Αποστολέας Θέμα: Aφιερώματα  (Αναγνώστηκε 63962 φορές)

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #60 στις: Δεκέμβριος 24, 2010, 01:36:12 πμ »


Eνας από τους πιο σημαντικούς Ελληνες σκηνοθέτες της Διασποράς, ο Νίκος Παπατάκης, «έφυγε» από τη ζωή πλήρης ημερών, στα 92 του χρόνια, το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στο Παρίσι. Γαλουχημένος στη Γαλλία, όπου και πρωτοστάτησε στους κύκλους των Αριστερών διανοούμενων της εποχής, ήταν όλη του τη ζωή ένας μετανάστης χωρίς πραγματικές ρίζες, ένας άνθρωπος ελεύθερος, που συγκινούνταν από το νέο, το πρωτοποριακό. Γι’ αυτό και ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία, όχι επισταμένα αλλά όποτε τροφοδοτούσαν το πάθος του για καλλιτεχνική έκφραση οι συγκυρίες.

Ετσι προέκυψε η «Αβυσσος» το 1963, η πρώτη του ταινία, εμπνευσμένη από τις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ, μια παραβολή πάνω στον πόλεμο της Αλγερίας που κανένας άλλος νέος σκηνοθέτης ή διανοούμενος της εποχής δεν ήθελε να αγγίξει.

Γιος πατέρα Μακεδόνα και μητέρας από την Αιθιοπία, ο Νίκος Παπατάκης γεννήθηκε το 1918 στην Αντίς Αμπέμπα. Αφού πολέμησε με τον αιθιοπικό στρατό εναντίον των Ιταλών φασιστών, έφυγε για να ζήσει στη Βηρυτό και τελικά στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Ζαν Ζενέ. Από το 1947 έως το 1954 διηύθυνε με την τότε σύζυγό του ηθοποιό Ανούκ Εμέ το καμπαρέ «La rose rouge», όπου πολλοί γνωστοί λογοτέχνες παρουσίαζαν κείμενά τους (Ζακ Πρεβέρ, Ζαν Κοκτό κ.ά.). Το 1950 χρηματοδότησε τη μοναδική ταινία του Ζαν Ζενέ «En shang d’ amour» και το 1957 εξαιτίας της πολιτικής του δράσης ενάντια στον πόλεμο της Αλγερίας αναγκάστηκε να φύγει για την Αμερική. Εκεί δύο χρόνια αργότερα, το 1959, γίνεται παραγωγός του Τζον Κασσαβέτη στην πρώτη του ταινία «Σκιές», καθώς αυτό που τον ενδιέφερε πάνω από όλα ήταν να ανακαλύπτει νέα ταλέντα και να ενθαρρύνει τη δουλειά τους.

Η επιστροφή του στην Ευρώπη σημαδεύτηκε από τη γνωριμία του με την Ελλάδα. Εδώ συνάντησε τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Ολγα Καρλάτου. Ο ίδιος σκηνοθέτησε συνολικά πέντε ταινίες: την «Αβυσσο» (1962), με πρωταγωνιστές τους Φρανσίν Μπερζέ και Πασκάλ ντε Μποϊσόν. Τους «Βοσκούς» (1967), που με τους Ολγα Καρλάτου και Λάμπρο Τσάγκα ήταν μια ταινία-προάγγελος του νέου ελληνικού σινεμά (μεταξύ άλλων, επιλέχτηκε και προβλήθηκε ως μία από τις 50 αντιπροσωπευτικότερες ελληνικές ταινίες της ρετροσπεκτίβας του ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης το 1993 «Σινεμυθολογία»). Το «Gloria Mundi» (1975), τη «Φωτογραφία» (βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1986, καθώς και βραβείο καλύτερης ταινίας από την ΠΕΚΚ) και τον «Ισορροπιστή» (1991) με τους Μισέλ Πικολί και Λίλα Ντάντι.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11431&subid=2&pubid=47972960#
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 03, 2011, 00:54:28 πμ by dk »

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #61 στις: Δεκέμβριος 31, 2010, 19:42:50 μμ »
Πέθανε ο τραγουδιστής των Boney M., Bobby Farrell



Ο Bobby Farrell, ο Ολλανδός τραγουδιστής και χορευτής του συγκροτήματος της disco Boney M., βρέθηκε νεκρός την Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 61 ετών, σε δωμάτιο ξενοδοχείου της Αγίας Πετρούπολης, όπου βρισκόταν για συναυλίες.

Την είδηση ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του Τζον Σέιν, παρόλα αυτά η αιρία θανάτου του δεν έγινε γνωστή.

Ο Farrell και το συγκρότημά του είχαν δώσει συναυλία το βράδυ της Τετάρτης στη ρωσική πόλη και σχεδίαζαν να ταξιδέψουν στην Ιταλία.

http://www.apogevmatini.gr/?p=104510
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 03, 2011, 00:53:22 πμ by dk »

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #62 στις: Ιανουάριος 04, 2011, 10:26:15 πμ »



Louis Braille


Πόσο εκτιμάτε την ικανότητα που έχετε να διαβάζετε και να γράφετε; Μερικοί μπορεί να τη θεωρούν δεδομένη, αλλά η ανάγνωση και η γραφή αποτελούν το θεμέλιο της μάθησης. Αν δεν μπορεί να διαβάσει κάποιος, δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σε ένα τεράστιο απόθεμα γνώσεων.
Επί εκατοντάδες χρόνια, οι τυφλοί δεν είχαν πρόσβαση στο γραπτό λόγο. Το 19ο αιώνα όμως, προβληματισμένος από αυτή την κατάσταση ένας δραστήριος νεαρός υποκινήθηκε να αναπτύξει μια μέθοδο επικοινωνίας που πρόσφερε νέες ευκαιρίες στον εαυτό του και σε εκατομμύρια άλλους....


Ο Λουί Μπράιγ γεννήθηκε το 1809 στο χωριό Κουβραί της Γαλλίας, περίπου 40 χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι. Ο πατέρας του, ο Σιμόν-Ρενέ Μπράιγ, ήταν κατασκευαστής ιπποσκευών. Πιθανώς, ο μικρός Λουί έπαιζε συχνά στο εργαστήριο του πατέρα του. Κάποια φορά όμως, σε αυτό το εργαστήριο συνέβη ένα τρομερό ατύχημα. Ενώ κρατούσε στο χέρι του ένα αιχμηρό εργαλείο, πιθανόν ένα σουβλί, ο Λουί άθελά του το έμπηξε στο μάτι του. Η βλάβη που προκλήθηκε ήταν ανεπανόρθωτη. Ακόμα χειρότερα, η μόλυνση εξαπλώθηκε σύντομα και στο άλλο μάτι του. Στην τρυφερή ηλικία των τριών χρόνων, ο Λουί τυφλώθηκε ολοκληρωτικά.....


Στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την κατάσταση όσο το δυνατόν καλύτερα, οι γονείς του Λουί και ο ιερέας της ενορίας, ονόματι Ζακ Παλουί, διευθέτησαν να πάει ο Λουί στο τοπικό σχολείο. Εκείνος αφομοίωνε πολλά από αυτά που άκουγε. Μάλιστα μερικές χρονιές ήταν ο καλύτερος μαθητής στην τάξη του! Υπήρχαν όμως όρια στα πράγματα που μπορούσε να μάθει ένα τυφλό άτομο όταν διδασκόταν με μεθόδους σχεδιασμένες για άτομα που βλέπουν. Έτσι, το 1819, ο Λουί γράφτηκε στο Βασιλικό Ινστιτούτο για Τυφλά Παιδιά.
Ο ιδρυτής του ινστιτούτου, ο Βαλεντέν Αουγί, ήταν από τους πρώτους που επινόησε ένα πρόγραμμα το οποίο βοηθούσε τους τυφλούς να διαβάζουν. Ήθελε να καταπολεμήσει την αντίληψη που επικρατούσε, ότι η τύφλωση στερούσε από ένα άτομο τα οφέλη της επίσημης εκπαίδευσης. Τα πρώτα πειράματα του Αουγί περιλάμβαναν μεγάλα ανάγλυφα γράμματα αποτυπωμένα σε χοντρό χαρτί. Αν και στοιχειώδεις, αυτές οι αρχικές προσπάθειες επρόκειτο να αποδώσουν καρπούς αργότερα.
Ο Μπράιγ έμαθε να διαβάζει τα μεγάλα ανάγλυφα γράμματα στα βιβλία της μικρής βιβλιοθήκης του Αουγί. Διέκρινε, όμως, ότι αυτός ο τρόπος μάθησης ήταν αργός και μη πρακτικός. Άλλωστε, τα γράμματα ήταν σχεδιασμένα για να τα βλέπει κάποιος με τα μάτια, όχι να τα αγγίζει με τα δάχτυλα. Ευτυχώς, επρόκειτο να εμφανιστεί στο προσκήνιο κάποιος άλλος που αντιλαμβανόταν αυτούς τους περιορισμούς.

Το 1821, όταν ο Λουί Μπράιγ ήταν μόλις 12 χρονών, επισκέφτηκε το ινστιτούτο ο Σαρλ Μπαρμπιέ, ένας συνταξιούχος Γάλλος αξιωματικός του πυροβολικού. Εκεί παρουσίασε ένα μέσο επικοινωνίας που ονομαζόταν νυχτερινή γραφή και αργότερα ονομάστηκε ηχογραφία (sonography). Η νυχτερινή γραφή αναπτύχθηκε για να χρησιμοποιείται στο πεδίο της μάχης. Ήταν μια μέθοδος επικοινωνίας μέσω της αφής που χρησιμοποιούσε ανάγλυφες τελείες τοποθετημένες σε ορθογώνιο σχήμα με έξι τελείες στο ύψος και δύο στο πλάτος. Το ινστιτούτο είδε με καλό μάτι την ιδέα ενός κώδικα που απεικόνιζε τους φθόγγους των λέξεων. Ο Μπράιγ προσηλώθηκε με ενθουσιασμό σε αυτή τη νέα μέθοδο και μάλιστα τη βελτίωσε. Αλλά για να κάνει αυτό το σύστημα αληθινά πρακτικό έπρεπε να επιμείνει. Στο ημερολόγιό του έγραψε: «Αν δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τα μάτια μου για να μάθω σχετικά με τους ανθρώπους και τα γεγονότα, τις ιδέες και τα δόγματα, τότε πρέπει να βρω έναν άλλον τρόπο».
Έτσι, τα επόμενα δύο χρόνια ο Μπράιγ εργάστηκε αποφασιστικά για να απλοποιήσει τον κώδικα. Τελικά, επινόησε μια εκλεπτυσμένη και καλαίσθητη μέθοδο βασισμένη σε ένα πλαίσιο με τρεις μόνο τελείες στο ύψος και δύο στο πλάτος. Το 1824, όταν ήταν 15 χρονών, ο Λουί Μπράιγ ολοκλήρωσε τη μέθοδο των πλαισίων με τις έξι τελείες. Λίγο αργότερα, ο Μπράιγ άρχισε να διδάσκει στο ινστιτούτο και το 1829 δημοσίευσε την απαράμιλλη μέθοδο επικοινωνίας του, γνωστή σήμερα με το όνομά του. Αν εξαιρέσουμε μερικές μικρές τροποποιήσεις, η μέθοδός του παραμένει ουσιαστικά ίδια μέχρι σήμερα.

Το αλφάβητο που έφτιαξε ο Λουδοβίκος Μπράιγ ήταν η αντικατάσταση του αλφάβητου με γράμματα με ένα αλφάβητο από ανάγλυφες κουκκίδες. Το τυφλό άτομο μπορούσε να διαβάζει ψηλαφώντας τις κουκκίδες αυτές με το δάχτυλο, δηλαδή έχουμε ανάγνωση με την ΑΦΗ.

Το σύστημα Μπράιγ έχει έξι κουκκίδες σαν το κεφαλάκι μιας καρφίτσας. Είναι τοποθετημένες ανά δύο οριζόντιες και ανά τρεις κάθετα και αποτελούν το λεγόμενο εξάστιγμο. Οι κουκκίδες καθορίζονται με τους αριθμούς 1- 2- 3 από πάνω από την αριστερή μεριά του εξάστιγμου και 4-5-6 από πάνω από την δεξιά μεριά του εξάστιγμου. Μ΄ αυτές γίνονται 64 συνδυασμοί, που αντιστοιχούν στα γράμματα του αλφάβητου κάθε χώρας και τους αριθμούς.

Η γραφή διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά και από πάνω προς τα κάτω όπως ακριβώς και η γραφή των βλεπόντων. Στην πινακίδα τα γράμματα που γραφόντουσαν έπρεπε να γράφονται με την μέθοδο του καθρέφτη, δηλαδή ανάποδα, έτσι ώστε όταν διαβάζονται να είναι σωστά Οι πινακίδες συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται μέχρι τις μέρες μας σαν σημειωματάρια.

Όταν ο Λουδοβίκος Μπράιγ παρουσίασε τη μέθοδό του άλλοι φανέρωσαν την ικανοποίησή τους, ενώ άλλοι υποστήριξαν πως το σύστημα ήταν κουραστικό και όχι αποδοτικό.
Ο Μπράιγ απογοητεύτηκε, αλλά δεν σταμάτησε τις προσπάθειες παρά συνέχισε, μέχρι που βρήκε τρόπο, έτσι ώστε οι τυφλοί να διδάσκονται και μαθηματικά και μουσική.
Εφηύρε ακόμα και μία γραφομηχανή με την οποίαν τα τυφλά άτομα είχαν την δυνατότητα να γράφουν την γραφή τους.
Βασικό πλεονέκτημα της γραφής Μπράιγ έναντι του συστήματος Αουγϊ ήταν το γεγονός ότι ένα τυφλό άτομο με το ίδιο σύστημα μπορούσε και να διαβάζει και να γράφει.
   

Η γραφή Μπράιγ, όταν πρωτοξεκίνησε να εφαρμόζεται γραφόταν σε πινακίδες με κουτάκια, τα οποία είχαν την θέση του εξάστιγμου. Παράλληλα εκτός από τις γραφομηχανές Μπράιγ και τις γραφομηχανές από την σχολή Perkins, H.Π.A.η γραφή Μπράιγ εκτυπώνεται από ειδικούς εκτυπωτές Μπράιγ, οι οποίοι συνδέονται πλέον με Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές.
Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στη γραφή Μπράιγ ήταν το 1829 με τίτλο «Μέθοδοι γραφής λέξεων, μουσικής και τραγουδιών με την μέθοδο των κουκκίδων-στιγμών για τους τυφλούς».
Η γραφή Μπράιγ εισήχθη στην Ελλάδα το 1907 με την ίδρυση του πρώτου σχολείου για τυφλούς του ΚΕΑΤ στην Καλλιθέα.



   
Ο Λουδοβίκος Μπράιγ έγινε ένας σεβαστός δάσκαλος στο Ινστιτούτο παρ΄όλο που το σύστημά του δεν διδασκόταν στους μαθητές του.
Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου του 1852 στην ηλικία των 43 ετών στο Παρίσι. Το έργο του αναγνωρίστηκε στη Γαλλία 2 χρόνια μετά τον θάνατο του το 1854.
Αναγνωρίστηκε παγκόσμια και η εφεύρεσή του χρησιμοποιείται παγκόσμια.

Πηγή: tomaganopigado.blogspot.com/
Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28474
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #63 στις: Ιανουάριος 06, 2011, 10:39:00 πμ »
Σαν σήμερα...

Ντίζι Γκιλέσπι (John Birks "Dizzy" Gillespie, 21 Οκτωβρίου 1917 - 6 Ιανουαρίου 1993)



O Ντίζι Γκιλέσπι ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς μουσικούς της τζαζ. Ως συνθέτης και βιρτουόζος της τρομπέτας, συνέβαλε αποφασιστικά, μαζί με τον Τσάρλι Πάρκερ, στην εξέλιξη της μοντέρνας τζαζ και του μπίμποπ (bebop).

Βιογραφία
Ο Τζον Μπιρκς Γκιλέσπι γεννήθηκε το 1917, στη Νότια Καρολίνα, νεότερος γιος μίας οικογένειας με εννέα παιδιά. Σε ηλικία δέκα ετών, βίωσε το θάνατο του πατέρα του, ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μουσικός και διέθετε δικό του μουσικό συγκρότημα, ενθαρρύνοντας την ενασχόληση του γιου του με τη μουσική. Αν και αρχικά ασχολήθηκε με την εκμάθηση του πιάνου, σε ηλικία δώδεκα ετών, στράφηκε στο όργανο της τρομπέτας, πάντα ως αυτοδίδακτος. Οι ικανότητες του, ήταν τέτοιες που του επέτρεψαν να λάβει μία μουσική υποτροφία για το Ινστιτούτο Laurinburg της Νότιας Καρολίνας, όπου συνέχισε να εξασκείται στο πιάνο και την τρομπέτα.

Το 1935 εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια, με την πρόθεση να εργαστεί αποκλειστικά ως μουσικός. Στα πρώτα του βήματα, έγινε μέλος της ορχήστρας του Frankie Fairfax ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ηχογράφηση, με το συγκρότημα του Τέντι Χιλλ, αντικαθιστώντας τον Ρόι Έλντριτζ. Την ίδια περίοδο, απέκτησε το ψευδώνυμο Ντίζι (Dizzy). Το 1939, έγινε μέλος του συγκροτήματος του τζαζ τραγουδιστή Καμπ Κάλογουεϊ, ωστόσο εγκατέλειψε το σχήμα το 1941. O ίδιος ο Κάλλογουει αποκαλούσε τους αυτοσχεδιασμούς του Γκιλέσπι "κινέζικη μουσική", χαρακτηριστικό της πρωτότυπης τεχνοτροπίας που είχε αναπτύξει. Στην πορεία, ο Γκιλέσπι συμμετείχε σε αρκετά μουσικά σύνολα και συνεργάστηκε με τους Ντιούκ Έλλινγκτον, Κόλμαν Χώκινς, Μπίλι Έκσταϊν, Τσικ Γουέμπ, Μπένι Κάρτερ και άλλους. Ανάμεσα στις σημαντικές συνεργασίες του ήταν και αυτή με τον πιανίστα Ερλ Χάινς, καθώς στη διάρκειά της συνεργάστηκε με τον Τσάρλι Πάρκερ, ο οποίος επίσης συμμετείχε ως μουσικός στην ορχήστρα του, ενώ παράλληλα του δόθηκε η δυνατότητα να αναδείξει σε ένα βαθμό τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ερμηνείας του. Ως μέλος του συγκροτήματος του Χάινς, παρουσίασε την πρώτη του μουσική σύνθεση Night in Tunisia.

Μέχρι το 1944, ο Γκιλέσπι είχε αποκτήσει σημαντική φήμη ώστε να ηγείται ο ίδιος ορχήστρες. Η συνεχιζόμενη συνεργασία του με τον Τσάρλι Πάρκερ συνέβαλε στην εξέλιξη του είδους του μπίμποπ, παράλληλα με τη μουσική του σουίνγκ που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής εκείνη την περίοδο. Σε αντίθεση με τον Πάρκερ, που συμμετείχε σε μικρά μουσικά σύνολα, ο Γκιλέσπι στόχευε στην δημιουργία μίας μεγάλης ορχήστρας (big band), την οποία οργάνωσε τελικά στις αρχές του 1945. Μετά από την εμπορική αποτυχία της, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, σχημάτισε ένα κουιντέτο, στο οποίο συμμετείχε επίσης ο Πάρκερ. Αργότερα, το σύνολο απέκτησε και ένα έκτο μέλος, ενώ τελικά ο Γκιλέσπι επέκτεινε το σχήμα, επιχειρώντας για δεύτερη φορά την δημιουργία μιας μεγάλης ορχήστρας, την οποία κατάφερε να διατηρήσει για τέσσερα χρόνια. Στο διάστημα αυτό, συμμετοχή στην ορχήστρα είχαν ορισμένοι σημαντικοί τζαζ μουσικοί, όπως ο Τζον Κολτρέιν. Ο Γκιλέσπι, πειραματίστηκε μουσικά προσπαθώντας να ενσωματώσει αφρικανικά και κουβανέζικα μουσικά στοιχεία στη τζαζ. Διέλυσε την ορχήστρα του, το 1950, εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Το 1956, και ενώ μέχρι τότε καθοδηγούσε μικρά σύνολα μουσικών, δημιούργησε για δεύτερη φορά μία μεγάλη ορχήστρα, με την οποία περιόδευσε στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Λατινική Αμερική. Μετά τη διάλυση της ορχήστρας, το 1958, ο Γκιλέσπι συνέχισε να παίζει με μικρότερα μουσικά σχήματα, παραμένοντας ενεργός μέχρι το 1992. Στη δεκαετία του 1980, ηγήθηκε της ορχήστρας United Nations Orchestra.

Πέθανε το 1993, σε ηλικία 75 ετών, από καρκίνο.

Δειτε βιντεακια εδω http://www.daylife.com/topic/Dizzy_Gillespie/videos/1/youtube



http://el.wikipedia.org/wiki/

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #64 στις: Ιανουάριος 08, 2011, 20:17:39 μμ »
David...

DAVID BOWIE...





Ο David Bowie (David Robert Jones) γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1947 στο Brixton στο Νότιο Λονδίνο. Ο πατέρας του ήταν οργανωτής αγώνων πάλης και η μητέρα του ταξιθέτρια σε συνοικιακό κινηματογράφο. Ο David Bowie σταμάτησε το σχολείο όταν ήταν 16 χρονών. Πριν ακόμα ασχοληθεί με τη ροκ μουσική εργαζόταν ως διαφημιστής. Η πρώτη απόπειρα να ασχοληθεί με το ροκ έγινε το 1972. Χρησιμοποιώντας το όνομα Ziggy Stardust, έγινε το πρότυπο πολλών μελλοντικών εφήβων οπαδών της πανκ. Γνωστός όχι μόνο για την εκκεντρική του εμφάνιση αλλά και για τον τρόπο που ηχογραφούσε τους δίσκους του. Το κάθε του τραγούδι ήταν προσεκτικά ηχογραφημένο, κάτι που από την αρχή έκανε μεγάλη εντύπωση στον ακροατή. Αρκετοί τον χαρακτήρισαν ως τον πιο άστατο καλλιτέχνη της ροκ μουσικής. Τη δεκαετία του '70, άλλαξε πολλές φορές την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και τη μουσική του υιοθετώντας κάθε φορά διαφορετικές επιρροές από πολυδιάστατα μουσικά ακούσματα. Εκείνο που άλλαζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν τα μαλλιά του. Άλλαζε την εμφάνιση των μαλλιών του υιοθετώντας πολλές φορές εκκεντρικά χτενίσματα κυρίως από τη δεκαετία του '70. Υπήρχαν μάλιστα φορές που άλλαζε ακόμα και το χρώμα τους.

"The chameleon of rock", συνήθιζαν να τον αποκαλούν οι περισσότεροι. Σχεδόν σε κάθε του δίσκο τραγουδούσε και διαφορετικά μουσικά είδη. Μπορούσε να ενταχθεί στους καλλιτέχνες του φουτουριστικού ροκ ("The Rise And Fall Of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars"-1972), όσο στη soul ("Young Americans"-1975) ή ακόμα και στην οργανική Ευρωπαϊκή ροκ ("Low "-1977) ή ακόμα και στο πανκ ("Lodger"-1979). Πραγματικά όποιος επιθυμούσε να κατατάξει τη μουσική του Bowie σε ένα ορισμένο είδος, θα βρισκόταν μπροστά σε μεγάλο δίλημμα. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με την εξωτερική εμφάνισή του καλλιτέχνη. Το look του κάθε φορά ήταν και διαφορετικό και νόμιζε κανείς ότι επρόκειτο για πολλά άτομα μέσα σε ένα. Ο David Bowie έκανε καριέρα και στο σινεμά. Από το 1967 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 ερμήνευσε κάποιους μικρούς ρόλους. Όμως το 1976 ήταν η πρώτη του σημαντική εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη και συγκεκριμένα στο φιλμ "The Man Who Fell to Earth". Υπήρξαν πολλοί που νόμισαν ότι με αυτή την ταινία έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο σινεμά. Στις περισσότερες ταινίες ο Bowie ερμήνευε ρόλους που είχαν να κάνουν με εκκεντρικά και ψυχωτικά άτομα. Απόδειξη το δραματικό "Merry Christmas Mr. Lawrence" (1983). 'Aλλες του εμφανίσεις ήταν στο φουτουριστικό "Ziggy Stardust and the Spiders From Mars" που πήρε τον τίτλο από μια συναυλία που αρχικά ηχογραφήθηκε σε δίσκο και εννέα χρόνια αργότερα έγινε ταινία. 'Aλλες ταινίες στις οποίες συμμετείχε γράφοντας μουσική ήταν οι: "Just A Gigolo" (1978), "The Hunger" (1983), "Absolute Beginners" και "Labyrinth" (οι δύο τελευταίες ήταν από το 1986). Επιπλέον, το 1980 πρωταγωνίστησε στο έργο του Broadway "The Elephant Man" και δύο χρόνια αργότερα στην τηλεοπτική μεταφορά του έργου του Bertolt Brecht "Baal" για το BBC. Η φήμη του David Bowie δεν αυξανόταν μόνο χάρις στους προσωπικούς του δίσκους αλλά και στην ικανότητά του να γράφει εκπληκτική μουσική για τον κινηματογράφο.

Ο Bowie συνέθεσε μουσική για διάφορες ταινίες. Αξίζει να αναφέρουμε το πασίγνωστο "Cat Peope" (1982) και το "When The Wind Blows" (1989), όπως επίσης η συμμετοχή του στην αινιγματική ταινία του David Lynch "Twin Peaks: Fire Walk With Me" (1992) και η ερμηνεία του στο ρόλο το Πόντιου Πιλάτου στο φιλμ "The Last Temptation of Christ (1989)". Τέλος, το 1996 στο "Basquiat"ενσάρκωσε τον Andy Warhol σε μια πιο ευαίσθητη και ταυτόχρονα απόμακρη και εκκεντρική πλευρά του εαυτού του .

Όσον αφορά τη μουσική, η πρώτη σοβαρή δισκογραφική εμφάνισή του David Bowie έγινε με το "Ziggy Stardust" (1972). Τότε κατάλαβε πως είχε πολλά να δώσει στη μουσική. Υπήρχαν όμως και μερικά άλμπουμς που είχε κυκλοφορήσει πριν από αυτό-"David Bowie" (Deram Records-Απρίλιος '67), "Man Of Words, Man Of Music" (1969), "The Man Who Sold The World" (1970) και "Hunky Dory" (1971). Πριν από τα άλμπουμς αυτά, ο Bowie εμφανιζόταν στους Davy Jones & the Kingbees, the Manish Boys, the Lower Third και τέλος στους David Bowie & the Buzz. Το όνομά του άρχισε να γίνεται γνωστό από τα μέσα της δεκαετίας του '70 και μετά.



Δεν ήταν λίγες οι φορές που το στυλ του Bowie επηρέασε άλλους καλλιτέχνες. Για παράδειγμα την περίοδο από το 1967 μέχρι το 1970 στοιχεία από τη μουσική του αφομοίωσε ο Βρετανός τραγουδιστής Anthony Newley, όπως επίσης ο Bob Dylan και ο Lou Reed. Αργότερα ο Iggy Pop και ο Bruce Springsteen. Ειδικά ο τελευταίος, επηρεάστηκε αρκετά έντονα από το Philly sound που παρουσίαζε τόσο καλά ο Bowie στο R&B άλμπουμ του "Young Americans" (1975). Μερικά ακόμα από τα ονόματα που επηρεάστηκαν από τη μουσική του ήταν ο Brian Eno, οι Tangerine Dream, οι Kraftwerk και οι Talking Heads. Αλλά και ο ίδιος ο Bowie επηρεάστηκε από άλλους καλλιτέχνες όπως οι Pretty Things, Them, Yardbirds, Pink Floyd, Who, Kinks και οι Αυστραλοί Easybeats. Όμως παρόλο που ο Bowie ήταν πανταχού παρών, τη δεκαετία του '70, η μουσική του δεν παίχτηκε τόσο πολύ στο ραδιόφωνο. Αν εξαιρέσει κανείς την επιτυχία του "Space Oddity" που είχε κυκλοφορήσει το 1973 αν και είχε ηχογραφηθεί το 1969, τρία μονάχα από τα τραγούδια του είχαν μπει στο Top40 κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 με γνωστότερο το "Fame" που είχε φτάσει στο Νο 1 (στα πίσω φωνητικά συμμετείχε ο John Lennon). Κατά ένα περίεργο τρόπο ο Bowie κυριάρχησε στο Top 40 τη δεκαετία του '80 με το εμπορικό "Let's Dance" και δεν ξέρουμε τελικά αν το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν η αφορμή για να συγκεντρώσει ένα σωρό αρνητικές κριτικές. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είδαν τόσο το "Let's Dance" όσο και όλο το ομώνυμο άλμπουμ σαν ένα ακόμη προσωπείο του Bowie. Στην περίπτωση εκείνη ο ήχος ήταν περισσότερο R&B με τον Nile Rodgers να συμμετέχει στην παραγωγή και τον κιθαρίστα Stevie Ray Vaughan να συνεργάζεται. Ο Bowie εξακολούθησε να έχει το ίδιο στυλ και μέσα στο 1984 και συγκεκριμένα στο "Tonight" που ήταν το επόμενο άλμπουμ του. Αν και μέχρι τότε διακρινόταν για τις ευρηματικές του συνθέσεις, εκείνα τα δύο άλμπουμς ήταν κατά τη γνώμη αρκετών γεμάτα συνηθισμένα τραγούδια όπως το "China Girl" και άλλα. Η μεγάλη καμπή στην καριέρα του ήρθε το 1985 όταν ο Bowie ηχογράφησε μαζί με τον τραγουδιστή των Rolling Stones, Mick Jagger, τη διασκευή στο signle των Martha Reeves & the Vandelas "Dancing In The Street", που παραδόξως έγινε Top 10 επιτυχία.

Δυστυχώς για τον Bowie, αν και επέστρεψε με αξιόλογες συνθέσεις το 1987, με το "Never Let Me Down" δεν ήταν ικανές να ανεβάσουν την καριέρα του ξανά σε καλό επίπεδο. Το 1989 δημιούργησε το κουαρτέτο Tin Machine, γράφοντας μαζί τους μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις της καριέρας του. Αρκετοί θαυμαστές του μάλιστα είπαν ότι τέτοιες συνθέσεις είχαν να γραφτούν από την εποχή του "Scary Monsters" (1980). Οι Tin Machine σαν γκρουπ κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμς που δυστυχώς γνώρισαν μικρή εμπορική επιτυχία. Το πιο γνωστό τους ήταν το "Tin Machine II" (1991). Όσο για το ζωντανά ηχογραφημένο "Oy Vey, Baby" (1992) δεν μπήκε καν στα charts.

Το 1993 ο David Bowie ξεκίνησε και πάλι να ηχογραφεί δισκογραφικές δουλειές χρησιμοποιώντας το όνομά του. Η καλύτερη προσπάθειά του ήταν με το "Black Tie White Noise" (1993) το οποίο ηχογραφήθηκε στην τότε δισκογραφική εταιρία την Savage Records. Δυστυχώς όμως το άλμπουμ αποσύρθηκε ελάχιστες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του. Κατά συνέπεια, η επόμενη δισκογραφική του δουλειά "The Buddha Of Suburbia" δεν βγήκε στα δισκοπωλεία παρά μόνο μερικά χρόνια μετά, τότε που ο Bowie υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την Virgin Records. Το1995 κυκλοφόρησε το "Outside" παίρνοντας πολύ καλές κριτικές και δύο χρόνια αργότερα το "Earthling" (1997).

Λίγο πριν το 2000 ο Bowie είδε μια σειρά από παλαιότερα άλμπουμς του να επανακυκλοφορούν από την EMI. Έτσι ο κόσμος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τις παλαιότερες δισκογραφικές δουλειές του καλλιτέχνη αυτού που πραγματικά έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μουσική από τη δεκαετία του '60 μέχρι και τη δεκαετία του '90. Οι περισσότεροι από εκείνους τους δίσκους μέχρι πρότινος κυκλοφορούσαν μόνο σε βινύλιο και χωρίς τα επιπλέον τραγούδια που προστέθηκαν στις επανεκδόσεις τους. Τέλος, η συλλογή του Bowie "Hours…" με παλιά και νέα τραγούδια, πέτυχε μια αναδρομή στο χθες αλλά και μια θετική ματιά στο μέλλον.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, ο David Bowie ασχολείται συστηματικά με την τεχνολογία δείχνοντας ιδιαίτερη συμπάθεια στο Internet. Μέσα από το davidbowie.com πουλά καινούργια του τραγούδια αποκλειστικά στους χρήστες του διαδικτύου ενώ μέσα στο 2001 εγκαινίασε το προσωπικό του webradio το οποίο μεταδίδει τραγούδια του καλλιτέχνη. Θα έλεγε κανείς μάλιστα ότι τα νούμερα των πωλήσεών του μέσω Internet είναι θεαματικά και επομένως, τα έσοδά του πολύ μεγαλύτερα απ' όσο θα μπορούσε ακόμα και ο ίδιος να φανταστεί.

Το 2002 ο Bowie εγκαινίασε τη νέα δισκογραφική του εταιρία ISO Records (θυγατρική της Sony Music) όπου και ηχογραφεί το άλμπουμ του "Heathern" που κυκλοφορεί μέσα στις 11 Ιουνίου. Το "Heathern" είναι το πρώτο στουντιακό άλμπουμ του μετά το "Hours" του 1999. Στην παραγωγή αναμείχθηκε ο Tony Visconti όπως είχε κάνει και στα θρυλικά άλμπουμς του Bowie "Space Oddity" (1969), "Diamond Dogs" (1974), "Young Americans" (1975) και "Heroes" (1977). Επίσης στο "Heathern" μεταξύ άλλων συμμετέχει ο Peter Townshend και ο κιμπορντίστας Jordan Rodess.

To κλασικό...



Πολύ καλό...



Πάρα πολύ καλό...






To λατρεύω... και σας το αφιερώνω :happy:




« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 08, 2011, 20:29:41 μμ by NoName »
Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #65 στις: Ιανουάριος 09, 2011, 04:57:35 πμ »
Μια και αναφερθήκαμε στον πιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη ας βάλω κι εγώ ένα βιντεάκι με την καλύτερη του δουλειά!!




« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 09, 2011, 07:20:29 πμ by dk »

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #66 στις: Ιανουάριος 09, 2011, 05:04:01 πμ »
Όποιος δεν καταλαβαίνει τους στίχους, να βάλω μετάφραση, γιατί όλα τα λεφτά είναι οι στίχοι. Το Cygnet Committee είναι για μένα το καλύτερο τραγούδι που έγραψε ποτέ ο Μπόουι, κρίμα που δεν το ξέρει ο πολύς κόσμος. Κρίμα που ο πολύς κόσμος γνωρίζει τον Μπόουι μόνο από το Cat people και το China Girl!!!!

Αποσυνδεδεμένος evi

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 3350
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #67 στις: Ιανουάριος 09, 2011, 05:06:58 πμ »


Συγγνώμη αλλά μου αγγίξατε ευαίσθητη κορδή!!! Και παλιές αγάπες! Ακούστε κι αυτό! Ντέιβιντ Μπόουι πάλι. Προσέξτε τα λόγια.

« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 09, 2011, 07:20:56 πμ by dk »

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28474
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #68 στις: Ιανουάριος 11, 2011, 17:09:07 μμ »
Απεβίωσε ο Τζον Μοδινός



Σήμερα το πρωί, στις 11:20, απεβίωσε ο Τζον Μοδινός σε ηλικία 83 ετών. Ο γνωστός τραγουδιστής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής άφησε την τελευταία του πνοή στο «Βουγιουκλάκειο Νοσηλευτικό Ίδρυμα» στο Αιγάλεω, έπειτα από ανακοπή καρδιάς και διακοπή λειτουργίας των ζωτικών οργάνων του.

Η κατά 49 χρόνια μικρότερη σύζυγός του, Ροξάνα, δεν έλειψε ούτε λεπτό από το πλευρό του.

Η περιπέτεια με την υγεία του ξεκίνησε πριν από 2 μήνες, όταν, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, παρέλυσε η αριστερή πλευρά του σώματός του και προκλήθηκαν σοβαρά προβλήματα στην ομιλία του.

http://www.zougla.gr/

Αποσυνδεδεμένος NoName

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2314
  • Φύλο: Άντρας
    • NoName
Απ: Aφιερώματα
« Απάντηση #69 στις: Ιανουάριος 20, 2011, 18:37:10 μμ »
 :blum:  :blum:

Απεβίωσε ο Τζον Μοδινός

Ολα τα κηδειόσημα θα βάζεις μόνο?
Οι βλάκες είναι ανίκητοι.... αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

http://nonamegr.blogspot.com/