγάπης-μίσους των ανθρώπων και ότι η ειρήνη είναι μια ιδιοσυγκρασία που σχετίζεται άμεσα με τον υψηλό βαθμό πολιτιστικής ανάπτυξης του Einstein . Αυτή η ανταλλαγή επιστολών δεν ήταν παρά ένας μόνο από τους πολλούς φιλοσοφικούς διαλλόγους του Einstein με φημισμένους ανθρώπους της εποχής του.

Συμπαραστεκόμενος στον Γκάντι, υπέγραψε το 1925 τη διακήρυξη εναντίον της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας σε όλο τον κόσμο.

Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ, ο Einstein ήταν στην Αμερική για διαλέξεις. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να καταθέσει την Γερμανική υπηκοότητά του. Κράτησε όμως την Ελβετική και ζήτησε και την Αμερικανική. Καθώς ο Χίτλερ δήμευε το σπίτι του, τα βιβλία του, τις καταθέσεις του υπήρχαν άνθρωποι που ένιωθαν χαρά γι' αυτό. Μια εφημερίδα του Βερολίνου μάλιστα έγραψε "Καλά Νέα από τον Einstein, δεν επιστρέφει από την Αμερική".

Ο μεγάλος Δανός ατομικός φυσικός Niels Bohr έφερε το 1939 στον Einstein την είδηση ότι η Γερμανίδα πρόσφυγας φυσικός Lise Meitner είχε διασπάσει το άτομο του ουρανίου με μικρή απώλεια μάζας που είχε μετατραπεί σε ενέργεια. Τα πειράματα, που πραγματοποίησε στην Κοπενγχάγη, είχε εμπνευστεί η Meitner από όμοια, αν και λιγότερο αξιόπιστα, που είχαν γίνει μερικούς μήνες νωρίτερα από δύο Γερμανούς χημικούς, τους Otto Hahn και Fritz Strassmann στο Βερολίνο, Ο Bohr έκανε τη σκέψη ότι. αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση σχάσεως ατόμων ουρανίου, το αποτέλεσμα θα ήταν μια έκρηξη μαμούθ. Ο Einstein δυσπιστούσε σε μια τέτοια δυνατότητα, τα εργαστηριακά όμως πειράματα στις Ηνωμένες Πολιτείες απέδειξαν το εφικτό της ιδέας.

Αλλά πριν τον πόλεμο επιστήμονες σαν τον Fermi, τον Teller, τον Ουγγρο Szilard αλλά και άλλοι, τρομερά ανήσυχοι για την δυνατότητα των πυρηνικών εκρήξεων που μόλις είχαν ανακαλύψει, προσπάθησαν να έλθουν σε επαφή με την Αμερικανική Κυβέρνηση, για να της εξηγήσουν ότι πρέπει να προλάβουν τους Γερμανούς πριν φτιάξουν τις δικές τους ατομικές βόμβες. Αλλά μάταια, οι Αμερικανοί δεν έδιναν σημασία. Έπεισαν λοιπόν τον Einstein, να έλθει σε επαφή αυτός με τον Πρόεδρο Ρούζβελτ των ΗΠΑ. Ο Einstein που φοβόταν και αυτός για την έκβαση του πολέμου που φαινόταν να έρχεται και ότι πιθανόν οι Γερμανοί επιστήμονες να ανακάλυπταν την Ατομική Βόμβα πριν από τους Αμερικανούς, έγραψε τελικά στις 2 Αυγούστου του 1939, μια ιστορική επιστολή, εξηγώντάς στον Ρούζβελτ ότι θα πρέπει οι Αμερικανοί να δημιουργήσουν τη δική τους βόμβα, με το σχέδιο που ονομάστηκε Μανχάταν.

Αν και δεν πήρε μέρος στην εργασία που γινόταν στο Λος Άλαμος του Νέου Μεξικού και δεν έμαθε ότι είχε κατασκευαστεί βόμβα πυρηνικής σχάσεως μέχρις ότου έπεσε η πρώτη βόμβα στη Χιροσίμα το 1945, το όνομα του είχε συνδεθεί στενά με τον ερχομό της ατομικής εποχής. Η μεγάλη ειρωνεία γι' αυτόν τον ιδεαλιστή διανοούμενο, ήταν ότι χάρις στο φημισμένο αξίωμά της ισοδυναμίας μάζας-ενέργειας, η ανθρωπότητα γνώρισε την εφαρμογή του, με τη δημιουργία ατομικών και υδρογονικών βομβών, δηλαδή των πιο καταστρεπτικών όπλων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Ανήσυχος όμως, πριν να ρίξουν οι Αμερικανοί την ατομική βόμβα, έστειλε άλλο ένα γράμμα στον Ρούζβελτ ζητώντας του να μην την ρίξει και προειδοποιώντας δημόσια για τους κινδύνους που έρχονται για την ανθρωπότητα.

Η θεωρία της Σχετικότητας τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό αν και αποτελούσε μυστήριο για την πλειοψηφία του κόσμου. «Γιατί άραγε ενώ δεν με καταλαβαίνει κανείς, με συμπαθούν όλοι;» είχε διερωτηθεί σε συνέντευξή του στην εφημερίδα The New York Times τον Μάρτιο του 1944.

Χαρακτηριστικές είναι οι απόψεις του για την θρησκεία


«Η επιστήμη κατηγορήθηκε για κατώτερη ηθικότητα, αλλά αυτή η κατηγορία είναι άδικη. Η ηθική συμπεριφορά του ανθρώπου μπορεί να βασίζεται αποτελεσματικά στην συμπάθεια, στην ανατροφή και στους κοινωνικούς δεσμούς, δεν είναι απαραίτητη η θρησκευτική βάση. Θα ήταν σίγουρα πολύ μικρόχαρος ο άνθρωπος που θα περιοριζόταν από το φόβο και την τιμωρία ή την ελπίδα της μετά θάνατον ανταμοιβής».
«Μόνο το κοσμικό θρησκευτικό συναίσθημα είναι το ισχυρότερο και ευγενέστερο κίνητρο για την επιστημονική έρευνα. Η θρησκεία των απλών ανθρώπων είναι διαφορετική από των επιστημόνων. Για τους απλούς ανθρώπους ο Θεός είναι ένα Όν που ελπίζουν να επωφεληθούν από την καλοσύνη του, και που φοβούνται την τιμωρία του».
«Το θρησκευτικό όμως συναίσθημα των επιστημόνων παίρνει τη μορφή ενός παράφορου θαυμασμού του φυσικού νόμου που αποκαλύπτει μια ανώτερη διάνοια.»
«Πιστεύω στον θεό του Σπινόζα, που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη σοφή αρμονία του κόσμου, και όχι σ` έναν θεό που ασχολείται με τις τύχες και τις πράξεις των ανθρώπων».
«Θέλω να ξέρω τις σκέψεις του Θεού. ΄Ολα τα άλλα είναι λεπτομέρειες».
«Δεν υπάρχει τίποτα το θεϊκό στην ηθική. Είναι μια καθαρά ανθρώπινη υπόθεση».

Αρνούμενος σαφώς τον αθεϊσμό, ο Einstein διατύπωνε μια πίστη στον «Θεό του Σπινόζα που αποκαλύπτει τον εαυτό του στην αρμονία του όλων όσων υπάρχουν στον Κόσμο»

Σταχυολογούμε μερικές άλλες ρήσεις του

«Η επαφή με το μυστήριο είναι η ωραιότερη εμπειρία του ανθρώπου».
«Αν είχα καταλάβει από πριν την έννοια του χρόνου, θα είχα γίνει ωρολογοποιός».
«Πιστεύω πως η αγάπη είναι πολύ καλύτερος δάσκαλος από την αίσθηση καθήκοντος».
«Δεν ενδιαφέρομαι για διδακτορικά... τη βαρέθηκα όλη αυτή την κωμωδία».
«Για να με τιμωρήσει για την περιφρόνησή μου στις αυθεντίες, η μοίρα έκανε κι εμένα μια αυθεντία».
«Η πραγματική αξία της ανθρώπινης ύπαρξης καθορίζεται βασικά από το μέτρο και την αίσθηση που ο ίδιος έχει για τον εαυτό του».
«Μόνο αν ζεις για τους άλλους αξίζει να ζεις».
«Αν δεν υπάρχει τίμημα δεν υπάρχει και αξία».
«΄Οσο περισσότερα όπλα κατασκευάζει μια χώρα τόσο πιο ανασφαλής γίνεται: όταν κατέχεις όπλα αποτελείς στόχο επίθεσης».
«Ο Θεός είναι πολυμήχανος αλλά όχι κακεντρεχής».
«Η επιστήμη θα λιμνάσει αν δημιουργείται για να υπηρετεί ρεαλιστικούς σκοπούς».
«Η φύση κρύβει τα μυστικά της επειδή είναι μεγαλειώδης, όχι επειδή είναι κατεργάρα».
«Ποτέ μην κάνεις κάτι εναντίον της συνείδησης σου ακόμη και αν το απαιτεί το κράτος».
«Το αιώνιο μυστήριο του κόσμου είναι η δυνατότητα κατανόησής του. Το γεγονός ότι ο κόσμος είναι κατανοητός, αποτελεί θαύμα».
«Απεχθάνομαι το συνδυασμό εκλεπτυσμένης ευφυΐας και ανήθικου χαρακτήρα».
«΄Οπου υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει επιβολή».
«΄Οποιος δεν ξεγελάστηκε ποτέ από ένα ψέμα, δεν γνωρίζει τι θα πει μακαριότητα».
«Ο γάμος είναι σκλαβιά που την έκαναν να φαίνεται εκλεπτυσμένη»...
«Τι ξέρει το ψάρι για το νερό, που μέσα του περνά ολόκληρη τη ζωή του
«Η απάντηση είναι «ναι» ή «όχι», ανάλογα με την ερμηνεία
«Δεν μπορώ να πιστέψω πως ο θεός παίζει ζάρια στο Σύμπαν.»
«Δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο. Απλώς, είμαι με πάθος περίεργος
«Πιστεύω στο θεό του Σπινόζα, που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη σοφή αρμονία του κόσμου, και όχι σ' έναν θεό που ασχολείται με τις τύχες και τις πράξεις των ανθρώπων.»
«Στη διάρκεια της ζωής μου έμαθα ένα πράγμα: Ότι όλη μας η επιστήμη, σε σύγκριση με την πραγματικότητα, είναι πρωτόγονη και παιδαριώδης - αλλά παρόλ' αυτά είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε. »



Νεότητα και σπουδές

Ο Einstein γεννήθηκε στην πόλη Ulm, στην Βυττεμβέργη της Γερμανίας, στις 14 Μαρτίου 1879. Όταν ήταν ακόμη μικρός η οικογένειά του έφυγε από την πόλη Ulm και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο όπου ο πατέρας του, Hermann και ο θείος του Jacob Einstein άνοιξαν ένα μικρό ηλεκτρομηχανολογικό εργαστήριο. Στο Μόναχο, που ο Albert πέρασε τα παιδικά του χρόνια, έμαθε τα πρώτα γράμματα σε πολύ αυστηρά σχολεία. Η σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία της γερμανικής παιδείας του 19ου αιώνα όμως δεν ταίριαζε φαίνεται στον φιλελεύθερο χαρακτήρα του, γεγονός που καθρεφτίζεται στο γεγονός ότι δεν έδειξε καμία ιδιαίτερη επίδοση στο Λύκειο. Έτσι σε ένα γράμμα του γράφει ότι οι καθηγητές του τον αντιπαθούσαν για την ανεξαρτησία του χαρακτήρα του.

Παράλληλα με τις άλλες σπουδές του και με την αυταρχική επιμονή της μητέρας του, ο Einstein σπούδασε και μουσική και παρ' ότι έπαιζε μόνο για ξεκούραση έγινε τελικά ένας ολοκληρωμένος βιολιστής.

Πολύπλευρη προσωπικότητα, έπαιζε άριστα βιολί και μάλιστα το κουβαλούσε πάντα μαζί του, είχε ένα παρορμητικό χαρακτήρα με όλα τα επακόλουθά του. Άλλοτε ήταν οξύθυμος, άλλοτε προσηνής, εγκάρδιος, πνευματώδης, με πολύ χιούμορ, απορριπτικός και συχνά ανατρεπτικός. Σπάνιας απλότητας και ειλικρίνειας, ταξίδευε πάντα στην Γ! θέση των τραίνων, όμως ενώ από τη μια ήταν χαρακτήρας κλειστός και απομονωμένος, από την άλλη ήταν πολύ ευαίσθητος. Ο Albert παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ασυγκίνητος από τον πλούτο και τη φήμη.

Στα παιδικά του χρόνια δύο άνθρωποι φαίνεται ότι επέδρασαν σημαντικά στη διαμόρφωση της σκέψης του. Ο θείος του Jacob που τον ενέπνευσε αποκαλύπτοντάς του όλη τη γοητεία των Μαθηματικών και ο θείος του Cesar Koch που του εμφύσησε την περιέργεια για την επιστήμη. Στα δώδεκά του χρόνια ο Einstein αποφάσισε να αφιερωθεί στην επίλυση του γρίφου που λέγεται σύμπαν.

Οπως και ο ίδιος σημείωνε, δύο πράγματα επηρέασαν ιδιαίτερα την πνευματική του ανάπτυξη στην παιδική του ηλικία: Το ένα, μία πυξίδα που του έδωσε ο πατέρας του όταν ήταν πέντε ετών. Ο πεντάχρονος Αλβέρτος παρατήρησε ότι η βελόνα της πυξίδας έδειχνε πάντα προς την ίδια κατεύθυνση και συμπέρανε ότι μια μυστηριώδης δύναμη που υπάρχει στο χώρο θα πρέπει να επιδρά πάνω της.

Το άλλο γεγονός ήταν ένα βιβλίο ευκλείδιας γεωμετρίας που το διάβασε σε ηλικία δώδεκα ετών και του το χάρισε ένας φοιτητής της Ιατρικής, ο Max Talmey. Ο Einstein εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι προτάσεις που δεν ήταν καθόλου προφανείς μπορούσαν να αποδειχθούν με βάση τη λογική και με τη βοήθεια απλών αξιωμάτων.

Αφού ακολούθησε τους γονείς του στο Μιλάνο, μετά τον βρίσκουμε στη Ζυρίχη όπου φοίτησε στο Πολυτεχνείο της. Αλλά κανένας καθηγητής δεν τον πρόσεξε, ούτε καν ο καθηγητής του στα Μαθηματικά Herman Minkovsky.

Αργότερα (1901), προσλήφθηκε σε μια ήσυχη δουλειά στη Βέρνη, όπου ο Einstein είχε την ευκαιρία να γνωριστεί με τα μεγάλα επιστημονικά προβλήματα των αρχών του αιώνα και να γνωρίσει τη μέλλουσα πρώτη γυναίκα του, την Σλαυικής καταγωγής Μιλέβα Μάρικ. Μαζί της έκανε τρία παιδιά, μία κόρη και δύο γιους. Η πρώτη τους κόρη, η Λίζερλ, πέθανε μάλλον από οστρακιά όταν ήταν ενός έτους. Ο ένας του γιος, ο Χανς ΄Αλμπερτ, έγινε διάσημος υδρολόγος αλλά ο ΄Εντουαρντ κατέληξε σχιζοφρενής.

Το 1919 όμως χώρισε με τη Μιλέβα γιατί αυτή είχε φοβερά ψυχολογικά προβλήματα, και όπως έλεγε ο Άλμπερτ: "Η γυναίκα μου είναι ένα πλάσμα εχθρικό, χωρίς αίσθηση του χιούμορ. Δεν αντλεί καμία χαρά από τη ζωή".

Και τον Αύγουστο του ιδίου έτους παντρεύτηκε την εξαδέλφη του ΄Ελσα.

Η πρώτη του γνωριμία με τα επιστημονικά προβλήματα

Την εποχή που ο Einstein δούλευε στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στην Βέρνη, οι αρχές της μηχανικής δεν άντεχαν σοβαρά στην αναλυτική κριτική του Αυστριακού Ernst Mach (1836-1916), ο Η. Α. Lorentz είχε εισαγάγει την έννοια της κατά μήκος συστολής των αντικειμένων που κινούνται και της τοπικής μεταβολής του χρόνου και ο Αμερικανός Albert Michelson (1852-1931 ) είχε αποδείξει πειραματικά τη σταθερότητα της ταχύτητας του φωτός, ακόμη και για κινούμενο παρατηρητή. Τέλος ο Planck είχε δεχθεί ότι η ενέργεια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας πρέπει να εκπέμπεται κατά ασυνεχή ποσά (τα γνωστά κβάντα). Η προσοχή του Einstein συγκεντρώθηκε αρχικά στη δομή του ατόμου, στη στατιστική ερμηνεία της θερμοδυναμικής και στην κβαντική υπόθεση του Planck.

Στις αρχές του 1905 ο Einstein δημοσίευσε στο σοβαρό μηνιαίο γερμανικό περιοδικό «Annalen der Physik» μια διατριβή με τίτλο: "'Ενας νέος προσδιορισμός των μοριακών διαστάσεων", με την οποία απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.

Αλλά τέσσερα ακόμη σπουδαία άρθρα δημοσιεύθηκαν στο ίδιο περιοδικό, την ίδια εποχή:

Στο πρώτο από τα άρθρα αυτά με τον τίτλο "Μελέτη της κινήσεως μικρών σωματιδίων αιωρούμενων μέσα σε ακίνητο υγρό, σύμφωνα με τη μοριακή κινητική θεωρία της επαγωγής", έδωσε μια θεωρητική εξήγηση της κινήσεως Brown, δηλαδή της τυχαίας κίνησης σωματίων εντός υγρού. Έτσι πείθει και τους πλέον δύσπιστους ότι τα άτομα υπάρχουν.

Στο δεύτερο άρθρο, "Μια ευρηματική θεώρηση που αφορά στην παραγωγή και τις μεταμορφώσεις του φωτός", ο Einstein έθεσε το αξίωμα ότι το φως αποτελείται από μεμονωμένα ποσά ενέργειας (quantum, που αργότερα ονομάστηκαν φωτόνια) τα οποία, εκτός από την κυματική συμπεριφορά, δίνουν στο φως ορισμένες ιδιότητες χαρακτηριστικές των σωματίων, 'Ετσι με μια προσπάθεια πέτυχε δύο στόχους. Επανάσταση στη θεωρία του φωτός και εξήγηση, εκτός των άλλων, της εκπομπής ηλεκτρονίων από ορισμένα στερεά, όταν σε αυτά προσπίπτει φως (το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο), εργασία για την οποία του απονεμήθηκε το 1921 το βραβείο Νόμπελ.

Ο Albert Einstein με τις δύο επόμενες θεωρίες για την σχετικότητα, πρόσφερε στην ανθρωπότητα μια νέα θεώρηση του σύμπαντος.
Η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein πρωτοδημοσιεύθηκε με τον τίτλο "Επί της ηλεκτροδυναμικής κινουμένων σωμάτων " και είχε ως βάση ένα δοκίμιο που είχε γράψει ο Einstein στα δεκάξι του χρόνια. Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, έχει σαν βασική αρχή, την σταθερότητα της ταχύτητας του φωτός στο κενό (c=3.108m/sec) για κάθε παρατηρητή και ανεξάρτητα από συστήματα αναφοράς. Συμπέρανε ότι τόσο ο χώρος όσο και ο χρόνος εξαρτώνται από την κίνηση, ενώ υπακούουν στους μετασχηματισμούς του Lorentz και όχι του Γαλιλαίου.

Το αξίωμα της σταθερότητας της ταχύτητας του φωτός, φαίνεται να παραβιάζει την κοινή λογική, που την εξέφρασε ο Γαλιλαίος, πως η ταχύτητα του φωτός που εκπέμπεται από ένα κινούμενο διαστημόπλοιο κατά τη φορά της κινήσεώς του, ισούται προς την ταχύτητά του συν την ταχύτητα του σκάφους.

Το πόσο ακριβώς επηρεάστηκε η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein από τη δουλειά που είχαν κάνει άλλοι φυσικοί εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να συζητείται. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας ήταν ότι. αν για όλα τα συστήματα αναφοράς η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή και αν όλοι οι φυσικοί νόμοι είναι ίδιοι, τότε τόσο ο χρόνος όσο και η απόσταση μεταξύ δύο γεγονότων, εξαρτώνται από το σύστημα αναφοράς στο οποίο μετρούνται (η τιμή τους δηλαδή σχετίζεται προς τον εκάστοτε παρατηρητή).

Πόρισμα της προαναφερθείσας εργασίας, είναι η τέταρτη μελέτη του με τίτλο "Η αδράνεια ενός σώματος εξαρτάται από την ενέργειά του;" . Η μαθηματική αυτή υποσημείωση στην ειδική θεωρία της σχετικότητας θεμελίωσε την ισοδυναμία μάζας και ενέργειας σύμφωνα με την σχέση: Ε=mc2 η οποία ανέτρεψε τη μέχρι τότε κυριαρχούσα αντίληψη για τη σχέση ανάμεσα στην ύλη και την ενέργεια.

Τα πρώτα αυτά άρθρα δεν έγιναν κατανοητά αμέσως. Ακόμη και στους επιστήμονες οι απόψεις του Einstein φαίνονταν κατά κάποιο τρόπο πρόχειρες. Περιείχαν όμως οι απόψεις αυτές κάποιους κόκκους αλήθειας, Η επιστήμη τότε προσπαθούσε να βρει λύσεις στο πρόβλημα του αιθέρα, και τα όρια μέσα στα οποία ίσχυε η Νευτώνεια Φυσική, Ακόμη και αν δεν εμφανιζόταν στο προσκήνιο ο Einstein, κάποιος θα έπρεπε να λύσει το αίνιγμα, Ωστόσο ήταν μοιραίο, η ενορατική αποκάλυψη των θεωριών της σχετικότητας, να μην συνδεθεί με κανένα από τα μεγάλα ονόματα της εποχής, αλλά με τον νεαρό εικοσιεξάχρονο του γραφείου ευρεσιτεχνιών της Βέρνης.

Ο Einstein αγνόησε σαφώς την ύπαρξη του αιθέρα. Με τα άρθρα του διατύπωσε δύο αξιώματα:
1.'Ενα πείραμα μπορεί να ανιχνεύσει μόνο σχετικές κινήσεις, την κίνηση δηλαδή ενός παρατηρητή σε σχέση με άλλους και
2. Ανεξάρτητα από την κίνηση της πηγής του, το φως κινείται στο κενό πάντοτε με σταθερή ταχύτητα.

Όμως γέννησε πολλές άλλες ιδέες, αντίθετες του Νευτώνειου οικοδομήματος της φυσικής. Σύμφωνα με τη Νευτώνεια Μηχανική ο χρόνος είναι απόλυτος, ο ίδιος δηλαδή σ' ολόκληρο το σύμπαν και για κάθε σύστημα αναφοράς του σύμπαντος. Ενώ στο καινούργιο οικοδόμημα του Einstein, στον νέο δηλαδή κόσμο της σχετικότητας, τόσο ο χρόνος όσο και το μήκος είναι μεγέθη εντελώς ακαθόριστα που η τιμή τους εξαρτάται από τη σχετική κίνηση των παρατηρητών. Το μόνο απόλυτο μέγεθος είναι η ταχύτητα του φωτός.

Για να καταρρίψει την παραδοχή της Νευτώνειας Μηχανικής περί απόλυτου χρόνου ο Einstein χρησιμοποίησε το ακόλουθο νοητό πείραμα:

Ας υποθέσουμε ότι δύο κεραυνοί πέφτουν στα άκρα μιας ευθύγραμμης σιδηροδρομικής γραμμής, την ίδια χρονική στιγμή (όταν δηλαδή δύο συγχρονισμένα ρολόγια, που βρίσκονται στα σημεία πτώσεως των κεραυνών, δείχνουν την ίδια ώρα).

Ένας ακίνητος παρατηρητής που βρίσκεται επάνω στη σιδηροδρομική γραμμή και στο μέσο της αποστάσεως μεταξύ των σημείων πτώσεως των δύο κεραυνών αντιλαμβάνεται την κάθε αστραπή μετά από τόσο χρόνο όσο χρειάζεται το φως για να διανύσει την απόσταση που χωρίζει τον παρατηρητή από τα σημεία πτώσεως των κεραυνών. Επειδή όμως οι αποστάσεις είναι ίδιες και οι χρόνοι θα είναι ίδιοι ο παρατηρητής συμπεραίνει ότι οι κεραυνοί έπεσαν ταυτόχρονα.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι επάνω στη σιδηροδρομική γραμμή κινείται ένα τραίνο και κάποιος παρατηρητής που βρίσκεται επάνω σ' αυτό διέρχεται ακριβώς μπροστά από τον ακίνητο παρατηρητή τη στιγμή που πέφτουν οι κεραυνοί. Επειδή ο παρατηρητής κινείται και πλησιάζει τον έναν κεραυνό ενώ απομακρύνεται από τον άλλο βλέπει τις αστραπές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές οπότε συμπεραίνει ότι οι δύο κεραυνοί δεν έπεσαν ταυτόχρονα.

Το συμπέρασμα από το νοητό αυτό πείραμα του Einstein είναι ότι τα ίδια φαινόμενα στον έναν ,παρατηρητή φαίνονται ως ταυτόχρονα, ενώ στον άλλο (που κινείται ως προς τον πρώτο) τα ίδια φαινόμενα φαίνονται με ετεροχρονισμό: Ο χρόνος δηλαδή δεν είναι απόλυτος άλλα εξαρτάται από το σύστημα αναφοράς στο οποίο τον μετράμε.

Με παρόμοιο σκεπτικό ο Einstein απέδειξε ότι και η μέτρηση του μήκους δεν δίνει ένα μοναδικό αποτέλεσμα σ' όλα τα συστήματα αναφοράς, ότι δεν υπάρχει δηλαδή απόλυτο μήκος.

Το 1907 στην εργασία του «Η θεωρία ακτινοβολίας του Planck και η θεωρία της ειδικής θερμότητας» με τη βοήθεια της κβαντικής υπόθεσης, εξήγησε τη μείωση της ειδικής θερμότητας σε μικρές τιμές θερμοκρασίας. Πρόκειται για την κβαντική θεωρία των ειδικών θερμοτήτων.

Στόχος του ήταν όμως πάντοτε η γενίκευση της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας ώστε αυτή να έχει εφαρμογή και σε επιταχυνόμενα συστήματα αναφοράς, επιπλέον δε να περιλαμβάνει το φαινόμενο της βαρύτητας. Σταθμός στην προσπάθεια του, υπήρξε η εργασία του Η αρχή της σχετικότητας και συμπεράσματα που πηγάζουν από αυτήν, το 1907, στην οποία θεμελίωσε την «αρχή της ισοδυναμίας».

Στην αρχή της ισοδυναμίας, εκφράζεται τόσο η ισοδυναμία των φυσικών καταστάσεων σε δύο εργαστήρια --το ένα κινείται ισοταχώς στο κενό, το άλλο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση σε πεδίο βαρύτητας--, όσο και η ισοδυναμία των φυσικών καταστάσεων σε εργαστήριο που επιταχύνεται στο κενό και σε δεύτερο που είναι στάσιμο σε πεδίο βαρύτητας.

Ο Αϊνστάιν αποκάλυψε τη βαθύτερη σημασία της ισότητας μεταξύ της μάζας βαρύτητας και της αδρανειακής μάζας γενικεύοντας την αρχή της σχετικότητας. Οι φυσικοί νόμοι επομένως πρέπει να έχουν την ίδια μορφή σε όλα τα συστήματα αναφοράς. Η «αρχή της ισοδυναμίας» έδωσε στον Αϊνστάιν την ιδέα ότι το φαινόμενο της βαρύτητας είναι ιδιότητα του ίδιου του χωροχρόνου. Δημιουργήθηκε έτσι η «γενική θεωρία της σχετικότητας», που έφτασε στην ολοκληρωμένη της μορφή το 1916, με τη μελέτη του «Θεμέλια της γενικής θεωρίας της σχετικότητας», που συνδέει τη βαρύτητα με τη δομή του χωροχρόνου.

Η πιο εντυπωσιακή της πρόβλεψη ήταν η μεταβολή της διεύθυνσης του φωτός λόγω βαρύτητας, ότι οι φωτεινές ακτίνες των άστρων δηλαδή καμπυλώνονται όσο περνούν κοντά στην επιφάνεια του Ηλίου. Η πρόβλεψη αυτή επιβεβαιώθηκε το 1919 από αστρονομικές παρατηρήσεις που έγιναν, κατά τη διάρκεια της έκλειψης του Ηλίου, σε λαμπρούς αστέρες οι οποίοι βρίσκονταν στη διεύθυνση του Ηλίου.

Ξαφνικά ο μεγάλος επιστήμονας έγινε διάσημος σε όλο τον κόσμο.


Το 1914 πήγε στο Βερολίνο ως διευθυντής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής «Κάιζερ Βίλχελμ» και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, κατόπιν προσωπικής παράκλησης του Planck. ΄Ολο αυτό το διάστημα ο Αϊνστάιν συνέχιζε την ερευνητική του δουλειά.

Το 1917 με την εργασία του «Κοσμολογικοί συλλογισμοί επί της γενικής θεωρίας της σχετικότητας» έβαλε τα θεμέλια της σύγχρονης κοσμολογίας, συλλαμβάνοντας τη μορφή του σύμπαντος ως πεπερασμένου σε όγκο αλλά χωρίς πέρατα.

Καθώς η άποψή του ότι η γενική θεωρία της σχετικότητας οδηγούσε σε ένα εξελισσόμενο σύμπαν δεν επιβεβαιωνόταν από τις παρατηρήσεις, όρισε μια αυθαίρετη κοσμολογική σταθερά λ, για να εξασφαλίσει το στατικό σύμπαν.

Οι μελέτες του αστρονόμου Hubble το 1929, οδήγησαν τον Einstein να αναγνωρίσει την «κοσμολογική σταθερά» ως το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής του.

Ενώ βρισκόταν ταξίδι στη Σαγκάη, για το Διεθνές Κίνημα Ειρήνης, ένα τηλεγράφημα του γνωστοποίησε ότι του είχε απονεμηθεί το βραβείο Νομπέλ του 1921 της Φυσικής. «Για το νόμο σας στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και την εργασία σας στο πεδίο της Θεωρητικής Φυσικής» Η σχετικότητα, που εξακολουθούσε να είναι το κέντρο των αμφισβητήσεων, δεν μνημονευόταν διόλου,

Όσον αφορά την θεωρία της Κβαντομηχανικής, ο Einstein δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί τα συμπεράσματα της, και μάλιστα την ερμηνεία που είχε διαμορφώσει η σχολή της Κοπεγχάγης. Συνήθιζε να λέει ότι ο Θεός δεν παίζει ζάρια, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η Κβαντομηχανική υπολογίζει μόνο την πιθανότητα να συμβεί ένα γεγονός, οπότε η μελλοντική κατάσταση ενός συστήματος σωμάτων δεν είναι μονοσήμαντα γνωστή. Η διαμάχη του γι' αυτό το θέμα με τον Bohr έμεινε ιστορική.

Ο Αϊνστάιν προσπαθούσε να επινοήσει νοητά πειράματα για να αποδείξει την ασυνέπεια της Κβαντομηχανικής. Σε κάθε τέτοια προσπάθεια ο Bohr κατάφερνε να βρει το σημείο της συλλογιστικής όπου ο Einstein έκανε λάθος. Μάλιστα σε μια από τις απαντήσεις του σημείωσε ότι ο Einstein είχε παραλείψει να εφαρμόσει ένα βασικό συμπέρασμα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, σύμφωνα με το οποίο τα ρολόγια επιβραδύνονται μέσα σε ένα ισχυρό βαρυτικό πεδίο.

Από το 1930 ως το τέλος της ζωής του, το 1955, προσπάθησε να ενοποιήσει τη βαρύτητα με τον ηλεκτρομαγνητισμό. Δυστυχώς αυτός ο στόχος αποδείχθηκε πολύ δύσκολος, ακόμη και για μια διάνοια όπως ο Αϊνστάιν. Έτσι δεν είναι περίεργο που ως σήμερα δεν το έχει καταφέρει κανένας άλλος.
Ο Luis De Broglie είχε πει για τον Einstein : "Από τις καινoτoμίες και τη βαθύτητα των ιδεών που εισήγαγε στη Φυσική και από τη βαθιά αντανάκλαση που είχαν οι ιδέες αυτές σε κάθε κατεύθυνση της σύγχρονης επιστήμης, ο Albert Einstein αξίζει να θεωρηθεί ως ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά πνεύματα όλων των αιώνων".

Τα προβλήματα με τα οποία καταπιάστηκε ο Einstein, καθώς και ο σεβασμός του επιστημονικού κόσμου για το έργο του, είχαν ως αποτέλεσμα το όνομά του να συνδεθεί με πληθώρα φαινομένων, εξισώσεων, θεωριών κ.λπ. που διερεύνησε ή διατύπωσε ο ίδιος ή πήραν το όνομά του, τιμής ένεκεν. Τα κυριότερα από αυτά είναι τα ακόλουθα:

1. Einstein: μονάδα φωτεινής ενέργειας που χρησιμοποιείται στη φωτοχημεία και ισούται με την ενέργεια Ν φωτονίων της χρησιμοποιούμενης συχνότητας (Ν είναι ο αριθμός Avogadro ).

2. Εξίσωση Einstein για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο: η σχέση αυτή που πρωτοδιατύπωσε ο Einstein δηλώνει ότι η κινηττική ενέργεια ενός ηλεκτρονίου, το οποίο εκπέμπεται λόγω φωτοηλεκτρικού φα\νομένου από ένα μέταλλο, είναι hf-W όπου h η σταθερά του Planck, f η συχνότητα της προσπίπτουσας ακτινοβολίας και W το έργο που απαιτείται για την απομάκρυνση ενός ηλεκτρονίου από το μέταλλο (έργο εξαγωγής).

3. Εξίσωση διαχύσεως του Einstein: στη στατιστική μηχανική η εξίσωση αυτή δίνει τη μέση τετραγωνική μετατόπιση που οφείλεται στην κίνηση Brown σφαιρικών, κολλοειδών σωματιδίων μέσα σ' ένα αέριο ή υγρό.

4. Εξίσωση ιξώδους του Einstein: εξίσωση της φυσικoχημείας που εκφράζει το ιξώδες αραιών κολλοειδών διαλυμάτων συναρτήσει της συγκεντρώσεως του διαλυμένου υλικού.

5. Εξίσωση μάζας-ενέργειας του Einstein: η περίφημη σχέση της σχετικιστικής δυναμικής του Einstein, σύμφωνα με την οποία η ολική ενέργεια Ε ενός σωματιδίου που έχει μάζα ηρεμίας m είναι: Ε = mc2

6. Εξισώσεις πεδίου του Einstein: στη γενική θεωρία της σχετικότητας οι εξισώσεις αυτές περιγράφουν τη βαρυτική αλληλεπίδραση της ύλης με τον χωρόχρονο, Περιλαμβάνουν 10 ανεξάρτητες συνιστώσες του τανυστή του Einstein, την παγκόσμια βαρυτική σταθερά G και την ταχύτητα του φωτός C.

7. Κατανομή Bose-Einstein : στη στατιστική μηχανική η κατανομή αυτή είναι μια συνάρτηση η οποία για έναν αριθμό ανεξάρτητων μποζονίων (σωματιδίων με ακέραιο σπιν όπως είναι π.χ. τα φωτόνια, τα π-μεσόνια ή τα άτομα ηλίου με μαζικό αριθμό 4) δίνει την κατανομή των σωματιδίων σε καθεμία από τις επιτρεπόμενες ενεργειακές στάθμες.

8. Μετατόπιση Einstein, ή βαρυτική μετατόπιση προς το ερυθρό (graνitatiοnaΙ red shift): στη γενική θεωρία της σχετικότητας η μετατόπιση προς τα μεγαλύτερα μήκη κύματος του φάσματος εκπομπής ατόμων που βρίσκονται μέσα σε ισχυρά πεδία βαρύτητας.

9. Συντελεστης απορροφήσεως του Einstein: στην ατομική φυσική ως συντελεστης απορροφήσεως του Einstein ορίζεται η σταθερά αναλογίας που διέπει την απορρόφηση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από τα άτομα. Ισούται με τον αριθμό των κβάντα που απορροφώνται ανά δευτερόλεπτο διαιρεμένου με το γινόμενο της ακτινοβολίας στη μονάδα του χρόνου και του κυματικού αριθμού επί τον αριθμό των ατόμων που βρίσκονται στη θεμελιώδη κατάσταση.

10. Τανυστης Einstein

11. Υπόδειγμα Einstein-de Sitter: υπόδειγμα του σύμπαντος στο οποίο ισχύει η Ευκλείδεια Γεωμετρία κατά το οποίο η κατανομή της ύλης επεκτείνεται επ' άπειρο χρονικά και το σύμπαν διαστέλλεται. Η διαστολή αυτή αρχίζει από έναν πυρήνα άπειρης πυκνότητας και γίνεται με τέτοιο ρυθμό, ώστε η πυκνότητα να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το τετράγωνο του χρόνου που πέρασε από την έναρξη της διαστολής.

12. Φαινόμενο Einstein-de Haas: το φαινόμενο αυτό του ηλεκτρομαγνητισμού συνδέεται με την περιστροφή γύρω από τον κατακόρυφο άξονα μιας ράβδου από σιδηρομαγνητικό υλικό που είναι ανηρτημένη από το ένα της άκρο, όταν μεταβληθεί η μαγνητική της κατάσταση. Η εξήγηση του φαινομένου στηρίζεται στο γεγονός ότι η μαγνήτιση του υλικού συνδέεται με τη στροφορμή των ηλεκτρονίων των μεμονωμένων ατόμων. Έτσι όταν μεταβάλλεται η μαγνήτιση προκαλείται (λόγω της αρχής διατηρήσεως της ολικής στροφορμής) περιστροφική κίνηση της ράβδου.

Τα τελευταία χρόνια


Το 1946 έγινε πρόεδρος της Εκτάκτου Επιτροπής Ατομικών Επιστημόνων και άρχισε αγώνα, με στόχο να δημιουργήσει ο ΟΗΕ παγκόσμια κυβέρνηση, τονίζοντας ότι είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει διαρκής ειρήνη.

Το 1948, δύο χρόνια αργότερα, οι γιατροί εντόπισαν εκτεταμένο ανεύρυσμα στην κοιλιακή αορτή.

Τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Πρίνστον, ο Einstein ακολούθησε ένα πρότυπο ζωής που πολύ λίγο μεταβλήθηκε για πάνω από 20 χρόνια. Ζούσε με τη γυναίκα του σ' ένα απλό, διώροφο σπίτι και τα περισσότερα πρωινά περπατούσε ένα μίλι περίπου για να πάει στο Ινστιτούτο, όπου δούλευε στην Ενοποιημένη Θεωρία Πεδίου και συζητούσε με συναδέλφους του. Όταν ήθελε να ξεκουραστεί έπαιζε το βιολί του και έκανε βαρκάδες στη γειτονική λίμνη. Δεν ταξίδευε παρά σπάνια, ακόμη και στη Νέα Υόρκη.

Είχε βέβαια αποκτήσει την Αμερικανική υπηκοότητα, συνέχιζε όμως πάντα να θεωρεί τον εαυτό του Ευρωπαίο. Ακολουθώντας τη δική του γραμμή θεωρητικής έρευνας, έξω από το κύριο ρεύμα της Φυσικής, δημιούργησε για το άτομό του μια ατμόσφαιρα μόνιμης ηρεμίας, «Οι Ευρωπαίοι φίλοι μου με αποκαλούν "Ο Μέγας Σιωπηλός", τίτλος που μου ταιριάζει», έλεγε.

Ακόμα και ο θάνατος της γυναίκας του στα τέλη του 1936 δεν τάραξε την εξωτερική του ηρεμία, «Φαίνεται ότι, για τον Einstein, η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η διαφορά ανάμεσα στο μπορείς ή δεν μπορείς να κάνεις Φυσική», έγραψε ο Πολωνός φυσικός Leopold I nfeld που έφθασε στο Princeton την εποχή εκείνη.

Στις 11 Απριλίου του 1955, έγραψε την τελευταία του επιστολή προς τον Μπέρτραντ Ράσελ με την οποία του εξέφραζε τη συμφωνία του για μια κοινή διακήρυξη που θα προέτρεπε όλα τα έθνη να εγκαταλείψουν τα πυρηνικά όπλα.

Δύο ημέρες μετά, επήλθε ρήξη του ανευρύσματος. Στη 1:15 ξημερώματα της 18ης Απριλίου του 1955 ο μεγαλύτερος φυσικός του 20ού αιώνα, η μεγαλοφυΐα που άλλαξε το ρου όχι μόνο της επιστήμης αλλά και της ανθρωπότητας, πέθανε στο νοσοκομείο του Princeton εξαιτίας «ρήξης ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, αρτηριοσκληρωτικής αιτιολογίας».

Επάνω στο τραπέζι του βρισκόταν η τελευταία του ασυμπλήρωτη δήλωση γραμμένη προς τιμήν της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ, «...Αυτό που ζητώ να εκπληρώσω είναι να υπηρετήσω απλώς, με την περιορισμένη μου δυνατότητα, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, με κίνδυνο να μην ευχαριστήσω κανέναν»"

Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Εδώ ολοκλήρωσα το καθήκον μου»...
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 18, 2011, 16:02:34 μμ by NoName »
Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/

Αποσυνδεδεμένος ChristosGk.

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 337
  • Φύλο: Άντρας
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #111 στις: Απρίλιος 18, 2011, 21:08:13 μμ »
Ακόμα μία φορά αισθάνομαι την υποχρέωση να σε ευχαριστήσω NoName, γιατί από τα γραφόμενά σου στο αφιέρωμα για τον Einstein, έμαθα μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του, που δεν γνώριζα. Να είσαι καλά.

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #112 στις: Απρίλιος 18, 2011, 21:29:41 μμ »
Ακόμα μία φορά αισθάνομαι την υποχρέωση να σε ευχαριστήσω NoName, γιατί από τα γραφόμενά σου στο αφιέρωμα για τον Einstein, έμαθα μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του, που δεν γνώριζα. Να είσαι καλά.

 :thank: :thank:

και εγώ που νόμιζα ότι δεν τα διαβάζει κανείς   :happy:
Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/

Αποσυνδεδεμένος panpan

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2767
  • Φύλο: Άντρας
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #113 στις: Απρίλιος 18, 2011, 22:18:34 μμ »
Ακόμα μία φορά αισθάνομαι την υποχρέωση να σε ευχαριστήσω NoName, γιατί από τα γραφόμενά σου στο αφιέρωμα για τον Einstein, έμαθα μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του, που δεν γνώριζα. Να είσαι καλά.

 :thank: :thank:

και εγώ που νόμιζα ότι δεν τα διαβάζει κανείς   :happy:

kαι εγω τα διαβαζω  :blum:

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #114 στις: Απρίλιος 30, 2011, 01:51:42 πμ »
Μόλις τώρα το έμαθα αυτό:

Πέθανε ο τραγουδιστής Σταύρος Ζώρας
27 Απριλίου 2011, 08:53


Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία εβδομήντα χρόνων, ο τραγουδιστής που μεσουρανούσε τη δεκαετία του ΄70 Σταύρος Ζώρας.

Ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την καριέρα του Σταύρου Ζώρα, είναι το αγαπητό σε όλους «Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο», αλλά αξέχαστα θα μείνουν και τα τραγούδια «Σε ευχαριστώ», «Μήπως» και «Είναι Αργά».

Συντετριμμένες οι δύο κόρες του Λιούμπα και Έρη Ζώρα, δεν μπορούν να πιστέψουν ότι έχασαν τον άνθρωπό τους. Τα δύο κορίτσια αναφέρουν ότι ο πατέρας τους, έκρυβε το πρόβλημα υγείας του για να μην τις στεναχωρήσει. Σύμφωνα με πληροφορίες έπασχε από καρκίνο στο παχύ έντερο και ύστερα από την πολύμηνη μάχη που έδωσε δεν κατάφερε να βγει νικητής.

Ήταν ένας άνθρωπος που προτιμούσε να ζει ήρεμα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, γι’ αυτό το λόγο οι νεότεροι τον ξέρουν τόσο λίγο…

http://www.madata.gr/diafora/showbiz/102844.html

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #115 στις: Απρίλιος 30, 2011, 01:54:21 πμ »


Ο Σταύρος Ζώρας.

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #116 στις: Μάιος 01, 2011, 22:42:51 μμ »
Αλέξανδρος Παναγούλης


«Η πολιτική είναι ένα καθήκον, η ποίηση είναι μια ανάγκη.
Είναι ένα ούρλιασμα, μια κραυγή που δεν μπορείς να πνίξεις.
Το άγχος μιας στιγμής που δεν θέλεις να ξεχαστεί.
Τότε ψάχνεις για χαρτί και μολύβι ζητώντας να ζωγραφίσεις με στίχους αυτή τη στιγμή»





Βιογραφία

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από την Λευκάδα. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πολιτική

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Αντιδικτατορική δράση

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση.

Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο[1].


Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[2]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη.

Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει από τις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.) όπου κρατείτο, στις 5 Ιουνίου 1969.

Συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο του Γουδίου για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές του Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το φτιάξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.


Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 - μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.


Μεταπολίτευση

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ.), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται.

Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μυνήματα που του αφήναν άγνωστοι κλπ.


Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σέ υπόγειο κατάστημα επι τής λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ).

Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν υπάρχει ωστόσο κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Πηγή: http://www.supa.gr/forums/f222/alekos-panagoulis-43110.html

Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #117 στις: Μάιος 01, 2011, 22:48:29 μμ »
Αλέκος Παναγούλης: 35 χρόνια μετά

Αλήθειες που πρέπει να διαβάσουμε και να προβληματιστούμε


35 χρόνια μετά ... Μέρος Ι

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από την τραγική Πρωτομαγιά του 1976, και ο Αλέκος Παναγούλης έχει ξεχαστεί…

Η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό κράτος ακόμα και τώρα, 43 χρόνια μετά την ηρωική απόπειρα της τυραννοκτονίας, τον φοβάται και δεν του συγχωρεί το γεγονός ότι παρέα με τους λίγους συντρόφους του, προσπάθησε να πετύχει το ακατόρθωτο: Να δολοφονήσει τον τύραννο και να επανέλθει με το λιγότερο δυνατό κόστος η Δημοκρατία….

O Παναγούλης ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον καιρό του, πολύ μεγαλύτερος από τα δικά μας μέτρα και σταθμά, πολύ μεγαλύτερος από τις ανάγκες και προσδοκίες μιας γενιάς που πέρασε και πάει. Για αυτό και τον τυλίγουμε με την αμηχανία μας, για αυτό και τον παραδίνουμε στη σιωπή. Τον εξωθούμε στο περιθώριο γιατί δεν τον αντέχουμε, τον διώχνουμε από μέσα μας γιατί δειλιάζουμε να τον συλλογιστούμε. Τον εξωθούμε στην μοναξιά. Μια μοναξιά όμοια με εκείνη των αρχαίων ηρώων.

Ο Παναγούλης πέθανε. Άφησε πίσω του πράξεις και ποιήματα. Άφησε πίσω του την λαχτάρα του για αγώνα, για ανθρώπινες κοινωνίες, ανθρώπινες αξίες, ανθρώπινες ευαισθησίες. Για αντίσταση σε κάθε αφέντη, μεγάλο τιμονιέρη, πιστολά πρόεδρο, τεχνοκράτη, ορθολογιστή τραπεζίτη.

Από την Πρωτομαγιά του 1976 πέρασαν τριανταπέντε χρόνια και οι αξίες για τις οποίες αγωνίστηκε ο Παναγούλης πήγαν στην άκρη. Εκλογές γίνονται τακτικά - ωστόσο οι Αμερικάνοι βομβαρδίζουν όποια χώρα και πόλη επιθυμούν. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι - μα οι άνθρωποι της Δύσης πλουτίζουν πάνω στην πείνα των υπολοίπων ίσων συνανθρώπων τους. Οι πρώτοι νεκροί δεν πήραν ποτέ απάντηση με ενότητα και αγώνα.

Στα ελληνικά σχολικά βιβλία δεν θα διαβάσεις ούτε ένα από τα ποιήματα του. Τα ποιήματα του πια τα βρίσκεις σε ελάχιστα βιβλιοπωλεία. Η ελληνική πολιτεία τον φοβάται και επιδεικτικά τον αγνοεί .

Πολλοί απορούν - μα γιατί τούτες οι παραλήψεις; Μην ξεγελιόμαστε - δεν είναι παραλήψεις:

Ο Παναγούλης ενοχλεί όπως ενοχλούσε πάντα

Ο Παναγούλης ενοχλεί - ως μνήμη, ως ανθρώπινο σήμα, ως πολιτικό αίτημα. Ναι, ο Παναγούλης ενοχλεί και θα ενοχλεί για πάντα τους Μεγάλους Αδελφούς, τους Μεγάλους Αρχηγούς κι όλους τους ρουφιάνους τους, όσους λογαριάζουν τους ανθρώπους για υπηκόους, για σκλάβους, για υποτελείς, για καύσιμη ύλη στη μεγάλη μηχανή της Ιστορίας.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν σκεπάζεται από τα ψέματά τους, τις δημαγωγίες τους, ενοχλεί γιατί δεν λογάριαζε μήτε το Μπογιάτι, μήτε το Κολοσσαίο, μήτε το Γκουαντανάμο, μήτε τις νυχτερινές περιπόλους των φιλήσυχων μα πάντα αγανακτισμένων πολιτών, μήτε καν το διάλειμμα για τις διαφημίσεις.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν ήταν ελέγξιμος, διαπραγματεύσιμος, συζητήσιμος, ανταλλάξιμος, ενοχλεί γιατί δεν φοβότανε τίποτε και κανέναν…

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν μπορεί να ελεγχθεί, να οριοθετηθεί και να γίνει ηρωικό παρελθόν, γιατί δεν σταματιέται με τίποτε και με κανέναν, γιατί ρέει σαν παράφορο αίμα μέσα στις φλέβες μας, χαλάει την σύμπνοια των ιδεών.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν γίνεται πετρωμένο αμίλητο άγαλμα, διαφημιστική αφίσα, σύνθημα μιας ένδοξης πλειοψηφίας.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν τελειώνει - γιατί παραμένει και θα παραμείνει πάντα βαθιά ριζωμένος στις καρδιές μας……

35 χρόνια μετά … Μέρος ΙΙ

Κυκλοφόρησε το 2007 και μάλιστα κοντά στις ημέρες της Πρωτομαγιάς μια πολύτομη έκδοση με τίτλο «Ιστορία των Ελλήνων», σε πολλές χιλιάδες αντίτυπα, από μεγάλη αριστερή εφημερίδα. Στην πολυτελέστατη αυτή έκδοση και στον τόμο για την σύγχρονη Ελλάδα υπήρχε εκτενής αναφορά στην αντίσταση στα χρόνια της χούντας.

Σε ποιο πράγμα, όμως, δεν υπήρχε εκτενής αναφορά? Μα φυσικά στην απόπειρα τυραννοκτονίας κατά του δικτάτορα Παπαδόπουλου… Και για να είμαστε σαφείς δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ αναφορά στην πράξη του Αλέξανδρου Παναγούλη και των συναγωνιστών του.

Σκεφτείτε το λίγο, αγνοήθηκε η σημαντικότερη πράξη ενεργητικής αντίστασης κατά της χούντας, μια ενέργεια που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.

Αλλά και πέρα από προσωπικές εκτιμήσεις, αγνοήθηκε μια αντιστασιακή ενέργεια και μια οργάνωση που έχει την μοναδική καταδίκη σε θάνατο, αυτή του Αλέκου Παναγούλη.

Κινητοποιήθηκε η παγκόσμια κοινή γνώμη, παρενέβη ο Πάπας για να αποτραπεί η εκτέλεση του Αλέκου Παναγούλη και εμείς το «ξεχάσαμε» σαν να ήταν το πιο απλό, το πλέον αμελητέο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας.

Θα αναρωτηθείτε προφανώς γιατί αυτή η σιωπή, γιατί αυτή η αδιαφορία, γιατί αυτή η προσπάθεια να ξεχαστεί κάτι τόσο αγνό και σπουδαίο συνάμα, γιατί αυτός ο φόβος?

Μια εύκολη λύση θα ήταν να το αποδώσουμε –ως Έλληνες που είμαστε- σε διεθνή συνωμοσία, σε σιωνιστικό δάκτυλο ή ακόμα και σε υπερατλαντικές πιέσεις.

Εμείς νομίζουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: Πάνω από όλα ο Αλέκος δεν πουλάει για τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης. Αν είχαμε να πούμε στοιχεία και να δείξουμε φωτογραφίες –γιατί τότε δεν υπήρχαν κινητά να έχουμε βίντεο- με τις ερωτικές του περιπέτειες θα παίζαμε κάθε μέρα πρώτη είδηση.

Αν οι συναγωνιστές του ήταν θαμώνες του Fame Story και όλης γενικά της σαβούρας της ελληνικής τηλεόρασης τότε θα ήταν πολύ εύκολο έστω και από σπόντα να πούνε και δύο λόγια για τον Αλέκο, τώρα να τα πούμε που; Σε ποια εκπομπή; Σε ποιο δημοσιογράφο?

Όμως δεν φτάνει που ο Αλέκος δεν πουλάει, ήθελε ο άνθρωπος να είναι λέφτερος, και όπως είπε ο ποιητής, σκοτώστε τον. Ο Αλέκος Παναγούλης δεν πίστευε σε δόγματα και δοξασίες.

Ενώ έχουμε εμείς τους ήρωές μας, τα δικά μας παιδιά να τιμήσουμε, με τον Αλέκο θα ασχολούμαστε τώρα? Αν ο Αλέκος ήταν στο ΚΚΕ με τόσους Δήμους που ήλεγχε κατά καιρούς, θα βαριόμασταν να βλέπουμε προτομές και δρόμους Αλέκου Παναγούλη και διαδηλώσεις αποτυπώνοντας τη μορφή του σε λάβαρα.

Δεν του έφτανε όμως του Αλέκου που δεν ήταν στο ΚΚΕ, είχε πει τόσες φορές τον Ανδρέα Παπανδρέου προδότη και διασπαστή και τον συνέκρινε ευθέως με τον Μουσολίνι. Όπως καταλαβαίνετε αυτά δεν συγχωρούνται εύκολα. Έτσι αφού χάσαμε τους δύο από τους τρεις, ποιος περιμένατε να τον τιμήσει, η Δεξιά που πάντα πολεμούσε;

Να δούμε λίγο και την ουσία, τι πρότυπο δίνει ο Αλέκος Παναγούλης στην ελληνική νεολαία? Μάλλον όχι το πρότυπο που θέλουν οι κρατούντες. Όλοι αυτοί που κόπτονται και ανησυχούν για την Ελληνική νεολαία την θέλουν στον καναπέ, στην τηλεόραση, στην καφετέρια στο κολωνάκι και αλλού, ντυμένη trendy…

Μα το πρότυπο που δίνει ο Αλέκος Παναγούλης δεν είναι ούτε trendy, ούτε του καναπέ. Είναι ένα πρότυπο αγωνιστικό, επικίνδυνα αγωνιστικό απέναντι σε όλα αυτά που μας πνίγουν γύρω μας.

Το πρότυπο του Αλέξανδρου Παναγούλη είναι ένα πρότυπο Ελευθερίας, για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των λαών. Δεν είναι ένα πρότυπο αδιαφορίας, όταν δολοφονείται ο λαός του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης. Όταν η Κύπρος μας είναι ακόμα σκλαβωμένη από τον Αττίλα.

Όλα αυτά φοβίζουν και τρομάζουν. Σκέφτομαι ότι ακόμα και αν υπήρχαν αναφορές στον Αλέκο Παναγούλη στα σχολικά βιβλία, σήμερα σιγά σιγά οι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι και πολιτικοί θα άρχιζαν τη συζήτηση για την αφαίρεση των αναφορών γιατί πιθανόν προτρέπουν στην τρομοκρατία…

Για μας πάντα θα υπάρχουν τα λόγια του Αλέξανδρου Παναγούλη: Η Ελευθερία περισσότερο από δικαίωμα, είναι ΚΑΘΗΚΟΝ!

Αντί επιλόγου


"Μην αφήνετε τον εαυτό σας να παρασύρεται από τα δόγματα, τις στολές, τις δοξασίες, μην αφήνετε τον εαυτό σας να εξαπατάται από αυτόν που σας κυβερνά, από αυτόν που σας υπόσχεται, από αυτόν που σας φοβίζει, από αυτόν που θέλει να αντικαταστήσει έναν αφέντη μ’ έναν καινούργιο αφέντη, μην είστε κοπάδι, για το Θεό, μην καλύπτεστε πίσω από τα φταιξίματα των άλλων, να αγωνίζεστε, να σκέφτεστε με το μυαλό σας, να θυμάστε ότι ο καθένας είναι κάποιος, ένα πολύτιμο, υπεύθυνο άτομο, δημιουργός του εαυτού του, να το υπερασπίζεστε το εγώ σας, πυρήνα κάθε ελευθερίας, η ελευθερία είναι καθήκον, περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον.

Ξέρεις κανέναν τρόπο να κάνει κανείς πολιτική χωρίς να μπει στην πολιτική των πολιτικών; Εγώ θέλω να κάνω πολιτική. Η πολιτική για εμένα είναι ένα καθήκον, είναι ένα μέσο για αγώνα. Σε τί ωφελεί να αγωνίζεσαι για την ελευθερία αν όταν υπάρχει λίγη ελευθερία δεν τη χρησιμοποιήσεις για να κάνεις πολιτική; Επιχείρησα να σκοτώσω έναν άνθρωπο για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική, έσπειρα πόνο για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική, πήγα στη φυλακή και στην εξορία για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική: θα έπρεπε ίσως τώρα να αποτραβηχτώ στην ιδιωτική μου ζωή; .

Η επανάσταση δεν υπαγορεύεται. Υπάρχει μία και μόνο δυνατή επανάσταση κι είναι εκείνη που κάνουμε μόνοι μας, εκείνη που ωριμάζει στο κάθε άτομο, που αναπτύσσεται μέσα του αργά, με υπομονή, με ανυποταξία! Η επανάσταση είναι υπομονή, είναι ανυποταξία, δεν είναι βιασύνη, δεν είναι χάος, δεν είναι αυτό που σας διηγούνται οι δημαγωγοί με τη μαγική ράβδο. Μη δίνετε προσοχή σε όποιον σας υπόσχεται θαύματα, μη δίνετε προσοχή σε όποιον αναλαμβάνει να αλλάζει τα πράγματα ώσπου να πεις τρία σαν μάγος. Οι μάγοι δεν υπάρχουν. Τα θαύματα δεν υπάρχουν. Οι αρχηγοί σας κοροϊδεύουν, ηλίθιοι, που είστε συνηθισμένοι να σας σέρνουν όλοι από τη μύτη, να υποκύπτετε. Αυτή η επίφαση της δημοκρατίας μπορεί να σβήσει με ένα φύσημα αν ακολουθήσετε τις φλυαρίες των ψευτοεπαναστατών! Ας την κρατήσουμε σφιχτά τη λίγη αυτή ελευθερία που μας χαρίστηκε με το αίμα της Κύπρου. Χαρισμένη, ναι, και η χαρισμένη ελευθερία δίνει πάντοτε πικρούς καρπούς"

Ν.Τ με Πηγη exoria.blogspot.com
Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #118 στις: Μάιος 03, 2011, 09:53:46 πμ »
Μόλις πληροφορήθηκα ότι πέθανε ο Θανάσης Βέγγος. Δεν βρήκα κάποια είδηση στο google ακόμα, ελπίζω να μην ισχύει!

Αποσυνδεδεμένος koyrsaros_gr

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 1201
  • Φύλο: Άντρας
  • εχω μια πελωωωρια λαχταρα για ΤΑΞΙΔΙΑ
    • koyrsaros-gr blog
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #119 στις: Μάιος 03, 2011, 10:10:14 πμ »
Έφυγε ο Θανάσης Βέγγος



Το 2000 θυμόμαστε όλοι το άκουσμα της είδησης πως ένα τρένο παρέσυρε το αυτοκίνητο του Θανάση Βέγγου, στο οποίο επέβαινε με την γυναίκα του Ασημίνα. Ευτυχώς, το «κόστος» ήταν μικρό και το ζευγάρι γλίτωσε με μικροαμυχές. Αμέσως μετά, ο αγαπημένος ήρωας της Ελλάδας συμμετείχε σε διαφημιστική καμπάνια, ενημερώνοντας τους πολίτες για τους κινδύνους της οδήγησης. Ο Θου-Βου πάντα φρόντιζε να μας δίνει θάρρος και χαμόγελο είτε με τις συμβουλές του είτε με τα καμώματά του.

Μια δεκαετία μετά, το «τρένο» δεν αστόχησε. Πέρασε μέσα από το ευφυές μυαλό του μεγάλου ηθοποιού και του «φόρτωσε» ένα βαρύ εγκεφαλικό και ένα αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Σήμερα, 3 Μαΐου, ο Θανάσης Βέγγος έχασε την μάχη με την ζωή, και όλη η Ελλάδα θρηνεί τον χαμένο της ήρωα.

Θρηνεί για εκείνον που της χάρισε μισό αιώνα αξέχαστων κινηματογραφικών εικόνων, ασυγκράτητων γέλιων και έξυπνης σάτιρας. Για εκείνον που μετέφερε το ταλέντο του στην τηλεόραση του 2000 και της έμαθε λίγο από την απλότητα της υποκριτικής του και το μεγαλείο της προσωπικότητάς του. Από το πρώτο «πάμε» στο ντεμπούτο του την δεκαετία του ’50, μέχρι την χρυσή εποχή των άθλων του, για τους οποίους ποτέ δεν καταδέχθηκε να χρησιμοποιήσει κασκαντέρ, και ως τα σοφά του λόγια στην πρόσφατη «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη, το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση της χώρας μας μπορούν να καυχιούνται ότι ο πιο ανθρώπινος «πράκτωρ» πέρασε από τα λημέρια τους.

Από τον Πειραιά… στην Μακρόνησο
Γεννημένος στο Παλαιό Φάληρο στις 29 Μαΐου του 1927, ο Θανάσης Βέγγος ήταν γιος του ήρωα της αντίστασης Βασίλη Βέγγου, ο οποίος μετά τον πόλεμο, είδε την εταιρία του να τον απολύει εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεών του. Ήταν τότε, από παιδί ακόμα, που ο Θανάσης ξεκίνησε να δουλεύει στο μεροκάματο. Την περίοδο 1948-50, εξορίστηκε στην Μακρόνησο, όπου και γνώρισε τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Κάπως έτσι, αρχίζει η μεγάλη ενότητα της ζωής του, η κινηματογραφική του καριέρα.



http://www.veggos.gr
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 03, 2011, 12:38:42 μμ by dk »
Όμορφη πόλη, με μια σκέψη την ώρα μας περνάμε
πως θα φύγουμε από δω κι ας είναι πίσω να γυρνάμε....

http://koyrsaros-gr.blogspot.com/