TravelChat - Ταξιδιωτικό Forum

Ελεύθερος Χρόνος => Περί ανέμων και υδάτων => Μήνυμα ξεκίνησε από: NoName στις Απρίλιος 08, 2010, 13:11:27 μμ

Τίτλος: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 08, 2010, 13:11:27 μμ
(http://www.iliatora.gr/files/news/2206_ph1.jpg)

Ο χαρακτηρισμός "σερ"τον συνόδεψε σε ολόκληρη τη πορεία του... o λογος για τον Γρηγόρη Μπιθικώτση που εφυγε σαν χθες πριν 5 χρονια.

Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο τον Ιανουάριο του 2003 με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα, καθώς και με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών.

Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Γέννηση 11 Δεκεμβρίου 1922 Αθήνα, Περιστέρι  
Θάνατος 7 Απριλίου 2005 (82 ετών)
Εθνικότητα  Ελληνική
Είδος Τέχνης Τραγούδι, Μουσική
Καλλιτεχνικά ρεύματα Λαϊκό, Ρεμπέτικο, Έντεχνο

Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης ήταν σημαντικός Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής. Γεννήθηκε στο Περιστέρι , στις 11 Δεκεμβρίου 1922 στην Αθήνα και πέθανε στις 7 Απριλίου 2005. Πρόκειται για έναν από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές του 20ού αιώνα.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Απρίλιος 18, 2010, 01:24:53 πμ


Να τι έχασε σήμερα το ελληνικό θέατρο.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Απρίλιος 18, 2010, 01:34:20 πμ


Μάθημα αγγλικής γλώσσας από την Άννα Καλουτά! Αξέχαστες στιγμές ελληνικού κινηματογράφου.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Απρίλιος 21, 2010, 15:31:15 μμ
Τα Καλουτάκια ξανάσμιξαν

Η Αννα Καλουτά αναπαύεται από χθες δίπλα στην αδερφή της Μαρία. Τα Καλουτάκια… ξανάσμιξαν. Μόνο για έξι χρόνια αποχωρίστηκαν η μία την άλλη -όταν έφυγε πρώτη η Μαρία- οι αγαπημένες σ’ όλη τους τη ζωή αδελφές.

Με όλες τις τιμές ξεπροβόδισαν στην τελευταία της κατοικία στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας τη μεγάλη κυρία της επιθεώρησης οι φίλοι και οι γνωστοί. Με την μπάντα του δήμου Αθηναίων να παίζει και το πλήθος του κόσμου που είχε συγκεντρωθεί να χειροκροτεί και να ...
φωνάζει «αθάνατη». Και όλοι μαζί να σιγοτραγουδούν, όταν ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι χωρίς γυρισμό, «Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες», το τραγούδι που γράφτηκε για εκείνη. Ηταν η πιο συγκινητική στιγμή.

Με δυο λόγια από καρδιάς αποχαιρέτησε την Αννα Καλουτά στον σύντομο επικήδειο που εκφώνησε η υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Αντζελα Γκερέκου. «Αποχαιρετάμε μια σπουδαία γυναίκα, άνθρωπο και θεατρίνα. Μαζί της χάνεται και μια ολόκληρη εποχή των σπουδαίων δημιουργών του μουσικού θεάτρου. Θα την τιμούμε παντοτινά».

«Γλυκιά μας Αννα» την αποκάλεσε ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, που εξύμνησε το «ταλέντο, το χιούμορ, τη σπιρτάδα και την ατόφια αγάπη της για το θέατρο». Ενώ ο Σπύρος Μπιμπίλας εκ μέρους του σωματείου των ηθοποιών τής «υποσχέθηκε» ότι η προσευχή των ανθρώπων του θεάτρου θα τη συνοδεύει.

«Καλό ταξίδι» ευχήθηκαν στην Αννα Καλουτά μ’ ένα λευκό στεφάνι οι συγκάτοικοί της στην πολυκατοικία της οδού Θήρας αρ. 6, όπου βρισκόταν το διαμέρισμά της. Μία από τις κυρίες που έμεναν εκεί ανέλαβε να μεταφέρει την επιθυμία της, την οποία της είχε εκμυστηρευθεί: «Οταν έρθει εκείνη η ώρα, να πεις μέσα στην εκκλησία για τον γιο μου. Οτι εγώ δεν απέκτησα παιδιά γιατί δεν παντρεύτηκα, αλλά είμαι υπερήφανη για τον γιο μου». Για να πληροφορηθούν όλοι ότι ο Πάνος Κατσάνης, ο οποίος ήταν συγκλονισμένος, ήταν ο γιος που δεν έλειψε ποτέ από το προσκεφάλι της. «Αγαπημένη για πάντα» έγραφε στο στεφάνι που τη συνόδευε. Ηταν εκεί για το τελευταίο αντίο ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, ο Γιάννης Δαλιαννίδης, η Ζωζώ Σαπουντζάκη, η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, ο Κώστας Πρέκας, η Μάρθα Καραγιάννη, η Βάσια Τριφύλη, ο Γιώργος Μεσάλας, ο Τάκης Ζαχαράτος, η Σούλη Σαμπάχ κ.ά.

Στεφάνια έστειλαν ο πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού, ο Κωνσταντίνος και η Μαρίκα Μητσοτάκη, το Φεστιβάλ Αθηνών, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, η Νάντια Μελάγια, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, η Ελίζα Μαρέλλι, η οικογένεια Ζακ Ιακωβίδη, ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Φώτης Μεταξόπουλος κ.ά.

espresso

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 15, 2010, 11:46:33 πμ
Σαν χθές 14 Μαΐου 1998 πέθανε ο Francis Albert "Frank" Sinatra

(http://img17.imageshack.us/img17/3305/franksinatra20090212492.jpg) (http://img17.imageshack.us/i/franksinatra20090212492.jpg/)

"Αγάπησε, καυγάδησε, είχε στυλ, είχε κότσια,  μπορούσε ακόμη και να "παίξει".

Επειδή εμένα σαν φωνή μου "λέει" πολλά και θεωρώ ότι έδωσε ώθηση στο swing σκέφτηκα να ανοίξω ένα topic με αφιερώσεις σε ανθρώπους που πιστεύουμε ότι αξίζει τον κόπο να ξέρουμε κάτι παραπάνω.

Come Fly With Me....



Για να μην γεμίζω "σελίδες" θα βάλω μόνο τα links και όποιος θέλει ας ρίξει μιά ματιά.

Θα βρείτε τα πάντα  :good:

http://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Sinatra

http://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Sinatra_discography

http://www.sinatra.com/

http://www.imdb.com/name/nm0000069/

http://www.answers.com/topic/frank-sinatra    




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Μάιος 15, 2010, 13:25:47 μμ
Ποιος δε θυμαται το ''stranger in the night'' :clap: :clap:

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 16, 2010, 23:37:57 μμ
ΕΦΥΓΕ o Ronnie James Dio

(http://img168.imageshack.us/img168/2521/ronniejamesdio.jpg) (http://img168.imageshack.us/i/ronniejamesdio.jpg/)


Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 67 ετών άφησε μία από τις μεγαλύτερες «φωνές» στην ιστορία του Heavy Metal και του Rock γενικότερα, ο Ronnie James Dio. Ο θρυλικός τραγουδιστής των Rainbow των Black Sabbath αλλά και του προσωπικού του σχήματος, έχασε τη μάχη με τον καρκίνο.

Ο Ronnie James Dio συμμετείχε σε μερικά από τα πιο ιστορικά άλμπουμ στο χώρο της rock μουσικής. Συνεργάστηκε με τον Ρίτσι Μπλακμορ στα τρία πρώτα άλμπουμ των Rainbow ενώ διαδέχθηκε τον Ozzy στους Black Sabbath κυκλοφορώντας μαζί τους το 1980 και το 1981, το Heaven and Hell και το Mob Rules αντίστοιχα.

Στη συνέχεια δημιούργησε το προσωπικό του σχήμα που έφερε το όνομα του, με τους δύο πρώτους δίσκους τους (Holy Diver, The Last in Line) να θεωρούνται διαμάντια του είδους.

Το 1992 έσμιξε ξανά με τους Sabbath για το Dehumanizer ενώ η ιδία «ομάδα» συναντήθηκε ξανά το 2007 με το όνομα Heaven and Hell και προσέφεραν το “The devil you know”.

O Ronnie James Dio έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομα του στην ιστορία του σκληρού ήχου…

Το μήνυμα της γυναίκας του σήμερα στο : http://www.ronniejamesdio.com/

Message from Wendy Dio

Today my heart is broken, Ronnie passed away at 7:45am 16th May. Many, many friends and family were able to say their private good-byes before he peacefully passed away. Ronnie knew how much he was loved by all. We so appreciate the love and support that you have all given us. Please give us a few days of privacy to deal with this terrible loss. Please know he loved you all and his music will live on forever.

- Wendy Dio

Εδώ με τους Deep Purple και την  Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου σε μιά μοναδική βραδυά στο Albert Hall στο Sitting in a Dream

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 17, 2010, 23:57:02 μμ
"Έφυγε" ο Hank Jones

(http://img7.imageshack.us/img7/7671/hankjonesbnweb.jpg) (http://img7.imageshack.us/i/hankjonesbnweb.jpg/)

Παντρεμένος με Ελληνίδα ήταν ο πιανίστας που συνόδευε την Marilyn Monroe  όταν τραγούδησε το "Happy Birthday Mr. President" για τον John F. Kennedy στις 19 Μαΐου 1962.

Birth name    Henry Jones
Born            July 31, 1918 (1918-07-31) (age 91)
Origin    Vicksburg, Mississippi, U.S.
Died            May 16, 2010, in New York.
Genres    Bebop
                  Jazz
Occupations  Musician
                        Bandleader
                        Composer
Instruments  Piano
Years active  1944–2010
Labels          Verve, Savoy, Epic, Capitol, Argo, Impulse, Concord, Chesky, Sony
Associated acts  Ella Fitzgerald
                        Charlie Haden
                        Nancy Wilson
                        Charlie Parker
                        Salena Jones
                        Roberta Gambarini

Η ανακοίνωση του θανάτου του από τον Manager του:


"Hank Jones, pianist and jazz legend, beloved husband of Theodosia, dear uncle to his nieces and nephews across the country, friend to music, inspiration to countless
musicians, died May 16, 2010 in New York City, after a brief illness. He was 91 years old, and would have been 92 on July 31st.

Today we celebrate his spirit, his gift, his joy, his wisdom and his friendship. Hank lived and breathed music, and was never far from a keyboard, even at the end. His incredible burst of productivity - concerts, recordings, fundraisers, clinics - these last few years was unprecedented and truly remarkable. He had gigs planned through next year and in fact was due to play Birdland in NYC next week."

Hank, you were truly loved and cherished. We will miss you dearly.

http://www.officialhankjones.com/

http://www.nytimes.com/2010/05/18/arts/music/18jones.html


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 24, 2010, 23:00:55 μμ
Σαν σήμερα πέθανε ο Duke Ellington
1899 – 1974

(http://img130.imageshack.us/img130/6834/ellingtonpiano.jpg) (http://img130.imageshack.us/i/ellingtonpiano.jpg/)


Κορυφαίος συνθέτης της τζαζ κι ένας από τους σημαντικότερους του 20ου αιώνα. Για μισό αιώνα υπήρξε επικεφαλής μιας ορχήστρας, που παραμένει ενεργή και μετά το θάνατό του. Χρησιμοποίησε την ορχήστρα του ως μουσικό εργαστήριο για τις συνθέσεις του, ενώ προσάρμοσε το γράψιμό του για να αναδείξει το ταλέντο πολλών μελών της ορχήστρας του, που έμειναν μαζί του για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ο Έλινγκτον συνέθεσε μουσική για τον κινηματογράφο και το μιούζικαλ. Το έργο του μεγάλο σε όγκο αξιολογείται ακόμη και σήμερα, αν κι έχουν περάσει πολλά χρόνια από το θάνατό του.



http://www.dukeellington.com/
http://www.allaboutjazz.com/php/musician.php?id=6521
http://www.biography.com/articles/Duke-Ellington-9286338
http://www.redhotjazz.com/duke.html
http://www.imdb.com/name/nm0254153/
http://en.wikipedia.org/wiki/Duke_Ellington
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Μάιος 24, 2010, 23:11:18 μμ
Σαν σήμερα πέθανε ο Duke Ellington
1899 – 1974

Μολις ειδα μνμ στα αφιερωματα σκεφτηκα... ''Θεός σχωρέστον'' ... ευτυχως ομως γιατι ο Duke Ellington πεθανε πριν 36 χρονια.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 24, 2010, 23:32:03 μμ
 :beee:

Σαν σήμερα πέθανε ο Duke Ellington
1899 – 1974

Μολις ειδα μνμ στα αφιερωματα σκεφτηκα... ''Θεός σχωρέστον'' ... ευτυχως ομως γιατι ο Duke Ellington πεθανε πριν 36 χρονια.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 26, 2010, 20:04:10 μμ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ένας από τους   κ ο ρ υ φ α ί ο υς  ...

Miles Davis


(http://img189.imageshack.us/img189/5480/milesdavis64.jpg) (http://img189.imageshack.us/i/milesdavis64.jpg/)


Ένα κλασικό κομμάτι :   Summertime



Έμαθε δίπλα στους: Dizzy Gillespie & Charlie Parker.

Συνεργάστηκε με τους: Louis Armstrong, Duke Ellington, Charlie Parker, John Coltrane, Cannonball Adderley,
.


http://www.allaboutjazz.com/php/musician.php?id=6144
http://www.biography.com/articles/Miles-Davis-9267992
http://en.wikipedia.org/wiki/Miles_Davis

Δισκογραφία :   http://en.wikipedia.org/wiki/Miles_Davis_discography

ΑΞΙΖΕΙ  να ακούσετε κάποια από τα κομμάτια του κάποια απο αυτά με τον άλλο "μεγάλο" του είδους JOHN COLTRAIN
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 26, 2010, 20:07:02 μμ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ένας από τους   κ ο ρ υ φ α ί ο υς  ...

Miles Davis

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΓΡΑΨΑ dk...

 για να προλάβω την κακία σου...  :blum:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Μάιος 26, 2010, 20:10:52 μμ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΓΡΑΨΑ dk...

 για να προλάβω την κακία σου...  :blum:

Οτι και να γραφεις, τα Αφιερώματα σ' εχουν στιγματισει!! :rofl: :rofl:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 26, 2010, 20:19:28 μμ
 :beee:


ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΓΡΑΨΑ dk...

 για να προλάβω την κακία σου...  :blum:

Οτι και να γραφεις, τα Αφιερώματα σ' εχουν στιγματισει!! :rofl: :rofl:

:mad:   :-X
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 30, 2010, 14:06:02 μμ
Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Benny Goodman ο "Βασιλιάς του swing"

(http://img405.imageshack.us/img405/7707/bennym.jpg) (http://img405.imageshack.us/i/bennym.jpg/)

Το πιό "διάσημο" κομμάτι του:



Εδώ σε μικρότερη εκτέλεση



καί ακόμα ένα... άλλωστε μιλάμε για τον βασιλιά του swing  :pardon:



O Μπέντζαμιν Ντέιβιντ Γκούντμαν ή όπως έγινε γνωστός ο Βασιλιάς της Σουίνγκ μουσικής, Μπένι Γκούντμαν, γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1909 στο Σικάγο και ήταν το ένατο από τα δώδεκα παιδιά μιας φτωχής εβραϊκής οικογένειας Ούγγρων μεταναστών. Ο πατέρας του, Ντέιβιντ, ήταν ράφτης ενώ το πατρικό όνομα της μητέρας του ήταν Μπένι Γκούντμαν, επίσης.
Από τα δέκα του χρόνια ξεκίνησε μουσικά μαθήματα στην τοπική Συναγωγή και την επόμενη χρονιά ενσωματώθηκε στο μουσικό συγκρότημα, Χωλ Χάουζ, του Τζέιν Άνταμς συνεχίζοντας τη μουσική εκπαίδευση με δάσκαλο τον Τζέιμς Σιλβέστερ. Παράλληλα παρακολουθούσε για δύο χρόνια μαθήματα κλασικού κλαρινέτου, γεγονός καθοριστικό για την εξέλιξή του. Βαθύτητα επηρεασμένος από τους ρυθμούς της Νέας Ορλεάνης, όπου κυριαρχούσαν οι κλαρινετίστες της τζαζ, δεν άργησε να ξεκινήσει να εμφανίζεται ως επαγγελματίας σε διάφορα γκρουπ της περιοχής.
Ήδη στα 16 του χρόνια αποτελούσε μέλος ενός από τα κορυφαία συγκροτήματα του Σικάγου της εποχής εκείνης, Ορχήστρα του Μπεν Πόλακ, ώστε σε ηλικία 20 ετών πια να παρουσιάσει και την πρώτη επώνυμη δισκογραφική του δουλειά. Αξίζει να σημειωθεί ότι στη μουσική πορεία του Μπένι, αχώριστος σύντροφος ήταν ο αδελφός του Χάρι, επίσης μουσικός.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα της ίδιας χρονιάς, 1929, σκοτώνεται σε τροχαίο ο πατέρας του, χωρίς να προλάβει να απολαύσει τη σύνταξη που του υποσχέθηκαν τα δύο παιδιά του, που θεωρούνταν ήδη φτασμένοι μουσικοί. Το γεγονός πίκρανε πολύ τον Μπένι, ο οποίος μέχρι το τέλος της ζωής του δεν παρέλειπε να αναφέρει τη λύπη του επειδή ακριβώς ο πατέρας του δεν έζησε για να τον δει να μεσουρανεί.
Ολόκληρη τη δεκαετία του ΄20, και μέχρι τις αρχές της επόμενης, ο Μπένι έπαιζε στη Νέα Υόρκη με τα πιο γνωστά συγκροτήματα της εποχής κερδίζοντας την αγάπη του κοινού και μια τεράστια φήμη. Εκτός από τη συμμετοχή του στις μουσικές σκηνές, έπαιξε σε ταινίες μικρού μήκους της εποχής. Το κλαρινέτο του Μπένι ακούγεται επίσης σε μια θεατρική εκδοχή της ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν, One AM. Τότε (1934) ο Μπένι έτοιμος πλέον να φέρει ανατροπές στο μουσικό στερέωμα, αρχικά προσλαμβάνεται, μαζί με άλλους μουσικούς που συμμερίζονταν το πάθος του για την Τζαζ, στο Music Hall του Μπιλ Ρόουζ και στη συνέχεια πληροφορούμενος ότι το κανάλι NBC αναζητά μουσικούς για την εκπομπή του Σαββατόβραδου, Let's Dance, οι οποίοι θα έπρεπε να εναλλάσσουν το «γλυκό», το «λάτιν» και το «ζεστό» αποφασίζει να παρέμβει στο στυλ του συγκροτήματός του ενισχύοντάς το με τους Κρούπα και Χέντερσον. Το αποτέλεσμα μπορεί να περιγραφεί μόνο με μία λέξη: Σουίνγκ.
Μετά από έξι μήνες παρουσίας στο ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο NBC το συγκρότημα του Μπένι μπορούσε πια να δώσει συναυλίες σε ολόκληρη τη χώρα, ωστόσο οι περιοδείες αρχικά δεν έτυχαν επιτυχίας λόγω έλλειψης συντονισμού. Παρόλα αυτά το νέο χορευτικό μουσικό είδος βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα κατακτώντας σταδιακά ολόκληρο σχεδόν το αμερικανικό κοινό που λάτρευε τον σπουδαίο κλαρινετίστα.
Ο Μπένι Γκούντμαν πέρασε στην ιστορία ως "Βασιλιάς της Swing", "Πατριάρχης του Κλαρινέτου", "Ο καθηγητής ", κ.ά., διαδίδοντας τη μουσική του σε όλο τον κόσμο, με τεράστια επιτυχία. Την εποχή μάλιστα, του Νικήτα Χρουτσώφ (1962), στο πλαίσιο πολιτιστικών ανταλλαγών μεταξύ ΕΣΣΔ-ΗΠΑ, περιόδευσε στη Σοβιετική Ένωση για έξι εβδομάδες, ενώ το 1976 έδωσε συναυλίες σε Βαρσοβία, Πράγα και Βουδαπέστη. Σημαντικός ήταν επίσης ο ρόλος του στην ανάδειξη μουσικών όπως του Λάιονελ Χάμπτον ενώ η εξάπλωση της Σουίνγκ, που οφείλεται κυρίως σε αυτόν, μπορεί να θεωρηθεί και ως ένα σύμβολο κατά των φυλετικών διακρίσεων, εφόσον οι ορχήστρες ήταν μεικτές. Ο άρχοντας της Σουίνγκ πέθανε πριν 22 χρόνια σαν σήμερα, 13 Ιουνίου 1986.

Πηγή: http://gefyrismoi.blogspot.com/2008/06/blog-post_7442.html

Περισσότερα:


http://en.wikipedia.org/wiki/Benny_Goodman
http://www.bennygoodman.com/about/biography.html
http://www.allaboutjazz.com/php/article.php?id=16281
http://www.britannica.com/EBchecked/topic/238784/Benny-Goodman
http://www.redhotjazz.com/goodman.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 30, 2010, 15:13:13 μμ
Σαν σήμερα γεννήθηκε και ένας δικός μας ...

Ο "Καλός μας ΆΝΘΡΩΠΟΣ" ΘΑΝΑΣΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

(http://img80.imageshack.us/img80/3227/vegos494x320.jpg) (http://img80.imageshack.us/i/vegos494x320.jpg/)

Βιογραφία

Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Νέο Φάληρο, στις 29 Μαίου του 1927 από το Βασίλη και την Ευδοκία Βέγγου, των οποίων ήταν και το μοναδικό παιδί. Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, συγκεκριμένα εργαζόταν στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και ήρωας της αντίστασης. Μετά τον πόλεμο, εκδιώχθηκε από τη δουλειά του εξαιτίας των πολιτικών του φρονημάτων. Η απόλυση του πατέρα του προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, σοβαρό οικονομικό πρόβλημα στην οικογένεια του Θανάση, κάτι που τον αναγκάζει να ριχτεί στον αγώνα για το μεροκάματο. Κυριότερη μεταξύ των επαγγελμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η απασχόληση σε επεξεργασίες δερμάτων. Παράλληλα έκανε διάφορα μικροθελήματα στη γειτονιά του. Τα χρόνια 1948-1950 εξορίστηκε στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954 στην ταινία Μαγική Πόλις του Κούνδουρου. Για τα επόμενα πέντε χρόνια έπαιξε σε μικρούς ρόλους, εργαζόμενος παράλληλα και ως φροντιστής στα πλατό. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε σε μερικές από τις πιο ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, όπως Ο δράκος, Διακοπές στην Αίγινα, Μανταλένα, Συννεφιασμένη Κυριακή, Ο Ηλίας του 16ου, Ποτέ την Κυριακή. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος είναι μαζί με το Νίκο Σταυρίδη στην ταινία Οι δοσατζήδες του 1960. Τον ίδιο καιρό, το 1959 πήρε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ηθοποιού όχι από Σχολή αλλά ως εξαιρετικό ταλέντο με εξετάσεις σε ειδική επιτροπή. Η πρώτη του θεατρική παράσταση ήταν στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς πλουτς», δίπλα στους Νίκο Ρίζο και Γιάννη Γκιωνάκη, επίσης το 1959.

Τα επόμενα χρόνια, συνεργαζόμενος κυρίως με τον σκηνοθέτη Πάνο Γλυκοφρύδη, αναπτύσσει τον τύπο του νευρικού, αεικίνητου τύπου, που τον καθιέρωσε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής. Με ταινίες όπως Ψηλά τα χέρια, Χίτλερ, Μην είδατε τον Παναή, Ζήτω η τρέλα, Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης καθιερώνεται στη συνείδηση του κοινού. Το 1964, σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ελευθερίας, ίδρυσε τη δική του εταιρία παραγωγής ΘΒ - Ταινίες Γέλιου. Την περίοδο 1965-1969, συνεργαζόμενος με τον Πάνο Γλυκοφρύδη και τον Ερρίκο Θαλασσινό, αλλά και σκηνοθετώντας ο ίδιος κάποιες φορές, γύρισε τις καλύτερες κατά γενική ομολογία ταινίες του, όπως τις Φανερός πράκτωρ 000, Τρελός, παλαβός και Βέγγος, Ποιος Θανάσης;, που τις χαρακτηρίζουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, ο αυτοσχεδιασμός και η πηγαία ερμηνεία. Παρά την εμπορική και καλλιτεχνική τους επιτυχία, οι ταινίες αυτές οδηγούν την εταιρία του Βέγγου σε κλείσιμο και τον ίδιο σε οικονομική καταστροφή, από την οποία θα συνέλθει μόνο μετά από πολλά χρόνια.

Η καριέρα του συνεχίζεται με τον σκηνοθέτη Ντίνο Κατσουρίδη, ενώ η δημοτικότητά του παραμένει σταθερή κι οδηγεί στην αποθέωσή του από τον κόσμο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1971, όπου η ταινία Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση; αποσπά τα βραβεία κριτικών και κοινού. Άλλη σημαντική ταινία αυτής της περιόδου είναι Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας του 1976. Η θεματολογία των ταινιών του μετατοπίζεται προς την κοινωνική κριτική, ενώ το 1983 σταματά για λίγα χρόνια να κάνει κινηματογράφο. Τη δεκαετία του '80 ασχολείται με το γύρισμα έξι βιντεοταινιών και της τηλεοπτικής σειράς Βεγγαλικά που, μετά από προσπάθειες πολλών ετών, προβλήθηκε τελικά στην τηλεόραση το 1988. Το 1990 εμφανίστηκε στη σειρά του ΑΝΤ1 Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης.

Η επιστροφή του στον κινηματογράφο γίνεται με την ταινία Ήσυχες μέρες του Αυγούστου του Παντελή Βούλγαρη. Η ερμηνεία του έχει πια διαφοροποιηθεί, είναι χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εκφραστικότητας, με κορυφαία στιγμή το ρόλο του στην ταινία Όλα είναι δρόμος του 1998. Την περίοδο αυτή εμφανίστηκε επίσης στην Επίδαυρο, το 1997 στο ρόλο του Δικαιόπολι στους Αχαρνής και το 2001 στην Ειρήνη του Αριστοφάνη με μεγάλη επιτυχία. Το 2002, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση, ο Θανάσης Βέγγος κράτησε έναν από τους βασικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά Περί ανέμων και υδάτων. Συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι από τους πιο αγαπημένους και δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου.

Ο Θανάσης Βέγγος είναι μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και του Σωματείου Παραγωγών. Είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Την εποχή που γυριζόταν Ο δράκος παντρεύτηκε την Ασημίνα Βέγγου, με την οποία είναι μαζί μέχρι και σήμερα, και έχουν δύο γιους.


Βραβεύσεις

Ο Θανάσης Βέγγος έχει τιμηθεί με τα παρακάτω βραβεία:
   
1962    Ένωση Ελλήνων κριτικών       
1971    Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης    Α' Ανδρικού Ρόλου    Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;
1971    Ένωση Ελλήνων κριτικών       Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;
1972    Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης    Ερμηνείας Α' Ανδρικού Ρόλου*    Θανάση, πάρε τ' όπλο σου
1991    Κρατικό βραβείο    Ερμηνείας Β' Ανδρικού Ρόλου    Ήσυχες μέρες του Αυγούστου
1993    Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης    Ειδικό βραβείο για το σύνολο του έργου του
2008    Πρόσωπα 2008    Ειδικό βραβείο για το σύνολο του έργου του

*Το βραβείο αυτό του δόθηκε και ως αντίδραση στο τότε καθεστώς.


    * Το 2002 ο Δήμος Κορυδαλλού τίμησε τον καταξιωμένο ηθοποιό δίνοντας το όνομά του στο 1.900 θέσεων, δημοτικό αμφιθέατρο της περιοχής.[1]

    * Τον Οκτώβριο του 2008 ο Δήμος Πειραιά μετονομάζει, ύστερα από απόφαση του Δ.Σ., την πλατεία Ευαγγελισμού στο Νέο Φάληρο, γενέτειρα του ηθοποιού, σε πλατεία Θανάση Βέγγου.






Ένα Τραγούδι των Going Through ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον Θανάσση Βέγγο




«Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ»

Γυρίζω τις σελίδες της ζωής και σταματώ
Σε μια φωτογραφία με κοιτάει που τον κοιτώ
Με βλέμμα κουρασμένο σαν το θαμπό γυαλί
Ο άνθρωπος εκείνος που έτρεχε πολύ
Γυρίζω τις σελίδες σε βάθη το χαρτί
Στα μάτια του σημάδια από παλιά γιορτή
Και αν κρύψω ένα δάκρυ, το ξέρω θα το δει
Ο άνθρωπος εκείνος που έμεινε παιδί.

Ο άνθρωπος εκείνος ο δικός μου
Που έτρεχε το τίποτα να πιάσει
Στον κόσμο που είναι ακόμη παιδικός μου
Το μόνο φίλο μου το λέγανε Θανάση.

Μεγάλωσε ο Βέγγος, μεγαλώσαμε και εμείς
Που τρέχαμε παρέα στην αρχή της διαδρομής
Με φόντο αναμνήσεις περνάει η ζωή
Και ό,τι μας στραβώνει στο τέλος θα καεί.

" ... Για τον Θανάση Βέγγο έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά και θα γραφτούν περισσότερα. Είναι ίσως το σημαντικότερο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Μπορεί να είναι και κλόουν και μίμος ή ο ζωντανός καραγκιόζης και ο Έλληνας Σαρλό, άλλα σε όλη αυτή τη μακρόχρονη πορεία του στο θέατρο, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση υπήρξε πολλά περισσότερα και μάλλον ποτέ δεν θα καταλήξω αν τον προτιμώ στον ρόλο του στον φαλακρό πράκτωρ θουβού, ή στην πιο πρόσφατη ταινία του, το “Όλα είναι δρόμος” του Παντελή Βούλγαρη. "

cine info

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 02, 2010, 20:56:39 μμ
Σαν αύριο:

ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ

James "Jim" Douglas Morrison

(http://img202.imageshack.us/img202/2686/jimmorrbw3.jpg) (http://img202.imageshack.us/i/jimmorrbw3.jpg/)









Jim Morrison was born on December 8, 1943 in Melbourne, Florida. His father was a U.S. Naval Officer who fought in World War II. Jim eventually became so estranged from his parents that he would later claim that they were dead. Not much is known about his early years, although he claimed in interviews that he began writing poetry in sixth grade and filled his notebooks with writings throughout high school. Jim moved to Los Angeles in the early 1960s, where he enrolled himself in the film program at UCLA. He read books constantly and told friends that he planned to model his life based on the hedonistic French poet Rimbaud. In 1965, after Jim graduated from UCLA, he drifted into the hippie scene at Venice Beach, taking drugs (LSD was his favorite), sleeping under the boardwalk, and writing poems. One day at the beach, Jim ran into Ray Manzarek, a former classmate from UCLA who was a keyboardist in a struggling rock band. When Jim showed Ray some of his poems, he insisted to Jim that they should put together a band for him to sing his poems. Ray and Jim recruited Robbie Krieger as a guitarist and John Densomore at the drummer and began calling themselves the Doors. By 1966 the group was playing in Sunset Strip nightclubs. After moving to more respectable clubs, the group became known for its charismatic stage personality and its hypnotic music, which was highlighted by Ray's eerie keyboard sounds and Robbie's jazzy guitar music. With some misgivings, Elektra Records president Jac Holzman signed them for a recording contract. In January 1967 the first album "The Doors" was released and immediately received universal acclaim. With Jim being the chief lyricist and his songs for the album ranging from "The Crystal Ship" to "Break on Through" to the 11-minute "The End." The song "Light My Fire" became the group's first hit single and projected them to number one on the top music charts. Jim gained a reputation for erratic public behavior. On December 9, 1967, Jim was arrested onstage during a concert in New Haven, Connecticut for attempting to incite a riot by telling the crowd that a policeman had sprayed him and journalist Patricia Kennealy with mace backstage before the concert. In 1968, the group made the top charts again with their album "Waiting for the Sun" in June which contained the number-one hit "Hello, I Love You." But things came to a head on March 1, 1969 during a concert in Miami, Florida where Jim was arrested  afterwards for exposing himself to the audience and using profanity. As as result of Jim's legal troubles the group lost their bookings for the next several months. Recorded before the Miami incident, their 1969 album "The Soft Parade" kept them in the top charts. The group followed up with their next album in 1970 called "Morrison Hotel" and "Absolutely Live," neither of which sold well. In August 1970, Jim was brought to trial for the Miami incident where he was acquitted of charges of lewd and lascivious behavior, but found guilty of indecent exposure and profanity, and was sentenced to eight months in prison. But he remained free on bail while the verdict was being appealed. The group made a comeback  with their 1971 album "L.A. Woman" which featured Jim's top hits "Riders of the Storm" and "Love Her Madly." When the last of his appeals was denied and the possibility of jail hanging over him, as well as his fast, stressful lifestyle, Jim decided that he was through being a rock and roll star and in March 1971 he and Pamela moved to Paris, France where he intended to continue his literary ambitions. On July 3, 1971, Jim Morrison was found dead in his bathtub in his apartment in Paris at the age of 27. The local police listed the cause of death as heart failure, although most assume that his heart failure was alcohol, even drug related. News of his death was withheld for nearly a week, which fueled rumors that he faked his death. Three years later, in August 1974, Pamela died in Paris from a heroin overdose. Coincidentally she too was 27 years old when she died.

 Έγραψε:


"Death makes angels of us all & gives us wings
Where we had shoulders smooth as raven's claws
No more money, no more fancy dress
This other Kingdom seems by far the best
until its other jaw reveals incest
& loose obedience to a vegetable law
I will not go
Prefer a Feast of Friends
To the Giant Family. "




http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CE%BC_%CE%9C%CF%8C%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BF%CE%BD
http://www.americanlegends.com/morrison/index.html
http://www.imdb.com/name/nm0607186/bio
http://www.hotshotdigital.com/WellAlwaysRemember/JimMorrisonBio.html
http://www.hotshotdigital.com/WellAlwaysRemember/JimMorrison.html

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: elina στις Ιούνιος 02, 2010, 21:11:08 μμ
NoName με γύρισες πίσω πολλά χρόνια  :cool:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 02, 2010, 21:45:27 μμ
NoName με γύρισες πίσω πολλά χρόνια  :cool:

Απο τις 5 το απόγευμα ακούω συνέχεια...  :happy:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: panpan στις Ιούνιος 02, 2010, 22:40:01 μμ
αθανατο ροκ
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: asiatraveller στις Ιούνιος 02, 2010, 22:47:10 μμ
My favorite: this is the end my only friend the end
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 07, 2010, 15:23:12 μμ
7 ΙΟΥΝΙΟΥ 1958

"Prince" Rogers Nelson  



   *  Born: 7 June 1958
   * Birthplace: Minneapolis, Minnesota
   * Best Known As: The funky star who recorded 1999 and changed his name to a symbol


An influential star of the 1980s, Prince wrote and produced funky pop songs that had cross-genre appeal, including the top-sellers 1999, When Doves Cry and Kiss. He became known as something of an eccentric genius: he dressed in high heels and outrageous finery and was so multitalented that on many songs he played all the instruments himself. His reputation for independent thinking was reinforced in the 1990s, when he changed his name to The Artist Formerly Known As Prince (or TAFKAP), then to an unpronounceable symbol (reproduced on the Web as O(+>), and finally (in 2000) back to Prince. He has continued to write and perform, operating out of his Minneapolis home base, called Paisley Park Studios. His 2004 album, Musicology, was hailed as a "comeback," and included the song "Call My Name," which earned him a Grammy for Best Male R&B Vocal Performance. Prince's albums include 1999 (1983), Purple Rain (1984), Lovesexy (1988), Newpower Soul (1998) and 3121 (2006). He also starred in the 1984 feature film Purple Rain. Prince was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 2004.

Prince was married to dancer Mayte Garcia from 1996-99. He married Manuela Testolini in 2001; she filed for divorce in 2006... Despite the persistent rumor, Prince did not appear in the 1996 movie Fargo... Prince was a mentor to singer/actress Carmen Electra...

Selective Discography

    * For You, Warner Bros., 1978.
    * Prince, Warner Bros., 1979.
    * Dirty Mind, Warner Bros., 1980.
    * Controversy, Warner Bros., 1981.
    * 1999, Warner Bros., 1982.
    * Purple Rain, Warner Bros., 1984.
    * Around the World in a Day, Warner Bros., 1985.
    * Parade, Paisley Park, 1986.
    * Sign O' the Times, Paisley Park, 1987.
    * Lovesexy, Paisley Park, 1988.
    * Graffiti Bridge (film soundtrack), Paisley Park, 1990.
    * Diamonds & Pearls, Paisley Park, 1991.
    * {Symbol}, Paisley Park, 1992.
    * The Hits 1, and The Hits 2, Paisley Park, 1993.
    * Black Album, Warner Bros., 1994 (recorded 1987).
    * Come, Warner Bros., 1994.
    * Emancipation, EMI, 1996.
    * Crystal Ball, EMI, 1998.
    * Rave Un2 the Joy Fantastic, Arista, 1999.
    * The Beautiful Experience, Bellmark, 2001.
    * The Rainbow Children, Redline, 2001.
    * One Nite Alone ... Live!,NPG, 2002.
    * N.E.W.S,NPG (Big Daddy), 2003.
    * Musicology, NPG/Columbia, 2004.

Βρείτε τα όλα: http://www.answers.com/topic/prince-rock-musician-funk-musician
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 15, 2010, 19:17:37 μμ
Σαν σήμερα πέθανε ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ και η Ella Fitzgerald ...
Αλλά θέλει πολύ χρόνο για αυτές τις δύο μορφές και ελπίζω να το κάω αύριο.


ΑΝ ΠΕΙΣ ΚΑΚΙΑ dk ΜΑΥΡΟ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΣΕ ΕΦΑΓΕ :diablo:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούνιος 16, 2010, 05:33:49 πμ
Δεκαέξι χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζηδάκι

«Να περιφρονώ τις συνήθειες των πολλών, τη λογική του κράτους και την «ηθική» των συγγενών μου. Να αγαπώ με πάθος τους κυνηγημένους, τους ανορθόδοξους και τους αναθεωρητές.

Να περιφρονώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εφησυχασμένους συνομήλικους και την κάθε λογής χυδαιότητα. Να αδιαφορώ για τη δόξα, με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.

Είχα πει κάποτε πως είμαι ο Λαχειοπώλης του Ουρανού, μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά και αγγέλους. Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Αν ξαναρχόμουνα στον κόσμο θα ήταν για να κάνω έρωτα και για το μόνο που θα λυπηθώ όταν θα φύγω, θα 'ναι για τον έρωτα που θα χάσω.... »

Μάνος Χατζιδάκις


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 18, 2010, 14:09:57 μμ
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ


(http://img191.imageshack.us/img191/8346/bio05.jpg) (http://img191.imageshack.us/i/bio05.jpg/)



«Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ' την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη «ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα», έγραψε ο ίδιος ο Μάνος Χατζηδάκις για τον εαυτό του.

Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1925 στην Ξάνθη, μια ακριτική καπνοπαραγωγική πόλη της Ελλάδας. Ο πατέρας του, Γεώργιος Χατζιδάκις, καταγόταν από τη Μύρθιο Ρεθύμνου και ήταν δικηγόρος. Η μητέρα του, Αλίκη (Βασιλική), το γένος Αρβανιτίδου καταγόταν από την Αδριανούπολη. «Από την μητέρα μου», όπως έλεγε ο ίδιος, «κληρονόμησα όλους τους γρίφους που από παιδί μ' απασχολούν και μέχρι σήμερα κάνω προσπάθειες να τους λύσω. Χωρίς τους γρίφους της δεν θα 'μουν ποιητής...». Από την ηλικία των τεσσάρων ετών αρχίζει τα πρώτα μαθήματα πιάνου, με δασκάλα την Αλτουνιάν, γνωστή μουσικό της Ξάνθης, αρμενικής καταγωγής. Μάθαινε επίσης, βιολί και ακορντεόν. Το 1932, η μητέρα και τα δύο παιδιά, ο Μάνος και η Μιράντα, εγκαθίστανται οριστικά στην Αθήνα και οι γονείς χωρίζουν. Το 1938 ο πατέρας του σκοτώνεται σε αεροπορικό δυστύχημα ενώ ταξίδευε για το Μιλάνο. Το γεγονός αυτό καθώς και η έναρξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, κατέστρεψαν οικονομικά την οικογένεια. Στα δύσκολα χρόνια της κατοχής και της απελευθέρωσης, εργάζεται ως φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά, παγοπώλης, εργάτης στο εργοστάσιο ζυθοποιίας του Φιξ, υπάλληλος στο φωτογραφείο του Μεγαλοοικονόμου, βοηθός νοσοκόμος στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο.
   
     Συγχρόνως αρχίζει ανώτερα θεωρητικά μαθήματα μουσικής με τον Μενέλαο Παλλάντιο, σημαντική μορφή της ελληνικής εθνικής μουσικής σχολής. Αρχίζει επίσης σπουδές Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (σπουδές που ποτέ δεν ολοκλήρωσε), ενώ παράλληλα γαλουχείται από καλλιτέχνες και διανοούμενους (Γκάτσος, Σεφέρης, Ελύτης, Τσαρούχης, Σικελιανός) της γενιάς του μεσοπολέμου, οι οποίοι θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προσανατολισμών και της σκέψης του. Ο Νίκος Γκάτσος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1943, θα παραμείνει μέχρι το τέλος της ζωής του, ο μεγάλος δάσκαλος και ο ακριβός του φίλος.
Η πρώτη του εμφάνιση ως συνθέτη στο μουσικό ορίζοντα της χώρας γίνεται το 1944 με τον Τελευταίο Ασπροκόρακα του Αλέξη Σολωμού, στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν. Στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ο Χατζιδάκις θα παρακολουθήσει και μαθήματα υποκριτικής, θέλοντας να γίνει ηθοποιός, αλλά ο Κουν θα τον αποτρέψει. Μέσα από τη γόνιμη συνεργασία του, ως συνθέτη πια, με το Θέατρο Τέχνης που θα διαρκέσει δεκαπέντε χρόνια, θα γράψει μουσική για πολλά έργα του σύγχρονου θεατρικού ρεπερτορίου: Γυάλινος Κόσμος (Τ. Ουίλιαμς, 1946), Αντιγόνη (Ζ. Ανουίγ, 1947), Ματωμένος Γάμος (Φ. Γ. Λόρκα, 1948), Όλα τα Παιδιά του Θεού έχουν Φτερά (E. Ο' Νηλ, 1948), Λεωφορείον ο Πόθος (Τ. Ουίλλιαμς, 1948), Ο θάνατος του Εμποράκου (Α. Μίλερ, 1949) κ.ά.
   

   Με το τέλος της γερμανικής κατοχής, η τραγωδός Μαρίκα Κοτοπούλη τολμάει πρώτη να του αναθέσει να συνθέσει μουσική για τον Αγαμέμνονα και τις Χοηφόρες (1950) από την Ορέστεια του Αισχύλου. Μέχρι τότε την μουσική επένδυση των αρχαίων τραγωδιών την ανέθεταν σε ακαδημαϊκούς συνθέτες. Την ίδια περίοδο συνεργάζεται με τον μεγάλο ποιητή Άγγελο Σικελιανό για να συνθέσει τη μουσική στην τελευταία του τραγωδία Ιπποκράτης, ενώ η έγκυρη μουσικοκριτικός Σοφία Σπανούδη γράφει ήδη ένθερμα άρθρα για το έργο του.
Το 1945, στο θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο' Νηλ Το Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, γνωρίζει τη Μελίνα Μερκούρη που υποδύεται τη Λαβίνια, κατοπινή συνεργάτιδα και αγαπημένη του φίλη.
Η πρώτη του εργασία για τον κινηματογράφο πραγματοποιείται το 1946 για την ταινία Αδούλωτοι Σκλάβοι, ενώ ένα χρόνο αργότερα αρχίζει να γράφει το έργο Για μια Μικρή Λευκή Αχιβάδα, op. 1 για πιάνο, το οποίο ο ίδιος ξεχωρίζει με ιδιαίτερη αρίθμηση στο σύνολο της εργασίας του. Το 1948 το ίδιο έργο θα παιχτεί από τον αμερικανό πιανίστα Julius Katchen.
Το 1949 με μια διάλεξη του για το Ρεμπέτικο τραγούδι θα ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη συντηρητική Ελληνική αστική κοινωνία. Το ρεμπέτικο τραγούδι που εξέφραζε τα λαϊκά στρώματα, απαγορευμένο και παράνομο, ήταν για τον υπόλοιπο κόσμο - αστούς και διανόηση - είτε άγνωστο είτε περιφρονημένο. Η «μουσική του δρόμου» και η «λαϊκή μουσική» έκαναν τον Μάνο Χατζιδάκι να αναγνωρίσει στο ρεμπέτικο τραγούδι αυθεντικά στοιχεία της παράδοσης.
Δύο χρόνια αργότερα (1951), παρουσιάζοντας και παίζοντας ο ίδιος στο πιάνο τις Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές, που ήταν μεταφορά στο πιάνο έξι ρεμπέτικων τραγουδιών, θα πείσει πια έμπρακτα το ελληνικό κοινό για την ομορφιά και τον πλούτο των ρεμπέτικων τραγουδιών και θα αναμορφώσει όλο το ελληνικό τραγούδι, δρομολογώντας το σε νέους μουσικούς ορίζοντες. Όταν όμως, το λαϊκό τραγούδι έγινε προϊόν τουριστικής αξιοποίησης και αντικείμενο εκμετάλλευσης, δεν δίστασε πρώτος να το καταγγείλει.

Το 1951 ιδρύεται το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου - του οποίου ο Μάνος Χατζιδάκις υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος και καλλιτεχνικός διευθυντής - και εκεί παρουσιάζει τα τέσσερα μπαλέτα του: Μαρσύας (1950), Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές (1951), Το Καταραμένο Φίδι (1951) και Ερημιά (1958).
Από το 1950, αρχής γενομένης με την Ορέστεια του Αισχύλου, θα γράψει μουσική για πολλές αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες: Μήδεια (1956), Κύκλωπας (1959) και Βάκχες (1962) του Ευριπίδη, Εκκλησιάζουσες (1956), Λυσιστράτη (1957), Πλούτος (1956), Θεσμοφοριάζουσες (1958), Βάτραχοι (1959) και Όρνιθες (1959) του Αριστοφάνη. Το 1953, με μία σειρά διαλέξεών του με θέμα τους σύγχρονους αμερικανούς συνθέτες, θα «αποκαλύψει» τους  A. Copland, G. Menotti, L. Bernstein κ.ά. στο ελληνικό ακροατήριο που είχε απομονωθεί από τον υπόλοιπο κόσμο εξ αιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των δύσκολων μεταπολεμικών συνθηκών. Την ίδια εποχή γράφει ένα από τα σημαντικότερα έργα του τον Κύκλο του C.N.S., op. 8 για βαρύτονο και πιάνο.
   
   Εκτός από το Θέατρο Τέχνης, συνεργάζεται και με το Εθνικό Θέατρο. Μεταξύ άλλων (Όνειρο Kαλοκαιρινής Nύχτας 1952, Βασιλιάς Ληρ 1957, Οθέλλος 1958, Δόνια Ροζίτα 1959), γράφει μουσική για τη Μήδεια του Ευριπίδη, που ανεβαίνει στην Επίδαυρο με πρωταγωνίστρια την Κατίνα Παξινού (1956).
Το 1959 παρουσιάζει στο αθηναϊκό κοινό τον Μίκη Θεοδωράκη ενορχηστρώνοντας και ηχογραφώντας ο ίδιος το έργο του «Επιτάφιος», με την Νάνα Μούσχουρη.
Παράλληλα με το θέατρο, από το 1946 ο Μάνος Χατζιδάκις θα συνθέσει μουσική για πολλές ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές ταινίες: Κάλπικη Λίρα (Γ. Τζαβέλλα 1954), Στέλλα (Μ. Κακογιάννη, 1955), Ο Δράκος (Ν. Κούνδουρου, 1956), Μανταλένα (Ντ. Δημόπουλου, 1960), In the Cool of the Day (R. Stevens 1962), America-America (E. Kazan, 1962), Blue (S. Narizzano, 1967), Sweet Movie (D. Makavejev, 1974), Το Ταξίδι του Μέλιτος (Γ. Πανουσόπουλου, 1978), Memed my Hawk (P. Oustinov, 1983), Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου (Π. Βούλγαρη, 1992), κ.ά. Το 1977 θα γράψει μουσική και για δύο ντοκιμαντέρ του J. Y. Cousteau (A la recherche de l' Atlantide-1, A la recherche de l' Atlantide-2).
   
     Το 1959 και το 1960, στα δύο πρώτα Φεστιβάλ Τραγουδιού που διοργανώνει το Ε.Ι.Ρ., παίρνει το πρώτο βραβείο για δύο τραγούδια που ερμηνεύει η Νάνα Μούσχουρη. Το 1960 κερδίζει στη Θεσσαλονίκη το πρώτο βραβείο μουσικής της Α' Εβδομάδας Ελληνικού Κινηματογράφου (το τότε Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) για την μουσική του στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου Το Ποτάμι.
Το 1960 του απονέμεται το βραβείο Oscar για το τραγούδι Τα παιδιά του Πειραιά -από την ταινία του Jules Dassin Ποτέ την Κυριακή- και ταυτόχρονα γίνεται ο πρώτος 'Ελληνας συνθέτης που κάνει γνωστό το ελληνικό τραγούδι έξω από τα σύνορα της χώρας. Τα παιδιά του Πειραιά θα συμπεριληφθούν στα δέκα εμπορικότερα τραγούδια του 20ου αιώνα και θα βραβευθούν στο Αμβούργο το 1987. Η συνεργασία του με τον Jules Dassin θα συνεχισθεί και στο TOPKAPI (1963).
Όμως, εκτός από Τα Παιδιά του Πειραιά που γνώρισαν την διεθνή αναγνώριση, τα επόμενα χρόνια πολλά τραγούδια του είχαν την ίδια τύχη και τραγουδήθηκαν από τους: Lale Andersen, Brenda Lee, Nat King Cole, Johnny Mathis, Hary Belafonte, Seon Filips, Amalia Rodrigues, Michael Kamen και την Νάνα Μούσχουρη. Η μουσική του για τον ελληνικό κινηματογράφο και μια σειρά ελαφρών τραγουδιών του χαρίζει μια «λαϊκότητα ανεπιθύμητη», την οποία δεν θ' αποδεχθεί ποτέ και θα την μάχεται μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1961 γράφει μουσική για την θεατρική παράσταση
Η κλέφτρα του Λονδίνου του G. Neveux,  που παρουσιάστηκε στο Παρίσι, με πρωταγωνίστρια τη Marie Bell και το 1962 ανεβάζει στην Αθήνα την Οδό Ονείρων. Προσπαθώντας να απαλύνει τις πληγές της μετεμφυλιακής Ελλάδας, δημιουργεί μια παράσταση-σταθμό για το ελληνικό μουσικό θέατρο σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, σκηνικά και κοστούμια Μίνου Αργυράκη. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Δημήτρης Χορν.
Αντισυμβατικός και πνεύμα ανήσυχο, στραμμένος ανέκαθεν στην αναζήτηση του καινούργιου και του αυθεντικού, χρηματοδοτεί τον Διαγωνισμό Πρωτοποριακής Σύνθεσης «Μάνος Χατζιδάκις» του Τεχνολογικού Ινστιτούτου Δοξιάδη. Προσκαλεί τον Αμερικανό συνθέτη Lucas Foss να προεδρεύσει της κριτικής επιτροπής (μέλη της οποίας ήταν ο μουσικολόγος Γιάννης Γ. Παπαϊωάννου και ο συνθέτης Γιάννης Χρήστου) και το βραβείο απονέμεται στον Ιάννη Ξενάκη, άγνωστο τότε στο ελληνικό κοινό.
   
     Ιδρύει και διευθύνει την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (ορχήστρα συμφωνικής μουσικής, 1963-66) και στο σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της δίνει 20 συναυλίες με πρώτες παρουσιάσεις δεκαπέντε έργων ελλήνων συνθετών. Η παρουσία της ορχήστρας δημιουργεί νέα δεδομένα στη μουσική ζωή του τόπου, προσελκύοντας το ενδιαφέρον του κοινού για την «άγνωστη» μέχρι τότε σύγχρονη μουσική.

Η μακρόχρονη και εποικοδομητική συνεργασία με τα Μπαλέτα του 20ού Αιώνα του Maurice Béjart, αρχίζει στις Βρυξέλλες το 1965 με τους Όρνιθες του Αριστοφάνη και συνεχίζεται διευθύνοντας τα έργα: Jean Cocteau et la dance (1972, μπαλέτο σε τρία μέρη με αφηγητή τον Jean Marais: Le fils de l' air, L' ange heurtebise -σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι-, Les maries de la tour Eiffel -σε μουσική Tailleferre, Auric, Honegger, Milhaud, Poulenc), και την Traviata του Verdi (1973). To 1988 o Béjart παρουσιάζει το μπαλέτο Διόνυσος σε μουσική R. Wagner - Μ. Χατζιδάκι ενώ το 1993 χορογραφεί μέρος του έργου του συνθέτη, Οι Μπαλάντες της οδού Αθηνάς.
Το 1966 ο Μάνος Χατζιδάκις φεύγει για την Αμερική για ν' ανεβάσει στο Broadway με τον Jules Dassin και την Μελίνα Μερκούρη τη θεατρική διασκευή του Ποτέ την Κυριακή με τον τίτλο Illya Darling. Στην Αμερική θα παραμείνει μέχρι το 1972 και η μουσική του αντίληψη θα επηρεαστεί σημαντικά από την pop music. Αποτέλεσμα αυτής της επίδρασης είναι ο κύκλος τραγουδιών Reflections με το συγκρότημα New York Rock and Roll Ensemble. Εκεί, εκτός των άλλων έργων του (Ρυθμολογία op. 26 για πιάνο, Μεγάλος Ερωτικός op. 30 - κύκλος τραγουδιών σε στίχους αρχαίων και νέων ελλήνων ποιητών), αρχίζει να γράφει τα λιμπρέτα για τρία μουσικά έργα (Μεταμορφώσεις, Όπερα για Πέντε, Ντελικανής), ηχογραφεί το Χαμόγελο της Τζοκόντα και αρχίζει να συνθέτει την Εποχή της Μελισσάνθης, μια μουσική ιστορία βασισμένη σε αυτοβιογραφικά στοιχεία που διαδραματίζεται τις πρώτες μέρες της απελευθέρωσης.

Το 1970 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας The Martlet's Tale στη Ρώμη θα γνωρίσει τον Nicola Piovani. Θα δημιουργηθεί μια σχέση μαθητή-δασκάλου και ο Piovani θα δουλέψει δίπλα του ως βοηθός του, σε αρκετές παραγωγές. Όταν ο Nino Rota -ακριβός φίλος του Χατζιδάκι- πέθανε, ο Χατζιδάκις αφού «αρνήθηκε» λόγω συγκυριών την πρόταση του Federico Fellini να συνεργαστούν στην ταινία του La nave và, πρότεινε στη θέση του τον Nicola Piovani.
To 1972, τον πιο σκοτεινό χρόνο της χούντας, επιστρέφει στην Αθήνα και ιδρύει το Πολύτροπο (1973, μουσικό καφεθέατρο). Αποπειράται να ανοίξει εκφραστικές διόδους στο μουσικό τέλμα της εποχής, «φιλοδοξώντας» όπως έλεγε ο ίδιος, «μια τελετουργική παρουσίαση του τραγουδιού, μ' όλα τα μέσα που μας παρέχει η σύγχρονη θεατρική εμπειρία».
Δύο χρόνια αργότερα με την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας αναλαμβάνει πάλι ενεργό δράση στην πολιτιστική ζωή της χώρας. Διορίζεται Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της Λυρικής Σκηνής (1975-77) και Διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας (1975-82). Παράλληλα, αναλαμβάνει τη Διεύθυνση του κρατικού ραδιοσταθμού Τρίτο Πρόγραμμα (1975-81) τον οποίο, σε συνεργασία με μια ομάδα νέων και ταλαντούχων δημιουργών, μετατρέπει σε σημείο αναφοράς, ποιότητας και ιδεών. Το 1979 καθιερώνει τις Μουσικές Γιορτές στ' Ανώγεια της Κρήτης, με τοπικούς λαϊκούς χορούς και τραγούδια και διοργανώνει συνέδριο με θέμα την παράδοση, στο οποίο συμμετέχουν διανοούμενοι, καλλιτέχνες και ακαδημαϊκοί. Το 1980 εγκαινιάζει τον Μουσικό Αύγουστο στο Ηράκλειο της Κρήτης, ένα Φεστιβάλ που παρουσίαζε τα νέα ρεύματα σ' όλους τους τομείς της καλλιτεχνικής έκφρασης (μουσική, χορός, κινηματογράφος, ζωγραφική, θέατρο). Ο Μουσικός Αύγουστος θα επαναληφθεί και τον επόμενο χρόνο και θα φιλοξενήσει καταξιωμένους καλλιτέχνες απ' όλο τον κόσμο:N. Piovani, A. Piazzola, S. Rinaldi, G. May, R. Winters, G. Sandor, E. Culp, H. Zender, Frei Hermano da Camara, κ.ά. Tο 1981-82 διοργανώνει τους Μουσικούς Αγώνες στην Κέρκυρα, ένα μουσικό διαγωνισμό με σκοπό την παρουσίαση νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.
Το 1985-86 εκδίδει το πολιτιστικό περιοδικό Το Τέταρτο, ένα περιοδικό «που προσπάθησε να καταγράψει τα καλλιτεχνικά θέματα, τα κοινωνικά ακόμη και τα επιστημονικά, μέσα από τις πολιτικές διαστάσεις τους». Θέλοντας να προστατέψει το ελληνικό τραγούδι από την φθορά του εμπορίου, συστήνει το 1985, την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία ΣΕΙΡΙΟΣ, η οποία λειτουργεί μέχρι και σήμερα. Με φορέα τον Σείριο παρουσιάζει στην Πλάκα (1987-88) μια σειρά μουσικών προγραμμάτων με νέους καλλιτέχνες «αντιδρώντας» μ' αυτόν τον τρόπο «στον εκχυδαϊσμό και στη ρύπανση του πολιτιστικού μας περιβάλλοντος».
   
   Το 1991, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας διοργανώνει τους Πρώτους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού Καλαμάτας. Γι άλλη μια φορά, αναζητά «τους νέους που θέλουν να συνομιλήσουν» μαζί του, «χωρίς κραυγές, χωρίς συνθήματα και δίχως εκτονώσεις...».

Το 1989-93 ιδρύει την Ορχήστρα των Χρωμάτων για να παρουσιάσει «πρωτότυπα προγράμματα που συνήθως δεν καλύπτονται από τις συμβατικές συμφωνικές ορχήστρες», την οποία διηύθυνε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η Ορχήστρα των Χρωμάτων με μαέστρο τον Χατζιδάκι έδωσε είκοσι συναυλίες και δώδεκα ρεσιτάλ ελληνικού και διεθνούς ρεπερτορίου με έλληνες και ξένους σολίστ: Χ. Γεωργιάδη, Σ. Θεοδωρίδου, S. Armstrong, A. Piazzola, G. Sandor κ.ά. Αρκετά από τα έργα που παρουσίασε ήταν άγνωστα στην Ελλάδα, ενώ στο ρεπερτόριο της περιελήφθησαν και πρώτες παγκόσμιες εκτελέσεις έργων Ελλήνων συνθετών.
Από την αρχή της παρουσίας του στον ελληνικό χώρο και συγχρόνως με όλες τις προηγούμενες δραστηριότητες του, ήταν διαρκώς δισκογραφικά παρών με δεκάδες δίσκους που θεωρούνται πια κλασικοί : Ο Κύκλος με την Κιμωλία (1956), Παραμύθι χωρίς Όνομα (1959), Πασχαλιές μέσα απ' τη νεκρή γη (1961), Δεκαπέντε Εσπερινοί (1964), Μυθολογία (1965), Καπετάν Μιχάλης (1966), Τα Λειτουργικά (1971), Αθανασία (1975), Τα Παράλογα (1976), Σκοτεινή Μητέρα (1985), Τα Τραγούδια της Αμαρτίας (1992) κ.ά. Οι περισσότεροι κύκλοι τραγουδιών είναι σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
Ο ίδιος δημοσίευσε τέσσερα βιβλία με ποιήματα και σχόλια: Μυθολογία, Μυθολογία Δεύτερη, Τα Σχόλια του Τρίτου, Ο καθρέφτης και το Μαχαίρι.

Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία, αναπτύχθηκε και τράφηκε από την προσωπικότητα του Μάνου Χατζιδάκι, που δεν δίστασε ούτε μια στιγμή να προβάλλει τα οράματά του στη πιο ακραία τους μορφή για να φανερώσει έτσι το βαθύτερο νόημα της τέχνης.
Ασυμβίβαστος και πρωτοπόρος, εχθρός της σοβαροφάνειας και των παγιωμένων αντιλήψεων, λάτρης της «νεότητας» και της συνεχούς αμφισβήτησης και με όπλο του την ελληνική αλλά και την οικουμενική παιδεία, συνέδεσε τη λόγια με τη λαϊκή μουσική, δημιουργώντας έτσι ένα «νέο» ήχο, ένα «νέο» τραγούδι που έχει τις ρίζες του τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση.

Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, ο Μάνος Χατζιδάκις «άρχισε το ταξίδι του προς τα άστρα».

http://www.hadjidakis.gr/









Φοβερή εκτέλεση
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 19, 2010, 19:55:17 μμ

E L L A    F I T Z G E R A L D


Η ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

(http://img693.imageshack.us/img693/1036/ellafitzgerald02.jpg) (http://img693.imageshack.us/i/ellafitzgerald02.jpg/)


"Η πρώτη κυρία του τραγουδιού" είναι ο τίτλος που συντροφεύει αυτή την σπουδαία τραγουδίστρια, τίτλος που επινοήσαν κριτικοί και κοινό, και όχι άδικα. Με μια αξιοζήλευτη καριέρα 60 ετών, εκατοντάδες ηχογραφήσεις, 14 βραβεία grammy  και μια σχολή παραστατικών τεχνών με το όνομα της, η Fitzgerald θεωρήθηκε τελικά η σπουδαιότερη γυναικεία φωνή της Jazz όλων των εποχών (αν και αρκετοί μπορεί να υποστηρίξουν και τις επίσης σπουδαίες Sarah Vaughan και Billie Holiday). Ασυναγώνιστη στην scatt Jazz, με μια ευλογημένη φωνή ευρείας κλίμακας και κυρίως με μια άψογη άρθρωση που έδινε την ευκαιρία στο κοινό να καταλαβαίνει λέξη προς λέξη ότι τραγουδούσε, σύντομα έγινε τόσο οικεία και αγαπητή στο κοινό της που απλά την αποκαλούσε "Ella".


Γεννήθηκε στο Newport News της Βιρζίνια στις 25 Απριλίου του 1918. Οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν μόλις ενός έτους, γεγονός που προκάλεσε και την μετοίκηση της στο Yonkers, λίγο έξω απο την Νέα Υόρκη. Στην αρχή η μικρή Ella ονειρευόταν να γίνει χορεύτρια. Παρόλο αυτά μετά απο την νίκη της σε διαγωνισμό ταλέντων στο θέατρο του Harlem "Apollo" το 1935, έγινε γρήγορα αντιληπτό ότι το τραγούδι ήταν η αποστολή της. Στον ίδιο διαγωνισμό ήταν παρών ο Benry Connee που ενθουσιάστηκε με την ερμηνεία της Ella Fitzgerald και έσπευσε να την γνωρίσει στον Fletcher Henderson - αρχηγό ορχήστρας - ως προτεινόμενη για τραγουδίστρια στο σχήμα του. O Henderson παρόλο αυτά δεν έκρινε ότι η Ella ήταν τόσο ιδιαίτερη και τελικά δεν βγήκε τίποτα από εκείνη την γνωριμία.

Η πρώτη επαγγελματική της δουλειά ήρθε σύντομα. Ήταν στο Harlem Opera House όπου και εμφανιζόταν για μια εβδομάδα. Στο ίδιο show η μπάντα του Tiny Bradshaw. Όπως η ίδια η Ella αποκαλύπτει σε συνέντευξή της, σχεδόν 3 δεκαετίες αργότερα, η ανακοίνωση του Bradshaw - και ενώ όλοι αποχωρούσαν φορώντας τα παλτά τους - "Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω αυτή την νεαρή κοπέλα που κερδίζει όλους τους διαγωνισμούς" ήταν αυτή που επέστρεψε το κοινό στις θέσεις του και βέβαια της επέτρεψε να τους καθηλώσει με την φωνή της. Αμέσως μετά την Ella έπαιρνε μέρος ο ντράμερ Chick Webb με την μπάντα του. Ο Bardu Ali στην πρώτη γραμμή της μπάντας του Webb, ενθουσιάστηκε με την φωνή της και θεώρησε ότι θα ήταν ενδιαφέρουσα η προσθήκη της στο γκρουπ, έτσι λοιπόν πίεσε τον Webb να κάνει audition. O Webb δεν ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο, παρόλο αυτά την άκουσε και ενώ δεν έμεινε αποσβολωμένος απο αυτό που είχε να παρουσιάσει η Ella, δέχτηκε να τους συνοδέψει σε μια εμφάνιση την επόμενη ημέρα στο Yale. Την εβδομάδα που ακολούθησε βρέθηκαν στο Savoy και έτσι κάπως άρχισε να γράφεται η λαμπρή μουσική ιστορία της.

Η ηχογράφηση της το 1938 "Α-tisket, A-tasket" έγινε η μεγάλη επιτυχία της 20χρονης Ella Fitzgerald και παραμένει ως σήμερα μια απο τις κλασικές της ερμηνείες. Το 1939 ο θάνατος του Webb δίνει στην Ella ταινία και ονομάζει το σχήμα "Ella Fitzgerald and Her Famous Orchestra". Το σχήμα διαλύθηκε το 1941 λόγω του πολέμου.

Η Fitzgerald επανήλθε δυναμικά μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου πολέμου όταν έγινε μέρος των εμφανίσεων του Norman Granz's Jazz at the Philharmonic (JATP) και περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Παρόλο που εμφανιζόταν στις περιοδείες των JATP το συμβόλαιό της ήταν με την Decca. Την δεκαετία του 40' η Fitzgerald αναγνωρίστηκε από το χώρο της μουσικής ως "φωνητικό θαύμα". Η διαύγεια, η έκταση της φωνής της, η αίσθηση του ρυθμού και πάνω απ' όλα το ταλέντο της στον αυτοσχεδιασμό, ήταν αυτά που τράβηξαν την προσοχή κοινού και κριτικών. Τρία απο τα τραγούδια φινάλε των εμφανίσεων της που ξεσήκωναν πάντα το ενθουσιώδες κοινό των JATP ήταν τα "Oh, Lady Be Good," "Stomping at the Savoy" και "How High the Moon". Όλα ξεκινούσαν με έναν μέσο ρυθμό για να καταλήξουν σε μια ρυθμική έκρηξη με την Fitzgerald να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα απ' όλους, to scatting!


Στις αρχές της δεκαετίας του 50' η κυριαρχία της Ella ήταν αδιαμφισβήτητη.
Για του λόγου το αληθές αξίζει να αναφέρουμε ότι κέρδιζε κάθε χρόνο στην δημοσκόπηση των αναγνωστών του μουσικού περιοδικού "Down Beat" με θέμα "Καλύτερη τραγουδίστρια" από το 1953 μέχρι το 1970!
Τοτε μάλιστα ήταν και η περίοδος που της αποδόθηκε ο τίτλος: "Η πρώτη Κυρία του Τραγουδιού".
Το 1955 σταματά την συνεργασία της μετά απο 20 χρόνια με την Decca και συνεχίζει με την δισκογραφική Verve, που ήταν label του Granz. Η συνέχεια λαμπρή, με την Fitzgerald να ηχογραφεί μια σειρά απο δίσκους "Songbook" αφιερωμένους  ο καθένας σε σπουδαίους συνθέτες, οι ομάδες συνθετών όπως Jerome Kern και Johnny Mercer, George και Ira Gershwin, Cole Porter, Richard Rodgers και Lorenz Hart, Irving Berlin, Duke Ellington.

Με manager τον Granz έρχεται η εποχή που η Ella Fitzgerald ξεκινά να τραγουδά σε επιλεγμένα ξενοδοχεία ενώ εμφανίζεται και για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη στο φιλμ "Pete Kelly's Blues"(1955). Ακολούθησε πληθώρα σημαντικών εμφανίσεων και συνεργασιών όπως αυτή στην Cοpacabana της Νέας Υόρκης (1957) και στo Carnegie Hall με την μυθική ορχήστρα του Duke Ellington (1958). Οι αρχές της δεκαετίας του 60' την βρίσκουν να περιοδεύει και να εμφανίζεται σε Las Vegas, San Francisco, New York City, σε ξενοχοχεία της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής αλλά και στην Ιαπωνία με το τρίο Oscar Peterson που αποτελούσε τα ¾ του ρυθμικού μέρους της ορχήστρας του Granz. Το 1965 και 1966 βρίσκεται και πάλι με τον Ellington για νέες περιοδείες και δίσκους.

Η αλήθεια είναι ότι η Ella είχε πάντα την "τύχη" να συνοδεύεται από σπουδαίους μουσικούς, από την ορχήστρα του Chick Webb και του Duke Ellington μέχρι αυτή των JATP. Το 1968 έκανε μια ακόμα σπουδαία συνεργασία με τον μοναδικό πιανίστα Tommy Flanagan, που την συνόδευε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70' με το τρίο του. Το 1971 η Fitzgerald διέκοψε τα πάντα αφού πραγματοποίησε μια πολύ σοβαρή εγχείρηση στο μάτι λόγο καταρράχτη. Μετά από έναν χρόνο ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκαν ψίθυροι για την φωνή της. Άρχισαν τα πρώτα δείγματα της πτώσης;

Ένα από τα αξιομνημόνευτα χαρακτηριστικά της Ella ήταν η αδυναμία της να θυμάται τους στίχους! Και όμως αυτό της το χαρακτηριστικό την έκανε ακόμα πιο αγαπητή στο κοινό που ενθουσιαζόταν ακόμα περισσότερο με το μοναδικό επίσης χάρισμα να το ξεπερνά αυτοσχεδιάζοντας. Αγαπούσε να τραγουδά και αυτό ήταν αρκετό. Σε αντίθεση με άλλες μεγάλες γυναικείες προσωπικότητες του είδους όπως Billie Holiday και Anita O'Day η Fitzgerald δεν είχε καμία εξάρτηση από ουσίες. Παντρεύτηκε 2 φορές, την πρώτη με τον Bernie Kornegay το 1941 όπου ακυρώθηκε 2 χρόνια αργότερα και την δεύτερη με τον μπασίστα Ray Brown το 1948. Με τον Ray Brown υιοθέτησαν ένα αγοράκι και έμειναν μαζί 4 χρόνια.

Όσοι την γνώριζαν καλά έμεναν μόνιμα ξαφνιασμένοι απο την αμφιβολία της για το αν ήταν καλή μετά απο κάθε της εμφάνιση. Μετά από διθυραμβικά σχόλια των κριτικών, βραβεύσεις και επιτυχίες εξακολουθούσε να ανησυχεί για την απόδοση της και για την γνώμη του κόσμου. Το απόσπασμα από συνέντευξη της το 1965 στο Down Beat ειναι χαρακτηριστικό:

"The music business is so funny. You hear somebody this year, and next year nothing happens.... When you start out it's a pleasure, but later on it becomes your livelihood. For anyone who loves music as much as I do, it's a part of you, and you don't want to ever feel defeated."

Το 1984 της απονεμήθηκε το " National Association for the Advancement of Colored Person's Whitney Young Award" ενώ το 1992 έλαβε το "Μετάλλιο της Ελευθερίας" από τον πρόεδρο George Bush. Έχει λάβει τιμητικούς επαίνους απο δεκάδες πανεπιστήμια με αποκορύφωμα το Πανεπιστήμιο του Maryland που προς τιμή της μετονομάστηκε σε "Ella Fitzgerald School of Performing Arts".

Τα προβλήματα υγείας που είχε την ταλαιπώρησαν τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Μετά το χειρουργείο για το μάτι της, ακολούθησε δεύτερο το 1986 αυτή τη φορά "ανοιχτής καρδιάς". Το 1993 μετά από μία πολύ επιτυχημένη επανακυκλοφόρηση των σημαντικών "songbooks" η Ella ακρωτηριάζεται και στα δύο πόδια από τα γόνατα και κάτω, λόγω επιπλοκών απο τον διαβήτη. Το συγκεκριμένο γεγονός παρέμεινε κρυφό για έναν χρόνο και τελικά τον Απρίλη του 1994 είδε το φώς της δημοσιότητας.

Στις 15 Ιουνίου του 1996, η Ella Fitzgerald πέθανε ήσυχα στο σπίτι της στο Beverly Hills. Ντροπαλή και ήσυχη μέχρι το τέλος, έδειχνε ελαφρά ξαφνιασμένη και πάντα ενθουσιασμένη με τον κόσμο που αγαπούσε την μουσική της τόσο πολύ.

"Artmag"

Ένα τραγούδι ότι πρέπει για την εποχή με έναν ακόμα ΚΟΡΥΦΑΙΟ της   Jazz



Μερικά ακόμα...




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούνιος 20, 2010, 10:40:57 πμ

E L L A    F I T Z G E R A L D

Η ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

NoName... ζει αυτη?  :mocking:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 20, 2010, 11:28:20 πμ

E L L A    F I T Z G E R A L D

Η ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ

NoName... ζει αυτη?  :mocking:



 :beee:
Στις 15 Ιουνίου του 1996, η Ella Fitzgerald πέθανε ήσυχα στο σπίτι της στο Beverly Hills. Ντροπαλή και ήσυχη μέχρι το τέλος, έδειχνε ελαφρά ξαφνιασμένη και πάντα ενθουσιασμένη με τον κόσμο που αγαπούσε την μουσική της τόσο πολύ.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 22, 2010, 14:30:25 μμ
Ernst Ziller (1837-1923)

(http://img541.imageshack.us/img541/2685/tsiler.jpg) (http://img541.imageshack.us/i/tsiler.jpg/)

Γεννήθηκε  σαν σήμερα ο κορυφαίος Γερμανός αρχιτέκτονας, μηχανικός, διακοσμητής, κατασκευαστή,ς και λάτρης του αρχαίου πολιτισμού μας και της κλασικής αρχιτεκτονικής του.

Γεννήθηκε το 1837 στο Όμπερλόσσνιτς της Σαξωνίας. Το 1858 αποφοίτησε από τη Βασιλική Σχολή της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Δρέσδης. Μαθήτευσε κοντά στο Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν. Η γνωριμία αυτή καθόρισε σε μεγάλο βαθμό και την επαγγελματική του σταδιοδρομία, καθώς το 1861 ο Χάνσεν τον έστειλε στην Αθήνα προκειμένου να επιβλέψει το έργο της ανέγερσης της Ακαδημίας Αθηνών.

Το 1861,λοιπόν, ο Τσίλερ έρχεται στην Ελλάδα σε ηλικία 24 χρονών.Στο διάστημα αυτό μελέτησε τα αρχαία μνημεία, έγραψε μελέτες για τον Παρθενώνα και παντρεύετηκε την Ελληνίδα Σοφία Δούδου, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Εδώ έζησε μέχρι τον θάνατό του , το Νοέμβριου το 1923, αν εξαιρέσουμε ένα μικρό διάστημα που μετακόμισε στη Βιέννη, μετά την έξωση του Όθωνα,οπότε και διακόπηκαν προσωρινά
οι εργασίες της Ακαδημίας Αθηνών.

Εγκαταστάθηκε στο μέγαρο που ο ίδιος σχεδίασε επί της οδού Μαυρομιχάλη 6, δίπλα στην Ακαδημίας. « Ένα σπίτι που δεν διέφερε σε τίποτα από τα άλλα μεσοαστικά σπίτια της εποχής» και από το οποίο πέρασε όλη η αθηναϊκή κοινωνία. Μετά τον θάνατό του περιήλθε στην οικογένεια Λοβέρδου, που το δώρισε στο ελληνικό δημόσιο.

Ο Τσίλερ , περιηγήθηκε όλη τη χώρα με σκοπό να θαυμάσει, αλλά και να δει από κοντά τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς. Ο ίδιος ενήργησε ανασκαφές στο Παναθηναϊκό Στάδιο και το θέατρο του Διονύσου και δημοσίευσε και μελέτες, με θέμα «Περί των αρχικών καμπύλων του Παρθενώνος» (1864) και «Περί του Παναθηναϊκού Σταδίου» και «Περί των αρχαίων υδραγωγείων», ενώ στις μέρες μας κυκλοφόρησε ένα βιβλίο – πανόραμα των έργων του.
Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα τον συνεπήρε πάνω στην κορύφωση του έργου του, ενώ δέχθηκε επιρροές από τον δάσκαλό του, και χάρη στην έμφυτη διαίσθησή του, που ενώ στην αρχή έδωσε την «κλασικιστική αίσθηση» σφράγισε στη συνέχεια τη φάση του «ώριμου αθηναϊκού κλασικισμού» για να προχωρήσει προς τον « εκλεκτικισμό και τον ρομαντισμό κυρίως στις ιδιωτικές κατοικίες».

Το 1872 διορίστηκε καθηγητής στο Σχολείο των Τεχνών, το μετέπειτα Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο.
Λόγω της θέσης του στο Πολυτεχνείο και της εύνοιας του βασιλέα Γεωργίου Α', αλλά και χάρη στη αναμφισβήτητες ικανότητές του, ο Τσίλερ ανέλαβε το κτίσιμο των σημαντικότερων δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων στην Αθήνα το β' μισό του 19ου αι. Τα κτίρια του Τσίλερ είναι άμεσα αναγνωρίσιμα, καθώς τα μεν δημόσια κτίρια διατηρούν το ελληνικό πνεύμα του κλασικισμού, ή της βυζαντινής παράδοσης και τα δε ιδιωτικά χαρακτηρίζονται στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του από τον αθηναϊκό νεοκλασικισμό και αργότερα εκφράζουν τον εκλεκτισμό.

Η προσφορά του Τσίλλερ στην Ελλάδα

«Σημάδεψε» και καλλώπισε με τα πανέμορφα αρχιτεκτονικά κομψοτεχνήματά του, στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, την πρωτεύουσα και άλλες πόλεις (λ.χ. Ερμούπολη, Πάτρα) του ελληνικού κράτους. Κράτος, που αντί να τα προστατέψει όλα, μεταπολεμικά άφησε πάρα πολλά να ρημάξουν και να κατεδαφιστούν, προς πλουτισμό των ημετέρων των εκάστοτε κυβερνήσεων. Κράτος, που κόντεψε να αφήσει στο έλεος των σεισμών και του χρόνου, ακόμα και το μόνο σωζόμενο από τα δύο θεατρικά αρχιτεκτονήματά του στην Αθήνα, το Εθνικό Θέατρο (το άλλο θέατρο ήταν το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών, το οποίο γκρέμισε επί δημαρχίας του, ο Κοτζιάς για να βλέπει από το Δημαρχείο το κτίριο της τράπεζάς του!!!).
Τεράστιο, ποιοτικά και ποσοτικά, το έργο αυτού του μεγαλοφυούς αρχιτέκτονα, ρομαντικού λάτρη της Ελλάδας, που άφησε τη δόξα και τα πλούτη που του πρόσφερε η πατρίδα του και η Ευρώπη, για να εργαστεί, να ζήσει, να παντρευτεί, να πεθάνει και να ταφεί στην Ελλάδα. «Αγαθός, φιλομαθής, ήρεμος, εξαιρετικά χαρισματικός αρχιτέκτονας και άνθρωπος, που αγάπησε βαθιά τον τόπο μας, ίσως περισσότερο από μας», όπως επισημαίνει η συγγραφέας στη μελέτη της για τον Τσίλλερ, Μάρω Καρδαμίτση, δημιούργησε στην Ελλάδα περισσότερα από 500 μνημειακά έργα (δημόσια κτίρια, τράπεζες, ιδιωτικά μέγαρα, αγορές, κατοικίες, θέατρα, εκκλησίες, ταφικά μνημεία κ.ά.)

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΤΣΙΛΛΕΡ

Η αρχιτεκτονική του Ernst Ziller, είναι ένα από τα ενδιαφέροντα κράματα του αθηναϊκού κλασικισμού και του ευρωπαϊκού ρομαντισμού. Η πρόσμιξή τους δημιούργησε κτίρια υψηλής αισθητικής που συνένωναν τον ελληνικό κλασικισμό με αναγεννησιακά στοιχεία.
Ο Ernst Ziller (1837-1923), επισημοποίησε την σύνδεση της Αναγέννησης με την Αρχαιότητα, με διακριτές εκλεκτικιστικές τάσεις όπως την εφάρμοσε πρώτος ο δάσκαλός του Theophil Hansen. Ο Ziller αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση. Γερμανός, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα στα 1861 και συνεργάστηκε με τον Th. Hansen στην περίπτωση του κτιρίου της Ακαδημίας Αθηνών. Αυτός ο ξένος πολιτογραφήθηκε Έλληνας και μετέχοντας σε πολλές δραστηριότητες (Αρχαιολογικές έρευνες, διδασκαλία στο Πολυτεχνείο, Διεύθυνση Δημοσίων Έργων) έβαλε την σφραγίδα του στην Αρχιτεκτονική της εποχής του (1863-1897).

Λόγω της θέσης του στο Πολυτεχνείο και της εύνοιας του βασιλέα Γεωργίου Α', αλλά και χάρη στη αναμφισβήτητες ικανότητές του, ο Τσίλερ ανέλαβε το κτίσιμο των σημαντικότερων δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων στην Αθήνα το β' μισό του 19ου αι. Τα κτίρια του Τσίλερ είναι άμεσα αναγνωρίσιμα, καθώς τα μεν δημόσια κτίρια διατηρούν το ελληνικό πνεύμα του κλασικισμού, ή της βυζαντινής παράδοσης και τα δε ιδιωτικά χαρακτηρίζονται στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του από τον αθηναϊκό νεοκλασικισμό και αργότερα εκφράζουν τον εκλεκτισμό.
Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα τον συνεπήρε πάνω στην κορύφωση του έργου του, ενώ δέχθηκε επιρροές από τον δάσκαλό του, και χάρη στην έμφυτη διαίσθησή του, που ενώ στην αρχή έδωσε την «κλασικιστική αίσθηση» σφράγισε στη συνέχεια τη φάση του «ώριμου αθηναϊκού κλασικισμού» για να προχωρήσει προς τον « εκλεκτικισμό και τον ρομαντισμό κυρίως στις ιδιωτικές κατοικίες».
Στην αρχιτεκτονική των δημοσίων κτιρίων,διατήρησε το ελληνικό πνεύμα του κλασικισμού, ενώ αντίστοιχα στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική προσπάθησε να διαφυλάξει τη Βυζαντινή παράδοση .

Τα κτίρια που μελέτησε είναι περισσότερα από 600 , ενώ μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να καταγραφεί το συνολικό του έργο στην Ελλάδα, που χρονικά επεκτείνεται από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα έως και τις αρχές του 20ου.Και δύο ζωές να είχε ο Τσίλερ δεν θα προλάβαινε να εκτελέσει όλες τις παραγγελίες που δέχθηκε.

Αν και το έργο του παραμένει ακαταλογογράφητο (τα κτίρια που του αποδίδονται ξεπερνούν τα 600), ωστόσο στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται τα περισσότερα κτίρια της βασιλικής οικογένειας, το Βασιλικό Θέατρο της Αθήνας, τα θέατρα της Πάτρας και της Ζακύνθου, το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας, το Κεντρικό Ταχυδρομείο, το Χημείο, η Αγορά του Πύργου, ο ναός του Αγίου Λουκά Πατησίων, ο Ναός της Φανερωμένης στο Αίγιο, τα περισσότερα κτίρια στο Λαύριο, τα μέγαρα Σλήμαν, Πεσματζόγλου, Σταθάτου, Συγγρού και φυσικά το κτίριο του Ελληνικού Γενικού Προξενείου στη Θεσσαλονίκη.

Δημαρχείο Σύρου

(http://img713.imageshack.us/img713/3418/544603723832cdf7a9f.jpg) (http://img713.imageshack.us/i/544603723832cdf7a9f.jpg/)



Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: ChristosGk. στις Ιούνιος 23, 2010, 11:48:31 πμ
Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που έγραψες NoName για τον Τσίλερ. Διαβάζοντας το παραπάνω αφιέρωμα, έμαθα επιτέλους πολλά πράγματα για τη ζωή και το έργο του, γιατί μέχρι σήμερα ήξερα γενικά ότι ήταν ένας αξιόλογος αρχιτέκτων και γνώριζα μόνον μερικά από τα έργα του. Να είσαι καλά.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 23, 2010, 12:30:54 μμ
Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που έγραψες NoName για τον Τσίλερ. Διαβάζοντας το παραπάνω αφιέρωμα, έμαθα επιτέλους πολλά πράγματα για τη ζωή και το έργο του, γιατί μέχρι σήμερα ήξερα γενικά ότι ήταν ένας αξιόλογος αρχιτέκτων και γνώριζα μόνον μερικά από τα έργα του. Να είσαι καλά.

 :thank:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούλιος 07, 2010, 05:03:44 πμ
Απεβίωσε ο λυρικός ερμηνευτής Cesare Siepi

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 87 ετών ο Ιταλός λυρικός ερμηνευτής, Cesare Siepi, διάσημος για την καταπληκτική μπάσα φωνή του και για την αξεπέραστη ερμηνεία του στην όπερα «Ντον Τζιοβάνι».

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης, ο Cesare Siepi πέθανε στην Ατλάντα, αλλά δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες για το θάνατό του.

Ο Cesare Siepi, γεννημένος στο Μιλάνο, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Μητροπολιτική Όπερα το 1950, ερμηνεύοντας τον πρώτο ρόλο στην όπερα «Ντον Κάρλος» και στη συνέχεια το 1952 ερμήνευσε «Ντον Τζιοβάνι» ρόλο που τον επανέλαβε 491 φορές στη σκηνή της όπερας της Νέας Υόρκης και για τελευταία φορά το 1973.

Συχνά δεχόταν πολλές μετακλήσεις από διάφορες όπερες ανά τον Κόσμο, όπως από τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου και την Κρατική Όπερα της Βιέννης.

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=209668&w=400&h=300&q=80)

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=153691&cid=13



Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούλιος 07, 2010, 10:39:54 πμ
 :clap: :clap: :clap:

Bρε βρε βρε....
Επιτέλους να βάλει και κάποιος άλλος κάτι....
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: PASTA στις Ιούλιος 07, 2010, 11:23:51 πμ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ 74 ΧΡΟΝΙΑ:


Ο Νίκος Ξυλούρης ή Ψαρονίκος, (7 Ιουλίου 1936 - 8 Φεβρουαρίου 1980) γεννήθηκε το 1936, στο ορεινό χωριό Ανώγεια του Ρεθύμνου της Κρήτης από οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες. Στα πέντε του χρόνια, όταν οι Γερμανοί έκαψαν το χωριό του, ξεριζώθηκε απο τον τόπο του μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου όπου παρέμειναν μέχρι και την απελευθέρωση της Κρήτης. Αδέλφια του είναι οι επίσης γνωστοί μουσικοί της Κρητικής μουσικής ο Αντώνης Ξυλούρης Ψαραντώνης και ο Γιάννης Ξυλούρης Ψαρογιάννης .
Σε νεαρή ακόμα ηλικία με τη βοήθεια του δασκάλου του κατάφερε να πείσει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα άρχισε να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του αποφάσισε να μετακομίσει στο Ηράκλειο και έπιασε δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κάστρο". Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως τα περίμενε γιατί βρέθηκε αντιμέτωπος με τη "μόδα" της Ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο για αυτόν. Τα έσοδα του μόλις και μετα βίας έφταναν να τον συντηρήσουν και πέρασε δύσκολες εποχές.

Επιστροφή στην Κρήτη
Γνώρισε την Ουρανία Μελαμπιανάκη, στις 21 Μαΐου του 1958 παντρεύτηκαν και τον ίδιο Σεπτέμβρη μετακόμισαν στο Ηράκλειο Κρήτης. Σιγά σιγά οι Κρητικοί άρχισαν να τον στηρίζουν και να οργανώνουν γλέντια για να τον ακούν να παίζει. Έτσι άρχισε να γίνεται γνωστός και το Νοέμβριο του 1958 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Μια μαυροφόρα που περνά". Ο δίσκος αγαπήθηκε από το κοινό κι έτσι ο Νίκος ηχογράφησε κι άλλα τραγούδια σε δίσκους των 45 στροφών. Το 1960 γεννήθηκε ο γιός του Γιώργος και το 1966 η κόρη του Ρηνιώ. Την χρονιά της γέννησης τη κόρης του κέρδισε και το πρώτο βραβείο σε ένα φεστιβάλ μουσικής στο Σαν-Ρέμο παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι. Την επόμενη χρονιά άνοιξε στο Ηράκλειο το μουσικό κέντρο "Ερωτόκριτος" και πλέον δεν ανησυχεί για την επιβίωση του.

 Η αναγνώριση του στην Αθήνα
Το 1969 ηχογράφησε με μεγάλη επιτυχία το δίσκο "Ανυφαντού" και λίγους μήνες αργότερα εμφανίστηκε και πάλι σε Αθηναϊκό μουσικό κέντρο. Οι καταστάσεις όμως πλέον είχαν ωριμάσει και ο κόσμος τον υποστήριζε περισσότερο. Έτσι μετακόμισε και πάλι στην Αθήνα. Γνώρισε τον ποιητή και σκηνοθέτη Ερρίκο Θαλασσινό ο οποίος αποφάσισε να τον συστήσει στο Γιάννη Μαρκόπουλο και έτσι ξεκίνησε μια λαμπρή συνεργασία με το δίσκο "Χρονικό" και τα "Ριζίτικα". Παράλληλα γνωρίστηκε με τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας COLUMBIA και έγιναν κουμπάροι.
 Τα χρόνια της δικτακτορίας
Το 1971 ξεκίνησε κοινές εμφανίσεις με το Γιάννη Μαρκόπουλο στη μπουάτ "Λήδρα" και η φωνή του έγινε σύμβολο της αντίστασης.

Το καλοκαίρι του 1973 τραγούδησε στο θεατρικό έργο "Το μεγάλο μας τσίρκο" με πρωταγωνιστές τον Κώστα Καζάκο και τη Τζένη Καρέζη στο θέατρο "Αθήναιον".

 
ος
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούλιος 12, 2010, 11:08:17 πμ
Γεννήθηκε σαν σήμερα ο

Πάμπλο Νερούδα  

 (http://img33.imageshack.us/img33/733/pabloneruda.jpg) (http://img33.imageshack.us/i/pabloneruda.jpg/)


      ""  Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι' αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ' αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές "Ποιητικές Πραμάτειες" που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης.   ""



Ο Πάμπλο Νερούδα, φιλολογικό ψευδώνυμο του Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο (12 Ιουλίου 1904-23 Σεπτεμβρίου 1973) ήταν Χιλιανός συγγραφέας και ποιητής. Θεωρείται ο σημαντικότερος ποιητής του 20ού αιώνα στη Λατινική Αμερική.
Του απονεμήθηκε το 1971 το Νόμπελ Λογοτεχνίας, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές ποικίλου ύφους, όπως ερωτικά ποιήματα, έργα που διέπονται από τις αρχές του σουρεαλισμού, ακόμα και κάποια που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικό μανιφέστο.

Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου του 1904, στην πόλη Παράλ της Χιλής. Η μητέρα του πέθανε από φυματίωση ένα μήνα μετά τη γέννησή του κι έτσι ο πατέρας του, Χοσέ, σιδηροδρομικός υπάλληλος, μετακόμισε στην πόλη Τεμούκο, όπου ξαναπαντρεύτηκε.

Ξεκίνησε να γράφει ποίηση σε ηλικία 10 ετών, αλλά ο πατέρας του τον αποθάρρυνε κι έτσι άρχισε να υπογράφει τα έργα του το 1946 με το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούντα, υιοθετώντας το επώνυμο του γνωστού Τσέχου συγγραφέα και ποιητή Γιαν Νερούντα. Το μικρό του όνομα εικάζεται ότι το πήρε από το Γάλλο ποιητή Πωλ.

Το 1921 μετακόμισε στην πρωτεύουσα, Σαντιάγο, για να σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία. Κατά το διάστημα των σπουδών του, εξέδωσε δυο ποιητικές συλλογές: Crepusculario  (1923) και Veinte poemas de amor y una cancion desesperada (Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα απελπισμένο άσμα, 1924), συλλογή για την οποία έγινε περισσότερο γνωστός. Διαπιστώνοντας ότι τα έσοδά του από τα εκδιδόμενα έργα του δεν του αρκούσαν, αποφάσισε να μπει στο Διπλωματικό Σώμα, κάνοντας έτσι πολυάριθμα ταξίδια ανά τον κόσμο από το 1927 ως το 1935, ως πρόξενος στη Βιρμανία, στην Κεϋλάνη, στην Ιάβα, στη Σιγκαπούρη, στο Μπουένος Άιρες, στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη.

Στην Ιάβα γνώρισε και παντρεύτηκε την Ολλανδέζα Μαρύκα Αντονιέτα Χάγκενααρ Βόγκελζανγκ, με την οποία χώρισε μετά από έξι χρόνια, κατά τη θητεία του στην Ισπανία. Εκεί, ερωτική του σύντροφος και μετέπειτα δεύτερη σύζυγός του υπήρξε επί δεκαέξι χρόνια η Αργεντίνα Δέλια ντελ Καρρίλ, είκοσι χρόνια μεγαλύτερή του.

Η εμπειρία του από τις άθλιες συνθήκες επιβίωσης των ανθρώπων στην Ασία, τα καταπιεστικά καθεστώτα και η φιλία του με το Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα τον οδήγησαν ακόμη πιο κοντά στον κομμουνισμό. Τα έργα του άρχισαν να γίνονται πιο πολιτικοποιημένα, με αποκορύφωμα το Κάντο Χενεράλ, το οποίο έχει μελοποιηθεί από το συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη. Όταν ο Πρόεδρος Γκονζάλες Βιντέλα απαγόρευσε τον κομουνισμό στη Χιλή, βγήκε ένταλμα σύλληψης εις βάρος του. Για τέσσερις μήνες κρυβόταν στο υπόγειο κατοικίας στην πόλη Βαλπαραΐσο, αλλά κατάφερε να διαφύγει στην Αργεντινή και από εκεί στην Ευρώπη, όπου έζησε εξόριστος από το 1948 ως το 1952. Ανάμεσα στα μέρη που έζησε ήταν και το νησί Κάπρι της νότιας Ιταλίας, γεγονός από το οποίο είναι εμπνευσμένη η ταινία «Ο ταχυδρόμος».

Κατά την εξορία του, γνώρισε και ανέπτυξε ερωτική σχέση με τη Χιλιανή τραγουδίστρια Ματίλντε Ουρούτια, η οποία αποτέλεσε τη "μούσα" του για τα έργα του. Μετά το τέλος της δικτατορίας επέστρεψε στη Χιλή, αφού είχε γίνει πλέον διάσημος παγκοσμίως από τα ποιήματά του. Μετά το δεύτερο διαζύγιό του, παντρεύτηκε τελικά με την Ουρούτια το 1966.

Το 1971, του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο παρέλαβε όντας άρρωστος από καρκίνο. Βοήθησε το Σαλβαντόρ Αλιέντε στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγο μετά τη δολοφονία του Αλιέντε από τους πραξικοπηματίες του Πινοσέτ. Ο Πινοσέτ απαγόρευσε να γίνει δημόσιο γεγονός η κηδεία του Νερούντα, ωστόσο το πλήθος αψήφησε τη φρουρά και κατέκλυσε τους δρόμους, μετατρέποντας την κηδεία στην πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής. Το στρατιωτικό καθεστώς μέχρι το 1990 είχε απαγορεύσει τα έργα του ποιητή.

Από το ποιητικό του έργο ξεχωρίζουν:

    * «Crepusculario»
    * «Veinte poemas de amor y una canciσn desesperada»
    * «Residencia en la tierra»
    * «Tercera residencia»
    * «Canto general»
    * «Los versos del capitαn»
    * «Odas elementales»
    * «Extravagario»
    * «Memorial de Isla Negra» και
    * «Confieso que he vivido»

http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_Pablo_neruda.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούλιος 13, 2010, 06:22:10 πμ
«Έφυγε» η Olga Guillot

Την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 87 ετών, άφησε χθες στο Μαϊάμι η Κουβανή τραγουδίστρια, Olga Guillot, σύμφωνα με την εφημερίδα Miami Herard.

Η αποκαλούμενη «βασίλισσα του Μπολέρο», με επιτυχίες στο ενεργητικό της όπως το πασίγνωστο Mientame (πeς μου ψέματα), πέθανε από καρδιακή προσβολή σε Ιατρικό Κέντρο του Μαϊάμι,.

Γεννημένη στο Σαντιάγο στις 9 Οκτωβρίου 1922, η Guillot ήταν το απόλυτο αστέρι του πενταγράμμου στη χώρα της προτού αυτοεξορισθεί στη δεκαετία του ’60. Έκτοτε έζησε στη Βενεζουέλα, στο Μεξικό και εν τέλει στο Μαϊάμι.

Κατά τη διάρκεια των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2008 η Guillot συμμετείχε στην προεκλογική συγκέντρωση του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών, John Mccain, στο Μαϊάμι, τον Μάιο του ιδίου έτους.

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=212076&w=400&h=300&q=80)

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=155538&cid=5
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούλιος 16, 2010, 00:17:57 πμ
17 ΙΟΥΛΙΟΥ 1967

Πεθαίνει ο John Coltrane

(http://img715.imageshack.us/img715/3724/coltranejohn.jpg) (http://img715.imageshack.us/i/coltranejohn.jpg/)

Αμερικανός συνθέτης και σαξοφωνίστας της τζαζ. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του 20ου αιώνα, η τέχνη του οποίου ξεπερνά τα όρια της τζαζ. Μαζί με τους Κόλμαν Χόκινς, Λέστερ Γιάνγκ και Σόνι Ρόλινς αποτελούν την «αγία τετράδα» στο τενόρο σαξόφωνο.

Ο Τζον Γουίλιαμς Κολτρέιν γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1926 στο Χάμλετ της Βόρειας Καρολίνας και ήταν γιος ενός ράφτη με μουσικές ανησυχίες και μιας νοικοκυράς. Μεγάλωσε σε  πολυμελή θρησκευόμενη οικογένεια και σε μια περιοχή με έντονες τις φυλετικές συγκρούσεις. Έχασε νωρίς τον πατέρα του και η μητέρα του εξαναγκάστηκε να μετακομίσει στο Νιου Τζέρσι για να βρει δουλειά. Ο μικρός Τζον έμεινε σε σπίτι φίλων της οικογένειας και βρήκε αποκούμπι στη μουσική. Έμαθε κλαρινέτο, αλλά γρήγορα στράφηκε στην τζαζ και στο άλτο σαξόφωνο.

Σε ηλικία 19 ετών, ο Τζον κατατάχθηκε στο Ναυτικό, αλλά δεν απομακρύνθηκε από τη μουσική, καθώς απασχολήθηκε στην μπάντα του Ναυτικού στη Χαβάη. Τον επόμενο χρόνο αποστρατεύθηκε κι έκανε διάφορες δουλειές, μέχρι να προσληφθεί στην μπάντα του Ντίζι Γκιλέσπι το 1949. Μαζί του παρέμεινε μέχρι το 1952. Στη συνέχεια δούλεψε με την ορχήστρα του Ιρλ Μπόστικ, του Έντι Βίνσον και το γκρουπ του Τζόνι Χότζες.

Το καλοκαίρι του 1955 αποτελεί κομβικό σημείο στη σύντομη, αλλά μεστή καριέρα του, καθώς δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον τρομπετίστα Μάιλς Ντέιβις και γίνεται μέλος του συγκροτήματός του. Θα παραμείνει μαζί του για περίπου ένα χρόνο, στη διάρκεια του οποίου θα διαμορφώσει το στυλ του και θα πάρει πολύτιμα μαθήματα από τον Μάιλς για το πώς στήνεται και διευθύνεται μια ορχήστρα.

Ο Τζον είχε δύο μεγάλες αδυναμίες, που αποδείχθηκαν καθοριστικές για τη ζωή του: το ποτό και την ηρωίνη. Ο γάμος του με μια αμερικανίδα μουσουλμάνα, την Ναίμα, θα τον βοηθήσει να τα ξεπεράσει, μέσα από το ενδιαφέρον που έδειξε για τη μελέτη και τα διδάγματα του σουφισμού, ενός πνευματικού κινήματος στους κόλπους της Μουσουλμανικής θρησκείας. Το 1957 ο Κολτρέιν δουλεύει με τον μεγάλο πιανίστα Θελόνιους Μονκ. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφορεί το ντεμπούτο άλμπουμ του με τον τίτλο «Blue Train».

Τo 1958 ξανασυναντά τον Μάιλς Ντέιβις και θα παραμείνει μαζί του ως το 1960. Θα συμμετάσχει στις ηχογραφήσεις δύο πολύ σπουδαίων άλμπουμ του («Milestones» και «Kind of Blue»), ενώ κυκλοφορεί το προσωπικό του «Giant Steps». Την εποχή εκείνη αρχίζει να παίζει σοπράνο σαξόφωνο, ένα όργανο ξεχασμένο από τον κόσμο της τζαζ.

Η ριζική αλλαγή στο παίξιμό του σηματοδοτείται με την αποχώρησή του από το γκρουπ του Μάιλς Ντέιβις. Σχηματίζει το περίφημο κουαρτέτο του το 1960 και μετά από μια σειρά δίσκων για την Atlantic υπογράφει με την Impulse, όπου φλερτάρει με μία πιο πειραματική μουσική, επηρεασμένος από τα ινδικά ράγκας και την free-jazz. Στο γκρουπ του συμμετέχουν μουσικοί, όπως ο πιανίστας Μακόι Τάινερ, ο σαξοφωνίστας Ερικ Ντόλφι, ο μπασίστας Ρέτζι Γουόρκμαν και ο ντράμερ Έλβιν Τζόουνς.

Οι κριτικοί διχάζονται.Το καθιερωμένο περιοδικό της τζαζ «Down Beat» χαρακτηρίζει τη μουσική του Κολτρέιν «Αντι-Τζαζ», ενώ στη Γαλλία τον αποδοκιμάζουν μετά από μία συναυλία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο Κολτρέιν να βάλει για λίγο φρένο στις πειραματικές του αναζητήσεις και να κυκλοφορήσει πιο συντηρητικούς δίσκους («Ballads»), ιδίως μετά την αποχώρηση του Ντόλφι.

Το 1964 επανέρχεται δριμύτερος και το κουαρτέτο του (Τζόουνς, Μακόι Τάνερ και Τζίμι Γκάριζον στο μπάσο), ηχογραφεί τον περίφημο δίσκο του «A Love Supreme», που θεωρείται το αριστούργημά του. Πρόκειται για μια τετραμερή σουίτα, διάρκειας 33 λεπτών, μία ωδή στην Πίστη και την αγάπη στον Θεό (όχι κατ' ανάγκη τον Θεό των Χριστιανών). Άλλωστε, ο Κολτρέιν είχε μελετήσει ινδουισμό, καμπάλα, γιόγκα, σούφι, αστρολογία, αφρικανική ιστορία, πυθαγόρειους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Παρότι πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απαιτητικό έργο, με στοιχεία ατονικής μουσικής, αποτέλεσε εμπορική επιτυχία για τα μέτρα της τζαζ.

Οι πνευματικές του ανησυχίες θα καθορίσουν και θα χαρακτηρίσουν τη μουσική του έως το τέλος της ζωής του, με άλμπουμ, όπως τα «Meditations», «Ascension» και «Interstellar Space». Ο Τζον Γουίλιαμς Κολτρέιν πέθανε από κίρρωση του ήπατος στις 17 Ιουλίου 1967.


http://www.johncoltrane.com/



Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούλιος 16, 2010, 00:20:03 πμ
John Coltrane


"Ο άντρας που κατηφορίζει βιαστικά τον δρόμο έχει επιβλητικό ανάστημα και φωτεινό βλέμμα, η θήκη με το σαξόφωνο είναι το μοναδικό του φορτίο, το βήμα του ταχύ προδίδει ότι κατευθύνεται σε επείγοντα προορισμό.  Λίγο πιο κάτω δύο άστεγοι είναι ξαπλωμένοι στο πεζοδρόμιο ανταλλάσσοντας που και που καμιά κουβέντα ενώ μοιράζονται ένα μπουκάλι κρασί.  Ο άντρας που κατηφορίζει και αυτοί οι δύο αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλον την ίδια στιγμή. "Κοίτα" λέει ο ένας, "λες να είναι ο...", "Δε λέω τίποτα" μουρμουρίζει ο άλλος, "Πέρνα μου το ποτό".
Ο άντρας με τα φωτεινά μάτια εστιάζει για λίγο το βλέμμα του και στους δύο, φαίνεται ότι νιώθει γι' αυτούς συμπόνια και έγνοια, τραβάει το πορτοφόλι του και βάζει από ένα χαρτονόμισμα στο χέρι του καθένα, αμέσως μετά συνεχίζει βιαστικός το δρόμο του.  Ο άστεγος που είχε μιλήσει πρώτος κοιτάζει το χαρτονόμισμα και λέει με θλιμμένη φωνή "Ρε συ φίλε ήταν πραγματικά ο Trane... μου έδωσε ένα δεκάρικο! Κι εγώ που θα θελα να του κάνω αμέτρητες ερωτήσεις...για τη μουσική...".
Έτσι περιγράφει ο βιογράφος του ο J. C. Thomas μια αντιπροσωπευτική σκηνή της καθημερινότητας του Coltrane.

Όσο μπαίνεις μέσα στο μουσικό χώρο της jazz, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι ότι η ιστορία και η εξέλιξη αυτού του ήχου είναι μεν κατάσταση συλλογικής δημιουργίας αλλά ταυτόχρονα είναι και προσωπικό δημιούργημα κάποιων συγκεκριμένων ανθρώπων που είχαν την ικανότητα να συλλέξουν, να επεξεργαστούν και να μεταμορφώσουν όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται ο καλλιτέχνης για να μορφοποιήσει τον ήχο.
Ο JohnColtrane ανήκει αδιαμφισβήτητα μέσα στην ελίτ της ελίτ των jazz μουσικών τόσο για την αντιμετώπιση του ήχου ως ήχο όσο και για την συνολική του στάση απέναντι στη ζωή, ένα πνεύμα φωτεινό και ανήσυχο που δραπέτευσε στον κόσμο της πνευματικότητας όχι από τάσεις φυγής αλλά από την ανάγκη του για γνώση και εξύψωση της ανθρώπινης φύσης. Αν ζούσε σήμερα ο JohnColtrane θα έκλεινε τα ογδόντα του χρόνια. Με αυτή την ευκαιρία θα επιχειρήσω μία σκιαγράφηση της μορφής, της πορείας και του έργου του μέσα από λόγια ή καταστάσεις που κατέθεσαν άνθρωποι που τον γνώρισαν αλλά κυρίως οι μουσικοί που δούλεψαν μαζί του και μοιράστηκαν τη μαγεία της μουσικής του ιδιοφυίας.
Στα μέσα της δεκαετίας του 50 ο Coltrane και ο MilesDavis είναι το hot πράγμα της εποχής.
Ο MartinWilliam περιγράφει: "Τα σόλο του Coltrane την εποχή του με τον Miles ήταν κατά κύριο λόγο διερευνητικά, μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο να ανακαλύψει παρά να αναπτύξει ολοκληρωμένες διατυπώσεις. Για την ώρα τον απασχολεί η ανεύρεση ενός λεξιλογίου που θα επιτρέψει αργότερα να χτίσει φράσεις, παραγράφους, δοκίμια. Τα σόλο του συχνά κλείνουν με μια σειρά από φαινομενικά αμήχανες νότες ή σβήνουν σε ένα είδους ψίθυρου ή διστακτικά παιγμένου κλισέ.  Ίσως ο πειραματιζόμενος Coltrane να "καταπίνει" τις τελικές φράσεις του όταν η ροή των αναζητήσεών του τον έφερνε μπροστά σε κοινότοπες διατυπώσεις που δεν μπορούσε να αποφύγει μα δεν ήθελε στην πραγματικότητα να εκφέρει".

Άλλη σημαντική περίοδος της πορείας του ήταν εκείνη με τον TheloniousMonk.

Ο πιανίστας McCoyTyner θυμάται: "OJohn δίπλα στον Monk συμπλήρωσε τις γνώσεις του για την αρμονική δομή των θεμάτων. Ο Monk του άνοιξε τον δρόμο για περίπλοκες συνθέσεις όπως αυτή του "GiantSteps". Ο Coltrane έμαθε σε ποιο σημείο αξίζει αν σιωπάς ή να δίνεις χώρο σε κάποιον άλλον να εκφραστεί στο ενδιάμεσο διάστημα ή απλά να αφήνεις να λειτουργήσει το κενό.  Ο Coltrane βάδιζε έτσι κι αλλιώς προς αυτή την κατεύθυνση αλλά η επαφή του με τον Monkεπιτάχυνε πολύ αυτή τη διαδικασία".

Στη φάση της μουσικής του ωριμότητας στα 60's ο Coltrane ηγείται του κλασσικού του κουαρτέτου με κινητήριες μορφές πέρα από τον ίδιο τον πιανίστα McCoyTyner και τον ντράμερ ElvinJones. Τότε ηχογραφήθηκε ένας θεμελιώδης για την ιστορία της jazz δίσκος, το "Myfavouritethings". Οι κριτικές που δέχτηκε εξαιρετικές, ο CharlesHana έγραφε τότε στην SundayTribune : "Ο Coltrane δεν είναι καλλιτέχνης που ακούγεται επιπόλαια, πρέπει να του χαρίσετε αμέριμνη την προσοχή σας, έτσι μόνο θα αρχίσετε να συνειδητοποιείτε το μέγεθος του ταλέντου του.  Εκπέμπει ένα μουσικό "συνειδησιακό ρεύμα", η μουσική του ίσως να μοιάζει ακατανόητη σε μερικούς, η σημασία και η αξία της όμως έγκειται σε αυτή ακριβώς την παρορμητική δύναμη που τον οδηγεί να υφαίνει σχεδόν στιγμιαία ολόκληρο σύνολο διαφορετικών μουσικών ιστών, αυτό ακριβώς κάνει στο "Myfavouritethings" που είναι πραγματικά ένας καταπληκτικός δίσκος".

Ο Coltrane αντιμετωπίστηκε και αντιμετωπίζεται ακόμη και σήμερα όχι μόνο ως μέγιστος μουσικός της jazz αλλά και ως πνευματικός οδηγός ανάλογου επιπέδου με τους ιδρυτές θρησκειών.  Κάτι που πραγματικά φαντάζει παράξενο αφού τίποτα στη ζωή ή στη σκέψη του Coltrane δεν τον κάνει να ξεχωρίζει από τους άλλους θνητούς, σεμνός, μπερδεμένος, πάλευε συνέχεια με δαίμονες που ποτέ δεν κατόρθωσε να νικήσει ολοκληρωτικά.  Από μουσική άποψη βέβαια τα πράγματα είναι διαφορετικά, ολόκληρες γενιές μουσικών όχι μόνο της jazz αλλά και του ροκ και όλων των ρευμάτων της fusion χρωστούν σχεδόν τα πάντα στην τέχνη του.
O Coltrane όταν στράφηκε στη θρησκεία και τα ναρκωτικά οι παροιμιώδης πραότητά του μετατράπηκε σιγά - σιγά σε μια αποξένωση, μία ελεγχόμενη συγκράτηση μέσα στη γενική αναταραχή του κόσμου, χαρακτηριστικά όταν μια μέρα ο ElvinJones κατέστρεψε το αυτοκίνητο του Coltrane σε μία έκρηξη θυμού ο Trane απλώς παρατήρησε ότι αυτοκίνητο μπορούσε να αγοράσει καινούργιο αλλά όμως ντράμερ σαν τον ElvinJones δεν μπορούσε να βρει!!!
Για τον Coltrane η μουσική δεν ήταν θέμα αισθητικής αλλά μάλλον διέξοδος προς τα τοπία της φιλοσοφίας και της μεταφυσικής, γι' αυτό και ο ίδιος έδινε την εντύπωση ότι διαρκώς καταπιανόταν με κάτι, το δοκίμαζε και μετά προχωρούσε σε κάτι άλλο
Ο Coltrane χάραξε μία πορεία αναζητώντας ακριβές αξίες ανταλλάσσοντας αυτή την εξερεύνηση με τα υλικά αγαθά. Αυτή η προσήλωση στάθηκε αμετακίνητος προορισμός έως ότου ο καρκίνος έβαλε τέλος στη ζωή του.
Ένας λευκός μουσικός της jazz που θα διέθετε την ιδιοφυία του Coltrane θα είχε σίγουρα τη δυνατότητα να τελειώσει τις μέρες του τιμημένος ως ένας άλλος Πικάσο αναγόμενος σε σχεδόν ιερό θεσμό της εποχής μας, ο John όμως γεννήθηκε μαύρος..."
http://allotino.pblogs.gr/2008/08/happy-birthday-mister-john-coltrane.html




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Αύγουστος 16, 2010, 19:53:39 μμ
33 χρόνια απο τον θάνατο του Elvis Presley

(http://1.bp.blogspot.com/_WLQ-Ls_HM94/TGjqJ59nKoI/AAAAAAAAFQE/ruRM7WVbf7k/s1600/elvis_presley_10.jpg)

Στις 16 Αυγούστου 1977 στο Μέμφις του Τενεσί, ο Πρίσλεϊ βρέθηκε ξαπλωμένος στο πάτωμα από τη μνηστή του Τζίντζερ Όλντεν, στο σπίτι του, την βίλα Graceland, στο Μέμφις του Τενεσί. Μεταφέρθηκε στο ν οσοκομείο Baptist Memorial ό που και στις 3:30 μ.μ. ανακοινώθηκε ο θάνατος του.
Ο Πρίσλεϊ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών. Σε μια συνέντευξη τύπου που δόθηκε αργότερα, οι γιατροί αν ακοί νωσαν πως ο θάνατος επήλθε από καρδιακή αρρυθμία η οποία προκλήθηκε από μεγάλη δόση φαρμάκων.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του Βασιλειά του Rock and Roll προμήνυαν τον τραγικό θάνατο. Μετά από εφτά χρόνια μακρυά από τα charts, το τραγούδι του Πρίσλεϊ "Suspici ous Minds" έφτασε στο νούμερο 1 του Αμερικανικού Billboard στις 1 Νοεμβρίου 1969. Από το 1969 έως το 1971 θα κυριαρχήσει στις πωλήσεις δίσκων σε πολλές χώρες, με 20 συνεχόμενες επιτυχίες. Μετά από μια δεκαετία κινηματογραφικών ταινιών, η δεκαετία του '70 σηματοδότησε την επιστροφή του καλλιτέχνη σε μια καθαρά μουσική καριέρα. Η αρχή έγινε με το σινγκλ "Kentucky Rain" το οποίο μόνο στις ΗΠΑ πούλησε πάνω από 500.000 αντίτυπα. Ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων δίσκων και παραστάσεων, όπως τα "Elvis Country", "Love Letters", "That’s The Way It Is" κ.α. Το 1973, η χρονιά ξεκίνησε με δύο παραστάσεις στη Χαβάη, μια από τις οποίες μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο το κόσμο μέσω δορυφόρου και τη παρακολούθησαν πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές. Κυκλοφόρησε και σε album με την ονομασία "Aloha from Hawaii via S atellite". Παρά τις επιτυχίες και ιδιαίτερα μετά το διαζύγιο του το 1973, ο Πρίσλεϊ άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα απόμακρος και να παίρνει συνεχώς βάρος, ενώ μάχονταν και από μια εξάρτηση στα φάρμακα με συνταγή, τα οποία είχαν μεγάλο αντίκτυπο στην εμφάνιση του αλλά και στην απόδοση του πάνω στη μουσική. Παρά τα όποια προβλήματα, ο Πρίσλεϊ συνέχισε τις συναυλίες και τα νέα άλμπουμ για τα επόμενα χρόνια. Το 1977 βρήκε το Πρίσλεϊ να μάχεται με τον εαυτό του, καθώς είχε μετατραπεί σε μια καρικατούρα αυτού που ήταν πριν μερικά χρόνια. Πολλές συναυλίες δεν δόθηκαν καθόλου ενώ δεν ήταν λίγες αυτές στις οποίες το ηχητικό αποτέλεσμα ήταν κάτω του μετρίου. Αντιμέτωπος με την πολύ κακή του υγεία, έκανε τη τελευταία του ζωντανή εμφάνιση στην Ιντιανάπολη, στις 26 Ιουνίου 1977.

Έτσι συμπληρώνονται σήμερα 33 χρόνια απο τον απροσδόκητο θάνατο του Elvis Presley ή Εlvis The King. Άλλα ακόμα και τώρα ο Elvis ενθουσιάζει το κοινό του, καταπλήσει με τις χορευτικές του κινήσεις, συγκινεί με την μελωδική του φωνή, δημιουργεί νέους φανατικούς θαυμαστές. Ο Elvis Presley είναι ένας μουσικός θρύλος και οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ.

Ένα απο τα αγαπημένα του τραγούδια ήταν το ''Are you lonesome tonight''



http://tro-ma-ktiko.blogspot.com
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 09, 2010, 13:46:13 μμ
39 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ....

I m a g i n e   . . .




Σαν...σήμερα ο Τζον Λένον ηχογράφησε τον απόλυτο ύμνο στην ειρήνη

Μέσα σε τρία λεπτά ο Βρετανός μύθος της μουσικής κατάφερε να ενώσει όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη.
 
«Το τραγούδι είναι αντιθρησκευτικό, αντιεθνικιστικό, αντισυμβατικό, αντικαπιταλιστικό αλλά επειδή φτιάχτηκε με γλυκά υλικά, έγινε αποδεκτό». ΄'Ετσι περιέγραψε το Imagine ο δημιουργός του στο βιβλίο “Lennon in America”.
 
«Είναι το δικό μου Κομμουνιστικό Μανιφέστο» είχε δηλώσει κάποτε ο Λένον.

Ο Λένον ηχογράφησε το Imagine το 1971, ένα κομμάτι που σηματοδότησε τη solo καριέρα του μετά την διάλυση των Beatles.
 
Κυκλοφόρησε ως σινγκλ στην Αμερική στις 11 Οκτωβρίου του 1971 και στην Αγγλία στις 24 Οκτωβρίου του 1975
 
Ο ύμνος στην παγκόσμια ειρήνη σκαρφάλωσε στην τρίτη θέση των 500 καλύτερων τραγουδιών όλων των εποχών, μπήκε στη λίστα των 100 καλύτερων εκτελεσμένων κομματιών και το βίντεο που το συνόδευε κέρδισε τον αργυρό Λέοντα στο φεστιβάλ των Καννών.
 
Ο ίδιος ο Λένον πάντως αποκάλυψε πως το Imagine ήταν εξίσου καλό με τα τραγούδια που έγραψε όσο ήταν μέλος των Σκαθαριών του Λίβερπουλ.
 
Οι στίχοι
 
Imagine there's no heaven
It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...
 
Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...
 
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one
 
Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...
 
You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one
Google Ads
 
Οι φήμες λένε πως ο Τζον Λένον εμπεύστηκε το ρεφρέν από τα ποιήματα της μούσας του. Η Γιόκο Όνο έγραψε ένα βιβλίο διηγημάτων με τον τίτλο Grapefruit. Σε ένα από τα ποιήματα η Όνο αφηγούνταν τα παιδικά της χρόνια στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου
 
 
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 18, 2010, 16:25:38 μμ
18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1970  πεθαίνει ένας μύθος της Rock


Τζίμι Χέντριξ

(http://img441.imageshack.us/img441/9682/jimihendrix15.jpg) (http://img441.imageshack.us/i/jimihendrix15.jpg/)




Τραγουδιστής, συνθέτης και βιρτουόζος της ηλεκτρικής κιθάρας. Θεωρείται ο πιο σπουδαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής και ο άνθρωπος που με την τεχνική του και τις καινοτομίες που επέφερε, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο παίζεται η ηλεκτρική κιθάρα.

Γεννήθηκε ως Τζόνι Αλεν Χέντριξ στο Σιάτλ στις 27 Νοεμβρίου 1942. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο πατέρας του Αλ Χέντριξ αλλάζει το όνομα του γιου του σε Τζέιμς Μάρσαλ και το νεαρό αγόρι γίνεται γνωστό στη γειτονιά του με το υποκοριστικό Τζίμι. Στα εννιά του χρόνια, οι γονείς του χωρίζουν και ο νεαρός Τζίμι ζει για μεγάλο διάστημα με τη γιαγιά του, από την πλευρά της μητέρας του, που ήταν κατά το ήμισυ ινδιάνα Τσερόκι.

Στα 14 χρόνια του αποκτά την πρώτη του κιθάρα, που τη βρίσκει πεταμένη στα σκουπίδια και έχει μόνο μία χορδή. Του αρέσει να την κρεμά πίσω από την πλάτη του, όπως ο μοναχικός ήρωας του γουέστερν «Τζόνι Γκιτάρ». Ο νεαρός Χέντριξ θαυμάζει τον Έλβις Πρίσλεϊ και τον Λιτλ Ρίτσαρντ και ακούει μανιωδώς δίσκους του Μάντι Γουότερς και του Λάιτνινγκ Χόπκινς.

Στα 16 του χρόνια, ο Αλ του αγοράζει μια ηλεκτρική κιθάρα και ο νεαρός Τζίμι αρχίζει τη μεγάλη περιπέτειά του με το όργανο αυτό. Συμμετέχει σε πολλά τοπικά γκρουπάκια και τραβά αμέσως την προσοχή με το αστραφτερό του στυλ, αλλά και για το γεγονός ότι ως αριστερόχειρας παίζει με δεξιόχειρη κιθάρα.

Έχοντας μπλεχτεί σε μια κλοπή αυτοκινήτου, ο νεαρός Τζίμι ανταλλάσσει μια διετή ποινή φυλάκισης για μια ισόχρονη θητεία στο στρατό. Εκεί, γνωρίζεται με τον μπασίστα Μπίλι Κοξ και αναπτύσσουν μία δυνατή φιλία. Η θητεία του διαρκεί λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς απολύεται λόγω κακής διαγωγής, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι η απόλυσή του οφειλόταν σ' ένα σπασμένο αστράγαλο, κατά τη διάρκεια μιας πτώσης του με αλεξίπτωτο. Στο Βιετνάμ δεν πήγε να πολεμήσει, όπως είχε εκφράσει την επιθυμία, αλλά τα τραγούδια του σιγοτραγουδιόνταν στα χείλη των φαντάρων.

Το Νοέμβριο του 1962 μπαίνει για πρώτη φορά σε στούντιο στο Νάσβιλ του Τενεσί. Παραμένει για ένα χρόνο στην περιοχή και συνεργάζεται με μουσικούς του ριδμ εν μπλουζ, όπως ο Σαμ Κουκ και ο Τζάκι Γουίλσον. Τον Ιανουάριο του 1964 μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και τον επόμενο μήνα κερδίζει ένα διαγωνισμό στο θέατρο «Apollo» για ερασιτέχνες μουσικούς. Στη συνέχεια συνεργάζεται με σπουδαία ονόματα, όπως οι Isley Brothers, ο Curtis Knight και το ίνδαλμά του Λιτλ Ρίτσαρντ, μία συνεργασία με πολλά προβλήματα.

To 1966 σχηματίζει το δικό του γκρουπ, τους «Jimmy James and the Blues Flames» με έδρα τη Νέα Υόρκη. Την εποχή εκείνη γνωρίζει τον Φρανκ Ζάππα, ο οποίος του μιλά για το «πεταλάκι» wah-wah, που μόλις είχε ανακαλυφθεί. Ο Χέντριξ το ενσωματώνει στην κιθαριστική του παλέτα, μαζί με την «παραμόρφωση» και την «ανάδραση» (feedback). Από τότε θα γίνει ο αναμφισβήτητος μετρ των μουσικό εφέ.

Η καριέρα του θα πάρει την ανιούσα, όταν τον ανακαλύπτει ο Τσας Τσάντλερ, ο πρώην μπασίστας των «Animals», που ακολουθεί καριέρα παραγωγού εκείνη την περίοδο. Τον πείθει να εγκαταλείψει την Αμερική και να εγκατασταθεί στο Λονδίνο. Γίνεται ο μάνατζέρ του και τον βοηθά να σχηματίσει το γκρουπ «The Jimi Hendrix Experience», με τον Νόελ Ρέντιγκ στο μπάσο και τον Μιτς Μίτσελ στα ντραμς. Παίζουν σε μικρά κλαμπ της βρετανικής πρωτεύουσας και γρήγορα δημιουργούν αίσθηση, με τη δεξιοτεχνία του Χέντριξ στην κιθάρα και το σόου, που προσφέρει στο κοινό. Υπογράφουν στην Track Records, δισκογραφική εταιρεία των Who, και ηχογραφούν τρία σινγκλ, που όλα μπαίνουν στο Top-10: «Hey Joe», «The Wind Cries Mary» και το εμβληματικό «Purple Haze», με τις παραμορφωμένες κιθάρες, που επηρέασε όσο λίγα τραγούδια τη ροκ συνθετική των επόμενων χρόνων.

Στις 12 Μαίου 1967 ο Χέντριξ κυκλοφορεί το πρώτο του άλμπουμ, με τίτλο «Are you experienced», που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Μόνο το αριστουργηματικό «Sgt Peppers» των Beatles τού στέκεται εμπόδιο από το Νο1 του βρετανικού πίνακα των επιτυχιών. Λίγες μέρες αργότερα και συγκεκριμένα στις 31 Μαΐου θα βάλει για πρώτη φορά φωτιά επί σκηνής σε μια κιθάρα. Τη μανία του αυτή θα πληρώσουν στη συνέχεια ενισχυτές και άλλα μηχανήματα, μέχρις ότου οι διοργανωτές θα αποφασίσουν να του βάλουν φρένο. Αλλά αυτό θα αποτελέσει μέρος του σόου του Χέντριξ τα επόμενα χρόνια.

Το καλοκαίρι του 1967 τον γνωρίζει επιτέλους και η πατρίδα του μέσα από το περίφημο Φεστιβάλ του Μοντερέι. Ο ροκ σκηνοθέτης Ντέιβιντ Μπενεμπέικερ απαθανάτισε το σπάσιμο και κάψιμο της κιθάρας στο φινάλε της παράστασής του, στην ταινία του «Monterey Pop».

Το 1967 ο Χέντριξ κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ του, με τίτλο «Axis as bold». Ακολουθεί τα χνάρια του πρώτου του άλμπουμ, αλλά είναι πιο μελωδικό και τεχνικά ώριμο. Το 1968 κυκλοφορεί το τρίτο του άλμπουμ «Electric Ladyland», το πρώτο που φέρει ολοκληρωτικά τη μουσική του σφραγίδα. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, ο Τσας Τσάντλερ απογοητευμένος από την τελειοθηρία του Χέντρικς αποφασίζει να διακόψει τις επαγγελματικές του σχέσεις μαζί του. Ο Τσάντλερ, σε αντίθεση με τον Χέντριξ, ήθελε λίγες ώρες στο στούντιο και γρήγορη διεκπεραίωση των κομματιών και όχι να ηχογραφείται ένα κομμάτι 43 φορές, όπως έγινε με το «Gypsy Eyes».

Ο Τζίμι άρχισε τότε να πειραματίζεται με διαφορετικές ομάδες μουσικών, να χρησιμοποιεί νέα όργανα και ηλεκτρονικά εφέ. Τα τραγούδια του δεν είχαν τη φόρμα ενός ποπ κομματιού, είχαν μεγαλύτερη διάρκεια, μη αναγνωρίσιμη μελωδία και πολλά σόλο. Χαρακτηριστικά κομμάτια του δίσκου είναι το «Voodoo Child» και η αγνώριστη διασκευή «All along the Watchtower» του Μπομπ Ντίλαν. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη μουσική του «γήινη» για τις μπλουζ, τζαζ και φανκ καταβολές της και «διαστημική» για τους ψυχεδελικούς ήχους, που δημιουργούσε με την ηλεκτρική κιθάρα του.

Το 1968 ο μπασίστας Νόελ Ρέντιγκ αποχωρεί από το συγκρότημα, επειδή ήθελε να αφοσιωθεί στην κιθάρα. Σχηματίζει το συγκρότημα «Fat Mattress» και συχνά ανοίγει τις συναυλίες του Χέντριξ.

Στις 3 Μαίου του 1969 ο Χέντριξ συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο του Τορόντο για κατοχή ναρκωτικών. Στις αποσκευές του βρέθηκαν μικροποσότητες ηρωίνης και χασίς και στο δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι τα ναρκωτικά τού τα έβαλε κάποιος από τους οπαδούς του. Το δικαστήριο έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς του και τον αθώωσε. Πάντως, ήταν τοις πάσι γνωστό ότι ο Χέντριξ φλέρταρε έντονα με τα ναρκωτικά.

Ο Τζίμι Χέντριξ, παρά τη φήμη του, έπεφτε συχνά θύμα ρατσιστικών επιθέσεων, τόσο από τους λευκούς (πράγμα συνηθισμένο για την εποχή εκείνη) όσο και από τους αφροαμερικανούς. Οι ομόφυλοί του συχνά τον κατηγορούσαν ότι παίζει «λευκή μουσική», συνεργάζεται με λευκούς μουσικούς και ερωτεύεται λευκές γυναίκες. Οι πολιτικές του θέσεις ήταν αμφιλεγόμενες. Στην Αμερική συντασσόταν με το κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, στην Ευρώπη εκνευριζόταν όταν έβλεπε τους διαδηλωτές να καταφέρονται κατά της πατρίδας του.

Στις 29 Ιουνίου 1968 οι «Experience» διαλύονται και στη θέση τους σχηματίζονται οι «Gypsy Sun and Rainbows». Η μόνη αλλαγή είναι ο παλιός του γνώριμος Μπίλι Κοξ στο μπάσο. Με τη σύνθεση αυτή εμφανίζονται ως πρώτο όνομα στο Φεστιβάλ του Γούντστοκ (18 Αυγούστου 1969) και κλέβουν την παράσταση με την εικονοκλαστική διασκευή του Εθνικού Ύμνου των ΗΠΑ «Star Spangled Banner».

Οι «Gypsy Sun and Rainbows» διαλύονται μετά το Γούντσοκ και ο Χέντριξ σχηματίζει ένα νέο τρίο τους «Band of Gypsies», με τον ίδιο στις κιθάρες, τον Μπίλι Κοξ στο μπάσο και τον Μπάντι Μάιλς στα ντραμς. Το γκρουπ κυκλοφόρησε ένα λάιβ άλμπουμ το 1970 με τίτλο το όνομά τους, στο οποίο περιέχεται το εκρηκτικό δωδεκάλεπτο αντιπολεμικό έπος «Machine Gun».

Ο Χέντριξ συνέχισε να ηχογραφεί με καταιγιστικούς ρυθμούς και το καλοκαίρι του 1970 πραγματοποιεί την τελευταία του περιοδεία στην Ευρώπη. Νωρίς το πρωί της 18ης Σεπτεμβρίου ο Τζίμι Χέντριξ βρίσκεται νεκρός στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο Λονδίνο. Ο σπουδαίος κιθαρίστας πέθανε κάτω από συνθήκες που δεν έχουν διευκρινιστεί απόλυτα μέχρι σήμερα. Το τελευταίο βράδυ της ζωής του το πέρασε με τη γερμανίδα φίλη του Μόνικα Ντάνεμαν και πιθανώς πέθανε από ένα θανατηφόρο συνδυασμό αλκοόλ και υπνωτικών χαπιών. Ένα μελαγχολικό ποίημα που βρέθηκε δίπλα στο κρεβάτι του έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι αυτοκτόνησε.

Ο Χέντριξ με τις αμέτρητες σχέσεις, άφησε πίσω του δύο παιδιά, την Ταμίκα (1966) από τον δεσμό του με την αμερικανίδα Νταϊάν Κάρπεντερ και τον Τζεϊμς (1969) από τον δεσμό του με τη σουηδέζα Εύα Σούντκβιστ. Ο ίδιος δεν τα αναγνώρισε εν ζωή, το έπραξε, όμως, αργότερα ο πατέρας του Αλ, ο οποίος ήταν διαχειριστής της κληρονομιάς του.

Ο Χέντριξ άφησε πίσω του και αμέτρητες ώρες ηχογραφημένου υλικού, μεταξύ των οποίων πολλά τραγούδια σε διάφορα στάδια παραγωγής. Τα νομικά προβλήματα που υπάρχουν ακόμη και σήμερα καθιστούν περίπλοκη και μπερδεμένη τη μεταθανάτια δισκογραφία του.


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 20, 2010, 19:38:16 μμ

Γιώργος Σεφέρης


(http://img440.imageshack.us/img440/473/93482887.jpg) (http://img440.imageshack.us/i/93482887.jpg/)




Ὁ Γιῶργος Σεφέρης ἐμφανίστηκε στὰ γράμματα μὲ τὴ συλλογὴ «Στροφή» (τυπογραφεῖο «Ἑστία») τὸν Μάη τοῦ 1931 μὲ 200 ἀντίτυπα ἀριθμημένα.

Βαθειὰ λυρικός, στοχαστικὸς καὶ αἰσθαντικὸς μὲ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ τὸν ἀπασχόλησαν στὴ ζωή του, κατάφερε σαφῶς μὲ τὸ μεγάλο του ταλέντο στὴ γραφὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς βαθειὲς γνώσεις του τῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδας νὰ συνδέσει τὰ πάντα μὲ ἕνα λόγο - ποὺ μνημειώδης καθὼς ἔρρεε στὸ χαρτὶ - τὸν ἔκανε νὰ κερδίσει τὴ διεθνῆ ἀναγνώριση καὶ νὰ καταστεῖ εἷς ἐκ τῶν κορυφαίων ποιητῶν τῆς ἐποχῆς του.

Λυποῦμαι γιατί ἄφησα νὰ περάσει ἕνα πλατὺ ποτάμι
μέσα ἀπὸ τὰ δάχτυλά μου
χωρὶς νὰ πιῶ οὔτε μία στάλα.
Τώρα βυθίζομαι στὴν πέτρα.
Ἕνα μικρὸ πεῦκο στὸ κόκκινο χῶμα,
δὲν ἔχω ἄλλη συντροφιά.
Ὅτι ἀγάπησα χάθηκε μαζὶ μὲ τὰ σπίτια
ποὺ ἦταν καινούργια τὸ περασμένο καλοκαίρι
καὶ γκρέμισαν μὲ τὸν ἀγέρα τοῦ φθινοπώρου.
Συλλογὴ « Μυθιστόρημα»

Ὁ Γιῶργος Σεφέρης (φιλολογικὸ ὄνομα τοῦ Γεωργίου Σεφεριάδη) γεννήθηκε τὸ 1900 στὴ Σμύρνη, στὴ μικρασιατική, ἑλληνικὴ πέρα ὡς πέρα μεγαλούπολη. Οἱ Σεφεριάδηδες ἔφυγαν τὸ 1914 γιὰ τὴν Ἀθήνα, ὅπου ὁ ποιητὴς τελείωσε τὸ γυμνάσιο καὶ ἐξακολούθησε τὶς νομικές του σπουδὲς στὸ Παρίσι (1918-24). Τὰ γόνιμα χρόνια λοιπόν, ἀπὸ τὰ 18 ὡς τὰ 25 του, τὰ ζεῖ σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τὰ πνευματικὰ καὶ ποιητικὰ ρεύματα ποὺ ἀλλάζουν τὴν ὑφὴ τῆς λογοτεχνίας στὰ χρόνια ἀμέσως μετὰ τὸν Α´ Παγκόσμιο πόλεμο. Ἐκεῖ τὸν φτάνει καὶ ὁ ἀντίχτυπος τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς (καὶ τῆς καταστροφῆς τῆς Σμύρνης, τῆς γενέθλιας πόλης του), καὶ ἡ μνήμη αὐτὴ θὰ μείνει ἔμμονα ριζωμένη μέσα του. Ἀκολουθάει τὸ διπλωματικὸ στάδιο καὶ ἐργάζεται σὰν Ἀκόλουθος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβέρνησης, Πρόξενος, Πρέσβης, Σύμβουλος πρεσβειῶν, Διευθυντὴς Τύπου, κ.λπ. Τὸ 1963 τιμήθηκε μὲ τὸ βραβεῖο NOBEL Λογοτεχνίας. Ἀνακηρύσσεται ἐπίτιμος διδάκτωρ Πανεπιστημίων τοῦ ἐξωτερικοῦ. Τὸ 1969 κυκλοφορεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἐξωτερικὸ ἡ «διακήρυξή» του ἐναντίον τῆς δικτατορίας.

Ὁ Σεφέρης δὲν εἶναι εὔκολος ποιητὴς ἀλλὰ δὲν εἶναι σκοτεινός. Ἡ γλώσσα ποὺ μιλᾶ εἶναι δύσκολη, στὴ γλώσσα ὅμως αὐτὴ ἡ φωνή του εἶναι καθαρὴ καὶ ἀπερίφραστη. Ἔχεις τὴν ἐντύπωση πὼς πέτυχε τὴν καίρια ἔκφραση, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ ἀλλιῶς. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ ἀξιοαγάπητο στὴν ποίησή του, ἡ ἁπλότητα ποὺ φτάνει στὴ θερμότητα μιᾶς ἐξομολόγησης. Ἡ ποίηση τοῦ Σεφέρη δὲν εἶναι βέβαια χαρούμενη. Εἶναι ἀπαισιόδοξη καὶ μελαγχολική. Ἔχει τὴ θλίψη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ συλλογίζεται πολὺ πάνω στὰ ἀνθρώπινα, κι ἀκόμα τοῦ Ἕλληνα μὲ τὸ κατακάθι τῆς πίκρας ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ καὶ τὶς ἐθνικὲς περιπέτειες. Ὡστόσο ἡ διάθεση αὐτὴ δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἄρνηση ἢ στὴν καταστροφή. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ σκοταδιοῦ εἶναι τὸ φῶς, μαῦρο καὶ ἀγγελικό, «ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ ἥλιου» στὸ κάστρο τῆς Ἀσίνης θὰ ἀνεβεῖ στὸ τέλος «ἀσπιδοφόρος ὁ ἥλιος πολεμώντας». Κάτω ἀπὸ τὴν ἄρνηση ὑπάρχει μία πίστη ποὺ προστατεύει ἀπὸ τὴν ἀπελπισία, καὶ μία στιβαρὴ αἴσθηση τῶν πραγμάτων ποὺ προφυλάσσει ἀπὸ τὴ διάλυση καὶ τὸ μηδενισμό.

Πέθανε τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1971.

Περισσότερα:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/
http://el.wikipedia.org/wiki/Γιώργος_Σεφέρης


Εργογραφία:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/

Ομιλία κατά την απονομή του Νομπελ:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/


Ποιήματα:
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/george_seferis/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 27, 2010, 15:37:51 μμ
Ήταν το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου 1831, όταν ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, δέχθηκε τη δολοφονική επίθεση από τους αδελφούς Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη, στο Ναύπλιο.

(http://img192.imageshack.us/img192/4399/kapodistrias4.jpg) (http://img192.imageshack.us/i/kapodistrias4.jpg/)



 Καποδίστριας Ιωάννης: Ο Ιδρυτής Της Ελλάδας



   Η οικογένειά του είναι μια παλαιότατη Βυζαντινή οικογένεια που έφυγε κάποτε από το Βυζάντιο κι εγκαταστάθηκε στο Αρχαίο Δάλμαιο, στις Δαλματικές ακτές κι αργότερα στο Capo d' Istria, απ' όπου πήρε και το όνομά της διότι παλαιότερα λεγότανε Vittori. O πατέρας του ονομαζότανε Αντόνιο Μαρία Βιτόρι Καποδίστρια κι η μητέρα του ήταν από την Κύπρο, ονομαζότανε Διαμαντίνα (Αδαμαντία) Γονέμη. Έτσι ο Καποδίστριας ήταν μίγμα Κέρκυρας και Κύπρου κι αυτό έδωσε σφραγίδα στην εν συνεχεία συμπεριφορά του. Η οικογένεια Καποδίστρια είναι γνωστή κι από άλλους προγόνους του που αναφέρονται σε γεγονότα πριν και μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης. Ο Νικόλαος Καποδίστριας, είχε διαθέσει τεράστια ποσά στη Κωνσταντινούπολη για ν' απελευθερωθούν πολλοί Κρήτες που είχαν αιχμαλωτισθεί από τους Τούρκους μετά την επανάσταση του 1669 κι είχαν οδηγηθεί στη Βασιλεύουσα. Ο Αλεβίζος Καποδίστριας που ξεσήκωσεν επανάσταση στη Βόρειο Ήπειρο επικεφαλής των κατοίκων της Χιμάρας με τη βοήθεια Ενετών, αλλά κι άλλοι επίσης αγωνιστές που προσέφεραν μεγάλες υπηρεσίες.
   Ο πατέρας του Καποδίστρια σπούδασε στην Ιταλία στο Πατάβιον (σήμερα Πάντοβα) Νομικά. Εδώ πρέπει να τονίσω πως όσα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν στην Ρουμανία, Αυστρία κι Ιταλία την εποχή 1300-1500 κι ανέτηξαν τις επιστήμες (Πανδιδακτήρια ονομάζονταν τότε κι αργότερα Πανεπιστήμια) ιδρύθηκαν όχι από Ρουμάνους, Αυστριακούς ή Ιταλούς, αλλά από Έλληνες, ιδίως από τη Μικρά Ασία. Αφού λοιπόν σπούδασε στην Ιταλία επέστρεψε στη Κέρκυρα κι άρχισε να ασχολείται μ' επαναστατικά κινήματα. Αυτός συνέταξε το 1800, μετά την υποτυπώδη απελευθέρωση της Κέρκυρας και τη θέση της υπό την υψηλή ηγεμονία του Σουλτάνου το πρώτο Σύνταγμα. Πήγε μάλιστα στην Κωνσταντινούπολη, το υπέβαλε στο σουλτάνο κι αυτός το αποδέχτηκε.
     Ο Ιωάννης γεννήθηκε στη Κέρκυρα στις 10 Φλεβάρη 1776 κι είχε τον τίτλο του Κόμη. Ήτανε δευτερότοκος γιος αλλά το 6ο παιδί των γονιών του. Υπήρχε ο μεγαλύτερος, ο Βιάρος κι ο μικρότερος, ο Αυγουστίνος. Σπούδασε τα πρώτα γράμματα στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης στο προάστειο της Γαρίτσας -σχολείο των αριστοκρατών της εποχής-, από το 1781, όπου έμαθε πολύ καλά Λατινικά, Ιταλικά και Γαλλικά. Το 1788 αναπτύσσεται πολύ έντονα το θρησκευτικό του συναίσθημα και συχνάζει στη Μονή Πλατυτέρας, όπου ο μοναχός Συμεών τονε κατηχεί με πάθος στην ορθόδοξη πίστη. Το 1792 σώζεται από θαύμα, σε ατύχημα με άλογο που το αποδίδει στη Παναγιά τη Πλατυτέρα κι η πίστη του στον Θεό δυναμώνει. 2 χρόνια μετά πηγαίνει στη Βενετία και την επόμενη χρονιά πηγαίνει στη Πάντοβα κι εγγράφεται στο εκεί πανεπιστήμιο, όπου σπούδασε Ιατρική. Αποφοιτά το 1797 στις 10 Ιουνίου κι επιστρέφει αμέσως στη Κέρκυρα όπου εξασκούσε την ιατρική αφιλοκερδώς γιατί ήταν πολύ πλούσιος. Είχε κτήματα στη Κέρκυρα αλλά κι αλλού, τόσο μέσα, όσο και έξω από τα Βαλκάνια. Από τα τέλη του 1798 αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στη πολιτική, ειδικότερα μετα τον πόλεμο των Ρωσωτούρκων εναντίον των Γάλλων. Τότε η οικογένεια Καποδίστρια καταφεύγει στη Κερκυραϊκήν ύπαιθρο και πολεμά με το μέρος των πρώτων. Την επόμενη χρονιά η γαλλική φρουρά παραδίδει την πόλη στους Ρωσώτουρκους και για ένα διάστημα, ο ίδιος διατέλεσε αρχίατρος του τουρκικού στρατιωτικού νοσοκομείου, που ιδρύθηκε τότε στην Κέρκυρα.
     Το 1797 τα Ιόνια νησιά, που ήταν έδαφος της Δημοκρατίας της Βενετίας, πέρασαν στον έλεγχο των Γάλλων του Ναπολέοντα, όταν αυτοί κατέλαβαν τη Βενετία. Το 1799, Ρωσία και Τουρκία μαζί, πήραν τα νησιά από τους Γάλλους. Υπό την προστασία της Ρωσίας το 1800, δημιουργήθηκε το πρώτο ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος μετά την 'Αλωση της Κωνσταντινούπολης, η Δημοκρατία της Επτανήσου Πολιτείας. Πρώτος Πρόεδρος της Γερουσίας της Δημοκρατίας, που πήρε διασχίζοντας έφιππος την Κωνσταντινούπολη το 1801 το φιρμάνι της αυτονομίας, ήταν ο Αντώνιος Καποδίστριας, πατέρας του Ιωάννη. Η Μεγάλη Ιδέα της ανασύνταξης της Μεγάλης Ελλάδας γεννήθηκε εκείνη την εποχή στα Επτάνησα.
     Το Μάρτη του 1800 τα Ιόνια νησιά ανακηρύσσονται σε υποτελή πολιτεία στον Τούρκο Σουλτάνο, η οποία όφειλε να κυβερνιέται από την αριστοκρατία του τόπου. Ο Καποδίστριας καταρχάς, γίνεται Έκτακτος επίτροπος της τοπικής κυβέρνησης, αργότερα γίνεται Υπαρχηγός και τέλος Γραμματέας της Επικράτειας για τις υποθέσεις εξωτερικών, εσωτερικών κι εμπορίου. Το 1802 ιδρύει την Ιατρικήν Εταιρεία της Κέρκυρας, που τελικά υπήρξε κι ο πρώτος ελληνικός ιατρικός σύλλογος Από τότε αποκτά στενούς δεσμούς με τη Ρωσική Αυλή. Το 1803, με την ψήφιση του Δημοκρατικού Συντάγματος που συνέταξε ο Ιωάννης Καποδίστριας, Πρόεδρος της Γερουσίας εξελέγη ο κόμης Θεοτόκης και Γενικός Γραμματέας της Επικράτειας (Καγκελάριος) ανέλαβε ο Ιωάννης Καποδίστριας σε ηλικία 27 ετών. Λίγους μήνες μετά, ο Θεοτόκης πέθανε και πρακτικά, μόνος Κυβερνήτης της Ιονίου Πολιτείας ήταν ο κόμης Ιωάννης, ενώ ο πατέρας του αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική σκηνή.
     Oι Ναπολεόντειοι πόλεμοι δεν άλλαξαν μόνο το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό, αλλά προκάλεσαν έντονες ανακατατάξεις και στα κατεχόμενα από τους Οθωμανούς Βαλκάνια. Η ρωσο-τουρκική συνεργασία στα Επτάνησα κράτησε πολύ λίγο. Ο Ναπολέων κατευθυνόμενος στην Αίγυπτο, εξασφάλισε τη φιλία της Τουρκίας, την οποία σκόπευε να χρησιμοποιήσει κι ως δύναμη αντιπερισπασμού των δυνάμεων της Ρωσίας. Η ρωσική διπλωματία απαντώντας, προκάλεσε τη Σερβική Επανάσταση του 1803, ενώ ακολουθώντας γαλλικές συμβουλές, η Τουρκία επετέθη στους πιθανούς Έλληνες επαναστάτες (επιχειρήσεις του Αλή Πασά κατά των Σουλιωτών, 1803-1804, και σφαγή των Καπεταναίων της Πελοποννήσου κατά τη διάρκεια της οποίας εξοντώθηκαν οι περισσότεροι Κολοκοτρωναίοι, ενώ ο Θεόδωρος σώθηκε στη Ζάκυνθο με τη βοήθεια των Μούρτζινων της Μάνης).
     Tο 1806, άρχισε ο αναμενόμενος -μετά την ήττα των Ρώσων στο Αούστερλιτς- ρωσο-τουρκικός πόλεμος. Στα πλαίσιά του, οι Τούρκοι (ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων) με τη βοήθεια του Ναπολέοντα (διάθεση πυροβολικού) επιτέθηκαν στη Λευκάδα (Αγία Μαύρα). Όταν ο Αλή Πασάς με στρατό επιχείρησε να καταλάβει τη Λευκάδα, ο Καποδίστριας δέχτηκε να οργανώσει την άμυνα του νησιού και με τις άμεσες ενέργειές του κατάφερε να ματαιώσει τα σχέδια του Αλή Πασά. Εκεί γνωρίστηκε με τον Μητροπολίτη 'Αρτας -αργότερα Ουγγροβλαχίας- Ιγνάτιο, πνευματικό πατέρα των Σουλιωτών (ο οποίος θα παραμείνει φίλος και συνεργάτης του ως το θάνατό του) και τον Κολοκοτρώνη, στον οποίο ανέθεσε πειρατικές επιδρομές με πλοία στο Αιγαίο.
     Οργάνωσε μαζί με τον Έλληνα Στρατηγό του ρωσικού στρατού Παπαδόπουλο, τον πρώτο πραγματικό ελληνικό στρατό, προσλαμβάνοντας όχι μόνο τους Σουλιώτες, αλλά και τους Πελοποννήσιους και τους Ρουμελιώτες Καπεταναίους. Στα νώτα του Αλή δημιούργησε αντιπερισπασμούς συντονίζοντας τις επιθέσεις του Κατσαντώνη, του Ίσκου κι άλλων. Για ενίσχυση της Α' Επανάστασης των Σέρβων (1803-1808), ο Νίκος Τσάρας πραγματοποίησε τη μυθική προέλασή του από τον Όλυμπο προς τη Σερβία, σε συνεννόηση με τον Ρώσο Ναύαρχο στο Αιγαίο, Σινιάβιν. O Καποδίστριας, που ασφαλώς ήταν μέτοχος της Μεγάλης Ιδέας για την αναγέννηση της Ελλάδας, στη συγκέντρωση των Καπεταναίων στην παραλία του Μαγεμένου της Λευκάδας, μετά την απόκρουση της επίθεσης του Αλή-Πασά, τους είπε:
«Συντόμως, η Πατρίς θα σας ξανακαλέσει για σκοπό πολύ υψηλότερο».
     Το «συντόμως» άργησε, γιατί ο Τσάρος, στη συμφωνία του Τιλσίτ, παρέδωσε να νησιά στο Ναπολέοντα. Tο 1807 λοιπόν, στα Νησιά ξανάρχονται οι Γάλλοι. Ο Καποδίστριας αποσύρεται. Ο Δ. Ρώμας όμως, μαζί με τον Κολοκοτρώνη, προτείνουν στο Γάλλο διοικητή των Νησιών τη συγκρότηση στρατιωτικής δύναμης, που θα εξοπλιζόταν από τους Γάλλους για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Η Επανάσταση θα ήταν ελληνο-τουρκική. Σύμμαχος του Κολοκοτρώνη ήταν ο Λαλαίος Τούρκος Αλη-Φαρμάκης. Το σχέδιο σταματάει το 1809, όταν καταλαμβάνουν τα νησιά οι 'Αγγλοι κι ο Καποδίστριας φεύγει για τη Ρωσία. Είχεν ήδη προσκληθεί, μετά την παράδοση της Επτανήσου από τον Τσάρο στον Ναπολέοντα το 1807 με τη συνθήκη του Τελσίτ, στην Αγία Πετρούπολη από τον τότε Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου Ρουμιάντσεφ, με την μεσολάβηση του Ζακυνθινού κόμη Γεωργίου Μοτσενίγου, για να ενταχθεί στη ρωσική Διπλωματική Υπηρεσία. Η φλόγα της «Μεγάλης Ιδέας» αναθερμάνθηκε μετά τη νίκη της Ρωσίας κατά του Ναπολέοντα.
     Έφθασε στην Αγία Πετρούπολη στις 16 Ιανουαρίου 1809. Εκεί, στην Αγία Πετρούπολη, χάρη στις ικανοτητές του, κερδίζει την εμπιστοσύνη του Τσάρου και γίνεται Υπουργός των Εξωτερικών και σύμβουλος της κυβέρνησής του. Γίνεται οπαδός της "Πεφωτισμένης Δεσποτείας" δηλαδή του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας και των μεταρρυθμίσεων χωρίς όμως την επαναστατική παρεμβολή του λαού.
     Τοποθετήθηκε ως υπεράριθμος Ακόλουθος και το 1811 για λόγους υγείας ζήτησε και διορίστηκε κανονικά στη Ρωσική Πρεσβεία στη Βιέννη, ως Ακόλουθος με αρμοδιότητα τις εμπορικές σχέσεις. Στη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, ο Καποδίστριας συναντιέται με όλους τους επιφανείς Έλληνες που συρρέουν εκεί  (Μητροπολίτης Ιγνάτιος, 'Ανθιμος Γαζής, Γεώργιος Σταύρου, Ανδρέας Μουστοξύδης, Φίλιππος Χατζής, αδελφοί Μπαλάκη, ο στρατηγός Δούκας που υπηρετούσε στον αυστριακό στρατό, ο Ιωάννης Μαυρογένης, πρόξενος της Τουρκίας στη Βιέννη και άλλοι, μεταξύ των ο Αθ. Τσακάλωφ). 'Αλλωστε, ο Καποδίστριας φρόντισε να γνωριστεί και με όλη την ελληνική κοινότητα. Η μοίρα τα 'φερεν έτσι, ώστε στη Βιέννη, εκεί που γεννήθηκε το κίνημα του Ρήγα, να πάρει σάρκα κι οστά το όραμα της ελευθερίας των Ελλήνων.
     Πρώτη κίνησή του στη Βιέννη ήταν η συγκρότηση της Φιλομούσου Εταιρείας, στην οποία πέτυχε να εντάξει ως μέλος και τον ίδιο τον Τσάρο. Δημιούργησεν έτσι, ένα φορέα νόμιμο, μέσα από τον οποίο μπορούσαν να δραστηριοποιούνται οι Έλληνες για τον Σκοπό, αλλά και να συλλέγουν χρήματα για τις τεράστιες μελλοντικές ανάγκες του αγώνα σ' ένα «νόμιμο ταμείο». Δεύτερο βήμα ήταν η δημιουργία του "παράνομου" μηχανισμού της Φιλικής Εταιρείας, που θα διοργάνωνε τον στρατό της Επανάστασης. Η αποστολή ανατέθηκε στους Τσακάλωφ και Σκουφά, που απευθύνθηκαν στις λαϊκές τάξεις. Η Φιλική Εταιρεία, όπως είπαμε, είχεν αόρατη Αρχή, αλλά όχι αρχηγό. Όλων όμως, τα βλέμματα ήταν στραμμένα στον Καποδίστρια. Αν πρέπει η Αρχή να αποκτήσει πρόσωπα, αυτά ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Δ. Ρώμας, ο Ιγνάτιος και κάτω απ' αυτούς ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ο Αντώνιος Κομιζόπουλος εκ Φιλιππουπόλεως, έμπορος στη Μόσχα, ο 'Ανθιμος Γαζής, ο Παναγιώτης Σέκερης, ο Νικόλαος Παξιμάδης Ιωαννίτης, μεγαλέμπορος στη Μόσχα κι ίσως κι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος. Οι Κομιζόπουλος και Παξιμάδης ανέλαβαν το έργο της συγκρότησης του επαναστατικού μηχανισμού μακράν του Καποδίστρια κι αυτοί στρατολόγησαν τους Σκουφά και Τσακάλωφ. Ο ρόλος του Σέκερη είναι επίσης σημαντικός, αφού οι Σπηλιάδης κι Αναγνωσταράς δούλευαν στην επιχείρηση του.
     Ο Γάλλος ευγενής Αύγουστος Ντε Λαγκάρντ, που μετά τη Γαλλικήν Επανάσταση, έγινε «διάσημος» κοσμικός εμιγκρέ των ευρωπαϊκών αυλών, στ' απομνημονεύματα του για το συνέδριο της Βιέννης (Παρίσι 1843), γράφει εκτενώς για τους δυο διασήμους Έλληνες του συνεδρίου, τον Καποδίστρια και τον Υψηλάντη κι αναφερόμενος στις προσπάθειες προς απελευθέρωσιν της Ελλάδος, αναφέρεται στην «Εταιρεία του Ρήγα», σε μια δεύτερη μυστική εταιρεία πού σχηματίστηκε στην Ιταλία με στόχο να αξιοποιήσει τη γαλλική επαναστατική πολιτική κι επισημαίνει:
    "...Όταν ολόκληρος η Ευρώπη ησχολείτο εις την Βιέννην, με τη διαμόρφωσιν της νέας ευρωπαϊκής τάξεως, εσχηματίσθη μια Τρίτη Ελληνική Εταιρεία. Η νέα Εταιρεία ωργανώθει υπό την σημαίαν της θρησκείας κι επιζητούσε την υποστήριξιν του Τσάρου. Ωνομάσθη «Εταιρεία των Φιλομούσων». Το έμβλημά της ήτο ένας δακτύλιος επί του οποίου είχαν χαράξει μία γλαύκα και τον Κένταυρο Χείρωνα... Η στολή των μελών ήταν ολόμαυρη και συνοδεύετο από σκούφο, επί του οποίου απεικονίζονταν μια νεκροκεφαλή κι υπ' αυτήν δύο οστά σταυροειδώς τοποθετημένα. Τα χρώματα της εταιρείας ήταν άσπρο-μαύρο-κόκκινο. Η εταιρεία αυτή έφθασε να αριθμεί 60.000 μέλη. Είχε τέσσαρας μυστικές τάξεις. Ένας πέπλος βαθύτατου μυστηρίου εκάλυπτε την φύσιν της...
   ...Εις των φλογερωτέρων υποστηρικτών της ήταν ο μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιος. Ο Υψηλάντης ήταν εις εκ των πρώτων μυστών της".
     Το 1812, λόγω του συνεχιζόμενου ρωσο-τουρκικού πολέμου, αποσπάστηκε στο Διπλωματικό γραφείο του Αρχιστράτηγου της Στρατιάς του Δούναβη. Εκεί, γνωρίστηκε με τον Έλληνα Στρατηγό Κομνηνό και τον Έλληνα διπλωμάτη Ροδοφοινίκη, που κατηύθυνε τη σερβική Επανάσταση. Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, ο Καποδίστριας, αφού φρόντισε να χορηγηθεί άφθονη βοήθεια στους Σέρβους (που εγκαταλείφθηκαν πια μόνοι τους έναντι των Τούρκων), ακολούθησε το νέο αρχηγό του Στρατού του Δούναβη, Ναύαρχο Τσιτσαγκόφ, όταν ανέλαβε αρχιστράτηγος του ρωσικού στρατού που αντιμετώπιζε τον Ναπολέοντα. Έμεινε στο διπλωματικό Γραφείο του Αρχιστράτηγου μέχρις ότου τον κάλεσε κοντά του ο Τσάρος, ο οποίος εκτίμησε την προσφορά του στο μέτωπο (οργάνωσε το δίκτυο συλλογής κι ανταλλαγής πληροφοριών της ρωσικής στρατιάς) και μετά τη μάχη της Λειψίας (1813), του ανέθεσε την αποστολή για την απόσπαση της Ελβετίας από τη γαλλική κηδεμονία και την αποκατάσταση της Ενότητας της χώρας με τη θέσπιση νέου Συντάγματος.
     Αφού συνέταξε το Σύνταγμα της Ελβετίας που προέβλεπε την ουδετερότητά της (ήταν ο δημιουργός της Ελβετίας), προσκλήθηκε στο Συνέδριο της Βιέννης ως το πιο χαμηλόβαθμο μέλος της ρωσικής αντιπροσωπείας, διότι ο Τσάρος τον θεωρούσε ικανό να αντιμετωπίσει κι εκεί, τον Μέτερνιχ, όπως τα κατάφερε στην Ελβετία. Στη διάρκεια του Συνεδρίου, ο Καποδίστριας εξελίχθη σε Α' Διπλωματικό Σύμβουλο του Τσάρου και τέλος, σε Υπουργό επί των Εξωτερικών. Οι επιτυχίες και στη νέα του θέση προκάλεσαν το ενδιαφέρον και την εύνοια του τσάρου, κι εστάλη στην επόμενη δύσκολή του αποστολή. Το 1814 στο Παρίσι, πήρε μέρος στην υπογραφή της ειρήνης με τη Γαλλία. Για τις υπηρεσίες αυτές του δόθηκε το παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου. Ο τυπικός διορισμός του σε υπουργό επί των εξωτερικών εκδόθηκε το 1815.
     Από τον Ιούνιο του 1814 όμως, η Αγγλία είχε καταλάβει την Κέρκυρα. Από τότε δεν χάνει ευκαιρία, σε κάθε συνάντησή του με τον τσάρο, να του μιλάει για την οικτρή κατάσταση στην οποία βρισκόταν οι ορθόδοξοι της Ανατολής, για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους, και για ό,τι είχε σχέση με το ελληνικό πρόβλημα. Με ενέργειές του έγινε έρανος, στον οποίο συνεισέφεραν ο ίδιος ο τσάρος κι άλλα σημαίνοντα πρόσωπα που ήταν συγκεντρωμένα στη Βιέννη. Τα χρήματα επρόκειτο να διατεθούν κατά φράση του Καποδίστρια «...υπέρ των πτωχών Ελλήνων, των διψώντων παιδείαν», με φαινομενικό σκοπό να χρησιμεύσουν για τη συλλογή και τη διατήρηση των λειψάνων των αρχαίων μνημείων. Έτσι πάντως ξεκίνησε η ονομαστή για τη δράση της «Εταιρία των Φιλομούσων».
     Μετά την ήττα του Ναπολέοντα αρχίζουν οι συζητήσεις για τη συνθήκη ειρήνης. Ο Τσάρος διορίζει τον Καποδίστρια, σύμβουλο του με δικαιώματα, χωρίς ακόμα να τον κάνει υπουργό εξωτερικών και του ζητάει να διαπραγματευθεί τη συνθήκη. Ο Καποδίστριας αντιμετωπίζει προσωπικότητες όπως τον Ταλεϋράνδο, τον Μέτερνιχ κι απ' όλους τους ιστορικούς αναφέρεται πως ήτανε καλύτερος απ' όλους τους άλλους. Στη συνθήκη που έγινε δε θέλησε, να καταστραφεί τελείως η Γαλλία αν και θα μπορούσε να το είχε κάνει γιατί εκπροσωπούσε μια πολύ μεγάλη δύναμη τη Ρωσία. Ο Ναπολέων είναι εξόριστος στη νήσο Έλβα. Επιστρέφει, γίνεται η μάχη του Βατερλό και φτάνουμε στο 1815 (Από τον Σεπτέμβριο του 1814 και το 1815 για την ακρίβεια) όπου γίνονται φοβερά διπλωματικά γεγονότα. Πρίγκιπες, βασιλιάδες, αυτοκράτορες, ηγεμόνες, διπλωμάτες. Όλη η Ευρώπη αγωνίζεται ώστε να πετύχει κάθε λαός την καλύτερη συνθήκη γι' αυτόν. Εκεί στέλνεται κι ο Καποδίστριας. Τότε είχε προσπαθήσει να πείσει τον τσάρο να μην συναινέσει στη δημιουργία της Ιεράς Συμμαχίας. Το έγγραφο που ο τσάρος έθεσε υπ' όψιν του ο Καποδίστριας το απέρριψε, αλλά ο τσάρος εκείνη την εποχή βρισκότανε κάτω από την επίδραση της βαρώνης Γκρούδενερ, μιας μυστικοπαθούς γυναίκας που τότε κατά σύμπτωση πολέμησε την Ελλάδα, ενώ αργότερα την ωφέλησε. Αυτή έπεισε τον τσάρο να υπογράψει την συνθήκη των Παρισίων και να δημιουργηθεί η Ιερά Συμμαχία.
     Μέσα σε τέτοιο ανθελληνικό πνεύμα, γιατί δεν δεχόντουσαν να γίνονται επαναστάσεις κατάφερε ο Καποδίστριας να δεχτούν όλοι: Αγγλία, Γαλλία, Πρωσία, Αυστρία, την απελευθέρωση της Ιονίου πολιτείας. (Τουλάχιστον με την «υψηλή» εποπτεία της Αγγλίας). Ελευθερώθηκε η Ελλάδα σ' αυτό το νησιωτικό σύμπλεγμα. Η συνθήκη υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 1815 κι ήταν μια από τις μεγαλύτερες επιτυχημένες προσπάθειες του Καποδίστρια. Προσπάθησε να πείσει τον Τσάρο ν' απελευθερώσει και την υπόλοιπη Ελλάδα. Η επιθυμία του αυτή ήταν γνωστή στους Ευρωπαϊκούς κύκλους γιατί κατά τη διάρκεια γεύματος, (όπως αναφέρει κι ο Βαλαωρίτης) είχε κάνει πρόποση: «Στην απελευθέρωση όλου του γένους». Όλο το γένος δεν σήμαινε μόνο ο Ελλαδικός χώρος, αλλά η απελευθέρωση από τον Ίστρο ποταμό μέχρι τη Κωνσταντινούπολη και τη Μικρά Ασία. Ο Tσάρος τον άκουσε με προσοχή. Ο Καποδίστριας του έδωσε υπομνήματα (όπως αναφέρει και στην αυτοβιογραφία του) που του περιγράφει τη δύσκολη θέση των Ελλήνων, τη δυστυχία που έχουνε περιέλθει οι ομόδοξοι και ζήτησε τη βοήθεια του Τσάρου. Ο τσάρος τον χτύπησε φιλικά στη πλάτη και του απάντησε: «Το κάθε πράγμα στον καιρό του». Έτσι, τότε, το 1815, το μόνο που πέτυχε ήταν η απελευθέρωση των Ιονίων νησιών. Την επόμενη χρονιά, στις 31 Γενάρη, προβιβάζεται σε μυστικό σύμβουλο, βαθμός που βρισκότανε στη 3η θέση στην ρωσική ιεραρχία.
     Το 1817 η Φιλική Εταιρία του πρότεινε ν' αναλάβει την αρχηγία της επανάστασης στην Ελλάδα. Τον επισκέφτηκε στην Πετρούπολη εκ μέρους της Φιλικής Εταιρίας ένας ύποπτος τυχοδιώκτης, ο Ν. Γαλάτης (μακρινός ανηψιός του Καποδίστρια κι ένας από τους πρώτους που στρατολογήθηκαν από τον Σκουφά) και του ζήτησε ν' αναλάβει την αρχηγία της. Εκείνος όχι μόνον αρνήθηκε, αλλά και με αυστηρό τρόπο μίλησε στο Γαλάτη, τονίζοντάς του ότι τα σχέδιά τους μπορούν να παρασύρουν το έθνος στην καταστροφή. Αρνήθηκε, όχι γιατί ήταν φίλος της Οθωμανικής κυριαρχίας στην Ελλάδα, αλλά γιατί από τη φύση του αντιπαθούσε τις επαναστατικές μεθόδους πάλης όπως επίσης και γιατί πίστευε πως η επιλογή δεν ήταν κατάλληλη για την έκρηξη της Εθνικής Επανάστασης. Επιπλέον είχε τη γνώμη ότι μια επανάσταση που θα στηριζόταν σε νέες δυνάμεις δεν θα έφερνε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο Γαλάτης εκτελέστηκε από τον Δημητρόπουλο, κατ' εντολή του Τσακάλωφ, κοντά στις Σπέτσες.
     Το 1818 πήρε άδεια από τον τσάρο και πήγε στην Κέρκυρα για να φροντίσει για την υγεία του. Εκεί τον επισκέφτηκαν ο Θ. Κολοκοτρώνης, ο Μ. Μπότσαρης κι άλλοι καπετάνιοι, τους οποίους ενίσχυσε οικονομικά όσο μπορούσε, αλλά και τους δήλωσε πως ο τσάρος δεν έχει καμμιά διάθεση να έρθει σε ρήξη με την Τουρκία και δεν πρέπει να περιμένουν τίποτε αξιόλογο από την πλευρά της Ρωσίας.
     Στο τέλος του 1819 ή τις αρχές του 1820, ο Καποδίστριας δέχθηκε στην Πετρούπολη τον Ξάνθο που του πρότεινε ν' αναλάβει την ηγεσία της Φιλικής Εταιρείας, μα και πάλι αρνήθηκε (η ακριβής ημερομηνία δεν είναι απόλυτα διασταυρωμένη) και του υπέδειξε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως ένα πιθανό καλό ηγέτη. Ο ίδιος ο Υψηλάντης, στην επιστολή του λίγο πριν τον θάνατό τους προς τον Τσάρο Νικόλαο Α' το 1827, γράφει ότι ο Καποδίστριας τον συμβούλευσε και τον παρακίνησε να ξεκινήσει (Δεσποτόπουλος, "Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας & Η Απελευθέρωση Της Ελλάδας", 1996). Όπως γράφει η Ανίτα Πρασά:
    "Ο Καποδίστριας θέλησε να χρησιμοποιήσει τον Υψηλάντη, επειδή ήταν στρατηγός του ρωσικού στρατού και οικείος του Αυτοκράτορα και με την έναρξη των εχθροπραξιών θα επιδεινώνονταν οι σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας, ώστε να μπορέσει ο Καποδίστριας να παρασύρει τον Τσάρο σε πόλεμο με την Τουρκία".
     Το 1820 στην Πολωνία, ο Καποδίστριας δέχτηκε τον Παναγιώτη Κρεββατά. Αυτός μετέφερε στον Υψηλάντη -που στο μεταξύ είχε αναλάβει επίτροπος της Φιλικής Εταιρείας- το μήνυμα για έναρξη της Επανάστασης από τη Μολδοβλαχία. Ο Υψηλάντης, στις αφηγήσεις του προς την κόμισσα Λούλου Τιρχάιμ και τη μεγαλύτερη αδερφή της Κωνσταντία, σύζυγο του πρεσβευτού της Ρωσίας στη Βιέννη, Αντρέι Ραζουμόφσκι, έλεγε ότι συναντήθηκε με τον Καποδίστρια πριν κηρύξει την Επανάσταση κι ότι του εξέθεσε την πρόθεσή του ν' αρχίσει την εξέγερση από τη Μολδοβλαχία (κυρίως διότι περίμενε βοήθεια από τη Ρωσία) κι ότι ο Καποδίστριας, όπως γράφει ο Υψηλάντης, «συμφώνησε μαζί του και τον ενθάρρυνε». (Στα δικά του υπομνήματα στον Τσάρο Νικόλαο και στους πρέσβεις των  Μεγάλων Δυνάμεων, ο Καποδίστριας αναφέρεται στη συνάντηση αυτή και λέει ότι τον απέτρεψε. Και τα δύο κείμενα είναι διπλωματικά κείμενα, που υπηρετούν έναν εν εξελίξει σκοπό και δεν είναι αυτοβιογραφικά -όπως ορισμένοι πιστεύουν- και γι' αυτό ο Καποδίστριας γράφει αυτό που συμφέρει κι όχι την αλήθεια).
     Για τη σχέση Καποδίστρια - Υψηλάντη γράφει η Βαρώνη Λουλού Τιρχάιμ (μετάφραση από τα γερμανικά του Καθηγητή Π. Κ. Ενεπεκίδη). Λουλού Τυρχάιμ «Η ΖΩΗ ΜΟΥ - Αναμνήσεις 1788-1819», Μόναχο 1913-1914.
   "...Κάθε ημέρα -μετά τον Νοέμβριο του 1827- μας διηγόταν ο Υψηλάντης ένα μέρος της πικρής του μοίρας... Ε, λοιπόν, ο Καποδίστριας δυστυχώς δεν είναι εντελώς ανεύθυνος για την μοίρα του Υψηλάντου.
   ...Κατά τα άλλα, οι συμβουλές του Καποδίστρια, στον οποίο είχε τυφλή εμπιστοσύνη ο Υψηλάντης, είχαν βέβαια, έναν σκοπό: πώς να εξυπηρετήση την πατρίδα του. Το 1821 ο Καποδίστριας θυσίασε απλούστατα έναν φίλο του...
  Τον χειμώνα του 1819-20, όταν εμείς (σ.σ η Λουλού κι η Κατερίνα) βρισκόμαστε στη Ρωσία, ήρθε  ο Υψηλάντης στην Πετρούπολη με μόνο σκοπό να μας δει. Όταν τότε, αρρώστησε για πολλές εβδομάδες, τον επισκέφθηκαν μερικά επίσημα πρόσωπα της «Εταιρείας», ...κι αυτοί του ανέθεσαν χωρίς πολλές διατυπώσεις κι εν ονόματι των συμπατριωτών των την αρχηγία... Ο Υψηλάντης τους παρακάλεσε να του δώσουν τρεις μέρες καιρό για να σκεφθεί την υπόθεση και να μιλήσει με τον Καποδίστρια... Ο Καποδίστριας, που ήταν πληροφορημένος για όλα, επεδοκίμασε μ' ενθουσιώδη λόγια την πατριωτική επιθυμία του φίλου το και του είπε, ότι κι αν η ευρωπαϊκή πολιτική δε θα επέτρεπε στον Τσάρο να κηρυχθεί ανοικτά υπέρ της ελληνικής υποθέσεως, η καρδιά του θα είναι πέρα για πέρα με τους Έλληνες.
   ...Παρ' όλες τις διαβεβαιώσεις, ο Υψηλάντης ζήτησε να μιλήσει με τον Τσάρο, αλλά ο Καποδίστριας τον εμπόδισε... τον απέτρεψε μάλιστα, από το ν' αποχωρήσει από το ρωσικό στρατό, με τη δικαιολογία ότι το διάβημα αυτό θ' αποθάρρυνε τους Έλληνες της Πελοποννήσου, που βλέπανε στο αξίωμά του, ως Ρώσου αξιωματικού, μίαν απόδειξη της προστασίας του Τσάρου...
   ...Ο Υψηλάντης, αφού τελείωσε το σχέδιο των επιχειρήσεων, το 'δειξε στον Καποδίστρια, που έμεινε τόσον ικανοποιημένος, ώστε πήδηξε από τη χαρά του, τον αγκάλιασε και τον εγέμισε με εγκώμια".
     Όταν ξέσπασε η επανάσταση του 1821, προσπάθησε να πείσει το Ρώσο Αλέξανδρο Α' να επέμβει στρατιωτικά εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πράγμα που δεν κατάφερε και νικημένος αναγκάστηκε να φύγει από τη Ρωσία το καλοκαίρι του 1822. Αισθάνεται την ανάγκη να βρει τρόπο να δείξει τη συμπαράστασή του στους αγωνιζόμενους συμπατριώτες του. Έτσι έρχεται σε αντίθεση προς τον τσάρο, πράγμα που γίνεται αιτία να του δοθεί, τον Αύγουστο του 1822, απεριόριστη άδεια. Μεταβαίνει στην Ελβετία κι από εκεί, δουλεύοντας εντατικά, προσπάθησε να ξεσηκώσει τη συμπάθεια της Ευρώπης για τους αγωνιζόμενους ηρωικά Έλληνες.
     Αποφασίζει λοιπόν πια οριστικά ν' αφήσει τη Ρωσία και να κατέβει για πάντα στην Ελλάδα. Πρώτη του δουλειά ήταν να πουλήσει τα έπιπλά του. Ήτανε καλοκαμωμένα κι ακριβά κι αν τα 'φερνε μαζί του στην Ελλάδα θα ήταν πρόκληση για τους φτωχούς Έλληνες. Τα πούλησεν όλα και κατάφερε να εισπράξει απ' αυτά πενήντα χιλιάδες ρούβλια. Με μια, όλα αυτά τα ρούβλια τα έστειλε σ' Έλληνες σιτέμπορους στην Οδησσό και τους παρακινούσε να προσθέσουν κι αυτοί ό,τι θέλανε. Με όλο το ποσόν θ' αγοράζανε σιτάρι και θα το στέλνανε στους Έλληνες που πεινασμένοι αγωνίζονταν για τη λευτεριά τους. Οι Έλληνες σιτέμποροι της Οδησσού σεβάστηκαν την επιθυμία του και διπλασίασαν τις πενήντα χιλιάδες ρούβλια που τους έστειλε. Φόρτωσαν πέντε καράβια σιτάρι και στείλανε από ένα στα Ψαρά, στην Ύδρα και στις Σπέτσες. Τα άλλα δυο τα στείλανε στ' Ανάπλι για να εφοδιάσουν το στρατό.
     Το 1826 πήγε στο Παρίσι, φαινομενικά για λόγους υγείας, αλλά στην πραγματικότητα για να συνεννοηθεί με τους εγκατεστημένους ομογενείς κι άλλους ξένους για την ενίσχυση της ελληνικής υπόθεσης. Για τον ίδιο σκοπό επισκέφτηκε και τις Κάτω Χώρες, πριν επιστρέψει στην Ελβετία.
     Πάντα προσπαθούσε να εξασφαλίσει την συμπαράσταση κυβερνήσεων και προσωπικοτήτων υπέρ του αγώνα των Ελλήνων. Πράγματι τελικά δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός 'Αγγλων, Ρώσων και Γάλλων εναντίον του Σουλτάνου. Η επιτυχία της Μεγάλης Επανάστασης του 1821 οφείλεται στ' ότι σχεδιάστηκε με πλήρη γνώση της διεθνούς πολιτικής, με βάση τα στρατηγικά δεδομένα στην περιοχή και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε ελληνικές δυνάμεις. Η επιτυχής Ελληνική Επανάσταση -γιατί προϋπήρξαν δεκάδες αποτυχημένες εξεγέρσεις, όπως το κίνημα των αδελφών Ορλώφ το 1769- χαρακτηριζόταν από ιδιοφυή σχεδιασμό και προσεκτική επιλογή του χρόνου εκδήλωσής της.
     Η κύρια επαναστατική προσπάθεια έγινε στην Πελοπόννησο. Πριν, εκδηλώθηκαν δυο αντιπερισπασμοί. Ο πρώτος στην Ήπειρο, με την επανάσταση του Αλή-Πασά των Ιωαννίνων, που θέλησε να γίνει ανεξάρτητος ηγεμόνας από τον Σουλτάνο κι ο δεύτερος στη Μολδοβλαχία, με το κίνημα του Αλέξανδρου Υψηλάντη το Φεβρουάριο του 1821 (Που σύμφωνα με την επίσημη ιστορία κήρυξε τότε την ελληνική επανάσταση στο Ιάσιο).
     Πώς λειτούργησαν οι αντιπερισπασμοί; Για να καταβληθεί η επανάσταση του Αλή-Πασά, στάλθηκε ο στρατός της Πελοποννήσου και της Ρούμελης, ενώ οι Αλβανοί είτε πολεμούσαν με τον Αλή, είτε με τους Τούρκους. Το κίνημα του Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία προκάλεσε φόβους στην Υψηλή Πύλη για πιθανή ρωσική στρατιωτική επίθεση, που για τον λόγο αυτό μετέφερε από τη Μακεδονία και την Θράκη στρατιωτικές δυνάμεις προς τον Δούναβη. Η κύρια επαναστατική προσπάθεια επομένως, έγινε κει που δεν υπήρχαν αξιόλογες τουρκικές δυνάμεις.
     Το πόσο συνδυάζεται μ' αυτή τη στρατηγική λογική, η επίσημη εκδοχή για την οργάνωση της επανάστασης από τρεις απλούς λαϊκούς Έλληνες μετανάστες, είναι ένα αξιοπρόσεκτο ερώτημα. Ο μόνος Έλληνας που 'τανε σε θέση να σχεδιάσει αυτές τις κινήσεις, γιατί γνώριζε τα γεωπολιτικά δεδομένα, τις εξελίξεις στις ρωσο-τουρκικές σχέσεις και που μπορούσε να επηρεάσει τη διεθνή πολιτική, ήταν ο κόμης Ιωάννης Καποδίστριας, Υπουργός επί των Εξωτερικών του Τσάρου Αλεξάνδρου Α' από το 1815 ως το 1822.
     Το επαναστατικό κέντρο εγκαταστάθηκε γύρω από τον Καποδίστρια στη Ρωσία, αφού αυτός ανέλαβε την υλοποίηση του οράματος. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε' -σύμφωνα με τον Μακρυγιάννη- απέστειλε στον Καποδίστρια τον Έλληνα αξιωματικό του ρωσικού στρατού Λεονταρίδη, κομιστή όσων μυστικών του Ρήγα διεφύλαττε το Πατριαρχείο. Ο Λεονταρίδης στη συνέχεια έγινε μοναχός και δημιούργησε μοναστήρι στη Μολδαβία που εξελίχθηκε σε κέντρο της επαναστατικής κίνησης. Στη Ρωσία, η Στοά «Οβίδιος» στο Κισινέφ ήταν το κέντρο της Ελληνικής Επανάστασης. Είναι ενδιαφέρον, πως ο Καποδίστριας μεσολάβησε να εξοριστεί ο Πούσκιν στο Κισινέφ κι όχι στον Καύκασο. Εκεί συντάχθηκε -εκ της γαλλικής- το Σύνταγμα της μελλοντικής Ελληνικής Δημοκρατίας.
     Ο Καποδίστριας είχε ήδη την εμπειρία του Πρωθυπουργού της Ιονίου Πολιτείας, του Αρχιστράτηγου της Λευκάδας, του επικεφαλής της Αντικατασκοπείας της ρωσικής Στρατιάς, που αντιμετώπισε τον Ναπολέοντα, και τη μεγάλη πείρα του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας.
     Ξέρουμε ήδη, ποιος σκέφθηκε τους δύο αντιπερισπασμούς και ποιος και γιατί επέλεξε την Πελοπόννησο ως κύρια εστία της Επανάστασης. Ξέρουμε και με ποιους μηχανισμούς (Ιγνάτιος, πνευματικός ηγέτης Σουλιωτών) πείστηκαν οι Τζαβελαίοι κι οι Μποτσαραίοι να συμπολεμήσουν με τον σφαγέα των Σουλιωτών Αλή-Πασά. Ξέρουμε ακόμα, από τα αρχεία της αυστριακής μυστικής αστυνομίας, ότι ο Γεώργιος Σταύρου, συνεργάτης του Καποδίστρια, ήταν ο μυστικός εκπρόσωπος του Αλή στη Βιέννη. Αυτό είναι ένα από τα κλειδιά για να καταλάβουμε την Επανάσταση του Αλή-Πασά. Ένα δεύτερο κλειδί είναι οι συμβουλές των Ελλήνων του περιβάλλοντός του, τους οποίους καθοδηγούσε ο Δ. Ρώμας.
     Όταν το επαναστατικό κλίμα ανέβηκε πολύ στην Πελοπόννησο, άρχισαν να φθάνουν απεσταλμένοι προς τον Καποδίστρια. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης έστειλε τον Κυριάκο Καμαρινό. Προς αυτόν ο Καποδίστριας είπε -σύμφωνα με τον Σπηλιάδη- ότι «πρέπει να εξωθηθεί σε Επανάσταση κάποιος Τούρκος κι οι Έλληνες να συμμαχήσουν μαζί του, ενώ στη Μάνη να συγκεντρώνονται δυνάμεις σε αναμονή των εξελίξεων». Ο Καμαρινός δεν κατάλαβε το μήνυμα και κατερχόμενος από την Αγία Πετρούπολη προς Οδησσό διέδιδε μόνο αυτά που του είπε ο Καποδίστριας για την αρνητική στάση του Τσάρου Αλεξάνδρου προς τις επαναστάσεις. Ο Καμαρινός εκτελέστηκε πριν πάει στην Πελοπόννησο. Η μεγάλη Ελληνική Επανάσταση συνδέεται άμεσα με το κίνημα του Ρήγα, το οποίο συνεχίστηκε από τη Φιλόγενο Στοά της Κέρκυρας.
     Το σχέδιο του Καποδίστρια που έχει εκφραστεί στο υπόμνημά τους προς τις Μεγάλες Δυνάμεις ήταν η ελευθερία της Μεγάλης Ελλάδας. (Πελοπόννησος, Ήπειρος, Μακεδονία, Κρήτη, Σμύρνη). Πίστευε ότι θα μπορούσε αξιοποιώντας τη θέση του να πετύχει στα συνέδρια του Τροπάου ή αργότερα της Βερόνας να επιβληθεί η αυτονομία της Ελλάδας με τη βοήθεια του Τσάρου. Όταν κατάλαβε πως αυτό ήταν αδύνατο, πήγε στη Γενεύη (που του χρώσταγε πολλά) και διηύθυνε από κει, σαν πραγματικά μεγάλος ηγέτης της «εξόριστης Κυβέρνησης», τον Αγώνα της Ελλάδας οργανώνοντας και τη διεθνή βοήθεια και το κίνημα του Φιλελληνισμού.
     Είναι εκπληκτικό το κείμενό του προς τον Τσάρο Νικόλαο, όπου γράφει ότι πήγε στην Ελβετία «για να τον ξεχάσει ο κόσμος», αλλά «ήρχοντο προς αυτόν ζητούντες βοηθήματα οι Έλληνες, οι εκδιωχθέντες από τους τόπους τους» και μνημονεύει επί τη ευκαιρία, τις καταστροφές της Χίου, της Κύπρου, των Κυδωνιών και των Ψαρών.
     Όταν η Επανάσταση πέτυχε με διπλωματικά μέσα (Πρωτόκολο του Λονδίνου της 6ης Ιουλίου του 1827, που υπέγραψαν Ρωσία, Αγγλία και Γαλλία), ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης του μικρού Κράτους που δημιουργήθηκε. Σ' όλες τις επαναστάσεις του κόσμου, σ' όλη τη γραπτή ιστορία, οι ηγέτες των επαναστατικών κινημάτων, όταν επικρατούν, αναλαμβάνουν τη διοίκηση του κράτους. Μόνο στην επίσημη ελληνική ιστορία γράφεται (από τους συνεργάτες των ξένων), ότι ο κυβερνήτης δεν ήταν και ο αρχηγός της Επανάστασης.
     Είναι αξιοπερίεργο, ότι ενώ στο πρωτόκολλο του Λονδίνου υπάρχουν τρεις συμβαλλόμενοι, υπέρ ενός τέταρτου μέρους (της επαναστατημένης Ελλάδας) και κατά ενός πέμπτου (της Τουρκίας), η επίσημη ιστορία δεν υπογραμμίζει τον ρόλο του Καποδίστρια σ' αυτήν τη διπλωματική συμφωνία. Πρέπει να σημειωθεί κι ο ειδικός ρόλος του Δ. Ρώμα για την αλλαγή της Αγγλικής πολιτικής. Αυτό όμως, το πέτυχε αποδεχόμενος την Αγγλική κυριαρχία επί της Ελλάδας, κάτι που ποτέ δε δέχθηκε ο Καποδίστριας.
     Επίσης μνεία πρέπει να γίνει και στο ρόλο που έπαιξε κι ο μεγάλος φίλος του Καποδίστρια, ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος. Μόλις ο Καποδίστριας πήγε στην Αγία Πετρούπολη, έφτασε δίπλα του κι αυτός. Ακολουθώντας τους συνωμοτικούς κανόνες -και κατά το πρότυπο των Ναϊτών- ίδρυσε στη Βιέννη τη Φιλόμουσο Εταιρεία, που ήταν «μετωπική οργάνωση». Στη Βιέννη φαίνεται πως ανέλαβε και τυπικά το υψηλό του καθήκον, που τον υπέβαλε στο μοναχικό σχήμα. Λίγο μετά, συναποφασίζει την ίδρυση του «στρατιωτικού βραχίονα». Της Φιλικής Εταιρείας. Το ότι περιεβλήθη το μοναχικό σχήμα φαίνεται -όχι μόνο φυσικά από τα μαύρα ρούχα που φόραγε μονίμως- αλλά από την αιφνίδια ανακοίνωσή του στη Ρωξάνη Στρούτζα, ότι δεν μπορεί να την παντρευτεί, ενώ όλη η ρωσική αυλή περίμενε αυτόν το γάμο. Όπως γράφει η καθηγήτρια Ελένη Κούκου, της είπε: «Πρέπει να προσφέρω τον εαυτό μου θυσία στους Αγώνες για την πατρίδα μας, για την Ελλάδα κι αυτόν τον δρόμο της θυσίας πρέπει να τον βαδίσω μόνος μου».
     Στις 14 Απρίλη του 1827 η Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον ονόμασε Κυβερνήτη της Ελλάδας για 7 χρόνια. Προτού έρθει στην Ελλάδα ν' αναλάβει τα νέα του καθήκοντα, έστειλε υπόμνημα στις ευρωπαϊκές δυνάμεις, με το οποίο ζητούσε οικονομική ενίσχυση για την Ελλάδα. Πέρασε μάλιστα από το Παρίσι, όπου τον δέχτηκαν με μεγάλον ενθουσιασμό και πήρε διάφορα ποσά από φιλέλληνες για τον Αγώνα. Η διακυβέρνησή του ήτανε σύντομη. Οι προσπαθειές του να εκσυγχρονίσει την Ελλάδα τον έφεραν σε σύγκρουση με τους Συντηρητικούς Προεστούς και τους Γαιοκτήμονες. Έτσι χωρίς λαϊκήν υποστήριξη έμεινε απροστάτευτος στις επιθέσεις των αντιπάλων του.
     18 Γενάρη του 1828 φτάνει στην Αίγινα, γίνεται δεκτός μ' ενθουσιασμό απ' όλες τις μεριές και μετά μεταβαίνει στο Ναύπλιο όπου οι γραμματείς της επικράτειας (οι υπουργοί) τον ενημερώνουν για την αξιοθρήνητη κατάσταση και το χάος που βασίλευε. Στρατός και ναυτικό δεν υπήρχαν, η εκπαίδευση κι η δικαιοσύνη ήταν ανύπαρκτες. Κοντά στ' άλλα επικρατούσε μεγάλη αναρχία σ' όλο τον τόπο. Όλα λοιπόν έπρεπε ν' αντιμετωπιστούν από την αρχή. Επηρεασμένος ίσως από την πολύχρονη θητεία του στην απολυταρχική Ρωσία, εφάρμοσε για τη διακυβέρνηση του τόπου δικτατορικές αντιλήψεις, πιστεύοντας ότι έτσι μόνο θα μπορούσε να επιβάλει την τάξη. Η κυβέρνησή του, που αποτελούνταν από 28 μέλη, ονομάστηκε Πανελλήνιο. Δημιουργήθηκε απογοητευτική ατμόσφαιρα, όταν από τις πρώτες του ενέργειες είδαν να διορίζει σημαντικές κρατικές υπηρεσίες πρόσωπα από το συγγενικό και φιλικό του περιβάλλον.
     Οπωσδήποτε όμως η οργάνωση του νέου κράτους προχωρούσε σταθερά. Καταδίωξε τους πειρατές του Αιγαίου, ενίσχυσε την εμπορική ναυτιλία, δημιούργησε τακτικό στρατό, ίδρυσε τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων για την εκπαίδευση αξιωματικών κι υπαξιωματικών, έκανε απογραφή του πληθυσμού κι έδωσε δικαίωμα ψήφου στους άντρες πάνω από 25 χρονών. Παράλληλα εργάστηκε και για τη ρύθμιση θεμάτων της δικαιοσύνης, θεσπίζοντας νόμους, ίδρυσε ταχυδρομική υπηρεσία, ορφανοτροφείο στην Αίγινα, μουσείο και βιβλιοθήκη. Προστάτεψε με ειδικούς νόμους τη γεωργία, έφερε μάλιστα για πρώτη φορά την καλλιέργεια της πατάτας στην Ελλάδα κι ίδρυσε αγροτική σχολή στην Τίρυνθα.
     Στην Αίγινα ίδρυσε ακόμα ελληνικό και γαλλικό τυπογραφείο, ναυπηγεία στο Ναύπλιο και τον Πόρο, πήρε μέτρα για τη υγεία του λαού, για το εμπόριο γενικά, έκοψε νομίσματα, φρόντισε για την κατασκευή δρόμων κι ίδρυσε Χρηματική Τράπεζα. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Καποδίστριας άπλωσε τη δημιουργική του δραστηριότητα σ' όλους τους τομείς. Όλα αυτά όμως προσπάθησε να τα επιβάλλει στον ανήσυχο πολιτικά ελληνικό λαό, που μόλις είχε κερδίσει με πολλές θυσίες την ελευθερία του, με τρόπο αυταρχικό, γι' αυτό και γρήγορα άρχισε να εκδηλώνεται δυσαρέσκεια εναντίον του. Κυρίως εξεγέρθηκαν εναντίον του πολλοί παλιοί αγωνιστές και προύχοντες, ανάμεσα στους οποίους ο Μαυροκορδάτος, οι Μαυρομιχαλαίοι, οι Κουντουριώτες, ο ναύαρχος Μιαούλης, ο Γρίβας, ο Καρατάσος κ.ά.
     Στις 23 Ιουλίου 1829 αρχίζει τις εργασίες της η Δ' Εθνοσυνέλευση κι υιοθετεί όλα τα μέτρα που 'χε λάβει ο Καποδίστριας κι αμέσως τον εξουσιοδοτεί να συνεχίσει το έργο του σύμφωνα με τα ψηφίσματα της. Από την επόμενη χρονιά όμως αρχίζουν οι έντονες αντιδράσεις της πολιτικής του κι εκείνος τις αντιμετωπίζει με απόλυτη ψυχραιμία κι ανωτερότητα. Εκείνο που πρωταρχικά τον ενδιαφέρει είναι η επιβίωση του Ελληνισμού και σ' αυτό το έργο συνεχίζει ν' αφιερώνεται ολόψυχα. Το 1831 η αντίδραση εντείνεται, η Μάνη επαναστατεί κι εκδηλώνεται ανταρσία του Μιαούλη, που φθάνει μέχρι πυρπόλησης του καλύτερου ελληνικού πολεμικού, της φρεγάτας "Ελλάς".

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ 5
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 27, 2010, 16:00:01 μμ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ



Ιωάννης Καποδίστριας

(http://img841.imageshack.us/img841/9287/kapodistrias.jpg) (http://img841.imageshack.us/i/kapodistrias.jpg/)


Στις 11 Οκτώβρη*, ο δημιουργός της σύγχρονης Ελλάδας, ο πρώτος Κυβερνήτης της, ενώ πήγαινε στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο, τη πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας, δολοφονήθηκε από τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη και το γιο του Γεώργιο. Ο ένας από του δολοφόνους, ο Κωνσταντίνος, σκοτώθηκε αμέσως από τους ακόλουθους του Καποδίστρια κι ο άλλος καταδικάστηκε από δικαστήριο σε θάνατο. Το πτώμα του Καποδίστρια το θάψανε στην Κέρκυρα, όπου σώζεται ακόμα ο τάφος του. Το σχεδιό του για την "Πεφωτισμένη Δεσποτεία" στην Ελλάδα σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά πρότυπα, χρεωκοπούσε κι ο ίδιος έβρισκε σκληρό κι άδοξο τέλος.

     Πάντως, επίσης αξιοσημείωτον είναι πως πέρασαν 176 χρόνια απ' αυτή τη πολιτική δολοφονία, που έγινε για ν' ανακοπεί η πορεία που είχε χαράξει ο Καποδίστριας για το ελληνικό Έθνος κι ο φάκελος στα Βρετανικά αρχεία που περιέχει τα σχετικά με τη δολοφονία του έγγραφα, παραμένει άκρως απόρρητος, ενώ η ελληνική επίσημη ιστορία επαναλαμβάνει άκριτα τις παραβλέψεις της «επίσημης ανάκρισης» του 1831. Υπάρχουνε βάσιμα στοιχεία που θέτουνε σ' αμφισβήτηση ότι δολοφόνοι του ήταν οι Μαυρομιχαλαίοι κι ακόμα και σήμερα παραμένει μυστήριο, η σιγή που κράτησαν οι ανήκοντες στον στενό του κύκλο.

* Όλες η ημερομηνίες του βιογραφικού είναι με το νέο ημερολόγιο.

 


ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ

«Ελπίζω ότι όσοι εξ’ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ’ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλά ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.»

«…εφ’όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».



**  Επειδή ο Καποδίστριας δεν ήτο λογοτέχνης, δεν έχουμε παρακαταθήκη κείμενα ή ποιήματά του, έτσι το μόνο που μπορεί να παρατεθεί είναι μερικά αποσπάσματα επιστολών του που και το ποιόν του σκιαγραφούν και τις προσπάθειές του ενδεικνύουν και καλύτερα μας γνωρίζουνε θαρρώ, τούτο τον μεγάλον άνδρα του Ελληνικού Γένους. Τα παρόντα, είναι από ένα βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε ο Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, το 1976, με ανθολόγηση του Κώστα Δάφνη, επ' ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 χρόνων από τη γέννησή του. Εύχομαι κι ελπίζω ν' απολαύσατε το άρθρο και να προσέξατε μερικές ...τυχαίες ομοιότητες της -τελικά πάντα επαναλαμβανόμενης- ιστορίας.



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ


α) Προς Ανδρέα Μουστοξύδη

   ...Παρακαλώ να καταβάλετε όλην σας την δραστηριότητα δια να συλλέξετε εν Ενετία παν ό,τι δύνασθε πληροφόρημα περί της Ελλάδος, όχι της αρχαίας, αλλά της του μεσαίωνος και της ενετιζούσης και να μοι προμηθεύσετε:
   -Όλας τας ειδήσεις τας εκ συγγραμμάτων, εντύπων ή χειρογράφων περί γεωγραφίας, ιστορίας και καταστατικής. Ερευνήσατε δε και περί αρχαίων συμβόλων των πόλεων και περί όλων των καταλοίπων της αρχαιότητος των καλών εις ανανέωσιν.
   -Εκ των αρχείων της πρώην Ενετικής πολιτείας, εις την βιβλιοθήκην του Αγίου Μάρκου και εκ των βιβλιοθηκών των παλαιών πατρικίων της Ενετίας, όπου πάντως περιέχονται θησαυροί ιστορικών και καταστατικών ειδήσεων περί τόπων κάμετε όσον ένεστι πλούσιον θερισμόν και να μου τον στείλετει όσον προχωρεί η εργασία σας.
   -Να κάμετε καλήν τινα συλλογήν υποδειγμάτων δημοσίων πράξεων εκ των ευδοκιμωτέρων συγγραφέων Ιταλών και Γάλλων, περιλαμβάνουσαν ολόκληρον την ζωήν του πολίτου από της βαπτιστηρίου πράξεως μέχρι της επιθανατίου. Και μικραί δε σημειώσεις, προστιθέμεναι εις ερμηνείαν των υποδειγμάτων τούτων θέλουσιν έχει πολύ το ωφέλιμον.
   -Ακόμη παρακαλώ να αθροίσετε και μου πέμψετε όλους τους εντύπους κανονισμούς περί διοικήσεως σχολείων και άλλων κοινοφελών ιδρυμάτων της Ιταλίας υπό την ενεστώσαν εξουσίαν και υπό τας προλαβούσας. Αναγκαίον να έχω και τα διατάγματα περί νομισματοποιΐας και παν ό,τι διδακτικόν περί της δυσκόλου και αξιοφροντίστου ταύτης της ύλης. Και αυτά λέγω και περί όλων των κωδίκων των περί εθνικών και εμπορικών τραπεζών.
     Τούτων δε όλων αθροισθέντων, όταν έλθωμεν εις την επιτόπιον μεταχείρισίν των, θέλωμεν χρειασθή και ξένους τινάς αξίους, αλλά προ πάντων πνέοντας τον υπέρ Ελλάδος ζήλον.
     Τέλος, ίδετε και περί μαστόρων αν ήθελον να έλθωσιν εις την Ελλάδα και να εισάξωσι τα εργόχειρά των, όπως ξυλουργοί, πετροκόποι, χαλκείς, κλειδοποιοί και πληροφορήσατέ με εν καιρώ και με πόσα κατασκευάζεται εν Ενετία έν μέγα ωρολόγιον πόλεως.
                                                         Νοέμβριος 1827

β) Προς Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιο

   ...Δεν φρονώ ότι η νέα ελληνική κυβέρνησις πρέπει να έλθη εις την Ελλάδα επί κεφαλής λόχων και πυροβόλων. Τούτο είναι έξω των δυνάμεών μου, αλλά και αν ηδυνάμην, δεν θα ηρχόμην τοιουτοτρόπως.
                                                                    27 Νοεμβρίου 1827

γ) Προς τον Εϋνάρδο

   ...Επικαλούμαι και πάλιν την ακάματον σου σπουδήν και παρακαλώ να με προμηθεύσης λεπτομερέστατην απογραφήν όλων των εν Μονάχω και Δρέσδη και Λειψία νέων Ελλήνων κατά τον επισυναπτόμενον τύπον, διότι σκοπεύω να έμβω εις άμεσον επικοινωνίαν και μετ' αυτών ως εμβήκα και μετά των εν Αγγλία, Γαλλία, Ελβετία και Ιταλία. Να επαισθανθώσι πρέπει οι νέοι ούτοι, ότι η πατρίς αγρυπνεί επ΄αυτούς και ότι μόνον ούτω γινόμενοι άξιοι αυτής θέλουσι δυνηθή ποτέ μεγάλα να τη κηπουργήσωσι...
                                                                   27 Νοεμβρίου 1827

δ) Λόγος κατά την άφιξή του στο Ναύπλιο

     Κάθε πομπή συνεπαγομένη δαπάνας είναι ασυμβίβαστος προς την δυσχερή κατάστασιν της Πατρίδος. Αν δυνάμεθα να διαθέσωμεν μερικά χρήματα, έχομεν πληγάς να επουλώσωμεν.

ε) Προς τον Ανδρέα Μουστοξύδη

   ...Νομίζω ότι οφείλω από τώρα να φροντίσω να φέρω εις χρήσιν όλων των Ελλήνων το βιβλίον των προσευχών το επιγραφόμενον "Σύνοψις", αλλά επιμελημένον κατά τρόπον ώστε έκαστος παρακαλών τον Θεόν να καταλαμβάνη και τι λέγει, συγχρόωνς δε να γυμνάζεται, να διαβάζει και να λαλή ορθώς τη γλώσσαν του...

                                                                     Δεκέμβριος 1827

στ) Προς: Σταμάτιο Βούλγαρη & Νικόλαο Μαυρομάτη

     Η πόλις του Ναυπλίου και οι προμαχώνες των φρουρίων αυτής γέμουσι πολυαρίθμων καλυβίων, όπου ως εκ των μακρών συμφορών της πατρίδος συνεσωρεύθησαν ανέστιοι γέροντες, γυναίκες τε και παιδία, αθλίως διακείμενοι και υπό νόσον επαπειλούμενοι, εσομένων, δια την ενεστώσαν ώραν του έτους, φοβερών εις τε την πόλιν και εις πάσαν την επικράτειαν. Τούτο οφείλουσα να προλάβη το δεινόν η κυβέρνησις εκ των ενόντων πόρων, σας επιβάλλω, Κύριοι την εξής επιστασίαν:
   -Να επισκεφθήτε πρώτον εντός της πόλεως και έπειτα εις τας επάλξεις των φρουρίων έν προς έν τα ρηθέντα καλύβια.
   -Να καταστρώσετε κατάλογον ακριβή και ονομαστικόν των ενοικούντων ανδρών, γυναικών και παιδίων, κατά μέρος σημειούντες τα ηλικίαν έχοντα εννέα έως δώδεκα ετών.
   -Θέλετε συνεκλέξη μετ' εμού έξω της πόλεως, πλησίον του χωρίου 'Αρεια, τόπον υγιεινόν και προσφυή, ίνα εκεί κατασκευασθώσιν ανυπερθέτως καλύβαι αι αναγκαίαι εις υποδοχήν των δυστυχών τούτων, αξιωτάτων της παρά της Πατρίδος επιμελείας.
   -Να μοι παραστήσετε προϋπολογισμόν της εις κατασκευήν των νέων καλυβών χρειώδους δαπάνης, προσλογιζόμενοι και την ύλην των καθαιρεθησομένων σκηνώσεων.
   -Αι οικογένειαι αι περιληφθησόμεναι εις την νέαν συνοικίαν θέλουσιν εργάζεσθαι υπό την διεύθυνσίν σας και δότε αυταίς ελπίδαν ότι αντί τούτου θέλουσι λαμβάνειν καθ' ημέραν μίαν μερίδαν άρτου.
                                                              10 Απριλίου 1828

ζ) Προς τον Εϋνάρδο

   ...Ο κ. Φαζύς μου είχε γράψει πως επεθύμει να μου στείλη εκατόν τσαπιά, των οποίων στερούμεθα και τα οποία μας είναι απαραίτητα δια την καλλιέργειαν των γεωμήλων. Το λοιπόν ο κ. Φαζύς και όλοι όσοι μετ' αυτού φρονούσιν ότι δια των σκαπανών και όχι δια των μπαγιονετών πολιτίζονται οι λαοί, θέλουσι συμπράξει δια να μας στείλωσι το ταχύτερον και όσον το δυνατόν περισσότερα από αυτά τα πολιτιστήρια όργανα, των οποίων θα γίνη χρήσις συμφερώτατη, το εγγυώμαι.
   ...Καίτοι καταπονούμενος υπό πολλών και δεινών ασχολημάτων, κατώρθωσα να φροντίσω ιδιαιτέρως και περί δενδροφυτείας, πράγματος παντάπασι λείποντος κατά τε την Πελοπόννησον και τας νήσους, διότι οι Τούρκοι κατελίμπανον τα δένδρα εις διαφθοράν και οι Έλληνες χειρότερα έπραξαν, εκριζώνοντες και τα περιλειπόμενα. Έφερα λοιπόν εκ Κρήτης εκατομμύρια καστανεών και άλλα δένδρα και μένει να ίδομεν αν η προμήθεια καλώς εγένετο προς ευόδωσιν της φυτείας, ήτος επιχειρηθήσεται το φθινόπωρον...
                                                  Ναύπλιο 14 Απριλίου 1828

η) Προς τον Εϋνάρδο

   ...Βλέπεις εκ της εγκλείστου σημειώσεως ότι ο ναύλος των δύο φορτίων ανέρχεται εις 1.289 δίστηλα, ποσόν υπέρογκον δια την πενίαν μας. Κατόπιν αυτού απεφάσισα να προτιμήσω τα ελληνικά πλοία δια την μεταφοράν των τροφίμων. Ο πλοίαρχος Γιαννίτσης πρέπει τώρα να έχη παραλάβει το φορτίον που παρήγγειλα εις Αγκώνα. Και την παρούσαν επιστολήν μου λαμβάνεις δια του πλοιάρχου Μοναρχίδου, ο οποίς αποστέλλεται και αυτός εις Αγκώνα δια δεύτερον φορτίον σίτου και αραβοσίτου. Και τρίτον πλοίον θα αποστείλω προς το τέλος του μηνός. Και ο μεν Γιαννίτσης φορτώνει με ναύλον 25.000 φράγκων, τα οποία εμβάσθηκαν εις Αγκώνα προς τον κ. Μαρίνογλου παρά του ταμείου της Ελλάδος, δια το φορτίον του Μοναρχίδου, το οποίον είναι διπλάσιον του πρώτου, στέλλω συναλλαγματικάς 50.000 φράγκων, επί τους κ.κ. Βλαν, Κολέν κ.σ. και παρακαλώ τον κ. Εντς να τας πληρώση, πωλών και με χαμόν τα ολίγα κεφάλαια όσα επικατέθεσα εις χείρας του εκ των τελευταίων λειψάνων της όλης μου περιουσίας. Ταύτα δε γράφω λεπτομερώς δια να σε ικετεύσω και πάλιν να μας βοηθήσης και άλλους παροτρύνεις, πάντοτε όμως φροντίζω περί της οικονομικωτάτης διαχειρίσεως του εις ημάς δανειζομένου αργυρίου...
                                                                          2 Μαΐου 1828

θ) Προς τους ομογενείς Αγκώνος, Τεργέστης, Ενετίας και Λιβόρνου

   ...'Αρτου και χρημάτων ανάγκην έχομεν. Εγώ εκ των λειψάνων της μικράς μου περιουσίας έδωκα ήδη. Κάμετε και εσείς, Κύριοι παν ό,τι δύνασθε προς βοήθειάν μας, στέλλοντες σίτον αραβόσιτον, όρυζαν και άλευρα και ό,τι εξοδεύσετε θα σας πληρωθεί εν καιρώ και παρά της Εθνικής Τραπέζης. Θαρσείτε Κύριοι ότι η Θεία Πρόνοια δεν θέλει μας εγκαταλείψει. Αλλά θυμηθείτε συγχρόνως ότι αυτή τους κόπους σας ευλογήσασα και βίους καλλίστους εξασφαλίσασα εις υμάς, σας προετοίμασε να αισθάνεσθε χαράν και ικανοποίησιν εις την εκπλήρωσιν των οφειλομένων προς την Ελλάδα.
                                                                      Μάιος 1828

ι) Προς τον Δημήτριον Υψηλάντη

   ...Δεν ανήκει εις τον στρατόν να επιβάλη όρους εις την κυβέρνησιν... Πληροφορήσατε λοιπόν τους αρχηγούς και τους στρατιώτας ότι η κυβέρνησις την μεν αξίωσιν δεν απορρίπτει αλλά τότε θα μεριμνήση περί αυτής όταν μάθη ότι οι στρατιώται επέδειξαν πάσαν την οφειλομένην πειθαρχίαν...

                                                                    6 Μαΐου 1828

κ) Προς τον Ανδρέα Μουστοξύδη

   ...Οποία ζωή, αγαπητέ μου, η εμή! Και οποίαι δυσκολίαι αι πανταχόθεν περιβάλλουσαι και πιέζουσαί με! Μακράν όμως, πολύ μακράν είμαι του αθυμήσαι. Ο Θεός είναι μετά της Ελλάδος και υπέρ της Ελλάδος και αύτη σωθήσεται. Εκ ταύτης της πεποιθήσεως αντλώ πάσας μου τας δυνάμεις και πάντας τους πόρους.

                                                                    8 Μαΐου 1828

κα) Προς τον Αναγνώστη Δεληγιάννη

     Καθώς είχα την τιμήν να είπω και προς υμάς και προς όλους τους συνέδρους και συμπολίτας σας και εγώ κάμνω δοκιμήν, Κύριοι και υμείς. Και είμεθα καθ' ολοκληρίαν ελεύθεροι. Εάν με βαρεθήτε, ειπέτε το και λάβετε την θέσιν μου μετά της ευθύνης. Σας την δίδω μετά χαράς και επιθυμώ ειλικρινώς να κάμνετε καλλίτερα πράγματα από εμέ...
                                                                      Μάιος 1828

κβ) Προς τον Εϋνάρδο

   ...Καίτοι η παρούσα κατάστασις μας δεν προσφέρεται δια καλλιτεχνικάς ενασχολήσεις, σε παρακαλώ να διαβιβάσης εις τον καλλιτέχνην Βορτολίνην όλην μου την ευγνωμοσύνην δια την προσφοράν εις την Ελλάδα της προτομής του λόρδου Βύρωνος.
   ... Εν όσω όμως τόσον η κυβέρνησις όσον και οι κυβερνώμενοι κατοικούν σε καλύβες και ως νομάδες εις ερείπια διαμένουν, κρίνω όπως η προτομή του κ. Βορτολίνη παραμείνη προς το παρόν εις το ατελιέ του. Συ δε βεβαίωσέ τον ότι με την πρώτην ευκαιρίαν θα του την ζητήσω και πάλιν αναγράφων την της Ελλάδος ευγνωμοσύνην προς την καλοκαγαθίαν του δωρουμένου δώρον κάλλιστον και σεμνότατον...
                                                                    Μάιος 1828

κγ) Προς τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη

     Αν ο καθένας από εσάς (και ομιλώ δι' εκείνους που κατέχουν τας πρώτας θέσεις εις την πολιτικήν ζωήν της χώρας) με εβοήθει ολίγον και καλοπίστως, λησμονών δια μίαν στιγμήν τα προσωπικά του συμφέροντα, το έργον μου θα εγίνετο περισσότερον εύκολον δι' εμέ και περισσότερον καρποφόρον δια την Πατρίδα...

                                                                    Μάιος 1828

κδ) Προς τον Μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιο

   ...Οι γενναίοι μας Έλληνες χαίρονται. Μόνον ολίγοι τινές απατώνται και μεγάλως νομίζοντες ότι τα χρήματα ταύτα είναι δι' αυτούς και μέλλουσι να πάθωσιν, ό,τι έπαθον και αι λίραι του δανείου. Ότι μεν κλέπτουσιν όπου υπάρχει διοίκησις, είναι αναμφίβολον. αλλά δεν υπάρχει χώρα, όπου πλησίον των κλεπτών να υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες οικογενειών αστέγων και αποθνησκουσών εκ πείνης καθώς εν Ελλάδι. Στοχασθήτε δέσποτά μου, ότι αι δύστυχείς αυταί οικογένειαι πάσχουν εξ αιτίας των κλεπτών και παρακαλώ αν δύνασθε, ενθαρρύνατέ με να είμαι συγκαταβατικός προς μιαν δράκαν ανθρωπαρίων μεταλλοθέων εναντίον των οποίων δεν εκίνησα την βαρείαν χείρα της δικαιοσύνης, αρκούμενος να τους γνωρίσω καλώς και να τους παραδώσω εάν παραστεί ανάγκη εις τας αράς του λαού...

                                                               10 Ιουνίου 1828

κε) Προς τον Ανδρεά Μουστοξύδη

     Τελευταίως περιώδευσα επ' αρκετόν χρόνον εις την Δυτικήν Ελλάδα και την Πελοπόννησον και εις μέρος της Ανατολικής Ελλάδος. Θα περιοδεύσω και πάλιν διότι μόνον εφ' όσον βλέπω τα πράγματα και τους ανθρώπους με τους δικούς μου οφθαλμούς, δύναμαι να αποκτήσω εν συνειδήσει ευκρινή έννοιαν της ποιότητος των υποχρεώσεών μου και του λογικωτάτου τρόπου της εκπληρώσεώς των...
   ...Ακόμα δεν τολμώ να σου προτείνω να έλθης να εγκατασταθής εδώ οικογενειακώς, επειδή οι πάντες συνοικούμεν και το παν ακόμη είναι ερημία, ερείπια και αταξία. Εάν όμως θέλης μόνος να έλθης ή μετά του ωρολογίου ή μετά των σανίδων ή άλλως, καλώς να ορίσης. Και έχω να σε κάμω να τρέξης καθώς όλους όσοι κατά κακήν αυτών τύχην μ' εγγίζουσι.
                                                                1 Αυγούστου 1828

κστ) Προς τον Αδαμάντιο Κοραή

   ...Συμμερίζομαι την γνώμην σας ως προς την ανάγκην της περισυνάξεως εις την Ελλάδα των νέων οι οποίοι εκφυλίζονται μένοντες εις την Ευρώπην με την πρόφασιν ότι εκπαιδεύονται. Αλλά δια να τους περισυνάξωμεν εδώ πρέπει να έχωμεν καταστήματα όπου να τους τοποθετήσωμεν, καθώς δε σας είπα, δεν εφθάσαμεν ακόμη εις αυτήν την ευάρεστον θέσιν...
                                                                  Αύγουστος 1828

κζ) Προς τον Ράικο

   ...Τα αλληλοδιδακτικά σχολεία και ολίγα στρέμματα εθνικής γης διδόμενα ως αποκλειστικήν ιδιοκτησία εις τους δήμους θα προετοιμάσουν τα στοιχεία της αληθούς κοινωνικής οργανώσεως της Ελλάδος. Έως ότου γίνει αυτό πρέπει να ευχαριστηθώμεν εμποδίζοντες την περαιτέρω ριζοβόλησιν των καταχρήσεων. Τούτο δε θα κατορθωθή ασφαλέστατα, εάν πολιτευθώμεν με την αυστηροτάτην αμεροληψίαν και προς τους φίλους της Κυβερνήσεως και προς εκείνους οι οποίοι τάσσονται εναντίον της. Δεν μου διαφεύγουν τα παιγνίδια της μιας και της άλλης μερίδος, μείνατε όμως βέβαιος ότι θα προσπαθήσω να μην εξαπατηθώ...
                                                               Σεπτέμβριος 1828

κη) Προς τον Αναστάσιο Λόντο Έκτακτον Επίτροπο στις Β. Σποράδες

     Μία πρέπει να είναι η αποστολή σας: Η εξασφάλισις των δικαιωμάτων του ανθρώπου και η δια της παιδείας μόρφωσις των ηθών του, δια της οποίας θα αναδειχθή εις τον λοιπόν πεφωτισμένον κόσμον άξιος της ελευθερίας.

                                                               Σεπτέμβριος 1828

κθ) Προς τον Σταμάτιο Βούλγαρη

     Μετά την επιτυχίαν του έργου σας, της βάσει σχεδίου ανοικοδομήσεως της Τριπολιτσάς, σας παρακαλούμεν να εκδηλώσετε παρόμοιον ενδιαφέρον και δια την πόλιν των Πατρών. Οι μεν Τούρκοι και 'Αραβες την έχουν ήδη εγκαταλείψει, αφήσαντες ερείπια επί ερειπίων, οι δε πολίται αυτής, της άλλοτε ακμαζούσης και ευτυχούς πόλεως, επανερχόμενοι και αναζητούντες τας εστίας των, παρακαλούν την Κυβέρνησιν να τους στείλη μηχανικούς δια να χαράξουν τας γραμμάς βάσει των οποίων οι πολίται σήμερον μεν θα κτίσουν καλύβας, αύριον, Θεού ευδοκούντος, οικίας και πλατείας και πόλιν ολόκληρον...
     Πορευόμενοι προς Πάτρας δια Ναυπλίου και Κορίνθου, θα καταστήσετε περισσότερον ωφέλιμον την πορείαν σας, εάν μελετήσετε και την κατάστασιν της οδού, όπως είχατε μελετήσει και την οδόν η οποία έφερε από τους Μύλους του Ναυπλίου εις Τριπολιτσάν.
                                                               29 Οκτωβρίου 1828

κι) Προς τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη

     Ήθελα να έχω κάμποσα εκατομμύρια τάλλιρα δια να σας δώσω όσα ζητείτε, αλλά καθώς σας είπα το μεν ιδιαίτερό μου ταμείον είναι κενόν, το δε δημόσιον μόλις δύναται να επαρκέσει εις τας μάλλον κατεπειγούσας χρείας του τρέχοντος Φεβρουαρίου και το πολύ του ημίσεως Μαρτίου. Τούτο είναι γνωστότατον και δύνασθε αυτοπροσώπως να το βεβαιωθήτε, βλέποντες τα κατάστιχα της επί των οικονομικών επιτροπής... Υπομείνατε καθώς υπομένω και υπομένω ίσως επέκεινα της ανθρωπίνης δυνάμεως.
                                              Αίγινα 109 Φεβρουαρίου 1829

λ) Προς τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη

   ...Περί της εσωτερικής καταστάσεως της Πελοποννήσου και της χρείας την οποίαν έχουσι διάφοροι επαρχίαι να βοηθηθώσιν, είμαι ολότελα της γνώμης σας και συνομολογώ ότι η κυβέρνησις ώφειλε να ταις δώση γέννημα και ζώα να μη μείνωσι τα χωράφια αγεώργητα. Αλλ' η προθυμία δεν αρκεί διότι είναι αδύνατον κατά το παρόν να επιβάλωμεν εις το δημόσιον ταμείον όσα έξοδα χρειάζονται εις τούτο. Από τον Σεπτέμβριον δεν λαμβάνομεν πλέον εξωτερικάς βοηθείας και ζώμεν μόνον από μικράς οικονομίας οπού εκάμαν, επειδή ηξεύρετε ότι τα δημόσια εισοδήματα μόλις αρκούσι δι΄ολίγας ημέρας.
   ...Οι παραπονούμενοι πολύ σφάλλουσι ψιθυρίζοντες ή κάμνοντες μικράς συνομωσίας, διότι η κυβέρνησις είναι εις όλους ευπρόσιτος, έχει την θύραν πάντοτε ανοικτήν και πας πολίτης όστις έχει παράπονα δύναται να της τα φέρη με τέλειον θάρρος. Αυτοί όμως αγαπώσι κάλλιον να ραδιουργώσι και ραδιουργούσι δια να ερεθίζωσι τον λαόν κατά της παρούσης τάξεως των πραγμάτων. Γνωρίζω την πηγήν όλων τούτων, αλλά δεν την νομίζω επικίνδυνον, υμάς δε ευχαριστώ διότι μου εδείξατε που πρέπει να επιστήσω την προσοχήν μου...
                                                                   Τέλη Φεβρουαρίου 1829

λα) Προς τον Δημήτριον Υψηλάντη

   ...Ενταύθα πρέπει να σας σημειώσω ότι πολλοί πολλαχώς σπουδάζουσι να διαφθείρωσι και εις στασιασμόν να εμβάλωσι τον στρατόν, όπερ και κατώρθωσαν εις Ναύπακτον. Και περιμένω την λεπτομερήν ιστορίαν του πράγματος ίνα αποφασίσω το δέον. Υμείς δε ελπίζω ότι μετά πάσης προσοχής και αγρυπνίας θέλετε προφυλάξει τα υφ' υμάς στρατεύματα από του μολύσματος, ερχομένου μεν έξωθεν, έχοντος δε και τινας πηγάς εκ του εσωτερικού...
                                                                Ναύπλιον 17 Ιουνίου 1829

λβ) Προς τον Αλέξανδρο Στούρτζα

     Η επανάστασις εγέννησεν ένα σωρόν ανθρώπων αργών, θελόντων να ζώσιν εκ του δημοσίου, οίτινες, αν εγκαταλειφθώσι, θέλουσι πέσει εκ της απελπισίας εις ληστείαν και πειρατείαν και τότε το έθνος θέλει αναγκασθή να εξοδεύση περισσότερα. Τούτο δεν θέλει διορθωθή παρ' όταν η Ελληνική Κυβέρνησις στερεωθή εντελώς και έχουσα χρήματα και αξιοπιστίαν, δυνηθή να δώση εις τους τοιούτους ανθρώπους γαίας, ίνα κατασταθώσι πολίται καλοί και χρήσιμοι. Γένοιτο!
                                                                        Αρχές Ιουλίου 1829

λγ) Προς τον Γάλλο ιστορικό και περιηγητή Μισό, όταν ερωτήθη αν η Ελλάδα έμελλε να γίνει βασίλειο ή δημοκρατία:

   ...Ένα τέτοιο πράγμα δεν θα ήτο και τόσον εύκολον! Ανηγέρθη πολλάκις ναός προς τον αληθή Θεόν εκ των στηλών του Διός και της Αθηνάς. Πώς όμως θα ιδρυθή θρόνος επί του εδάφους των αρχαίων δημοκρατιών και εκ της κόνεως αυτών;

                                                             Τέλη 1830

λδ) Προς τον Μιχαήλ Σούτσο, πρεσβευτή της Ελλάδας στο Παρίσι

   ...Σας βεβαιώ δε και πάλι και σας παραγγέλω να βεβαιώσετε όλους, ότι ουδόλως θέλω παρεκτραπή της διαγεγραμμένης πορείας μου, ουδέ θέλω προδώσει ουδέν των χρεών μου, αλλ' όλα θέλω τα εκπληρώση μέχρι της τελευταίας στιγμής. Όταν δε καταμάθω ότι δεν δύναμαι πλέον να σώσω τον δυστυχή τούτον τόπον από τα δεινά του εμφυλίου πολέμου και της αναρχίας, ή από εφεδρείαν στρατευμάτων, τότε θέλω υποβάλλει εις όψιν του Ελληνικού Έθνους και του λοιπού κόσμου την αληθή και ειλικρινήν ιστορίαν των πραγμάτων και των ανθρώπων και θέλω αποχωρήσει έχων το μέγιστον των αγαθών: συνείδησιν καθαράν και ήσυχον...
                                                                                  14 Σεπτεμβρίου 1831

λε) Προς τον Εϋνάρδο

     Ας λέγωσι και ας γράφωσι ό,τι θέλουσιν. Έρχεται όμως καιρός ότε οι άνθρωποι ουχί καθ' όσα είπαν ή έγραψαν περί των πράξεων αυτών, αλλά κατ' αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεων. Υπό του αξιώματος τούτου ενισχυόμενος, έζησα εν τω κόσμω μέχρι της αποκλίσεως της ζωής μου καταθυμίως. Αδύνατον να αλλάξω σήμερον, αλλά θέλω πράξει το δέον και ας γίνη ό,τι γίνη.
                                                                                 14 Σεπτεμβρίου 1831
------------------------------------------------------------------------------------




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Οκτώβριος 04, 2010, 00:27:26 πμ
Σαν χθες... στις 3 Οκτωβρίου 2001 πεθαίνει, σε ηλικία 80 ετών, o αξέχαστος 'Ζήκος', ο δημοφιλής κωμικός Κώστας Χατζηχρήστος.

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: manelaki στις Οκτώβριος 04, 2010, 00:32:33 πμ
Σαν χθες... στις 3 Οκτωβρίου 2001 πεθαίνει, σε ηλικία 80 ετών, o αξέχαστος 'Ζήκος', ο δημοφιλής κωμικός Κώστας Χατζηχρήστος.


Τοοοοοοοοοοοοσο γελιο σ'αυτη τη ταινια!!!! Τοσο μα τοσο γελιο....  :laugh:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 04, 2010, 11:55:18 πμ
ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΧΡΗΣΤΟΣ

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν γόνος πολύτεκνης οικογένειας, η οποία εγκαταστάθηκε στο Παγκράτι.

Ο νεαρός Κώστας φοίτησε αρχικά στη Στρατιωτική Σχολή της Σύρου και τελείωσε τις σπουδές του στην Καβάλα. Εργάστηκε σε βαριετέ στο θέατρο "Μισούρι" του Πειραιά και στο θίασο της Νίτσας Γαϊτανάκη όπου έπαιξε στο "Στραβόξυλο" του Ψαθά. Από το 1945 έως το 1948 δούλεψε με το θίασο οπερέτας του Παρασκευά Οικονόμου και εμφανίστηκε στα βαριετέ "Πεύκα" με τον Γ. Οικονομίδη και "Όασις" με τον Μ. Τραϊφόρο. Την περίοδο 1949-50 συμμετείχε στο μουσικό θίασο Κούλας Νικολαΐδου στο θέατρο "Βερντέν" της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Στο «Βερντέν» ο Χατζηχρήστος θα κάνει και την πρώτη του μεγάλη επιτυχία στο ρόλο του βλάχου Θύμιου, ένα ρόλο που εμπνεύστηκε ο αδελφός της συζύγου του, ο Κώστας Νικολαΐδης, της συγγραφικής τριάδας Νικολαΐδη - Ελευθερίου - Λυμπερόπουλου. Από το 1953 έως το 1955 συνεργάζεται με την Καίτη Ντιριντάουα και τον Κούλη Στολίγκα. Το 1955, όταν ο θίασος ανεβάζει στο "Περοκέ" την επιθεώρηση "Κόκα-κόλα" των Γιαλαμά - Θίσβιου - Πρετεντέρη, πλέκεται και το ειδύλλιό του με την Ντιριντάουα. Παντρεύτηκαν και απέκτησαν μία κόρη. Ο γάμος τους έλαβε τέλος το 1975 και η Καίτη Οικονόμου, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Ντιριντάουα, πέθανε το Φεβρουάριο του 1996.

Στον κινηματογράφο, ο Χατζηχρήστος πρωτοεμφανίστηκε το 1952 με την ταινία "Ο Πύργος των ιπποτών" των Γ. Ασημακόπουλου - Ν. Τσιφόρου. Παράλληλα, σημείωσε τεράστια επιτυχία και στο θέατρο. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην καριέρα του ήταν ο "Ανθρωπος που γύρισε από τα πιάτα", που πρωτανέβηκε το χειμώνα του 1968-69 με συνθιασάρχες την Α. Φόνσου και τον Δ. Παπαγιαννόπουλο. Υπήρξε παραγωγός τριών ταινιών και σκηνοθέτης οκτώ.

Η πορεία του στο θέατρο συνεχίστηκε απρόσκοπτη μέχρι το 1983. Μετά από μακρά περίοδο απουσίας επέστρεψε σ' αυτό την περίοδο 1994-95, παίζοντας στο δικό του χώρο (το "Θέατρο Χατζηχρήστου" στη στοά Πανεπιστημίου & Ιπποκράτους) την επιθεώρηση "Δεν ήξερες, δε ρώταγες" και την επόμενη χρονιά σε συνεργασία με τον Γ. Πάντζα το έργο του Κ. Παπαπέτρου "Τρελάθηκα και σώθηκα". Η δύσκολη περίοδος της ζωής του άρχισε όταν έχασε ξαφνικά την Ελένη Πανταζή, την τρίτη του γυναίκα, μόλις στα 42 της χρόνια. Πέθανε υποφέροντας από οικονομικά προβλήματα
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: PASTA στις Οκτώβριος 08, 2010, 14:46:18 μμ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΧΕ ΓΕΝΕΘΛΙΑ Ο JOHN LENNON

(http://mauroprovato.gr/wp-content/uploads/2010/12/John-Lennon_31.jpg)

Ο Λένον γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1940 στο Λίβερπουλ της Μεγάλης Βρετανίας, πιθανώς κατά τη διάρκεια μίας γερμανικής αεροπορικής επιδρομής. Η μητέρα του, Τζούλια Στάνλεϋ, ήταν κόρη αξιωματικού, ενώ ο πατέρας του, Άλφρεντ Λένον, εργαζόταν ως σερβιτόρος σε πλοία που πραγματοποιούσαν ταξίδια στον Ατλαντικό, κατά τη διάρκεια των οποίων τραγουδούσε ή συμμετείχε σε μουσικές συναυλίες. Μετά τη γέννηση του γιου του, εκείνος εγκατέλειψε την οικογένεια, ενώ η μητέρα του ανέθεσε τη φροντίδα του Τζων Λένον στην αδελφή της Μαίρη (Μίμι) και τον σύζυγό της, Τζωρτζ Σμιθ, ο οποίος διατηρούσε γαλακτοκομείο. Όταν ο Λένον ήταν δεκατριών ετών, ο Τζωρτζ Σμιθ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία.

Φοίτησε αρχικά στο δημοτικό σχολείο του Dovedale και στη συνέχεια, μετά από επιτυχία στις εισαγωγικές του εξετάσεις, εισήχθη στο γυμνάσιο Quarry Bank Grammar School, όπου σύντομα η απόδοσή του στα μαθήματα σημείωσε αισθητή πτώση. Ως μαθητής, υπήρξε δημοφιλής για τον ατίθασο χαρακτήρα του, τον οποίο ο ίδιος περιέγραψε λέγοντας: «Ήμουν εκείνος για τον οποίο όλοι οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους: το νου σου, μακριά από αυτόν».[1]. Την ίδια περίοδο, οργάνωσε τη δική του skiffle ορχήστρα, με την ονομασία The Quarrymen, στην οποία αργότερα προσχώρησε και ο Πωλ Μακάρτνεϋ, που γνωρίσστηκε με τον Λένον στη διάρκεια μιας συναυλίας του συγκροτήματος, στις 6 Ιουλίου 1957. Η επίδραση του Μακάρτνεϋ υπήρξε έντονη, οδηγώντας στην υιοθέτηση μιας περισσότερο επαγγελματικής φυσιογνωμίας του συγκροτήματος, από το οποίο σύντομα απομακρύνθηκαν τα μη καταρτισμένα μέλη, ενώ προσχώρησε σε αυτό, ο φίλος του Μακάρτνεϋ, Τζωρτζ Χάρισον. Επιπλέον, το συγκρότημα εγκατέλειψε τη φολκ μουσική, στρεφόμενη προς το είδος του ροκ εν ρολ, με έντονες επιρροές από μουσικούς όπως ο Έλβις Πρίσλεϋ, ο Τσακ Μπέρι ή ο Λιτλ Ρίτσαρντ και σταδιακά μετεξελίχθηκε στο σχήμα των Beatles.

Το 1957, ο Λένον αποφοίτησε από το γυμνάσιο και χάρη στη βοήθεια του διευθυντή τού σχολείου του, έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίβερπουλ (Liverpool College of Art). Παρέμεινε για πέντε χρόνια, ασχολούμενος με εφαρμογές γραφικών τεχνών στη διαφήμιση, ωστόσο δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σπουδές του. Στις 15 Ιουλίου του 1958, σημειώθηκε ο θάνατος της μητέρας του, η οποία παρασύρθηκε από το αυτοκίνητο ενός μεθυσμένου αστυνομικού, έξω από το σπίτι της αδελφής της, γεγονός που επηρέασε βαθειά τον Λένον. Την ίδια περίοδο, γνώρισε τον συμφοιτητή του και ταλαντούχο μαθητή της σχολής, Στιούαρτ Σάτκλιφ, ο οποίος αποτέλεσε και τον πρώτο μπασίστα του συγκροτήματος των Beatles. Με τους Beatles, ο Λένον εμφανίστηκε στο Αμβούργο το καλοκαίρι του 1960, σε μία από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις τους. Στις 23 Αυγούστου 1962, παντρεύτηκε για πρώτη φορά, την Σύνθια Πάουελ, συμφοιτήτρια του στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίβερπουλ και έγκυος με το γιο τοy julian.

Πορεία με τους Beatles

Ένα μήνα μετά το γάμο του, ηχογράφησε με τους Beatles τον πρώτο τους δίσκο, Love Me Do, ο οποίος κατέκτησε την 17η θέση στη Μεγάλη Βρετανία, μία σημαντική επιτυχία για ένα άγνωστο μέχρι τότε συγκρότημα της επαρχίας. Ακολούθησε ο επόμενος δίσκος, Please Please Me, ο οποίος κατέλαβε την πρώτη θέση σηματοδοτώντας την ανοδική πορεία του συγκροτήματος. Μαζί με τον Μακάρτνεϋ, ο Λένον υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία των Beatles, που στη διάρκεια της δεκαετίας 1960-1970 κατάφεραν να αναρριχηθούν στην κορυφή της δόξας. Υπήρξε ένας από τους κύριους συνθέτες του συγκροτήματος, τραγουδιστής και κιθαρίστας, συμμετέχοντας συχνά και στο πιάνο. Οι πρώτες συνθέσεις του, διακρίνονταν για την απλοϊκή τους μορφή, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, με συχνές αναφορές σε ρομαντικές ιστορίες αγάπης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Λένον άρχισε να ωριμάζει ως συνθέτης, ενώ παράλληλα προσπάθησε αρκετές φορές να απεμπλακεί από την έντονα εμπορευματοποιημένη εικόνα του συγκροτήματος, βιώνοντας περιόδους ενθουσιασμού για συγκεκριμένες ιδέες ή ρεύματα, όπως τον διαλογισμό ή τον μαρξισμό της αριστεράς. Οι συνθέσεις του, κατά τη διετία 1966-67, έκαναν ιδιαίτερα αισθητή την επίδραση των «ψυχεδελικών» πειραματισμών του με το LSD, με χαρακτηριστική στιγμή την ηχογράφηση του δίσκου Sergeant Pepper's Lonely Heart Club Band (1967). Η προσωρινή απομάκρυνσή του από τα ναρκωτικά συνδυάστηκε με τη γνωριμία του με τον Ινδό Μαχαρίσι Μάχες Γιόγκι και τον υπερβατικό διαλογισμό. Ο Λένον παρακολούθησε μαθήματα του Μαχαρίσι στην Ουαλία, ενώ στις αρχές του 1968 τον επισκέφτηκε στην κατοικία του στην Ινδία. Αργότερα, υπήρξε περισσότερο κριτικός απέναντί του, δηλώνοντας όμως πως αποτέλεσε για τον ίδιο ένα είδος πατρικού προτύπου.

Στα τέλη της δεκαετίς του 1960, ο Λένον συνδέθηκε με την Γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Γιόκο Όνο, την ίδια περίπου περίοδο που δρομολογήθηκε το διαζύγιό του με τη Σύνθια Πάουελ. Η αρχική γνωριμία τους χρονολογείται το Νοέμβριο του 1966, όταν ο Λένον επισκέφτηκε μία έκθεση τέχνης της Όνο και έκτοτε ξεκίνησε η καλλιτεχνική τους συνεργασία. Το 1968, ο Λένον εγκαινίασε μία ατομική έκθεση στη Robert Fraze Gallery του Λονδίνου, με τον γενικό τίτλο You are here (Είσαι εδώ), αφιερωμένη στη Γιόκο Όνο ως ένδειξη της αγάπης του για εκείνη. Στα τέλη του 1968, συμμετείχαν επίσης στην ταινία Rock and Roll Circus των Rolling Stones. Η σχέση τους, την οποία ο Λένον χαρακτήρισε ως «μία σχέση δασκάλου και μαθητή»[2], με τον ίδιο στη θέση του μαθητή, πυροδότησε αρκετές αρνητικές κριτικές, εστιάζοντας κυρίως στην προσωπικότητα της Γιόκο Όνο, στην εξωσυζυγική σχέση που διατηρούσε μαζί της ο Λένον για ένα διάστημα, αλλά και την κυκλοφορία του δίσκου Unfinished Music No.1: Two Virgins που ηχογράφησαν μαζί. Η Γιόκο Όνο επηρέασε σημαντικά τον Λένον, με τον οποίο αποτέλεσε αχώριστο δίδυμο, τόσο σε ότι αφορά τη σχέση του με το χώρο της μοντέρνας τέχνης όσο και με κοινωνικά προβλήματα τα οποία η ίδια σχολίαζε μέσα από τα έργα της, όπως η θέση της γυναίκας, ο φυλετικός διαχωρισμός ή ο πόλεμος του Βιετνάμ.

Κατά τη τελευταία διετία της παραμονής του στους κόλπους των Beatles, ο Λένον συμμετείχε ενεργά, μαζί με την Όνο, στο κίνημα κατά του πολέμου του Βιετνάμ. Στις 20 Μαρτίου του 1969, o Λένον και η Όνο παντρεύτηκαν στο Γιβραλτάρ, έχοντας προγραμματίσει να περάσουν το μήνα του μέλιτος στο κρεβάτι, διαδηλώνοντας με αυτό τον τρόπο υπέρ της ειρήνης και προσκαλώντας δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο που διέμεναν, στην πόλη του Άμστερνταμ. Η πρωτότυπη αυτή διαμαρτυρία (γνωστή και ως «Bed-In») συνεχίστηκε στο Μόντρεαλ, με το ζεύγος Λένον-Όνο να παραχωρεί πολυάριθμες συνεντεύξεις και να δέχεται εκατοντάδες επισκέπτες. Το επόμενο διάστημα, συμμετείχαν σε πολυάριθμες εκδηλώσεις, δίνοντας επίσης μία φιλανθρωπική συναυλία στα πλαίσια της εκστρατείας War Is Over της UNICEF.

Το φθινόπωρο του 1969, ο Λένον ηχογράφησε μαζί με τους Beatles τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος, με τίτλο Abbey Road. Οι σχέσεις των μελών είχαν ήδη αρχίσει να διαταράσσονται κατά τη διάρκεια των προηγούμενων χρόνων, και ειδικότερα η φιλία του Λένον με τον Μακάρτνεϋ κλονίστηκε. Ο ίδιος ο Λένον, αιτιολόγησε τη διάλυση του συγκροτήματος, αναφερόμενος κριτικά στον ηγετικό ρόλο που επεδίωξε να αναλάβει ο Μακάρτνεϋ μετά το θάνατο του μάνατζερ των Beatles, Μπράιαν Έπσταιν, αλλά και στην αντιπάθεια που έτρεφαν τα υπόλοιπα μέλη απέναντι στη Γιόκο Όνο.[3].

Προσωπική σταδιοδρομία
Η προσωπική δισκογραφία του Λένον είχε ήδη ξεκινήσει πριν τη διάλυση των Beatles, με την ηχογράφηση τριών πειραματικών δίσκων σε συνεργασία με τη Γιόκο Όνο καθώς και τριών ακόμα τραγουδιών, Give Peace a Chance (με αντιπολεμικό περιεχόμενο), Cold Turkey (σχετικά με την εμπειρία του με την ηρωίνη) και Instant Karma!. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1970, ο Λένον και η Γιόκο Όνο υποβλήθηκαν σε μία «πρωτογενή θεραπεία»[4], κοντά στον Άρθουρ Τζάνοβ, στο Λος Άντζελες. Μετά την επιστροφή του, ηχογράφησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο μετά τη διάλυση των Beatles, με τίτλο John Lennon/Plastic Ono Band, τα περισσότερα τραγούδια του οποίου, είχαν γραφτεί κατά την διάρκεια της θεραπευτικής μεθόδου του Τζάνοβ, την οποία είχε ακολουθήσει. Ενδεικτικά των αντιλήψεων που είχε διαμορφώσει πλέον ο Λένον, είναι τα τραγούδια God, όπου κατέγραψε ανθρώπους και ιδέες στις οποίες είχε πάψει να πιστεύει (μεταξύ των οποίων ο Χριστός, ο Βούδας, ο Έλβις Πρίσλεϋ, ο μυστικισμός και οι Beatles), καθώς και το εμπορικά επιτυχημένο και αμιγώς πολιτικό Power to the People (Δύναμη στο Λαό, σύνθημα που είχε μεγάλη απήχηση σε αναρχικούς της δεκαετίας του 1970).

Ακολούθησε η κυκλοφορία του περισσότερο επιτυχημένου δίσκου του, Imagine (1971), του οποίου το ομώνυμο τραγούδι εξελίχθηκε σε ένα από τα δημοφιλέστερα του Λένον. Το καλοκαίρι του 1971, ταξίδεψε με τη Γιόκο Όνο στην Αμερική, όπου επρόκειτο να ζήσουν μόνιμα τα επόμενα χρόνια. Αφορμή για το ταξίδι αυτό αποτέλεσε η δικαστική διαμάχη της Γιόκο Όνο με τον σύζυγό της Τόνυ Κοξ, σχετικά με την επιμέλεια της κόρης τους Κυόκο. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη και σύντομα δραστηριοποιήθηκαν πάνω σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, συμμετέχοντας ενεργά σε ένα ευρύ φάσμα πολιτικών διαδηλώσεων. Οι ηγέτες του αντιπολεμικού κινήματος και ισχυρές προσωπικότητες της αμερικανικής αριστεράς, Τζέρυ Ρούμπιν και Άμπυ Χόφμαν, έπεισαν τον Λένον να συνεργαστεί μαζί τους σε ένα πρόγραμμα συναυλιών διαμαρτυρίας, το οποίο όμως τελικά οδηγήθηκε σε ματαίωση. Εξαιτίας της έντονης κριτικής στάσης του Λένον απέναντι στον πόλεμο και του πολιτικού ακτιβισμού του, ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ διέταξε να ανοιχθεί ειδικός φάκελος στο FBI για εκείνον, συγκεντρώνοντας περίπου 300 σελίδες με σχετικό υλικό, κατά τη διετία 1971-72, επί προεδρίας Ρίτσαρντ Νίξον[5]. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1972, ο γερουσιαστής του ρεπουμπλικανικού κόμματος Στρομ Θέρμοντ, συνέστησε την αφαίρεση της άδειας παραμονής του στην Αμερική, στα πλαίσια μίας έκθεσής του, σχετική με την πολιτική δράση του Λένον. Μετά από μία μακρά δικαστική διαμάχη, του παραχωρήθηκε τελικά μόνιμη άδεια παραμονής, στις 7 Οκτωβρίου του 1975. Στο μεσοδιάστημα, ο Λένον ολοκλήρωσε την ηχογράφηση τεσσάρων δίσκων, Some Time in New York City (μαζί με την Γιόκο Όνο, 1972), Mind Games (1973), Walls and Bridges (1974) και Rock 'n' Roll (1975). Παράλληλα, από τον Οκτώβριο του 1973 μέχρι τον Ιανουάριο του 1975, χώρισε προσωρινά με την Γιόκο Όνο, κατά τη διάρκεια μίας περιόδου που ο ίδιος αποκάλεσε αργότερα «χαμένο Σαββατοκύριακο».

Μετά την επανασύνδεσή του με τη Γιόκο Όνο και για τα επόμενα πέντε χρόνια, ο Λένον απείχε από τη δισκογραφία επιστρέφοντας σε μία αυστηρά ιδιωτική ζωή καθώς, σύμφωνα με την εξήγηση που έδωσε ο ίδιος, επιθυμούσε να αφοσιωθεί στην ανατροφή του γιου τους, Σων Λένον. Ένα ταξίδι του με ιστιοφόρο, στις Βερμούδες, κατά τη διάρκεια έντονης καταιγίδας, αποτέλεσε την αφορμή για την δημιουργία μίας νέας σειράς τραγουδιών που προορίζονταν για τον επόμενο δίσκο του, με τίτλο Doubble Fantasy, ο οποίος ολοκληρώθηκε τελικά σε συνεργασία με τη Γιόκο Όνο. Το Double Fantasy αποτέλεσε τον τελευταίο προσωπικό δίσκο του Λένον που κυκλοφόρησε ενόσω ήταν εν ζωή, και χαρακτηρίζεται ως ένας «ύμνος στην οικογενειακή επιτυχία»[6]. Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ηχογράφησε επίσης ένα τμήμα του δίσκου Milk and Honey που ολοκληρώθηκε αργότερα από την Γιόκο Όνο και κυκλοφόρησε μετά το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 1984.

[Επεξεργασία] Δολοφονία
 
Η είσοδος του κτιρίου Dakota όπου δολοφονήθηκε ο Τζων Λένον, το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 1980.Το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 1980, ο Μαρκ Τσάπμαν πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Λένον, έξω από την οικία του (στο ιστορικό κτίριο Dakota της Νέας Υόρκης) και ενώ ο τελευταίος επέστρεφε μετά από την ηχογράφηση των τραγουδιών Walking on Thin Ice και It Happened, που προορίζονταν για τον επόμενο δίσκο του. Ο Τσάπμαν είχε προσεγγίσει τον Λένον νωρίτερα την ίδια ημέρα, κατά την αναχώρησή του από το σπίτι του, αποσπώντας μάλιστα ένα αυτόγραφο του. Μετά την επιστροφή του Λένον από το στούντιο ηχογράφησης, ο Τσάπμαν τον πυροβόλησε πισώπλατα, συνολικά τέσσερις φορές[7]. Σύμφωνα με την αυτοψία, οι μισές σφαίρες διαπέρασαν το αριστερό μέρος του σώματός του στο ύψος του στήθους, ενώ οι υπόλοιπες τον τραυμάτισαν κοντά στον αριστερό ώμο. Όλες προκάλεσαν εσωτερική αιμοραγία, ενώ η θανάσιμη σφαίρα διαπέρασε την αορτή του.

Σύμφωνα με τις αναφορές των μαρτύρων και των αστυνομικών αρχών, μετά τη δολοφονία, ο Τσάπμαν παρέμεινε στον τόπο του εγκλήματος μέχρι την άφιξη της αστυνομίας. Εκτός από το όπλο του εγκλήματος, στην κατοχή του υπήρχαν ένα αντίτυπο του δίσκου Double Fantasy, στο εξώφυλλο του οποίου είχε υπογράψει νωρίτερα ο Λένον, ένα αντίτυπο του μυθιστορήματος The Catcher in the Rye του Τ. Ν. Σάλιντζερ, καθώς και κασσέτες με τραγούδια των Beatles. O Λένον οδηγήθηκε αμέσως στο νοσοκομείο Ρούζβελτ, όπου με την άφιξή του επισημοποιήθηκε ο θάνατός του από υποογκαιμικό σοκ, που προκλήθηκε λόγω της μεγάλης απώλειας αίματος. Δύο ημέρες αργότερα, η σορός του αποτεφρώθηκε στο κοιμητήριο του Φέρνκλιφ, στη Νέα Υόρκη. Ο Μαρκ Τσάπμαν καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Σε ψυχιάτρους του δικαστηρίου διηγήθηκε πως «κακά πνεύματα» τον παρότρυναν να δολοφονήσει τον Λένον[8] ενώ το 2004 ομολόγησε επίσης πως ένας από τους λόγους που τον ώθησαν στην εγκληματική του ενέργεια ήταν η επιθυμία του να προβληθεί, αισθανόμενος πως μέχρι τότε ήταν ασήμαντος[9].

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 18, 2010, 15:33:44 μμ
ΜΕΛΙΝΑ


(http://img146.imageshack.us/img146/7672/1abc7h.jpg) (http://img146.imageshack.us/i/1abc7h.jpg/)






Τη χαρακτήρισαν "τελευταία ελληνίδα θεά" και "γυναίκα - φλόγα". Όλη της η ζωή ήταν γεμάτη όνειρα, ελπίδες, αγωνίες και αγώνες. Η Μελίνα Μερκούρη ήταν μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες του 20ού αιώνα. Υπήρξε πολύμορφη προσωπικότητα. Κορυφαία αγωνίστρια της Δημοκρατίας στον αγώνα κατά της χούντας (1967-1974). Σπουδαία ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου με διεθνή καριέρα και με ερμηνείες που έχουν καταγραφεί στις σελίδες της Έβδομης Τέχνης. Πολιτικός που σημάδεψε με την παρουσία της τον πολιτισμό της Ελλάδας, τον έφερε στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Πίστευε ακράδαντα ότι ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία μας. Ότι είναι ένα σοβαρό εξαγώγιμο προϊόν και ότι έχει μεγάλη σημασία και αξία η ανάδειξή του.
Τη βάφτισαν Αμαλία - Μαρία, δεν τη φώναξαν όμως έτσι ποτέ. Το όνομα που θα χρησιμοποιούσαν σε όλη της τη ζωή, και με το οποίο έγινε πασίγνωστη, ήταν το "Μελίνα". Πολλές φορές δεν χρειαζόταν καν το επίθετο "Μερκούρη" για να συστηθεί. Ήταν η Μελίνα όλων των Ελλήνων, αλλά και η Μελίνα των ξένων.
Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Καταγόταν από οικογένεια πολιτικών και ήταν η αγαπημένη εγγονή του Σπύρου Μερκούρη, ενός από τους πιο επιτυχημένους και δημοφιλείς Δημάρχους της Αθήνας για περισσότερα από 20 χρόνια. Στο σπίτι του μεγάλωσε, δίπλα του έκανε τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις της σε νηπιακή ηλικία. Συναρπαζόταν από τότε από τις εκδηλώσεις λατρείας του κόσμου, έστω και αν απευθύνονταν στον "Μεγάλο Σπύρο" όπως όλοι φώναζαν τον παππού της. Δίπλα του έμαθε τους κανόνες της δημοκρατικότητας αλλά και την τέχνη του να συνομιλείς ισότιμα με όλους.
Πατέρας της ήταν ο Σταμάτης Μερκούρης, βουλευτής για περισσότερα από 30 χρόνια, που είχε χρηματίσει και υπουργός Δημόσιας Τάξης και Δημοσίων Έργων. Μητέρα της, η Ειρήνη Λάππα, που ανήκε σε μια από τις καλύτερες αθηναϊκές οικογένειες. Το ζευγάρι απέκτησε και έναν γιο, μικρότερο από την Μελίνα, τον Σπύρο. Αργότερα χώρισαν, δημιούργησαν νέες οικογένειες, και η Μελίνα έζησε στο σπίτι του παππού της.



Την πρώτη θεατρική της πρόβα η Μελίνα Μερκούρη την έκανε μπροστά στον καθρέφτη, προσπαθώντας να καταφέρει να κυλήσουν κάποια δάκρυα σε κατάλληλη στιγμή, προκειμένου να πειστούν οι δικοί της να της αγοράσουν κάτι που επιθυμούσε. Ήταν μόλις πέντε ετών. Σε ηλικία δέκα ετών, "ντεμπουτάρισε" στις Σπέτσες, στο τραπέζι ενός καφενείου, όπου τη χειροκρότησαν θερμά. Η μητέρα της όμως, που φτάνει τρέχοντας μόλις πληροφορείται ότι η κόρη της δίνει αυτοσχέδια παράσταση, τη "φιλοδωρεί" με ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι.
Παιδί ανήσυχο, και με το μυαλό προσηλωμένο σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα μαθήματα, ήταν από τις χειρότερες μαθήτριες. Όταν ο παππούς Σπύρος πεθαίνει, η μικρή Μελίνα αισθάνεται για πρώτη φορά στη ζωή της προδομένη. Την είχε κάνει να πιστέψει πως ήταν αθάνατος.
Είναι ακόμη έφηβη, όταν ερωτεύεται τον Πάνο Χαροκόπο, που της υπόσχεται (και τηρεί την υπόσχεσή του) ότι θα της παράσχει πλήρη ελευθερία να ασχοληθεί με το πάθος της, το θέατρο. Παντρεύονται κρυφά και στέλνουν στις οικογένειές τους τηλεγράφημα : "Γάμος ετελέσθη". Μετά από χρόνια θα χωρίσουν.
Όταν έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου, απήγγειλε ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη. Ανάμεσα στους εξεταστές της, και ο Αιμίλιος Βεάκης. "Δεν πέρασα" σκέφτηκε. Έγινε δεκτή πανηγυρικά και την ανέλαβε ο Δημήτρης Ροντήρης. Διέγνωσε μέσα της την τραγωδό και την έβαλε να δουλεύει σκληρά. Αποφοιτά το 1944.
Εντάσσεται στο δυναμικό του Εθνικού θεάτρου, όπου ερμηνεύει μικρούς ρόλους στην κεντρική σκηνή και στη σκηνή του Πειραιά. Το 1945 ερμηνεύει τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο, το ρόλο της Λαβίνια στο έργο του Ευγένιου Ο' Νηλ "Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα" (θίασος Κατερίνας, θέατρο "Κεντρικόν"). Η πρώτη της όμως μεγάλη επιτυχία έρχεται με το "Λεωφορείον ο πόθος" του Τενεσί Ουίλιαμς, παράσταση του "θεάτρου τέχνης", όπου ερμηνεύει το ρόλο της Μπλάνς Ντυμπουά. Συνεχίζει τη συνεργασία της με τον Κάρολο Κουν και το "Θέατρο Τέχνης" και εμφανίζεται σε έργα των Άλντους Χάξλεϊ, Άρθουρ Μίλλερ, Φίλιπ Τζόρνταν και Αντρέ Ρουσέν.
Ακολουθεί μια περίοδος που ζει στο Παρίσι, όπου γνωρίζει τον Μαρσέλ Ασάρ. Η Μελίνα εμφανίζεται στη θεατρική σκηνή της Πόλης του Φωτός σε μπουλβάρ των Ζακ Ντεβάλ και Μαρσέλ Ασάρ. Παίζει στο "Le Moulin de la Galette", στο "Les Compagnons de la Marjolaine", στο "Il etait une gare". Εκεί θα γνωρίσει τον Ζαν Κοκτώ, τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, την Κολέτ, τη Φρανσουάζ Σαγκάν. Εκεί ανοίγουν οι ορίζοντές της.
Το 1953 παίρνει το έπαθλο "Μαρίκα Κοτοπούλη". Δύο χρόνια μετά επιστρέφει στην Ελλάδα και πρωταγωνιστεί στο θέατρο Κοτοπούλη - Ρεξ σε έργα από όλο το φάσμα του δραματολογίου, όπως ο "Μάκβεθ" του Σαίξπηρ και ο "Κορυδαλλός" του Ανούιγ. Σε αυτή τη δεκαετία ανακαλύπτει το κοινωνικό πρόσωπο που κρύβει μέσα της και αναμιγνύεται με τον θεατρικό συνδικαλισμό.
Με την επιστροφή της στην πατρίδα, της γίνεται η πρώτη πρόταση να πρωταγωνιστήσει σε κινηματογραφική ταινία. Πρόκειται για τη "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη "Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια". Η ταινία επαινέθηκε ιδιαίτερα στο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Κανών το 1956. Παρότι το αξίζει, δεν θα πάρει το βραβείο του Φεστιβάλ των Κανών το 1956. Η εμφάνισή της σ'αυτό, όμως, θα είναι μοιραία, αφού εκεί θα γνωρίσει τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασσέν, κατοπινό σύντροφό της δια βίου.
Η Μελίνα θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία του "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" την ίδια χρονιά και από τότε θα παίξει σε πολλές ακόμα ταινίες του, όπως στο "Ποτέ την Κυριακή", στη "Φαίδρα", στο "Τοπκαπί" κ.α. Για την ερμηνεία της στην ταινία "Ποτέ την Κυριακή" θα πάρει στις Κάνες το βραβείο γυναικείας ερμηνείας (εξ' ίσου με την Ζαν Μορό για το Moderato Cantabile) (1960). Η ταινία είναι υποψήφια για πέντε Όσκαρ (σκηνοθεσίας, σεναρίου - Ζύλ Ντασσέν, πρώτου γυναικείου ρόλου - Μελίνα Μερκούρη, κοστουμιών για ασπρόμαυρη ταινία - Ντένη Βαχλιώτη, τραγουδιού - Μάνος Χατζιδάκις, που παίρνει το βραβείο).
Η Μελίνα πρωταγωνιστεί σε ταινίες διακεκριμένων δημιουργών όπως ο Βιτόριο Ντε Σίκα (Η Δευτέρα παρουσία), ο Νόρμαν Τζούισον (Σικάγο-Σικάγο), ο Καρλ Φόρμαν (Οι Νικητές) κ.α. Συνολικά, έχει πρωταγωνιστήσει σε 19 ταινίες.
Το 1960, είναι η χρονιά της. Τότε σημειώνεται και η μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της περιόδου στο θέατρο, όπου συνεχίζει αδιάλειπτα την πορεία της έως το 1967. Είναι το "γλυκό πουλί της νιότης" σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν και παραγωγή του "θεάτρου τέχνης" με συμπρωταγωνιστή τον Γιάννη Φέρτη.
Η διεθνής αναγνώριση είναι πλέον γεγονός. Η Μελίνα θα ανοίξει τα φτερά της το 1967 για το Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης, για να παίξει στο "Ίλια Ντάρλινγκ" με τον Ζυλ Ντασσέν, σύζυγό της από την προηγούμενη χρονιά, στο πλευρό της. Τα μεσάνυχτα της 21ης Απριλίου, ο Μάνος Χατζιδάκις τηλεφωνεί σε κείνη και στον Ζυλ για να τους πει ότι στην Ελλάδα έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα. Η Μελίνα κάνει δηλώσεις στις τηλεοπτικές κάμερες των αμερικανικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. "Σας παρακαλώ μην πάτε στη χώρα μου" λέει κλαίγοντας. Για τις δηλώσεις αυτές, η χούντα θα της αφαιρέσει την ελληνική ιθαγένεια στις 12 Ιουλίου του ίδιου χρόνου. Εκείνη θα απαντήσει με το ιστορικό πλέον:
"Γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα. Ο Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας".
Από τον Νοέμβριο του 1967 και επί τρεις μήνες, το FBI την παρακολουθεί παντού. Υπάρχει προειδοποίηση ότι θα γίνει δολοφονική απόπειρα εναντίον της.
Το σύνθημα για την αντιδικτατορική δράση έχει δοθεί. Με τον Ζυλ Ντασσέν, με τον Μίκη Θεοδωράκη, με άλλους φίλους, η Μελίνα θα γίνει ο εφιάλτης της χούντας. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς θα γνωρίσει και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Κάνει πολιτική περιοδεία στις ευρωπαϊκές χώρες (Αυστρία, Ελβετία, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία, Ιταλία, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία, Βέλγιο, Ολλανδία). Οργανωτής, ο Σπύρος Μερκούρης. Θα συμμετάσχει σε διαδηλώσεις, απεργίες πείνας, συναυλίες και πολιτικές εκδηλώσεις. Δημιουργούνται πολιτικές και καλλιτεχνικές επιτροπές, επιτροπές Ελλήνων που στηρίζουν όλα τα προγράμματα. Η Μελίνα δίνει συνεντεύξεις, κάνει ομιλίες, τραγουδά ενάντια στους συνταγματάρχες. Η χούντα αντιδρά, απαγορεύει στην Ελλάδα τα τραγούδια της και δεσμεύει την περιουσία της. Στις 7 Μαρτίου του 1969, στο θέατρο της Γένοβας γίνεται βομβιστική επίθεση εναντίον της με βόμβα πέντε κιλών η οποία και εκρήγνυται, χωρίς ευτυχώς θύματα. Στο πλαίσιο της ίδιας περιοδείας, γίνεται επίθεση εναντίον της από φασιστική οργάνωση στο Βέλγιο.
Ο θάνατος του πατέρα της (7 Ιουλίου 1968) τη βρίσκει στην ξενιτιά. Δεν έχει ιθαγένεια, ούτε διαβατήριο. Όταν πεθαίνει η μητέρα της (Ιούλιος 1972) της επιτρέπουν την είσοδο στη χώρα για λίγες ώρες.
Στις 26 Ιουλίου του 1974, δύο μόλις μέρες μετά την πτώση της χούντας, επιστρέφει στην Ελλάδα. Στο αεροδρόμιο γίνεται διαδήλωση, θα κατέβει από το αεροπλάνο κάνοντας το σήμα της νίκης και θα χαθεί στις αγκαλιές των αγαπημένων της.
Με την επιστροφή και την οριστική εγκατάστασή της στην Ελλάδα, συνεχίζει την πολιτική της δράση μέσα από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, του οποίου είναι από τα ιδρυτικά μέλη. Το 1974 είναι υποψήφια του κόμματος στη Β΄περιφέρεια Πειραιά. Συγκεντρώνει 7.500 σταυρούς, αλλά χάνει την έδρα για 33 ψήφους. Στο ΠΑΣΟΚ θα διατελέσει μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, του Εκτελεστικού Γραφείου, αλλά και εισηγήτρια στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Ελέγχου Πολιτισμού.
Παράλληλα με την πολιτική της παρουσία αρχίζει το γύρισμα μιας σειράς τηλεοπτικών εκπομπών με τον τίτλο "Διάλογοι" που περιλαμβάνουν κοινωνικά θέματα. Από τα 14 επεισόδια μεταδίδονται μόνο δύο για την Κύπρο και η εκπομπή απαγορεύεται από την ΕΡΤ. Το θέμα συζητείται στη Βουλή, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Γυρίζονται άλλες δύο ταινίες οι "Επαρχίες της Αθήνας" και "Νόελ Μπαίκερ-Το κτήμα του Αχμέτ-Αγά".

 

Συνεχίζει επίσης τη δουλειά της στο θέατρο και στον κινηματογράφο, με εξέχουσες ερμηνείες στην "΄Όπερα της πεντάρας" του Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν (1975) και στη "Μήδεια" του Ευριπίδη από το Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη (1976). Η παράσταση παίζεται σε όλη τη Μακεδονία και στο Λυκαβηττό, αρνούνται όμως την παρουσίασή της στο επίσημο φεστιβάλ αρχαίου δράματος, στην Επίδαυρο. Η απαγόρευση της χαρίζει τον τίτλο της "Εξόριστης Μήδειας". Με την πρώτη της εμφάνιση ως τραγωδού, επιβάλλεται, η ανταπόκριση του κοινού είναι πολύ μεγάλη. Το 1978 γυρίζει μια ταινία βασισμένη στη "Μήδεια", την "Κραυγή γυναικών" σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν.
Η εκλογή της, τον Νοέμβριο του 1977, ως βουλευτή (με μεγάλη πλειοψηφία σταυρών προτίμησης - αποτέλεσμα της αφοσίωσης που είχε δείξει στην Β΄Πειραιά) της στερεί την ενασχόλησή της με το θέατρο. Εκλέγεται στη Β΄Περιφέρεια Πειραιά, με τους συνδυασμούς του ΠΑΣΟΚ, και δίνει όλη της την ενέργεια στην πολιτική, πάντοτε στον τομέα του πολιτισμού. Για ένα μικρό διάστημα, πρωταγωνιστεί σε μια παράσταση με κείμενα του Μπρεχτ, που σκηνοθετεί ο Ζυλ Ντασσέν ("Συντροφιά με τον Μπρέχτ", 1978 στο Μπρόντγουεϊ).
Το 1980 πρωταγωνιστεί στο "Γλυκό πουλί της νιότης" του Τένεσι Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν (και στο καινούργιο αυτό ανέβασμα, που έχει και πάλι μεγάλη επιτυχία, συμπρωταγωνιστής της είναι ο Γιάννης Φέρτης), και το καλοκαίρι ερμηνεύει την Κλυταιμνήστρα στην "Ορέστεια" που παρουσιάζει ο Κάρολος Κουν με το "Θέατρο Τέχνης" στην Επίδαυρο. Το κοίλο του αρχαίου θεάτρου γεμίζει ασφυκτικά.
Εκλέγεται και πάλι βουλευτής το 1981. Στις εκλογικές αναμετρήσεις που θα ακολουθήσουν (1985, Ιούνιος 1989, Νοέμβριος 1989, 1990 και 1993) είναι στο ψηφοδέλτιο των βουλευτών επικρατείας σε εκλόγιμη θέση. Η διεθνής ακτινοβολία της, της επιτρέπει να έρχεται σε επαφή με κορυφαίους ευρωπαίους ηγέτες (ανάμεσα στους οποίους και ο προσωπικός της φίλος Φρανσουά Μιτεράν) και να προβάλει τα εθνικά μας θέματα. Επιθυμία της, να επιβάλλει την Ελλάδα και να την κάνει σεβαστή παντού. Όταν το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές τον Οκτώβριο του 1981, η Μελίνα Μερκούρη ορίζεται Υπουργός Πολιτισμού και παραμένει στη θέση αυτή και τα οκτώ χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα.



Κατά τη διάρκεια της θητείας της θα φέρει, με τις πολιτικές της πρωτοβουλίες και τα πολιτικά της οράματα, τον πολιτισμό στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Θα εντυπωσιάσει με τη δημοκρατική διακυβέρνηση του υπουργείου της και με τον αέρα αλλαγής που θα πνεύσει στις σχέσεις της πολιτικής ηγεσίας με τους υπαλλήλους αλλά και στις σχέσεις των υπηρεσιών με τον πολίτη.
Ως Υπουργός εφάρμοσε μια έντονη εξωτερική πολιτιστική πολιτική. Οργάνωσε πολλές και σημαντικές εκθέσεις σε μουσεία του εξωτερικού, καθώς και εκδηλώσεις ουσίας. Συναντήθηκε με σπουδαίες προσωπικότητες όπως ο Λάνγκ, ο Αντρεότι, ο Γκένσερ, ο Πάλμε, ο Γκονζάλεθ, ο Πάπας, η Γκάντι, ο Μιτεράν κ.α. και διεκδίκησε μια εξέχουσα θέση για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Το Υπουργείο Πολιτισμού λειτούργησε επί των ημερών της όσο ποτέ άλλοτε. Έκανε διάλογο με τους υπαλλήλους της και τις διευθύνσεις, θεωρώντας ότι αποδοτικός υπάλληλος είναι ο ευχαριστημένος υπάλληλος. Οι ξένες εφημερίδες παρακολουθούσαν την πορεία της ανελλιπώς.
Η Μελίνα Μερκούρη είχε χαράξει την πολιτική της στο υπουργείο εξαρχής και την ακολούθησε απαρέγκλιτα, φροντίζοντας για την σταδιακή υλοποίηση των πολλών και μεγάλων οραμάτων της.
Ένα από τα σημαντικότερα, υπήρξε η επιστροφή στην Ελλάδα των Μαρμάρων του Παρθενώνα, που σύλησε και απέσπασε τον προηγούμενο αιώνα ο λόρδος Έλγιν και που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Η ιδέα της επιστροφής των Μαρμάρων της γεννήθηκε κατά τη δεκαετία του ΄60, όταν, στα γυρίσματα της ταινίας "Φαίδρα", οι Βρετανοί ζήτησαν πληρωμή για να αφήσουν το ελληνικό συνεργείο να κινηματογραφήσει τα γλυπτά. ΄Έθεσε το θέμα επίσημα για πρώτη φορά ως Υπουργός Πολιτισμού τον Ιούλιο του 1982 στο Μεξικό, στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργών Πολιτισμού της UNESCO και δεν σταμάτησε να αγωνίζεται γι' αυτό μέχρι το θάνατό της. "Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα για μας", έλεγε. "Είναι το καμάρι μας. Είναι οι θυσίες μας. Είναι το υπέρτατο σύμβολο ευγένειας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι η φιλοδοξία και το όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητάς μας". Και " Αν με ρωτήσετε εάν θα ζω όταν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα επιστρέψουν στην Ελλάδα, σας λεω πως ναι, θα ζω. Αλλά κι αν ακόμη δεν ζω πια, θα ξαναγεννηθώ".
Δεν έπαυσε να επαναλαμβάνει ότι η Ελλάδα ζητούσε μόνο την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα και όχι και των άλλων αριστουργημάτων που βρίσκονται σε ξένα μουσεία. Κι αυτό επειδή τα Μάρμαρα του Παρθενώνα αποτελούν μέρος ενός μοναδικού μνημείου.

 

Για να υποβοηθηθεί το αίτημα της επιστροφής των Μαρμάρων, συνέλαβε την ιδέα ενός νέου Μουσείου Ακροπόλεως και προκήρυξε διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την κατασκευή του, το 1989. Αποφάσισε να ενεργοποιήσει τον αρχαίο θεσμό των χορηγών, προκειμένου να δημιουργηθεί σύντομα το μουσείο αυτό και διοργάνωσε διάφορες εκδηλώσεις όπως οι συναυλίες των Μ. Ροστροπόβιτς, Β. Παπαθανασίου κ.α. Η δημιουργία του μουσείου θα προσέφερε τον κατάλληλο χώρο που χρειάζονται τα αριστουργηματικά γλυπτά για να εκτεθούν και θα αφαιρούσε κάθε επιχείρημα από εκείνους που αντιτίθενται στην επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.
Παράλληλα, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις εργασίες αναστήλωσης των μνημείων της Ακρόπολης και στην ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. "Τα μνημεία" σημείωνε, "ως παράγοντες ακτινοβολίας του πολιτισμού μας, είναι πηγή κύρους για τη χώρα μας και βασικό έρεισμα για τον χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων". Στον τομέα της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, καθιέρωσε τη δωρεάν είσοδο των Ελλήνων πολιτών στα μουσεία και στους αρχαιολογικούς χώρους, στο πλαίσιο μιας προσπάθειας για την ευρύτερη παιδεία του λαού και ειδικά των νέων (προσπάθεια που σταμάτησε όμως αναγκαστικά λόγω σχετικών οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης).
Η Μελίνα Μερκούρη συνέλαβε την ιδέα και ανέθεσε τη μελέτη ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας, την ενοποίηση δηλαδή του ιστορικού κέντρου της Αθήνας στον άξονα Ιερά Οδός - Πλάκα - Στύλοι Ολυμπίου Διός, για τη δημιουργία ενός αρχαιολογικού πάρκου. "Είναι επιτακτική ανάγκη, έλεγε, είναι χρέος της Ελλάδας να διασώσει την καρδιά της ιστορίας της, την καρδιά της Αθήνας, το ιστορικό της κέντρο, μ' ένα έργο που θα αλλάξει παντελώς την εικόνα και τη ζωή στο κέντρο της πόλης".
Στις 28 Νοεμβρίου του 1983 κάλεσε τους Υπουργούς Πολιτισμού της (τότε) Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και τους έθεσε το ερώτημα : "Πως είναι δυνατόν μια κοινότητα που στερείται την πολιτιστική της διάσταση να μπορεί να αναπτυχθεί". Σημείωσε ακόμη πως ο πολιτισμός "είναι η ψυχή της κοινωνίας" και πως ο καθορισμός της ευρωπαϊκής ταυτότητας "βρίσκεται ακριβώς στο σεβασμό της ιδιαιτερότητας και στο να δημιουργήσουμε ένα παράδειγμα ζωντανό μέσα από ένα διάλογο των πολιτισμών της Ευρώπης. Η φωνή μας είναι καιρός να ακουστεί με την ίδια δύναμη όπως αυτή των τεχνοκρατών. Ο πολιτισμός, η τέχνη και η δημιουργία, δεν είναι λιγότερο σημαντικά από το εμπόριο, την οικονομία, την τεχνολογία".

 

Έτσι ξεκίνησε ο θεσμός των Πολιτιστικών Πρωτευουσών της Ευρώπης, που υλοποιήθηκε το 1985 με πρώτη Πολιτιστική Πρωτεύουσα την Αθήνα. Ο θεσμός των Πολιτιστικών Πρωτευουσών είναι σήμερα ο πιο σοβαρός και μεγάλος επίσημος πολιτιστικός θεσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σήμερα, κάθε πολιτιστική πρωτεύουσα έχει ως βασική αρχή ότι ο θεσμός δεν είναι φεστιβάλ, αλλά τόπος για προβληματισμό, για ανταλλαγή ιδεών, για επικοινωνία πνευματικών ανθρώπων, καλλιτεχνών, επιστημόνων, που με τα έργα τους προωθούν την ευρωπαϊκή σκέψη.
Η Μελίνα συνέβαλε ιδιαίτερα στο να γίνει η Θεσσαλονίκη Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 1997, μια πόλη που, όπως έλεγε, "έχει το χάρισμα, να πάρει και το χρίσμα". Συνέβαλε επίσης να παρουσιασθεί η λεηλασία της πολιτιστικής κληρονομιάς στην κατεχόμενη Κύπρο και να γιορταστεί στην Κύπρο ο μήνας ευρωπαϊκού πολιτισμού το 1994. Ως Υπουργός Πολιτισμού θέλησε να διαφυλάξει και να προστατέψει το περιβάλλον και τον πολιτισμό του Αιγαίου αρχιπελάγους. Αυτής της μικρής θάλασσας με τον κολοσσιαίο πολιτισμό, που η δυναμική της οδήγησε στο θαύμα της κλασσικής Ελλάδας. Στόχος της ήταν να γίνουν θεματοφύλακες αυτής της ιδέας συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, πολιτικοί από όλο τον κόσμο. Το πρόγραμμα "Αιγαίο Αρχιπέλαγος" οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, με την υποστήριξη του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και του υπουργείου Αιγαίου. Σκοπός, να προβληθεί η συνέχεια του αιγαιοπελαγίτικου πολιτισμού για να επανορθωθεί μέσω της ακτινοβολίας του η περιβαλλοντολογική φθορά και για να γίνει το Αιγαίο σημείο αναφοράς και σύμβολο του πολιτισμού.
Η Μελίνα πίστευε στην πολιτιστική αποκέντρωση και αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που τόνισε τον Οκτώβριο του 1981, κατά την ανάληψη των καθηκόντων της στο Υπουργείο Πολιτισμού. Έτσι, δημιούργησε σε διάφορες πόλεις τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα. Ο θεσμός, που ιδρύθηκε από την ίδια το 1983, είχε σαν σκοπό την πραγματοποίηση ενός ευρύτατου θεατρικού πολυκεντρισμού με κέντρα τις πόλεις της χώρας και φορείς τους δήμους ή τις ενώσεις των δήμων και των κοινοτήτων, για την ανάπτυξη και διάδοση του θεάτρου στην περιφέρεια. Προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή των τοπικών πολιτιστικών φορέων και υπήρξε ένα πολιτικό όραμα, που πάντρευε την ευαισθησία της Μελίνας για την τέχνη, με έννοιες πολιτικές. Τα ίδια τα θέατρα έγιναν ένα κέντρο επικοινωνίας και εκδήλωσης ενδιαφέροντος από τους πολίτες μέσα στην πόλη.
Ελάχιστες μόνο μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, η Μελίνα δηλώνει ότι ο πολιτισμός και το σχολείο πρέπει να συνδεθούν άρρηκτα. Όχι μόνο με τη διδασκαλία των καλών τεχνών, αλλά με τρόπους διείσδυσης του πολιτισμού στο σύνολο της σχολικής εμπειρίας, για να έρθουν τα παιδιά σε επαφή με τον πολιτισμό από πολύ νεαρή ηλικία. Το πρόγραμμα Μελίνα - Εκπαίδευση και Πολιτισμός είναι μια πειραματική προσπάθεια που αναφέρεται σταδιακά σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Στόχος της Μελίνας, ήταν το πρόγραμμα αυτό να πάρει ευρωπαϊκή διάσταση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται ήδη στη διαδικασία παρουσίασης ενός προγράμματος που θα φέρει το όνομα της Μελίνας Μερκούρη, για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα δίνει έμφαση στα πολιτιστικά θέματα και θα έχει βαθιά επίδραση στην κοινωνία.
Το 1990 ήταν υποψήφια στις Δημοτικές εκλογές για το Δήμο Αθηναίων. Έχασε στις εκλογές από τον Αντώνη Τρίτση και της στοίχισε. Το 1992 εμφανίστηκε στην Όπερα "Πυλάδης" των Κουρουπού - Χειμωνά, σε σκηνοθεσία Δ. Φωτόπουλου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ερμήνευσε το ρόλο της Κλυταιμνήστρας.
Μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του Οκτωβρίου 1993, η Μελίνα Μερκούρη επανήλθε στο υπουργείο Πολιτισμού. Στη διάρκεια της σύντομης δεύτερης θητείας της ονειρεύτηκε και προσπάθησε να υλοποιήσει το πρόγραμμα "Αιγαίο - Αρχιπέλαγος", καθώς και το πρόγραμμα "Εκπαίδευση και Πολιτισμός".
Έφυγε στις 6 Μαρτίου 1994, στο νοσοκομείο "Μεμόριαλ" της Νέας Υόρκης και κηδεύτηκε στις 10 Μαρτίου με τιμές Πρωθυπουργού. Η κηδεία της ήταν πάνδημη.
Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε η πλέον διάσημη και προβεβλημένη προσωπικότητα της Ελλάδας. Πορτραίτα της γυρίστηκαν από τηλεοπτικούς σταθμούς σε ολόκληρο τον κόσμο και περιελάμβαναν, συνεντεύξεις της για τον πολιτισμό, για εθνικά θέματα και κυρίως για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Τιμήθηκε με μετάλλια και διακρίσεις από πολλούς αρχηγούς κρατών, πανεπιστήμια (Βοστόνη, Οξφόρδη κ.α) διεθνείς οργανισμούς (Unesco κ.α) οργανώσεις, αλλά και από δήμους ολόκληρης της χώρας για την κοινά παραδεκτή προσφορά της στην τέχνη, στον πολιτισμό, στο κοινωνικό σύνολο. Γιατί η Μελίνα Μερκούρη ήταν η αγαπημένη του ελληνικού λαού. Και σήμερα, δεν είναι μια ανάμνηση, είναι καθημερινά μαζί μας.



Τα Μάρμαρα του Παρθενώνα
...Θα ήθελα να παρακαλέσω όλους τους Έλληνες να βοηθήσουν ώστε να ενταθούν και άλλο οι προσπάθειες επαναπατρισμού των "μαρμάρων". Να πιέσουμε περισσότερο τη βρετανική Κυβέρνηση να μας δώσουν τα "μάρμαρα". Βέβαια , δεν θέλουμε να αδειάσουν τα Μουσεία.
Δεν ζητάμε την επιστροφή ενός πίνακα ή ενός αγάλματος. Ζητάμε την αποκατάσταση ενός μοναδικού μνημείου.
Το όραμά μου είναι να γίνει εκείνο το παράξενο όνειρο πραγματικότητα. Να ξυπνήσω ένα πρωΐ και να δω τα μάρμαρα εκεί που ανήκουν. Και μέχρι τότε απαιτώ τον πρέποντα σεβασμό και την κατάργηση της ονομασίας "Ελγίνεια μάρμαρα".
Τα "μάρμαρα" ανήκουν στην Ελλάδα, στον Παρθενώνα, στην πατρίδα μας και δεν επιτρέπεται να έχουν το όνομα του ανθρώπου που τα έβγαλε από την πατρίδα μας, χωρίς καμία τύψη...



http://nonamegr.blogspot.com/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 18, 2010, 15:42:18 μμ


Η ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ


(http://img713.imageshack.us/img713/2379/23746483.jpg) (http://img713.imageshack.us/i/23746483.jpg/)

είχε πει κάποτε:

"Φοβάμαι,μήπως χαθεί η ιδεολογία στη γη και γίνουμε ανθρωπάκια.Θα θέλουμε απλώς να καλοπεράσουμε και αυτό που θα κάνουμε θα είναι μόνο καταναλωτική ζωή.Κι εμείς οι Έλληνες ακόμα, θα χάσουμε αυτό που λέγεται αξιοπρέπεια αυτό που λέγεται αγωνιστικότητα.Ναι,αυτό φοβάμαι περισσότερο από όλα"

Πόσο μπροστά ήταν....
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Οκτώβριος 18, 2010, 15:43:16 μμ
Και μέχρι τότε απαιτώ τον πρέποντα σεβασμό και την κατάργηση της ονομασίας "Ελγίνεια μάρμαρα".
Τα "μάρμαρα" ανήκουν στην Ελλάδα, στον Παρθενώνα, στην πατρίδα μας και δεν επιτρέπεται να έχουν το όνομα του ανθρώπου που τα έβγαλε από την πατρίδα μας, χωρίς καμία τύψη...

Εγω μενω σε αυτα!!! :good:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: taVrina στις Οκτώβριος 18, 2010, 18:05:23 μμ
Ο Οδυσσέας Ελύτης τιμάται με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1979, σαν σήμερα!


Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996), φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη , ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30.
Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης ,το 1978 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από την Σουηδική Ακαδημία έγινε στις 18 Οκτωβρίου "για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα τού σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία ,σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης.
Ο Ελύτης παρέστη στην καθιερωμένη τελετή απονομής του βραβείου στις 10 Δεκεμβρίου του 1979, παραλαμβάνοντας το βραβείο από τον βασιλιά Κάρολο Γουστάβο και γνωρίζοντας παγκόσμια δημοσιότητα. Τον επόμενο χρόνο κατέθεσε το χρυσό μετάλλιο και τα διπλώματα του βραβείου στο Μουσείο Μπενάκη. Την απονομή του Νόμπελ, ακολούθησαν τιμητικές διακρίσεις εντός και εκτός Ελλάδας, μεταξύ αυτών και η απονομή φόρου τιμής σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων, η αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, η ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών με τίτλο "Έδρα Ελύτη", στο πανεπιστήμιο Rutgers του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς και η απονομή του αργυρού μεταλλίου Benson από τη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία του Λονδίνου.
Πέθανε στις 18 Μαρτίου του 1996 από ανακοπή καρδιάς, στην Αθήνα.
(http://2.bp.blogspot.com/_uX8W00nSPTk/TLwy6lBd50I/AAAAAAAALxI/y3KZ2xq2mqU/s1600/elytisnobelphoto.jpg)
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 21, 2010, 23:55:25 μμ
Ντίζι Γκιλέσπι

(http://img534.imageshack.us/img534/7088/gillespiedizzy0537124rf.jpg) (http://img534.imageshack.us/i/gillespiedizzy0537124rf.jpg/)

Για όσους αγαπούν πραγματικά την τζάζ το όνομα του είναι στενά συνδεδεμένο με αυτό το είδος της μουσικής και με την τρομπέτα του συνέβαλε σημαντικά στην εξέλιξη της μοντέρνας τζαζ και του μπίμποπ. Η Google σήμερα, 21 Οκτωβρίου, ημέρα της γέννησής του το 1917, του αφιερώνει το σημερινό της Logo

(http://img375.imageshack.us/img375/5577/dizzi178938034.jpg) (http://img375.imageshack.us/i/dizzi178938034.jpg/)



O Ντίζι Γκιλέσπι (John Birks "Dizzy" Gillespie, 21 Οκτωβρίου 1917 - 6 Ιανουαρίου 1993) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς μουσικούς της τζαζ. Ως συνθέτης και βιρτουόζος της τρομπέτας, συνέβαλε αποφασιστικά, μαζί με τον Τσάρλι Πάρκερ, στην εξέλιξη της μοντέρνας τζαζ και του μπίμποπ (bebop).

Βιογραφία

Ο Τζον Μπιρκς Γκιλέσπι γεννήθηκε το 1917, στη Νότια Καρολίνα, νεότερος γιος μίας οικογένειας με εννέα παιδιά. Σε ηλικία δέκα ετών, βίωσε το θάνατο του πατέρα του, ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μουσικός και διέθετε δικό του μουσικό συγκρότημα, ενθαρρύνοντας την ενασχόληση του γιου του με τη μουσική. Αν και αρχικά ασχολήθηκε με την εκμάθηση του πιάνου, σε ηλικία δώδεκα ετών, στράφηκε στο όργανο της τρομπέτας, πάντα ως αυτοδίδακτος. Οι ικανότητες του, ήταν τέτοιες που του επέτρεψαν να λάβει μία μουσική υποτροφία για το Ινστιτούτο Laurinburg της Νότιας Καρολίνας, όπου συνέχισε να εξασκείται στο πιάνο και την τρομπέτα.

Το 1935 εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια, με την πρόθεση να εργαστεί αποκλειστικά ως μουσικός. Στα πρώτα του βήματα, έγινε μέλος της ορχήστρας του Frankie Fairfax ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ηχογράφηση, με το συγκρότημα του Τέντι Χιλλ, αντικαθιστώντας τον Ρόι Έλντριτζ. Την ίδια περίοδο, απέκτησε το ψευδώνυμο Ντίζι (Dizzy). Το 1939, έγινε μέλος του συγκροτήματος του τζαζ τραγουδιστή Καμπ Κάλογουεϊ, ωστόσο εγκατέλειψε το σχήμα το 1941. O ίδιος ο Κάλλογουει αποκαλούσε τους αυτοσχεδιασμούς του Γκιλέσπι "κινέζικη μουσική", χαρακτηριστικό της πρωτότυπης τεχνοτροπίας που είχε αναπτύξει. Στην πορεία, ο Γκιλέσπι συμμετείχε σε αρκετά μουσικά σύνολα και συνεργάστηκε με τους Ντιούκ Έλλινγκτον, Κόλμαν Χώκινς, Μπίλι Έκσταϊν, Τσικ Γουέμπ, Μπένι Κάρτερ και άλλους. Ανάμεσα στις σημαντικές συνεργασίες του ήταν και αυτή με τον πιανίστα Ερλ Χάινς, καθώς στη διάρκειά της συνεργάστηκε με τον Τσάρλι Πάρκερ, ο οποίος επίσης συμμετείχε ως μουσικός στην ορχήστρα του, ενώ παράλληλα του δόθηκε η δυνατότητα να αναδείξει σε ένα βαθμό τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ερμηνείας του. Ως μέλος του συγκροτήματος του Χάινς, παρουσίασε την πρώτη του μουσική σύνθεση Night in Tunisia.

Μέχρι το 1944, ο Γκιλέσπι είχε αποκτήσει σημαντική φήμη ώστε να ηγείται ο ίδιος ορχήστρες. Η συνεχιζόμενη συνεργασία του με τον Τσάρλι Πάρκερ συνέβαλε στην εξέλιξη του είδους του μπίμποπ, παράλληλα με τη μουσική του σουίνγκ που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής εκείνη την περίοδο. Σε αντίθεση με τον Πάρκερ, που συμμετείχε σε μικρά μουσικά σύνολα, ο Γκιλέσπι στόχευε στην δημιουργία μίας μεγάλης ορχήστρας (big band), την οποία οργάνωσε τελικά στις αρχές του 1945. Μετά από την εμπορική αποτυχία της, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, σχημάτισε ένα κουιντέτο, στο οποίο συμμετείχε επίσης ο Πάρκερ. Αργότερα, το σύνολο απέκτησε και ένα έκτο μέλος, ενώ τελικά ο Γκιλέσπι επέκτεινε το σχήμα, επιχειρώντας για δεύτερη φορά την δημιουργία μιας μεγάλης ορχήστρας, την οποία κατάφερε να διατηρήσει για τέσσερα χρόνια. Στο διάστημα αυτό, συμμετοχή στην ορχήστρα είχαν ορισμένοι σημαντικοί τζαζ μουσικοί, όπως ο Τζον Κολτρέιν. Ο Γκιλέσπι, πειραματίστηκε μουσικά προσπαθώντας να ενσωματώσει αφρικανικά και κουβανέζικα μουσικά στοιχεία στη τζαζ. Διέλυσε την ορχήστρα του, το 1950, εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Το 1956, και ενώ μέχρι τότε καθοδηγούσε μικρά σύνολα μουσικών, δημιούργησε για δεύτερη φορά μία μεγάλη ορχήστρα, με την οποία περιόδευσε στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Λατινική Αμερική. Μετά τη διάλυση της ορχήστρας, το 1958, ο Γκιλέσπι συνέχισε να παίζει με μικρότερα μουσικά σχήματα, παραμένοντας ενεργός μέχρι το 1992. Στη δεκαετία του 1980, ηγήθηκε της ορχήστρας United Nations Orchestra.

Πέθανε το 1993, σε ηλικία 75 ετών, από καρκίνο.

Eδώ με έναν άλλο ΤΕΡΑΣΤΙΟ της Jazz


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 27, 2010, 19:05:55 μμ
Ἑλένη Ἰωάννου Ἰωαννίδου


Επί τη ευκαιρία της 28ης Οτωβρίου πέρα από αυτούς που χάθηκαν σε έναν ακόμα πόλεμο να δούμε και το θάρρος και την γενναιότητα μιάς απλής Ελληνίδας.
Στη σημερινή εποχή της αμφισβήτησης των πάντων η ιστορία λειτουργεί ως δεξαμενή από την οποία λαμβάνουμε γνώση και θάρρος για να ενισχύσουμε τη θελησή μας για εθνική επιβίωση.Με την ευκαιρία συμπλήρωσης 70 ετών από την εποποιία του έπους του 1940 στα βουνά της Ηπείρου,σημοσιεύουμε μια συγκινητική ιστορία η οποία αφορά το σθένος και τον ηρωισμό μιάς ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΜΑΝΑΣ που έχασε το παιδί της στις πολεμικές επιχειρήσεις.Πρόκειται για την Ελένη Ιωαννίδου, μητέρα εννέα αγοριών εκ των οποίων οι πέντε ήταν στρατιώτες (!) που υπηρετούσαν στον Ελληνικό Στρατό στο μέτωπο.Όταν πληροφορήθηκε ότι ο γιός της Ευάγγελος Ι.Ιωαννίδης έπεσε μαχόμενος στην περιοχή της Κλεισούρας,παρά τον αβάσταχτο πόνο της προσωπικής απώλειας,βρήκε το θάρρος και έγραψε μια επιστολή προς τον τότε πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή (διαδέχτηκε τον Ιωάννη Μεταξά).Το περιεχόμενο της οποίας διαλαλεί μέσα στο χρόνο την αγάπη προς την πατρίδα και την πίστη στο καθήκον.


Η επιστολη αναφέρει ως εξής:

Πρὸς τὸν Πρόεδρον τῆς Κυβερνήσεως
Κύριον Ἀλέξανδρον Κορυζήν


Ὁ υἱός μου, Εὐάγγελος Ἰ. Ἰωαννίδης, ἀπωλέσθη εἰς τὰς ἐπιχειρήσεις τῆς Κλεισούρας.
Παρήγγειλα εἰς τοὺς τέσσαρας ἤδη ὑπηρετοῦντας υἱούς μου: Χρῆστον, Κώσταν, Γεώργιον καὶ Νίκον Ἰ. Ἰωαννίδην, νὰ ἐκδικηθῶσιν τὸν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ των.


Κρατῶ εἰς ἐφεδρείαν ἄλλους τέσσαρας: Πάνον, Ἀθανάσιον, Γρηγόριον καὶ Μενέλαον Ἰ. Ἰωαννίδη, κλάσεων 1917 καὶ νεωτέρων.


Παρακαλῶ κληθῶσιν ὀνομαστικῶς καὶ οὗτοι, εἰς πάσαν περίπτωσιν ἀνάγκης τῆς Πατρίδος ἢ τυχὸν ἀπωλείας ἑτέρου τέκνου μου πρὸς ἐκδίκησιν ἐχθροῦ.
Γνωρίσατε Βασιλέα μας ὅτι ὕστατον ἐπιφώνημα θέλει εἶναι:
ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΣ


Ἑλένη Ἰωάννου Ἰωαννίδου
Κυπαρισσία, 2 Φεβρουαρίου 1941


Ο δήμος Κυπαρισσίας,σε συνεργασία με την τοπική ένωση δήμων και κοινοτήτων Αττικής,τίμησε τηνηρωική μητέρα,προχωρώντας στην τοποθέτηση αγάλματος σε κεντρικό σημείο της πόλης.


(http://img213.imageshack.us/img213/8418/ioannidouhelenikypariss.jpg) (http://img213.imageshack.us/i/ioannidouhelenikypariss.jpg/)




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Νοέμβριος 17, 2010, 21:00:26 μμ
Πολυτεχνείο: Τιμή και μνήμη στην εξέγερση των νέων

Ένα μικρό αφιέρωμα για την Επέτειο του Πολυτεχνείου...











Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Νοέμβριος 18, 2010, 17:51:57 μμ
Μίκυ Μάους

(http://img517.imageshack.us/img517/808/mickeymouse1097.jpg) (http://img517.imageshack.us/i/mickeymouse1097.jpg/)


Ανθρωπόμορφο ποντίκι, σύμβολο της Disney και μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες παγκοσμίως. Δημιουργός του, ο Ουόλτ Ντίσνεϊ, που εμψύχωνε με τη φωνή του τον Μίκυ στα πρώτα του βήματα.

Η επίσημη ημερομηνία «γέννησης» του Μίκυ Μάους είναι η 18η Νοεμβρίου 1928, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινιούλα «Steamboat Willie», που ήταν η πρώτη ομιλούσα ταινία στο χώρο των κινουμένων σχεδίων. Στην πραγματικότητα, ο Μίκυ είχε κάνει την εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη λίγους μήνες πριν και συγκεκριμένα στην ταινία «Plane Crazy» (15 Μαΐου 1928).

Ο Ντίσνεϊ εμπνεύστηκε τον Μίκυ στις αρχές του 1928, ταξιδεύοντας σιδηροδρομικώς για δουλειές σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο της ζωής του. Μόλις είχε χάσει τα εμπορικά δικαιώματα του πρώτου του ήρωα, του λαγού Όσβαλντ και οι περισσότερο συνεργάτες του είχαν αποσκιρτήσει στον μεγάλο του αντίπαλο Μπομπ Μιντζ των Universal Studios. Ο Ντίσνεϊ δεν θα έκανε ποτέ το ίδιο λάθος και θα προάσπιζε στο εξής με τον εντελέστερο τρόπο τα εμπορικά δικαιώματα κάθε ήρωα που παρουσίαζε.

Μόλις επέστρεψε στο Λος Άντζελες έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά, μαζί με τον σπουδαίο κομίστα Ουμπ Αϊγουερκς και σε λιγότερο από τρεις μήνες ο Μίκυ έλαβε «σάρκα και οστά». Αποφάσισε να του δώσει το όνομα Μόρτιμερ, αλλά η κυρία Ντίσνεϊ θεώρησε το όνομα πομπώδες και αντιπρότεινε το Μίκυ, που επικράτησε τελικά. Η επιτυχία του μικροσκοπικού ποντικού ήταν άμεση. «Όταν ο κόσμος γελάει με τον Μίκυ, το κάνει επειδή είναι τόσο ανθρώπινος. Αυτό είναι το μυστικό της δημοτικότητάς του» συνήθιζε να λέει ο Ντίσνεϊ.

Στο σύμπαν των χάρτινων ηρώων, οι στενότεροι συγγενείς του Μίκυ είναι τα ανίψια του Μόρτι και Φέρντι και η αδελφή του Αμέλια. Η Μίνι είναι η αιώνια φιλενάδα του, διατηρεί στενή φιλία με τη μεγάλη οικογένεια των Ντακ, ενώ ο μεγάλος του αντίπαλος είναι ο Μαύρος Πιτ. Το σκυλί του Μίκυ ακούει στο όνομα Πλούτο. Τη φωνή τους στον Μίκυ δάνεισαν ο Ουόλτ Ντίσνεϊ (1929-1946), ο Τζέιμς ΜακΝτόναλντ (1946-1983) και ο Γουέιν Όλγουιν (1983-).

Στις πρώτες ταινίες του, ο Μίκι ήταν σκανδαλιάρης, ερωτύλος και ενίοτε κακός. Αργότερα έγινε ξερόλας, εξυπνάκιας, με λίγα λόγια ο «κύριος Τέλειος», το καλό παιδί. Ήταν το τίμημα της επιτυχίας για τον Ντίσνεϊ. Η προσωπικότητα του Μίκυ στις πρώτες ταινίες ήταν πιο σύνθετη και γι' αυτό πιο ενδιαφέρουσα σε σχέση με τον μονοδιάστατο χαρακτήρα της συνέχειας.

Η μεγάλη επιτυχία του Μίκυ προσήλκυσε το ενδιαφέρον των εκδοτών και στις 13 Ιανουαρίου 1930 έκανε την πρώτη του έντυπη εμφάνιση. Τέσσερα χρόνια αργότερα είχε το δικό του λήμμα στη διεθνούς κύρους εγκυκλοπαίδεια «Μπριτάνικα». Στην Ελλάδα κατέφθασε με μεγάλη καθυστέρηση από τις εκδόσεις Τερζόπουλου, μόλις το 1966. Την Παρασκευή 1η Ιουλίου ένα περιοδικό μικρού σχήματος, με τον Μίκυ στο εξώφυλλο έτοιμο να επισκεφθεί την Ελλάδα, προκάλεσε συναγερμό στις τάξεις των λιλιπούτειων αναγνωστών.

Ο Μίκυ έγινε ο πρώτος ήρωας κινουμένων σχεδίων που απέκτησε το δικό του αστέρι στο περίφημο «Πεζοδρόμιο της Φήμης» (Walk of Fame) στο Χόλυγουντ. Η τελετή έγινε στις 18 Νοεμβρίου 1978, ανήμερα των πεντηκοστών του γενεθλίων. Το αστέρι του Μίκυ βρίσκεται στη διεύθυνση: 6925 Hollywood Blvd. Για δεκαετίες ο Μίκυ Μάους μονομάχησε σκληρά με τον Μπαγκς Μπάνι της Warner για τον τίτλο του πιο δημοφιλούς ήρωα των κινουμένων σχεδίων. Το 1988 οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι τα βρήκαν και πρωταγωνίστησαν στην ταινία του Ρόμπερτ Ζεμέκις «Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ».

Η φήμη του Μίκυ γρήγορα μετατράπηκε σε πηγή εσόδων για την «Ντίσνεϊ», που είναι μία από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες του κόσμου. Ο μικροσκοπικός ποντικός πρωταγωνιστεί στον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τον τύπο. Εικονίζεται σε ρολόγια, μολύβια, σεντόνια, πετσέτες και σε πολλά ακόμα προϊόντα. Κάθε χρόνο συνεισφέρει στα ταμεία της «Ντίσνεϊ» πάνω από 5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Μίκυ Μάους είναι για κάποιους το σύμβολο της αμερικανικής αισιοδοξίας, επινοητικότητας και ενεργητικότητας, ενώ για κάποιους άλλους, ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Η αμερικάνικη αντεργκράουντ κουλτούρα τον χρησιμοποίησε ως αντιήρωα στην ταινία «Ο Μίκυ Μάους στο Βιετνάμ» (1968).


H πρώτη ταινία:

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Νοέμβριος 24, 2010, 19:24:56 μμ
Freddie Mercury

'I won't be a rockstar, I'll be a legend'



(http://img600.imageshack.us/img600/8766/freddiemercury241105fre.jpg) (http://img600.imageshack.us/i/freddiemercury241105fre.jpg/)



You left so early...


Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1946 στην Zanzibar της Τανζανίας, στην ανατολική Αφρική. Το πραγματικό του όνομα ήταν Farookh Bulsara. Σαν παιδί ήταν πολύ δραστήριος. Μάθαινε πιάνο, συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, στην εκκλησιαστική χορωδία, καθώς και σε διάφορα αθλήματα, μάλιστα διακρίθηκε στο ping-pong στο σχολείο του. Στον τόπο καταγωγής του, ο Farookh, έφτιαξε το πρώτο του συγκρότημα, τους Hectics (1958 - 1962). Οι συμμαθητές του άρχισαν από τότε να τον φωνάζουν Freddie, όνομα που υιοθέτησαν και οι γονείς του.


Το 1964, η οικογένειά του μετακόμισε στο Λονδίνο λόγω των πολιτικών διαταραχών στο νησί. Λέγεται πως αυτό είχε να κάνει και με τα θρησκευτικά τους πιστεύω. Ήταν Ζωροαστριστές.
Το 1966, γράφτηκε στο Ealing College of Art για να σπουδάσει γραφικές τέχνες.
Εκεί γνώρισε τον Tim Staffell (συμμαθητής του στην Σχολή), ο οποίος και του σύστησε τους Smile. Οι Smile ήταν ένα από τα μουσικά συγκροτήματα του κολεγίου Imperial, και το αποτελούσαν εκτός από τον Tim Staffell στο μπάσο, ο Brian May στην κιθάρα και ο Roger Taylor στα ντραμς.


Ο Freddie προσπαθούσε να πείσει τους Smile πως τους έλειπε η βασική φωνή και πως στην σκηνή έπρεπε να κάνουν κάτι για να ξεχωρίζουν. Τους έδινε συνεχώς συμβουλές και ιδέες, αλλά δεν κατάφερε να τους πείσει να γίνει μέλος του συγκροτήματος.
Μόλις πήρε το δίπλωμα του στις γραφικές τέχνες και το σχέδιο έγινε μέλος ενός συγκροτήματος που λεγόταν Ibex (αγριοκάτσικο), (Αύγουστος 1969 – Οκτώβριος 1969) . Ο Freddie θεώρησε πως το όνομα έπρεπε να αλλάξει και έτσι οι Ibex έγιναν Wreckage (Οκτώβριος 1969 - Νοέμβριος 1969).
Οι Smile επιχείρησαν να κυκλοφορήσουν ένα single στην Αμερική (Earth) αλλά μετά την παταγώδη αποτυχία του, ο Tim απογοητεύτηκε και άφησε τους Smile. Σε μια
συνέντευξη του, ο ίδιος δηλώνει πως δεν μετανιώνει για αυτό, διότι αν παρέμενε στο συγκρότημα, δεν θα δημιουργούνταν ποτέ οι Queen.
Ο Freddie συμμετείχε και σε ακόμα ένα συγκρότημα, τους Sour Milk Sea (Φεβρουάριος 1970 – Άνοιξη 1970).


Τελικά, o Freddie ενώθηκε με τους Brian May και Roger Taylor και άλλαξε το όνομα του συγκροτήματος σε Queen. Μετά από τρεις προσωρινούς μπασίστες, κατέληξαν στον John Deacon. Τότε άλλαξε και το όνομα του σε Mercury. Αυτό ήταν μέρος της προσπάθειάς του να ξεφύγει από το παρελθόν του και να μετατραπεί στον σταρ που όλοι γνωρίζουμε.
Ο Freddie λόγω του επιδεικτικού στιλ του και της αδιαμφισβήτητα υπέροχης φωνής του, κατάφερε να είναι ο frontman του συγκροτήματος. Δεν έγραφε τραγούδια πάνω σε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Το ρεπερτόριο του περιλάμβανε rock, operatic rock, progressive rock, heavy metal, όπερα, βαλς, vaudeville, κ.λ.π. Έπαιζε πιάνο, κιθάρα, πλήκτρα και συνθεσάιζερ.


Εκτός από βασικός τραγουδιστής των Queen, ο Freddie κυκλοφόρησε το 1985 το πρώτο του σόλο άλμπουμ, Mr Bad Guy το οποίο έφτασε το νούμερο 6 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 1988, έκανε ένα ντουέτο με την σοπράνο Montserrat Caballe.
Ο Freddie κρατούσε την προσωπική του ζωή μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και ποτέ δεν δήλωσε επίσημα πως ήταν bisexual. Είχε σχέση με την Mary Austin με την οποία και συζούσε για 6 χρόνια. Η σχέση τους πήρε άλλον χαρακτήρα και η αγάπη που τους έδενε συμβιβάστηκε στην καινούρια πραγματικότητα.



Αργότερα στην ζωή του, διαγνώστηκε ότι έπασχε από τον ιό του AIDS, αλλά δεν το είπε σε κανέναν άλλο, εκτός βέβαια από την οικογένεια του, τους πολύ στενούς φίλους του και τα μέλη του συγκροτήματος. Η βρογχική πνευμονία, από την οποία έπασχε, σε συνδυασμό με το AIDS έκαναν τον Freddie να χάσει τη μάχη με το θάνατο, αρκετά νέος. Στις 24 Νοεμβρίου του 1991, στις επτά το απόγευμα περίπου, στο σπίτι του, Logan Place, στο Λονδίνο, άφησε την τελευταία του πνοή ο πολυτάλαντος συνθέτης, μουσικός και τραγουδιστής.


Mία μέρα πριν το θάνατο του ο Freddie είχε ανακοινώσει και δημόσια ότι έπασχε από τον ιό του AIDS. Ζήτησε από τους γιατρούς και τον υπόλοιπο κόσμο να ενωθούν μαζί του στον αγώνα ενάντια στην τρομερή ασθένεια.
Ο Freddie Mercury αποτεφρώθηκε και υπάρχουν δύο υποθέσεις, μη εξακριβωμένες, για την κατάληξη της τέφρας του. Άλλοι υποστηρίζουν πως σκορπίστηκε στον αέρα, αλλά λέγεται και πως είναι στα χέρια των γονιών του.
Κάποια από το πιο γνωστά τραγούδια του Freddie Mercury: Seven Seas Of Rhye, Killer Queen, Death On Two Legs, Love Of My Life, Bohemian Rhapsody, Somebody To Love, We Are The Champions, Get Down Make Love, Jealousy, Play The Game, Crazy Little Thing Called Love, Life Is Real (Song For Lennon), It's a Hard Life, Is This The World We Created? (with Brian), Friends Will Be Friends (with John), Princes Of The Universe, Made In Heaven.









Ποιό να πρωτοβάλω?
Θα φωνάζει ο dk αν το φορτώσω  :sad:


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Δεκέμβριος 20, 2010, 17:06:35 μμ
Η Ελλάδα αποχαιρετούσε πάντα όσους σπουδαίους συνέβαλαν κατά καιρούς με το έργο και την προσωπικότητά τους στη διατήρηση της αξιοπρέπειάς της, χρησιμοποιώντας το βαφτιστικό τους όνομα, σε μια υπόμνηση μιας αρχαιοελληνικής εκδοχής οικειότητας.
Ετσι κατευοδώσαμε τη «Μελίνα», τον «Μάνο».
Να αποχαιρετήσουμε την ντε Ρομιγί ως Ζακλίν!




(http://img837.imageshack.us/img837/9374/112thumbmedium2.jpg) (http://img837.imageshack.us/i/112thumbmedium2.jpg/)



Η Εβραιοπούλα που ερωτεύτηκε τον Θουκυδίδη

Η Ζακλίν ντε Ρομιγί γεννήθηκε στη Σαρτρ, στις 26 Μαρτίου του 1913.

Ηταν κόρη του Εβραίου καθηγητή της Φιλοσοφίας Μαξίμ Νταβίντ (σκοτώθηκε στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου) και της συγγραφέως Ζαν Μαλβουαζάν. Πήρε το επίθετο «ντε Ρομιγί» το 1940, όταν παντρεύτηκε τον Μισέλ Γουόρμς ντε Ρομιγί από τον οποίο χώρισε το 1973, χωρίς να έχουν αποκτήσει παιδιά.

Αν αναζητούσε κανείς στη ζωή της ένα μοιραίο σημείο εκκίνησης για ό,τι θα γινόταν πάθος και αφοσίωση, θα μπορούσε να σταθεί στην ημέρα που η Ζαν Μαλβουαζάν χάρισε στην έφηβη κόρη της ένα αντίτυπο της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη. Η νεαρή Ζακλίν αφοσιώνεται στην ανάγνωσή του. Σπουδάζει στο παρισινό lycee Moliere από όπου αποφοιτά το 1930, έχοντας αποσπάσει στις γενικές εξετάσεις για αριστούχους της Γαλλίας, αριστείο στα λατινικά και δεύτερο βραβείο στα αρχαία ελληνικά. Γίνεται δεκτή στην Έcole Normale και, μαθητεύοντας δίπλα στον ελληνιστή Πολ Μαζόν, αποφοιτά το 1936 με δίπλωμα Φιλολογίας. Η γερμανική κατοχή και η ναζιστική κυβέρνηση του Βισί αναστέλλουν τις σπουδές της καθώς, ως εβραϊκής καταγωγής, ζει κρυμμένη. Το 1947 πάντως ολοκληρώνει το διδακτορικό της με θέμα «Ο Θουκυδίδης και ο αθηναϊκός ιμπεριαλισμός».

Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λιλ κι από το 1957 έως το 1973 στη Σορβόνη και μετά στο Κολέγιο της Γαλλίας. Υπήρξε διδάκτωρ επί τιμή στα Πανεπιστήμια των Οξφόρδης, Αθήνας, Δουβλίνου, Χαϊδελβέργης, Μόντρεαλ, καθώς και στο Γέιλ. Είχε παρασημοφορηθεί πολλές φορές από το γαλλικό κράτος (έλαβε το 2007 το «μεγαλόσταυρο» της Λεγεώνας της Τιμής) και από την Ελλάδα το «Παράσημο του Φοίνικος» (1977). Το 1984 είχε πάρει το Μεγάλο Βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας. Και το 1995 το Βραβείο Ωνάση. Τότε, μιλώντας στην Πνύκα είχε πει: «Ολος ο κόσμος πρέπει να μάθει ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα μάς βοηθάει κατ' αρχήν να καταλάβουμε τη δική μας γλώσσα».

Η αγάπη της για την Ελλάδα υπήρξε πάντα ουσιαστική. Στη μεγάλη πυρκαγιά το 2007, που έφτασε μέχρι την αρχαία Ολυμπία, ήταν εκείνη που είχε προτρέψει τους Γάλλους συμπολίτες της να βοηθήσουν εμπράκτως για την αποκατάσταση των περιοχών που είχαν πληγεί.

Σε μία από τις πρόσφατες συνεντεύξεις της στη «Φιγκαρό», όταν ερωτήθηκε αν έζησε τη ζωή που ήθελε, είπε: «Είναι υπέροχο το να τελειώνω τη ζωή μου μόνη, σχεδόν τυφλή, χωρίς παιδιά και οικογένεια; Κι όμως, η ζωή μου ως καθηγήτρια υπήρξε από την αρχή μέχρι το τέλος αυτό που επιθυμούσα».
Εργα της στα ελληνικά

Στα ελληνικά κυκλοφορούν τουλάχιστον 35 μελέτες της Ζακλίν ντε Ρομιγί.
Ενδεικτικά ας αναφέρουμε τα πιο πρόσφατα «Μαθήματα Ελληνικών» και «Το ανθρώπινο μεγαλείο στον αιώνα του Περικλή» (εκδόσεις «Ωκεανίδα», 2010). Και ακόμα: «Πόσο επίκαιρη είναι η αθηναϊκή δημοκρατία σήμερα;» («Ερμής», 2009), «Η Αφήγηση της Ορέστειας του Αισχύλου» (2007, «Ωκεανίδα»), «Λεξικό της ελληνικής λογοτεχνίας Αρχαίας και Νέας» («Ζαχαρόπουλος»-«Δαίδαλος», 2004), «Η αρχαία Ελλάδα σε αναζήτηση της ελευθερίας» («Αστυ», 2001), «Η αρχαία Ελλάδα εναντίον της βίας» («Αστυ», 2001), «Ο Θουκυδίδης και ο αθηναϊκός ιμπεριαλισμός» («Παπαδήμας», 2000), «Προβλήματα της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας» («Καρδαμίτσα», 1998), «Οι μεγάλοι σοφιστές στην Αθήνα του Περικλή» («Καρδαμίτσα», 1994), «Αλκιβιάδης» («Αστυ», 1990), «Ιστορία και λόγος στον Θουκυδίδη» (ΜΙΕΤ, 1988) κ.ά.


Αξίζει πάντως ένα ύστατο ελληνοπρεπές χαίρε στην «Κυρία Ελλάδα»,

(http://img834.imageshack.us/img834/9480/84762390.jpg) (http://img834.imageshack.us/i/84762390.jpg/)



όπως χαρακτήρισε χθες το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» τη φωτισμένη ελληνίστρια και παθιασμένη φιλέλληνα, τη Γαλλίδα ακαδημαϊκό, συγγραφέα, μεταφράστρια των Ελλήνων κλασικών στα γαλλικά και καθηγήτρια, που πέθανε στα 97 χρόνια της, αφήνοντας τη χώρα μας σε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της νεότερης ιστορίας της, φτωχότερη κατά μια σημαντικότατη πνευματική συμμαχία.

«Σε στιγμές δύσκολες για την Ελλάδα, όπου η φήμη της τίθεται συχνά υπό αμφισβήτηση, η φωνή και το έργο της Ζακλίν ντε Ρομιγί υπήρξαν καθοριστικά για την υπενθύμιση και ανύψωση του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής γραμματείας. Σπάνια η χώρα μας αξιώθηκε τέτοιους συμμάχους. Η Ελλάδα σήμερα πενθεί», ανέφερε και το συλλυπητήριο μήνυμα του υπουργού Πολιτισμού.

Περνώντας τα τελευταία χρόνια το μεγαλύτερο διάστημα στο εξοχικό σπίτι της στην Εξ-αν-Προβάνς, το οποίο είχε διαμορφώσει σαν μικρογραφία του ελληνικού τοπίου, μέσα στις ελιές και τα πεύκα, η Ζακλίν ντε Ρομιγί πέθανε σε νοσοκομείο στο παρισινό προάστιο της Βουλόνης. Ηταν πια σχεδόν τελείως τυφλή, αλλά με το πνεύμα της απολύτως αδιάβλητο από το γήρας. «Είμαι πια πολύ γριά. Αλλά στο τέλος της ζωής μου ό,τι υπήρξε πάντα βασικό αντικείμενο της εργασίας μου, μου φαίνεται πιο πολύτιμο από ποτέ», έλεγε και υπαγόρευε τα τελευταία της βιβλία στους συνεργάτες της ή στο μαγνητόφωνο.

Λόγος εναντίον κτηνωδίας

Το 2007 μιλώντας στο περιοδικό «Le Point» προέβλεπε: «Δεν είμαι πολύ αισιόδοξη για τις αγαπημένες μου αρχαίες γλώσσες, ούτε άλλωστε για τα γαλλικά ούτε για τις ανθρωπιστικές σπουδές εν γένει και, ακόμη λιγότερο, για το μέλλον του πολιτισμού μας. Αν δεν υπάρξει κάποιο σκίρτημα, οδεύουμε προς μια καταστροφή και μπαίνουμε σε μια εποχή βαρβαρότητας». Και προειδοποιούσε: «Το να μάθεις να σκέφτεσαι, να είσαι ακριβής, να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ακούς τον άλλον, σημαίνει να είσαι ικανός να διαλέγεσαι και είναι το μόνο μέσο για να αναχαιτισθεί η τρομακτική βία που αυξάνεται γύρω μας. Ο λόγος είναι ένα φρούριο κατά της κτηνωδίας. Οταν δεν ξέρουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής, όταν δεν είναι αρκετά επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής και μπερδεμένη, δεν απομένουν παρά οι γροθιές, τα χτυπήματα, η άξεστη, βλακώδης, τυφλή βία...».

Δεν ήταν, βέβαια, μόνο «δική μας» η Ζακλίν ντε Ρομιγί κι ας πολιτογραφήθηκε Ελληνίδα το 1995 και χρίστηκε «πρέσβειρα του Ελληνισμού» το 2001. Η διανοήτρια, που κατά το «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» «ξανάβαλε το "ελληνικό θαύμα" στο επίκεντρο της δυτικής σκέψης», εκείνη που επέμενε ότι «για μια χώρα, η χρήση της γλώσσας της σημαίνει και την ανεξαρτησία της», άφησε παγκόσμιο κληροδότημα την πολυάριθμη σημαντικότατη εργογραφία της. Εδωσε έμφαση στη μελέτη του Θουκυδίδη, του θεάτρου του Αισχύλου και του Ευριπίδη, του Ομηρικού Επους και της ελληνικής γλώσσας.

Υποκλίνεται και η Γαλλία

Και η ίδια, ενσαρκώνοντας μία από τις όλο και σπανιότερες περιπτώσεις ουμανιστικής αντίληψης για τον πολιτισμό, υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα δρώντα πνεύματα της σύγχρονης σκέψης. Ετσι την αποχαιρέτησε και ο Γάλλος υπουργός Πολιτισμού Φρεντερίκ Μιτεράν, επισημαίνοντας ότι «χάθηκε ένα από τα πολύ μεγάλα πνεύματα της εποχής μας». Οσο για τον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, επισήμανε ότι η ζωή και το έργο της «μεγάλης ουμανίστριας είναι εμβαπτισμένα στο φως που πηγάζει από έναν πολύ υψηλό πολιτισμό -τον ελληνικό».

Ισως όμως ακόμα σημαντικότερο ήταν το σχόλιο της Ελέν Καρέρ ντ' Ανκός, ισόβιας γραμματέως της Γαλλικής Ακαδημίας. Εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο καλύτερος φόρος τιμής για τη Ζακλίν ντε Ρομιγί «θα ήταν να δοθεί εφεξής μεγαλύτερη σημασία στην ελληνική γλώσσα, την οποία υποστήριξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη Γαλλία». Αλλωστε σ' αυτό αφιέρωσε τη ζωή και την ακαδημαϊκή της καριέρα: στην καλλιέργεια των κλασικών ελληνικών γραμμάτων, υπέρ της κατάρτισης και της διαμόρφωσης ενός ουμανιστικού πνεύματος, και ως αντίδοτο στη βία και τη βαρβαρότητα. «Της προκαλούσε τεράστιο πόνο το γεγονός ότι έβλεπε να φθίνει η μελέτη της ελληνικής γλώσσας», τόνισε η ντ' Ανκός.

Η τολμηρή και δρώσα συνείδηση της Ζακλίν ντε Ρομιγί και το ρηξικέλευθο πνεύμα της, της επέτρεψαν να καταλύσει πρώτη, πολλές φορές, ανδροκρατούμενους θεσμούς. Ηταν η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στην περίφημη Έcole Normale. Η πρώτη που δίδαξε στο Κολέγιο της Γαλλίας, εγκαινιάζοντας την έδρα «Η Ελλάδα και η διαμόρφωση της ηθικής και πολιτικής σκέψης». Και μόλις η δεύτερη γυναίκα που εξελέγη το 1988, μετά τη Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, στη Γαλλική Ακαδημία.

http://nonamegr.blogspot.com/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Δεκέμβριος 21, 2010, 03:01:59 πμ
Ηταν αυστηρή, όχι κακιά

Πέθανε στα 91 της χρόνια η ηθοποιός Τασσώ Καββαδία

Η πιο διάσημη μέγαιρα του ελληνικού κινηματογράφου, η Τασσώ Καββαδία με τα σφιγμένα λεπτά χείλη και τις χαρακτηριστικές γωνίες που σμίλεψαν από γεννησιμιού την αυστηρότητα στο πρόσωπό της, έφυγε από τη ζωή στα 91 της χρόνια. Η κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη στις 11 π.μ., στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας.

(http://img696.imageshack.us/img696/9110/61304716.jpg)

Η εικόνα που θα μας μείνει από αυτήν είναι της δολοπλόκας πεθεράς, της άσπλαχνης αδερφής ή της ανελέητης δεσμοφύλακα αναμορφωτηρίου που έκανε κόλαση τη ζωή της Ζωής Λάσκαρη στη «Στεφανία». Οσοι τη γνώριζαν, όμως, μόνο για έναν καλό και ευγενικό άνθρωπο έχουν να λένε.

Ελεγε η ίδια για την περίφημη κινηματογραφική κακία της: «Ημουν αυστηρή. Οχι κακιά, αλλά σωστή για τα δεδομένα της εποχής. Δεν είχα άδικο να αντιπαθώ την Τζένη Καρέζη, που τα 'φτιαξε με τον Κούρκουλο, που ήταν αρραβωνιασμένος με την κόρη μου, ή με τον Μάνο Κατράκη, που η κομμώτρια Λάσκαρη τον απατούσε και του έτρωγε τα λεφτά».

Είχε βιώσει και η ίδια την οικογενειακή αυστηρότητα. Η απόφασή της να γίνει ηθοποιός αποδοκιμάστηκε από τους γονείς της, που την ανάγκασαν να παντρευτεί με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα. Χώρισαν επτά χρόνια αργότερα. Ελεύθερη, βρήκε την ευκαιρία να ολοκληρώσει τις σπουδές της στο πιάνο και πήγε στο Παρίσι για μαθήματα ζωγραφικής, σχεδίου μόδας, διακοσμητικής και εικονογράφησης. Οταν επέστρεψε στην Αθήνα, ύστερα από προτροπή του Γιάννη Τσαρούχη -από τον οποίο είχε διδαχθεί σκηνογραφία και ενδυματολογία- γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όπου έκανε και τα πρώτα της βήματα ως ηθοποιός. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους των Μ. Φωτόπουλου, Μ. Αρώνη, Δ. Μυράτ, Λ. Τριβιζά, Τ. Καρέζη - Κ. Καζάκου, Ν. Κούρκουλου κ.ά. Επαιξε τα πάντα, εκτός από αρχαία τραγωδία. «Τη σέβομαι πάρα πολύ, είναι κάτι μουσειακό για μένα», έλεγε. «Ποτέ δεν μου έγινε πρόταση. Αλλά δεν μου αρέσει το μουσειακό θέατρο, προτιμώ το καθημερινό».

Εμφανίστηκε στο σινεμά το 1954 στο «Κυριακάτικο ξύπνημα» του Κακογιάννη. Μερικές μόνο από τις ταινίες που έπαιξε ήταν οι: «Στέλλα», «Η δε γυνή να φοβήται τον άντρα», «Μια τρελή τρελή σαραντάρα», «Η αμαρτία της ομορφιάς». Πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση στη σειρά «Ο σπαγγοραμένος» (1971).

http://www.enet.gr/

 
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Δεκέμβριος 24, 2010, 01:36:12 πμ
(http://www.skai.gr/files/temp/51F7913DC6A56723042BCA1728C03AE6.jpg)

Eνας από τους πιο σημαντικούς Ελληνες σκηνοθέτες της Διασποράς, ο Νίκος Παπατάκης, «έφυγε» από τη ζωή πλήρης ημερών, στα 92 του χρόνια, το βράδυ της 17ης Δεκεμβρίου ενώ βρισκόταν στο σπίτι του στο Παρίσι. Γαλουχημένος στη Γαλλία, όπου και πρωτοστάτησε στους κύκλους των Αριστερών διανοούμενων της εποχής, ήταν όλη του τη ζωή ένας μετανάστης χωρίς πραγματικές ρίζες, ένας άνθρωπος ελεύθερος, που συγκινούνταν από το νέο, το πρωτοποριακό. Γι’ αυτό και ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία, όχι επισταμένα αλλά όποτε τροφοδοτούσαν το πάθος του για καλλιτεχνική έκφραση οι συγκυρίες.

Ετσι προέκυψε η «Αβυσσος» το 1963, η πρώτη του ταινία, εμπνευσμένη από τις «Δούλες» του Ζαν Ζενέ, μια παραβολή πάνω στον πόλεμο της Αλγερίας που κανένας άλλος νέος σκηνοθέτης ή διανοούμενος της εποχής δεν ήθελε να αγγίξει.

Γιος πατέρα Μακεδόνα και μητέρας από την Αιθιοπία, ο Νίκος Παπατάκης γεννήθηκε το 1918 στην Αντίς Αμπέμπα. Αφού πολέμησε με τον αιθιοπικό στρατό εναντίον των Ιταλών φασιστών, έφυγε για να ζήσει στη Βηρυτό και τελικά στο Παρίσι, όπου γνώρισε τον Ζαν Ζενέ. Από το 1947 έως το 1954 διηύθυνε με την τότε σύζυγό του ηθοποιό Ανούκ Εμέ το καμπαρέ «La rose rouge», όπου πολλοί γνωστοί λογοτέχνες παρουσίαζαν κείμενά τους (Ζακ Πρεβέρ, Ζαν Κοκτό κ.ά.). Το 1950 χρηματοδότησε τη μοναδική ταινία του Ζαν Ζενέ «En shang d’ amour» και το 1957 εξαιτίας της πολιτικής του δράσης ενάντια στον πόλεμο της Αλγερίας αναγκάστηκε να φύγει για την Αμερική. Εκεί δύο χρόνια αργότερα, το 1959, γίνεται παραγωγός του Τζον Κασσαβέτη στην πρώτη του ταινία «Σκιές», καθώς αυτό που τον ενδιέφερε πάνω από όλα ήταν να ανακαλύπτει νέα ταλέντα και να ενθαρρύνει τη δουλειά τους.

Η επιστροφή του στην Ευρώπη σημαδεύτηκε από τη γνωριμία του με την Ελλάδα. Εδώ συνάντησε τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Ολγα Καρλάτου. Ο ίδιος σκηνοθέτησε συνολικά πέντε ταινίες: την «Αβυσσο» (1962), με πρωταγωνιστές τους Φρανσίν Μπερζέ και Πασκάλ ντε Μποϊσόν. Τους «Βοσκούς» (1967), που με τους Ολγα Καρλάτου και Λάμπρο Τσάγκα ήταν μια ταινία-προάγγελος του νέου ελληνικού σινεμά (μεταξύ άλλων, επιλέχτηκε και προβλήθηκε ως μία από τις 50 αντιπροσωπευτικότερες ελληνικές ταινίες της ρετροσπεκτίβας του ΜΟΜΑ της Νέας Υόρκης το 1993 «Σινεμυθολογία»). Το «Gloria Mundi» (1975), τη «Φωτογραφία» (βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1986, καθώς και βραβείο καλύτερης ταινίας από την ΠΕΚΚ) και τον «Ισορροπιστή» (1991) με τους Μισέλ Πικολί και Λίλα Ντάντι.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11431&subid=2&pubid=47972960#
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Δεκέμβριος 31, 2010, 19:42:50 μμ
Πέθανε ο τραγουδιστής των Boney M., Bobby Farrell

(http://www.supastar-pr.com/images/bobbyfarrell.jpg)

Ο Bobby Farrell, ο Ολλανδός τραγουδιστής και χορευτής του συγκροτήματος της disco Boney M., βρέθηκε νεκρός την Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου, σε ηλικία 61 ετών, σε δωμάτιο ξενοδοχείου της Αγίας Πετρούπολης, όπου βρισκόταν για συναυλίες.

Την είδηση ανακοίνωσε ο εκπρόσωπός του Τζον Σέιν, παρόλα αυτά η αιρία θανάτου του δεν έγινε γνωστή.

Ο Farrell και το συγκρότημά του είχαν δώσει συναυλία το βράδυ της Τετάρτης στη ρωσική πόλη και σχεδίαζαν να ταξιδέψουν στην Ιταλία.

http://www.apogevmatini.gr/?p=104510
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιανουάριος 04, 2011, 10:26:15 πμ
(http://img28.imageshack.us/img28/8273/lousbraille.jpg) (http://img28.imageshack.us/i/lousbraille.jpg/)


Louis Braille


Πόσο εκτιμάτε την ικανότητα που έχετε να διαβάζετε και να γράφετε; Μερικοί μπορεί να τη θεωρούν δεδομένη, αλλά η ανάγνωση και η γραφή αποτελούν το θεμέλιο της μάθησης. Αν δεν μπορεί να διαβάσει κάποιος, δεν μπορεί να έχει πρόσβαση σε ένα τεράστιο απόθεμα γνώσεων.
Επί εκατοντάδες χρόνια, οι τυφλοί δεν είχαν πρόσβαση στο γραπτό λόγο. Το 19ο αιώνα όμως, προβληματισμένος από αυτή την κατάσταση ένας δραστήριος νεαρός υποκινήθηκε να αναπτύξει μια μέθοδο επικοινωνίας που πρόσφερε νέες ευκαιρίες στον εαυτό του και σε εκατομμύρια άλλους....


Ο Λουί Μπράιγ γεννήθηκε το 1809 στο χωριό Κουβραί της Γαλλίας, περίπου 40 χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι. Ο πατέρας του, ο Σιμόν-Ρενέ Μπράιγ, ήταν κατασκευαστής ιπποσκευών. Πιθανώς, ο μικρός Λουί έπαιζε συχνά στο εργαστήριο του πατέρα του. Κάποια φορά όμως, σε αυτό το εργαστήριο συνέβη ένα τρομερό ατύχημα. Ενώ κρατούσε στο χέρι του ένα αιχμηρό εργαλείο, πιθανόν ένα σουβλί, ο Λουί άθελά του το έμπηξε στο μάτι του. Η βλάβη που προκλήθηκε ήταν ανεπανόρθωτη. Ακόμα χειρότερα, η μόλυνση εξαπλώθηκε σύντομα και στο άλλο μάτι του. Στην τρυφερή ηλικία των τριών χρόνων, ο Λουί τυφλώθηκε ολοκληρωτικά.....


Στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την κατάσταση όσο το δυνατόν καλύτερα, οι γονείς του Λουί και ο ιερέας της ενορίας, ονόματι Ζακ Παλουί, διευθέτησαν να πάει ο Λουί στο τοπικό σχολείο. Εκείνος αφομοίωνε πολλά από αυτά που άκουγε. Μάλιστα μερικές χρονιές ήταν ο καλύτερος μαθητής στην τάξη του! Υπήρχαν όμως όρια στα πράγματα που μπορούσε να μάθει ένα τυφλό άτομο όταν διδασκόταν με μεθόδους σχεδιασμένες για άτομα που βλέπουν. Έτσι, το 1819, ο Λουί γράφτηκε στο Βασιλικό Ινστιτούτο για Τυφλά Παιδιά.
Ο ιδρυτής του ινστιτούτου, ο Βαλεντέν Αουγί, ήταν από τους πρώτους που επινόησε ένα πρόγραμμα το οποίο βοηθούσε τους τυφλούς να διαβάζουν. Ήθελε να καταπολεμήσει την αντίληψη που επικρατούσε, ότι η τύφλωση στερούσε από ένα άτομο τα οφέλη της επίσημης εκπαίδευσης. Τα πρώτα πειράματα του Αουγί περιλάμβαναν μεγάλα ανάγλυφα γράμματα αποτυπωμένα σε χοντρό χαρτί. Αν και στοιχειώδεις, αυτές οι αρχικές προσπάθειες επρόκειτο να αποδώσουν καρπούς αργότερα.
Ο Μπράιγ έμαθε να διαβάζει τα μεγάλα ανάγλυφα γράμματα στα βιβλία της μικρής βιβλιοθήκης του Αουγί. Διέκρινε, όμως, ότι αυτός ο τρόπος μάθησης ήταν αργός και μη πρακτικός. Άλλωστε, τα γράμματα ήταν σχεδιασμένα για να τα βλέπει κάποιος με τα μάτια, όχι να τα αγγίζει με τα δάχτυλα. Ευτυχώς, επρόκειτο να εμφανιστεί στο προσκήνιο κάποιος άλλος που αντιλαμβανόταν αυτούς τους περιορισμούς.

Το 1821, όταν ο Λουί Μπράιγ ήταν μόλις 12 χρονών, επισκέφτηκε το ινστιτούτο ο Σαρλ Μπαρμπιέ, ένας συνταξιούχος Γάλλος αξιωματικός του πυροβολικού. Εκεί παρουσίασε ένα μέσο επικοινωνίας που ονομαζόταν νυχτερινή γραφή και αργότερα ονομάστηκε ηχογραφία (sonography). Η νυχτερινή γραφή αναπτύχθηκε για να χρησιμοποιείται στο πεδίο της μάχης. Ήταν μια μέθοδος επικοινωνίας μέσω της αφής που χρησιμοποιούσε ανάγλυφες τελείες τοποθετημένες σε ορθογώνιο σχήμα με έξι τελείες στο ύψος και δύο στο πλάτος. Το ινστιτούτο είδε με καλό μάτι την ιδέα ενός κώδικα που απεικόνιζε τους φθόγγους των λέξεων. Ο Μπράιγ προσηλώθηκε με ενθουσιασμό σε αυτή τη νέα μέθοδο και μάλιστα τη βελτίωσε. Αλλά για να κάνει αυτό το σύστημα αληθινά πρακτικό έπρεπε να επιμείνει. Στο ημερολόγιό του έγραψε: «Αν δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω τα μάτια μου για να μάθω σχετικά με τους ανθρώπους και τα γεγονότα, τις ιδέες και τα δόγματα, τότε πρέπει να βρω έναν άλλον τρόπο».
Έτσι, τα επόμενα δύο χρόνια ο Μπράιγ εργάστηκε αποφασιστικά για να απλοποιήσει τον κώδικα. Τελικά, επινόησε μια εκλεπτυσμένη και καλαίσθητη μέθοδο βασισμένη σε ένα πλαίσιο με τρεις μόνο τελείες στο ύψος και δύο στο πλάτος. Το 1824, όταν ήταν 15 χρονών, ο Λουί Μπράιγ ολοκλήρωσε τη μέθοδο των πλαισίων με τις έξι τελείες. Λίγο αργότερα, ο Μπράιγ άρχισε να διδάσκει στο ινστιτούτο και το 1829 δημοσίευσε την απαράμιλλη μέθοδο επικοινωνίας του, γνωστή σήμερα με το όνομά του. Αν εξαιρέσουμε μερικές μικρές τροποποιήσεις, η μέθοδός του παραμένει ουσιαστικά ίδια μέχρι σήμερα.

Το αλφάβητο που έφτιαξε ο Λουδοβίκος Μπράιγ ήταν η αντικατάσταση του αλφάβητου με γράμματα με ένα αλφάβητο από ανάγλυφες κουκκίδες. Το τυφλό άτομο μπορούσε να διαβάζει ψηλαφώντας τις κουκκίδες αυτές με το δάχτυλο, δηλαδή έχουμε ανάγνωση με την ΑΦΗ.

Το σύστημα Μπράιγ έχει έξι κουκκίδες σαν το κεφαλάκι μιας καρφίτσας. Είναι τοποθετημένες ανά δύο οριζόντιες και ανά τρεις κάθετα και αποτελούν το λεγόμενο εξάστιγμο. Οι κουκκίδες καθορίζονται με τους αριθμούς 1- 2- 3 από πάνω από την αριστερή μεριά του εξάστιγμου και 4-5-6 από πάνω από την δεξιά μεριά του εξάστιγμου. Μ΄ αυτές γίνονται 64 συνδυασμοί, που αντιστοιχούν στα γράμματα του αλφάβητου κάθε χώρας και τους αριθμούς.

Η γραφή διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά και από πάνω προς τα κάτω όπως ακριβώς και η γραφή των βλεπόντων. Στην πινακίδα τα γράμματα που γραφόντουσαν έπρεπε να γράφονται με την μέθοδο του καθρέφτη, δηλαδή ανάποδα, έτσι ώστε όταν διαβάζονται να είναι σωστά Οι πινακίδες συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται μέχρι τις μέρες μας σαν σημειωματάρια.

Όταν ο Λουδοβίκος Μπράιγ παρουσίασε τη μέθοδό του άλλοι φανέρωσαν την ικανοποίησή τους, ενώ άλλοι υποστήριξαν πως το σύστημα ήταν κουραστικό και όχι αποδοτικό.
Ο Μπράιγ απογοητεύτηκε, αλλά δεν σταμάτησε τις προσπάθειες παρά συνέχισε, μέχρι που βρήκε τρόπο, έτσι ώστε οι τυφλοί να διδάσκονται και μαθηματικά και μουσική.
Εφηύρε ακόμα και μία γραφομηχανή με την οποίαν τα τυφλά άτομα είχαν την δυνατότητα να γράφουν την γραφή τους.
Βασικό πλεονέκτημα της γραφής Μπράιγ έναντι του συστήματος Αουγϊ ήταν το γεγονός ότι ένα τυφλό άτομο με το ίδιο σύστημα μπορούσε και να διαβάζει και να γράφει.
   

Η γραφή Μπράιγ, όταν πρωτοξεκίνησε να εφαρμόζεται γραφόταν σε πινακίδες με κουτάκια, τα οποία είχαν την θέση του εξάστιγμου. Παράλληλα εκτός από τις γραφομηχανές Μπράιγ και τις γραφομηχανές από την σχολή Perkins, H.Π.A.η γραφή Μπράιγ εκτυπώνεται από ειδικούς εκτυπωτές Μπράιγ, οι οποίοι συνδέονται πλέον με Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές.
Το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε στη γραφή Μπράιγ ήταν το 1829 με τίτλο «Μέθοδοι γραφής λέξεων, μουσικής και τραγουδιών με την μέθοδο των κουκκίδων-στιγμών για τους τυφλούς».
Η γραφή Μπράιγ εισήχθη στην Ελλάδα το 1907 με την ίδρυση του πρώτου σχολείου για τυφλούς του ΚΕΑΤ στην Καλλιθέα.

(http://img535.imageshack.us/img535/1771/67523510.jpg) (http://img535.imageshack.us/i/67523510.jpg/)

   
Ο Λουδοβίκος Μπράιγ έγινε ένας σεβαστός δάσκαλος στο Ινστιτούτο παρ΄όλο που το σύστημά του δεν διδασκόταν στους μαθητές του.
Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου του 1852 στην ηλικία των 43 ετών στο Παρίσι. Το έργο του αναγνωρίστηκε στη Γαλλία 2 χρόνια μετά τον θάνατο του το 1854.
Αναγνωρίστηκε παγκόσμια και η εφεύρεσή του χρησιμοποιείται παγκόσμια.

Πηγή: tomaganopigado.blogspot.com/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιανουάριος 06, 2011, 10:39:00 πμ
Σαν σήμερα...

Ντίζι Γκιλέσπι (John Birks "Dizzy" Gillespie, 21 Οκτωβρίου 1917 - 6 Ιανουαρίου 1993)

(http://thumbnails.truveo.com/0021/AF/0E/AF0E9EDC280EC7B37F82F7_Large.jpg)

O Ντίζι Γκιλέσπι ήταν ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς μουσικούς της τζαζ. Ως συνθέτης και βιρτουόζος της τρομπέτας, συνέβαλε αποφασιστικά, μαζί με τον Τσάρλι Πάρκερ, στην εξέλιξη της μοντέρνας τζαζ και του μπίμποπ (bebop).

Βιογραφία
Ο Τζον Μπιρκς Γκιλέσπι γεννήθηκε το 1917, στη Νότια Καρολίνα, νεότερος γιος μίας οικογένειας με εννέα παιδιά. Σε ηλικία δέκα ετών, βίωσε το θάνατο του πατέρα του, ο οποίος ήταν ερασιτέχνης μουσικός και διέθετε δικό του μουσικό συγκρότημα, ενθαρρύνοντας την ενασχόληση του γιου του με τη μουσική. Αν και αρχικά ασχολήθηκε με την εκμάθηση του πιάνου, σε ηλικία δώδεκα ετών, στράφηκε στο όργανο της τρομπέτας, πάντα ως αυτοδίδακτος. Οι ικανότητες του, ήταν τέτοιες που του επέτρεψαν να λάβει μία μουσική υποτροφία για το Ινστιτούτο Laurinburg της Νότιας Καρολίνας, όπου συνέχισε να εξασκείται στο πιάνο και την τρομπέτα.

Το 1935 εγκατέλειψε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στη Φιλαδέλφεια, με την πρόθεση να εργαστεί αποκλειστικά ως μουσικός. Στα πρώτα του βήματα, έγινε μέλος της ορχήστρας του Frankie Fairfax ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε ηχογράφηση, με το συγκρότημα του Τέντι Χιλλ, αντικαθιστώντας τον Ρόι Έλντριτζ. Την ίδια περίοδο, απέκτησε το ψευδώνυμο Ντίζι (Dizzy). Το 1939, έγινε μέλος του συγκροτήματος του τζαζ τραγουδιστή Καμπ Κάλογουεϊ, ωστόσο εγκατέλειψε το σχήμα το 1941. O ίδιος ο Κάλλογουει αποκαλούσε τους αυτοσχεδιασμούς του Γκιλέσπι "κινέζικη μουσική", χαρακτηριστικό της πρωτότυπης τεχνοτροπίας που είχε αναπτύξει. Στην πορεία, ο Γκιλέσπι συμμετείχε σε αρκετά μουσικά σύνολα και συνεργάστηκε με τους Ντιούκ Έλλινγκτον, Κόλμαν Χώκινς, Μπίλι Έκσταϊν, Τσικ Γουέμπ, Μπένι Κάρτερ και άλλους. Ανάμεσα στις σημαντικές συνεργασίες του ήταν και αυτή με τον πιανίστα Ερλ Χάινς, καθώς στη διάρκειά της συνεργάστηκε με τον Τσάρλι Πάρκερ, ο οποίος επίσης συμμετείχε ως μουσικός στην ορχήστρα του, ενώ παράλληλα του δόθηκε η δυνατότητα να αναδείξει σε ένα βαθμό τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ερμηνείας του. Ως μέλος του συγκροτήματος του Χάινς, παρουσίασε την πρώτη του μουσική σύνθεση Night in Tunisia.

Μέχρι το 1944, ο Γκιλέσπι είχε αποκτήσει σημαντική φήμη ώστε να ηγείται ο ίδιος ορχήστρες. Η συνεχιζόμενη συνεργασία του με τον Τσάρλι Πάρκερ συνέβαλε στην εξέλιξη του είδους του μπίμποπ, παράλληλα με τη μουσική του σουίνγκ που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής εκείνη την περίοδο. Σε αντίθεση με τον Πάρκερ, που συμμετείχε σε μικρά μουσικά σύνολα, ο Γκιλέσπι στόχευε στην δημιουργία μίας μεγάλης ορχήστρας (big band), την οποία οργάνωσε τελικά στις αρχές του 1945. Μετά από την εμπορική αποτυχία της, το Νοέμβριο του ίδιου έτους, σχημάτισε ένα κουιντέτο, στο οποίο συμμετείχε επίσης ο Πάρκερ. Αργότερα, το σύνολο απέκτησε και ένα έκτο μέλος, ενώ τελικά ο Γκιλέσπι επέκτεινε το σχήμα, επιχειρώντας για δεύτερη φορά την δημιουργία μιας μεγάλης ορχήστρας, την οποία κατάφερε να διατηρήσει για τέσσερα χρόνια. Στο διάστημα αυτό, συμμετοχή στην ορχήστρα είχαν ορισμένοι σημαντικοί τζαζ μουσικοί, όπως ο Τζον Κολτρέιν. Ο Γκιλέσπι, πειραματίστηκε μουσικά προσπαθώντας να ενσωματώσει αφρικανικά και κουβανέζικα μουσικά στοιχεία στη τζαζ. Διέλυσε την ορχήστρα του, το 1950, εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Το 1956, και ενώ μέχρι τότε καθοδηγούσε μικρά σύνολα μουσικών, δημιούργησε για δεύτερη φορά μία μεγάλη ορχήστρα, με την οποία περιόδευσε στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στη Λατινική Αμερική. Μετά τη διάλυση της ορχήστρας, το 1958, ο Γκιλέσπι συνέχισε να παίζει με μικρότερα μουσικά σχήματα, παραμένοντας ενεργός μέχρι το 1992. Στη δεκαετία του 1980, ηγήθηκε της ορχήστρας United Nations Orchestra.

Πέθανε το 1993, σε ηλικία 75 ετών, από καρκίνο.

Δειτε βιντεακια εδω http://www.daylife.com/topic/Dizzy_Gillespie/videos/1/youtube



http://el.wikipedia.org/wiki/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιανουάριος 08, 2011, 20:17:39 μμ
David...

DAVID BOWIE...


(http://img832.imageshack.us/img832/7096/singerdavidbowie6.jpg) (http://img832.imageshack.us/i/singerdavidbowie6.jpg/)


Ο David Bowie (David Robert Jones) γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1947 στο Brixton στο Νότιο Λονδίνο. Ο πατέρας του ήταν οργανωτής αγώνων πάλης και η μητέρα του ταξιθέτρια σε συνοικιακό κινηματογράφο. Ο David Bowie σταμάτησε το σχολείο όταν ήταν 16 χρονών. Πριν ακόμα ασχοληθεί με τη ροκ μουσική εργαζόταν ως διαφημιστής. Η πρώτη απόπειρα να ασχοληθεί με το ροκ έγινε το 1972. Χρησιμοποιώντας το όνομα Ziggy Stardust, έγινε το πρότυπο πολλών μελλοντικών εφήβων οπαδών της πανκ. Γνωστός όχι μόνο για την εκκεντρική του εμφάνιση αλλά και για τον τρόπο που ηχογραφούσε τους δίσκους του. Το κάθε του τραγούδι ήταν προσεκτικά ηχογραφημένο, κάτι που από την αρχή έκανε μεγάλη εντύπωση στον ακροατή. Αρκετοί τον χαρακτήρισαν ως τον πιο άστατο καλλιτέχνη της ροκ μουσικής. Τη δεκαετία του '70, άλλαξε πολλές φορές την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και τη μουσική του υιοθετώντας κάθε φορά διαφορετικές επιρροές από πολυδιάστατα μουσικά ακούσματα. Εκείνο που άλλαζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο ήταν τα μαλλιά του. Άλλαζε την εμφάνιση των μαλλιών του υιοθετώντας πολλές φορές εκκεντρικά χτενίσματα κυρίως από τη δεκαετία του '70. Υπήρχαν μάλιστα φορές που άλλαζε ακόμα και το χρώμα τους.

"The chameleon of rock", συνήθιζαν να τον αποκαλούν οι περισσότεροι. Σχεδόν σε κάθε του δίσκο τραγουδούσε και διαφορετικά μουσικά είδη. Μπορούσε να ενταχθεί στους καλλιτέχνες του φουτουριστικού ροκ ("The Rise And Fall Of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars"-1972), όσο στη soul ("Young Americans"-1975) ή ακόμα και στην οργανική Ευρωπαϊκή ροκ ("Low "-1977) ή ακόμα και στο πανκ ("Lodger"-1979). Πραγματικά όποιος επιθυμούσε να κατατάξει τη μουσική του Bowie σε ένα ορισμένο είδος, θα βρισκόταν μπροστά σε μεγάλο δίλημμα. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και με την εξωτερική εμφάνισή του καλλιτέχνη. Το look του κάθε φορά ήταν και διαφορετικό και νόμιζε κανείς ότι επρόκειτο για πολλά άτομα μέσα σε ένα. Ο David Bowie έκανε καριέρα και στο σινεμά. Από το 1967 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70 ερμήνευσε κάποιους μικρούς ρόλους. Όμως το 1976 ήταν η πρώτη του σημαντική εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη και συγκεκριμένα στο φιλμ "The Man Who Fell to Earth". Υπήρξαν πολλοί που νόμισαν ότι με αυτή την ταινία έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή του στο σινεμά. Στις περισσότερες ταινίες ο Bowie ερμήνευε ρόλους που είχαν να κάνουν με εκκεντρικά και ψυχωτικά άτομα. Απόδειξη το δραματικό "Merry Christmas Mr. Lawrence" (1983). 'Aλλες του εμφανίσεις ήταν στο φουτουριστικό "Ziggy Stardust and the Spiders From Mars" που πήρε τον τίτλο από μια συναυλία που αρχικά ηχογραφήθηκε σε δίσκο και εννέα χρόνια αργότερα έγινε ταινία. 'Aλλες ταινίες στις οποίες συμμετείχε γράφοντας μουσική ήταν οι: "Just A Gigolo" (1978), "The Hunger" (1983), "Absolute Beginners" και "Labyrinth" (οι δύο τελευταίες ήταν από το 1986). Επιπλέον, το 1980 πρωταγωνίστησε στο έργο του Broadway "The Elephant Man" και δύο χρόνια αργότερα στην τηλεοπτική μεταφορά του έργου του Bertolt Brecht "Baal" για το BBC. Η φήμη του David Bowie δεν αυξανόταν μόνο χάρις στους προσωπικούς του δίσκους αλλά και στην ικανότητά του να γράφει εκπληκτική μουσική για τον κινηματογράφο.

Ο Bowie συνέθεσε μουσική για διάφορες ταινίες. Αξίζει να αναφέρουμε το πασίγνωστο "Cat Peope" (1982) και το "When The Wind Blows" (1989), όπως επίσης η συμμετοχή του στην αινιγματική ταινία του David Lynch "Twin Peaks: Fire Walk With Me" (1992) και η ερμηνεία του στο ρόλο το Πόντιου Πιλάτου στο φιλμ "The Last Temptation of Christ (1989)". Τέλος, το 1996 στο "Basquiat"ενσάρκωσε τον Andy Warhol σε μια πιο ευαίσθητη και ταυτόχρονα απόμακρη και εκκεντρική πλευρά του εαυτού του .

Όσον αφορά τη μουσική, η πρώτη σοβαρή δισκογραφική εμφάνισή του David Bowie έγινε με το "Ziggy Stardust" (1972). Τότε κατάλαβε πως είχε πολλά να δώσει στη μουσική. Υπήρχαν όμως και μερικά άλμπουμς που είχε κυκλοφορήσει πριν από αυτό-"David Bowie" (Deram Records-Απρίλιος '67), "Man Of Words, Man Of Music" (1969), "The Man Who Sold The World" (1970) και "Hunky Dory" (1971). Πριν από τα άλμπουμς αυτά, ο Bowie εμφανιζόταν στους Davy Jones & the Kingbees, the Manish Boys, the Lower Third και τέλος στους David Bowie & the Buzz. Το όνομά του άρχισε να γίνεται γνωστό από τα μέσα της δεκαετίας του '70 και μετά.

(http://img262.imageshack.us/img262/2237/davidbowie3.jpg) (http://img262.imageshack.us/i/davidbowie3.jpg/)

Δεν ήταν λίγες οι φορές που το στυλ του Bowie επηρέασε άλλους καλλιτέχνες. Για παράδειγμα την περίοδο από το 1967 μέχρι το 1970 στοιχεία από τη μουσική του αφομοίωσε ο Βρετανός τραγουδιστής Anthony Newley, όπως επίσης ο Bob Dylan και ο Lou Reed. Αργότερα ο Iggy Pop και ο Bruce Springsteen. Ειδικά ο τελευταίος, επηρεάστηκε αρκετά έντονα από το Philly sound που παρουσίαζε τόσο καλά ο Bowie στο R&B άλμπουμ του "Young Americans" (1975). Μερικά ακόμα από τα ονόματα που επηρεάστηκαν από τη μουσική του ήταν ο Brian Eno, οι Tangerine Dream, οι Kraftwerk και οι Talking Heads. Αλλά και ο ίδιος ο Bowie επηρεάστηκε από άλλους καλλιτέχνες όπως οι Pretty Things, Them, Yardbirds, Pink Floyd, Who, Kinks και οι Αυστραλοί Easybeats. Όμως παρόλο που ο Bowie ήταν πανταχού παρών, τη δεκαετία του '70, η μουσική του δεν παίχτηκε τόσο πολύ στο ραδιόφωνο. Αν εξαιρέσει κανείς την επιτυχία του "Space Oddity" που είχε κυκλοφορήσει το 1973 αν και είχε ηχογραφηθεί το 1969, τρία μονάχα από τα τραγούδια του είχαν μπει στο Top40 κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70 με γνωστότερο το "Fame" που είχε φτάσει στο Νο 1 (στα πίσω φωνητικά συμμετείχε ο John Lennon). Κατά ένα περίεργο τρόπο ο Bowie κυριάρχησε στο Top 40 τη δεκαετία του '80 με το εμπορικό "Let's Dance" και δεν ξέρουμε τελικά αν το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν η αφορμή για να συγκεντρώσει ένα σωρό αρνητικές κριτικές. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είδαν τόσο το "Let's Dance" όσο και όλο το ομώνυμο άλμπουμ σαν ένα ακόμη προσωπείο του Bowie. Στην περίπτωση εκείνη ο ήχος ήταν περισσότερο R&B με τον Nile Rodgers να συμμετέχει στην παραγωγή και τον κιθαρίστα Stevie Ray Vaughan να συνεργάζεται. Ο Bowie εξακολούθησε να έχει το ίδιο στυλ και μέσα στο 1984 και συγκεκριμένα στο "Tonight" που ήταν το επόμενο άλμπουμ του. Αν και μέχρι τότε διακρινόταν για τις ευρηματικές του συνθέσεις, εκείνα τα δύο άλμπουμς ήταν κατά τη γνώμη αρκετών γεμάτα συνηθισμένα τραγούδια όπως το "China Girl" και άλλα. Η μεγάλη καμπή στην καριέρα του ήρθε το 1985 όταν ο Bowie ηχογράφησε μαζί με τον τραγουδιστή των Rolling Stones, Mick Jagger, τη διασκευή στο signle των Martha Reeves & the Vandelas "Dancing In The Street", που παραδόξως έγινε Top 10 επιτυχία.

Δυστυχώς για τον Bowie, αν και επέστρεψε με αξιόλογες συνθέσεις το 1987, με το "Never Let Me Down" δεν ήταν ικανές να ανεβάσουν την καριέρα του ξανά σε καλό επίπεδο. Το 1989 δημιούργησε το κουαρτέτο Tin Machine, γράφοντας μαζί τους μερικές από τις καλύτερες συνθέσεις της καριέρας του. Αρκετοί θαυμαστές του μάλιστα είπαν ότι τέτοιες συνθέσεις είχαν να γραφτούν από την εποχή του "Scary Monsters" (1980). Οι Tin Machine σαν γκρουπ κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμς που δυστυχώς γνώρισαν μικρή εμπορική επιτυχία. Το πιο γνωστό τους ήταν το "Tin Machine II" (1991). Όσο για το ζωντανά ηχογραφημένο "Oy Vey, Baby" (1992) δεν μπήκε καν στα charts.

Το 1993 ο David Bowie ξεκίνησε και πάλι να ηχογραφεί δισκογραφικές δουλειές χρησιμοποιώντας το όνομά του. Η καλύτερη προσπάθειά του ήταν με το "Black Tie White Noise" (1993) το οποίο ηχογραφήθηκε στην τότε δισκογραφική εταιρία την Savage Records. Δυστυχώς όμως το άλμπουμ αποσύρθηκε ελάχιστες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του. Κατά συνέπεια, η επόμενη δισκογραφική του δουλειά "The Buddha Of Suburbia" δεν βγήκε στα δισκοπωλεία παρά μόνο μερικά χρόνια μετά, τότε που ο Bowie υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο με την Virgin Records. Το1995 κυκλοφόρησε το "Outside" παίρνοντας πολύ καλές κριτικές και δύο χρόνια αργότερα το "Earthling" (1997).

Λίγο πριν το 2000 ο Bowie είδε μια σειρά από παλαιότερα άλμπουμς του να επανακυκλοφορούν από την EMI. Έτσι ο κόσμος είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τις παλαιότερες δισκογραφικές δουλειές του καλλιτέχνη αυτού που πραγματικά έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μουσική από τη δεκαετία του '60 μέχρι και τη δεκαετία του '90. Οι περισσότεροι από εκείνους τους δίσκους μέχρι πρότινος κυκλοφορούσαν μόνο σε βινύλιο και χωρίς τα επιπλέον τραγούδια που προστέθηκαν στις επανεκδόσεις τους. Τέλος, η συλλογή του Bowie "Hours…" με παλιά και νέα τραγούδια, πέτυχε μια αναδρομή στο χθες αλλά και μια θετική ματιά στο μέλλον.

Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, ο David Bowie ασχολείται συστηματικά με την τεχνολογία δείχνοντας ιδιαίτερη συμπάθεια στο Internet. Μέσα από το davidbowie.com πουλά καινούργια του τραγούδια αποκλειστικά στους χρήστες του διαδικτύου ενώ μέσα στο 2001 εγκαινίασε το προσωπικό του webradio το οποίο μεταδίδει τραγούδια του καλλιτέχνη. Θα έλεγε κανείς μάλιστα ότι τα νούμερα των πωλήσεών του μέσω Internet είναι θεαματικά και επομένως, τα έσοδά του πολύ μεγαλύτερα απ' όσο θα μπορούσε ακόμα και ο ίδιος να φανταστεί.

Το 2002 ο Bowie εγκαινίασε τη νέα δισκογραφική του εταιρία ISO Records (θυγατρική της Sony Music) όπου και ηχογραφεί το άλμπουμ του "Heathern" που κυκλοφορεί μέσα στις 11 Ιουνίου. Το "Heathern" είναι το πρώτο στουντιακό άλμπουμ του μετά το "Hours" του 1999. Στην παραγωγή αναμείχθηκε ο Tony Visconti όπως είχε κάνει και στα θρυλικά άλμπουμς του Bowie "Space Oddity" (1969), "Diamond Dogs" (1974), "Young Americans" (1975) και "Heroes" (1977). Επίσης στο "Heathern" μεταξύ άλλων συμμετέχει ο Peter Townshend και ο κιμπορντίστας Jordan Rodess.

To κλασικό...



Πολύ καλό...



Πάρα πολύ καλό...






To λατρεύω... και σας το αφιερώνω :happy:




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Ιανουάριος 09, 2011, 04:57:35 πμ
Μια και αναφερθήκαμε στον πιο αγαπημένο μου καλλιτέχνη ας βάλω κι εγώ ένα βιντεάκι με την καλύτερη του δουλειά!!




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Ιανουάριος 09, 2011, 05:04:01 πμ
Όποιος δεν καταλαβαίνει τους στίχους, να βάλω μετάφραση, γιατί όλα τα λεφτά είναι οι στίχοι. Το Cygnet Committee είναι για μένα το καλύτερο τραγούδι που έγραψε ποτέ ο Μπόουι, κρίμα που δεν το ξέρει ο πολύς κόσμος. Κρίμα που ο πολύς κόσμος γνωρίζει τον Μπόουι μόνο από το Cat people και το China Girl!!!!
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Ιανουάριος 09, 2011, 05:06:58 πμ


Συγγνώμη αλλά μου αγγίξατε ευαίσθητη κορδή!!! Και παλιές αγάπες! Ακούστε κι αυτό! Ντέιβιντ Μπόουι πάλι. Προσέξτε τα λόγια.

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιανουάριος 11, 2011, 17:09:07 μμ
Απεβίωσε ο Τζον Μοδινός

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=287138&q=100)

Σήμερα το πρωί, στις 11:20, απεβίωσε ο Τζον Μοδινός σε ηλικία 83 ετών. Ο γνωστός τραγουδιστής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής άφησε την τελευταία του πνοή στο «Βουγιουκλάκειο Νοσηλευτικό Ίδρυμα» στο Αιγάλεω, έπειτα από ανακοπή καρδιάς και διακοπή λειτουργίας των ζωτικών οργάνων του.

Η κατά 49 χρόνια μικρότερη σύζυγός του, Ροξάνα, δεν έλειψε ούτε λεπτό από το πλευρό του.

Η περιπέτεια με την υγεία του ξεκίνησε πριν από 2 μήνες, όταν, ύστερα από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη, παρέλυσε η αριστερή πλευρά του σώματός του και προκλήθηκαν σοβαρά προβλήματα στην ομιλία του.

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιανουάριος 20, 2011, 18:37:10 μμ
 :blum:  :blum:

Απεβίωσε ο Τζον Μοδινός

Ολα τα κηδειόσημα θα βάζεις μόνο?
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιανουάριος 20, 2011, 18:52:11 μμ
FEDERICO FELLINI

(http://img717.imageshack.us/img717/4738/fellini1.jpg) (http://img717.imageshack.us/i/fellini1.jpg/)



Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1920 στο Ρίμινι. Όταν έγινε 12 ετών, το έσκασε από το σπίτι του για να ακολουθήσει ένα τσίρκο. Ένα στοιχείο που μαζί με πολλά άλλα, εξηγεί την αγάπη του για τους κλόουν που εμφανίζονται σε όλα τα έργα του. Στα 17 του εγκατέλειψε την ηρεμία της επαρχιακής λουτρόπολης, στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε, για να πάει στη Ρώμη

Ο Federico Fellini ξεκίνησε καριέρα σκιτσογράφου προτού ακόμα τελειώσει το λύκειο, και έδειχνε μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση κυρίως για τα κόμικς. Λάτρευε το τσίρκο, το κόσμο του οποίου γνώρισε από πιτσιρίκος από το Grand Guignol, το τσίρκο με τον Pierino τον Κλόουν , αλλά και μέσα από τον κινηματογράφο. Μια από τις αγαπημένες του ταινίες άλλωστε ήταν «Το Τσίρκο» του Charlie Chaplin. Σε ηλικία έξι ετών είδε την πρώτη του ταινία, «Maciste all’Inferno» του Guido Brignone, η οποία ήταν βασισμένη στην «Κόλαση» του Dante Alighieri και στην οποία θα κάνει αναφορές ολόκληρη τη ζωή του.

Σε ηλικία 19 ετών μετακόμισε στη Ρώμη όπου, μεταξύ άλλων, έγραφε σκετς για καλλιτέχνες του music hall. Εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης, για να ικανοποιήσει τους γονείς του, όμως σύμφωνα με τον βιογράφο του Hollis Alpert «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι παρακολούθησε ποτέ κάποιο μάθημα». Σύντομα έγινε μέλος της συντακτικής ομάδας του ισχυρού δεκαπενθήμερου χιουμοριστικού περιοδικού Marc’Aurelio, σημειώνοντας επιτυχία με την στήλη του «Θα ακούσετε αυτό που έχω να πω;». Στη θέση αυτή παρέμεινε μέχρι και το 1942, ενώ ήρθε σε επαφή με συγγραφείς, μαφιόζους, σεναριογράφους κ.α., γνωριμίες που στο μέλλον θα συνεισφέραν στην καριέρα του στον κινηματογράφο.

Την εποχή που ο Μουσολίνι κήρυσσε τον πόλεμο κατά της Γαλλίας και της Αγγλίας, ο 20χρονος Federico ανακάλυπτε τα έργα του Φράντς Κάφκα, του Νικολάι Γκογκόλ, του John Steinbeck και του William Faulkner, παράλληλα με τις γαλλικές ταινίες των Marcel Carné, René Clair και Julien Duvivier. Το 1941 δημοσιεύει το 74 σελίδων βιβλιαράκι με τις Περιπέτειες του Pasqualino.

Τον Νοέμβριο του 1942 ο Fellini εστάλη στην κατεχόμενη από τη φασιστική Ιταλία Λιβύη, για να εργαστεί πάνω στο σενάριο του I cavalieri del deserto, το οποίο σκηνοθετούσαν οι Osvaldo Valenti και Gino Talamo, κάτι που ο Fellini δέχτηκε πρόθυμα. Όταν η Τρίπολη βρέθηκε υπό πολιορκία, ξέφυγε με τους συνεργάτες του επιβιβαζόμενος σε γερμανικό στρατιωτικό αεροσκάφος με προορισμό τη Σικελία. Μετά την επιστροφή του, ξέρει πια ότι δεν θέλει πλέον να είναι απλά σεναριογράφος, αλλά ένας κινηματογραφιστής.

Το 1942, επίσης, γνωρίζεται με την ηθοποιό και ιδιαίτερα γνωστή στην μουσική κωμωδία Giulietta Masina, με την οποία παντρεύεται το 1943. Έζησαν μαζί για τα επόμενα 50 χρόνια, μέχρι το θάνατο του. Λίγους μήνες μετά το γάμο, η Giulietta έπεσε από μια σκάλα και ως αποτέλεσμα έχασε το έμβρυο που κυοφορούσε. Το 1944 γέννησε ένα γιο, τον Pierfederico, αλλά το βρέφος πέθανε μετά από τρεις μήνες από εγκεφαλίτιδα, μια τραγωδία που άφησε βαθιά σημάδια στο ζευγάρι. Η Masina χαρακτηρίστηκε «θηλυκός Σαρλό» μέσα από την Τζελσομίνα της στη «La Strada», την «Le notti di Cabiria» και αργότερα την «Giulietta degli spiriti».

Με τη λήξη του πολέμου ανοίγει με τον Enrico De Seta το μαγαζί «The Funny Face Shop» όπου πωλούσαν καρικατούρες αμερικανών στρατιωτών, για να επιβιώσουν στην μεταπολεμική περίοδο. O Fellini υπέγραφε τις καρικατούρες με το ψευδώνυμο Fellas. Ο γνωστός ήδη σκηνοθέτης Roberto Rossellini συνάντησε τον Fellini εκεί και του πρότεινε να συνεισφέρει στο σενάριο της ταινίας που ετοίμαζε. Το 1947, ο Fellini και ο Sergio Amidei έλαβαν την πρώτη τους υποψηφιότητα για το σενάριο του «Rome, Open City» του Roberto Rossellini.

Το 1948 γνωρίστηκε με τον νεαρό ηθοποιό του θεάτρου, Marcello Mastroianni, ο οποιος έπαιζε εκείνη την εποχή μαζί με την σύζυγο του Fellini, Giulietta Masina. Συνεργάζεται με τον Rossellini και τον Alberto Lattuada. Το 1950 συνσκηνοθετεί με τον Lattuada την ταινία Luci del varietà, ενώ το 1952 βγαίνει η πρώτη ολοδική του σε σκηνοθεσία ταινία «Lo sceicco bianco».

Ακολούθησαν οι ταινίες: I vitelloni (1953), La strada (1954), Il bidone (1955), Le notti di Cabiria (1957), La dolce vita (1950), 8½ (1963), Giulietta degli spiriti (1965), Satyricon (1969), Roma (1972), Amarcord (1973), La città delle donne (1980), Ginger e Fred (1986), και άλλες ενώ έκανε και αρκετές παραγωγές για την τηλεόραση. Η τελευταία ταινία του ήταν η La voce della luna (1990), στην οποία ο πρωταγωνιστής Roberto Benigni συνομιλεί με το φεγγάρι.

«Tί είναι μια ταινία αρχικά; Μια υποψία, μια υπόθεση αφήγησης, σκιές ιδεών, ακαθόριστα συναισθήματα. Και όμως, σ' εκείνο το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα, η ταινία μοιάζει ήδη να είναι ο εαυτός της, ολοκληρωμένη ζωτική, πάναγνη. O πειρασμός να την αφήσεις έτσι, σ' αυτήν την άσπιλη διάσταση είναι πολύ μεγάλος. Ολα θα ήταν πιο απλά, και ποιος ξέρει, ίσως και πιο σωστά. Όμως όχι, η φιλοδοξία, η ανία, η κλίση, οι συμφωνίες, οι ρήτρες των συμβολαίων, σε υποχρεώνουν να τη γυρίσεις. Και να λοιπόν, η τελετουργία αρχίζει...» είπε ο ίδιος ο Federico Fellini.

Το 1993 ο μάγος του ιταλικού κινηματογράφου που μετέφερε το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης με έναν ονειρικό τρόπο, έφυγε από τη ζωή για να τον ακολουθήσει μετά από πέντε μήνες και η σύζυγός του, Giulietta Masina. Όταν, το 1980, ο σκηνοθέτης ρωτήθηκε ποια είναι η γνώμη του για το θάνατο, απάντησε ότι το μοιραίο γι' αυτόν είναι σαν μια ταινία στα σπάργανα και δεν τον φοβίζει.

Στην δε ερώτηση για το τι είναι μια ταινία, απάντησε: «Tί είναι μια ταινία αρχικά; Μια υποψία, μια υπόθεση αφήγησης, σκιές ιδεών, ακαθόριστα συναισθήματα. Και όμως, σ' εκείνο το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα, η ταινία μοιάζει ήδη να είναι ο εαυτός της, ολοκληρωμένη ζωτική, πάναγνη. O πειρασμός να την αφήσεις έτσι, σ' αυτήν την άσπιλη διάσταση είναι πολύ μεγάλος. Ολα θα ήταν πιο απλά, και ποιος ξέρει, ίσως και πιο σωστά. Όμως όχι, η φιλοδοξία, η ανία, η κλίση, οι συμφωνίες, οι ρήτρες των συμβολαίων, σε υποχρεώνουν να τη γυρίσεις. Και να λοιπόν, η τελετουργία αρχίζει...».

Το έργο του του χάρισε δεκάδες βραβεία σε ολόκληρο τον κόσμο, αφού εκτός από τα πέντε Όσκαρ, έχει λάβει και το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών και για τρεις χρονιές τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Κριτικών της Νέας Υόρκης. Βραβεία για τη συμμετοχή τους στα έργα τους έλαβαν και πολλοί από τους συνεργάτες του, μεταξύ των οποίων και οι Nino Rota, ο οποίος «έντυνε» μουσικά τα έργα του, Anna Magniani, Marcello Mastroianni κ.α.

«Νομίζω πως η τηλεόραση έχει προδώσει το νόημα του δημοκρατικού λόγου, προσθέτοντας εικονικό χάος στη σύγχυση φωνών. Τι ρόλο έχει η σιωπή σε όλο αυτό το θόρυβο;»

H κορυφαία ίσως





Πηγή: tvx
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιανουάριος 21, 2011, 20:44:15 μμ
Λένιν Βλαντιμίρ Ιλίτς, 1870-1924 (Vladimir Lenin)


(http://img502.imageshack.us/img502/8608/lenin2.jpg) (http://img502.imageshack.us/i/lenin2.jpg/)


Ο Λένιν γεννήθηκε στις 22 Απρίλη του 1870 στο Σιμπίρσκ. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βλαντιμίρ Ιλίτς Ουλιάνωφ. Ο πατέρας του τελείωσε το Πανεπιστήμιο του Καζάν και δίδαξε σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης, ενώ η μητέρα του, δασκάλα, αφιερώθηκε στην αγωγή των παιδιών. Ο μεγαλύτερος αδερφός του καταδικάστηκε το 1884 σε θάνατο για συμμετοχή στην απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλεξάνδρου Γ', ενώ οι δύο αδερφές του και ο μικρότερος αδερφός του υπήρξαν διακεκριμένα στελέχη του επαναστατικού κινήματος.

Ο Λένιν σπούδασε στο γυμνάσιο του Σιμπίρσκ. Το 1891 πήρε πτυχίο νομικής και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός δικηγόρου στη Ζαμάρα. Εκεί οργάνωσε μαρξιστικό κύκλο, δημιούργησε επαφές με την επαναστατική νεολαία άλλων πόλεων και άρχισε το συγγραφικό του έργο. Από τα μέσα του 1893 μετοίκησε στην Πετρούπολη, όπου με την ιδιότητα του βοηθού δικηγόρου κάλυπτε την επαναστατική του δράση. Η ακλόνητη πίστη του στη νίκη της εργατικής τάξης, η ευρυμάθειά του, η βαθιά κατανόηση του μαρξισμού και η ικανότητα να τον εφαρμόζει για τη λύση ζωτικών ζητημάτων που συγκινούσαν τις λαϊκές μάζες, εξασφάλισαν στο Λένιν το σεβασμό των μαρξιστών της Πετρούπολης που τον αναγνώρισαν ως αρχηγό τους.

Μετά από επαφές του στο εξωτερικό με στελέχη του διεθνούς εργατικού κινήματος, επέστρεψε στην Πετρούπολη. Παρά τις συλλήψεις, τους εκτοπισμούς και τις εξορίες που του επιβλήθηκαν από το τσαρικό καθεστώς, ο Λένιν καταφέρνει και οργανώνει το Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ). Το 1900 αρχίζει από το εξωτερικό την έκδοση της εφημερίδας «Ισκρα», με την οποία καθοδηγεί την εργατική τάξη στη Ρωσία και αντιπαρατίθεται με τις οπορτουνιστικές απόψεις των μενσεβίκων. Μετά την αποτυχία της Επανάστασης του 1905-1907, επέστρεψε στο εξωτερικό. Μπροστά στην ήττα των επαναστατικών δυνάμεων, ο Λένιν αναλύει τα αίτια και εντείνει την ιδεολογική αντιπαράθεση ενάντια στις δυνάμεις του συμβιβασμού. Οργανώνει το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, ξεσκεπάζει το σοσιαλσοβινισμό των ηγετών της Β' Διεθνούς μπροστά στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και στις 7 Νοέμβρη του 1917, από την Πετρούπολη διακηρύσσει τη μεταβίβαση όλης της εξουσίας στα Σοβιέτ.

Ο ρόλος του Λένιν στην επικράτηση των μπολσεβίκων με την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 ήταν τόσο σημαντικός , ώστε από πολλούς να θεωρείται ο μεγαλύτερος μηχανικός σχεδιασμού της Επανάστασης που γνώρισε ποτέ η Ιστορία. Αλλά και ως θεμελιωτής του Σοβιετικού κράτους στην πρώτη μετεπαναστατική φάση, που ήταν εξαιρετικά δύσκολη, ο Λένιν διαδραμάτισε πρωταρχικό ρόλο. Στα χρόνια που ακολούθησαν (1919-22), ο Λένιν υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης στο νικηφόρο αγώνα του νέου καθεστώτος ενάντια στις ξένες επεμβάσεις και την εσωτερική αντεπανάσταση. Παράλληλα τον απασχολούσε το μεγάλο πρόβλημα της οικονομίας, όπου με την εφαρμογή της νέας Οικονομικής Πολιτικής μπόρεσε να αντιμετωπίσει τα τεράστια οικονομικά προβλήματα της δεκαετίας του ΄20 στη Σοβιετική Ένωση.

Από το 1917 έως το 1923, κατευθύνει τον αγώνα του Κομμουνιστικού Κόμματος και των λαϊκών μαζών της Ρωσίας για την πραγματοποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Στις 21 του Γενάρη του 1924, μετά από πολύμηνη αρρώστια, ο Λένιν πεθαίνει σε ηλικία 53 ετών. Ο καίριος ρόλος του Λένιν στην εξέλιξη της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας δεν περιορίζεται μόνο στην πολιτική του δράση. Μεγάλης σημασίας είναι επίσης τα θεωρητικά του κείμενα, που έθεσαν τις βάσεις του διεθνιστικού και επαναστατικού κομμουνιστικού μαρξισμού. Ο Λένιν ύψωσε την επαναστατική θεωρία σε νέο, ανώτερο επίπεδο και πλούτισε το μαρξισμό με επιστημονικές ανακαλύψεις κοσμο-ιστορικής σημασίας. Ο Λένιν ανέπτυξε όλα τα ουσιαστικά στοιχεία του μαρξισμού-τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία και τον επιστημονικό κομμουνισμό.

Αφού συνόψισε από τις θέσεις της μαρξιστικής φιλοσοφίας τα επιτεύγματα της επιστήμης, ιδιαίτερα της φυσικής, ανέπτυξε ακόμη περισσότερο τη θεωρία του διαλεκτικού υλισμού, στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ου αι. Έδωσε πλάτος στην έννοια της ύλης, προσδιορίζοντάς την σαν αντικειμενική πραγματικότητα που υπάρχει έξω από την ανθρώπινη συνείδηση. Επεξεργάστηκε τα βασικά προβλήματα της θεωρίας της γνώσης και της θεωρίας για την αντανάκλαση του αντικειμενικού κόσμου στην ανθρώπινη συνείδηση.

Η ολόπλευρη επεξεργασία της υλιστικής διαλεκτικής, και ιδιαίτερα του νόμου της ενότητας και της πάλης των αντιθέσεων, από μέρους του, υπήρξε μια μεγάλη συμβολή στην επιστήμη. «Ο Λένιν υπήρξε ο πρώτος στοχαστής του αιώνα, που είδε, στα επιτεύγματα της φυσικής επιστήμης του καιρού του, την αρχή μιας μεγάλης επιστημονικής επανάστασης, που διέκρινε και τόνισε την επαναστατική σημασία των μεγάλων ανακαλύψεων από επιφανείς ερευνητές της φύσης και άντλησε από αυτές φιλοσοφικά συμπεράσματα. Η αντίληψή του για το ανεξάντλητο της ύλης έγινε αρχή της επιστημονικής γνώσης» (Η 100ή επέτειος από τη γέννηση του Β.Ι.Λένιν, Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ, 1970).

O Λένιν στήριξε θεωρητικά και ανέπτυξε τα σημαντικότερα προβλήματα, τις κατηγορίες και τις θέσεις του ιστορικού υλισμού σχετικά με τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα, τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης, την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, την ταξική πάλη, το κράτος, την κοινωνική επανάσταση, τα έθνη, την αμοιβαία σχέση του αντικειμενικού και του υποκειμενικού παράγοντα στην κοινωνική ζωή, την κοινωνική συνείδηση και το ρόλο των ιδεών στην ανάπτυξη της κοινωνίας, καθώς και το ρόλο των μαζών και του ατόμου στην ιστορία.

Ο Λένιν πίστευε ότι μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού ήταν η πολιτιστική επανάσταση: να προσεγγίσουν οι πλατιές μάζες τον κόσμο των γνώσεων και τις πολιτιστικές αξίες, να αναπτυχθεί η επιστήμη, η λογοτεχνία και η τέχνη, να εξασφαλιστούν βαθιές αλλαγές στη συνείδηση και την πνευματική ζωή των εργαζομένων. Θεωρούσε αναγκαίο να χρησιμοποιηθούν τα προοδευτικά στοιχεία του πολιτισμού του παρελθόντος προς όφελος της οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Το συγγραφικό έργο του σε θέματα πολιτικής, φιλοσοφίας, οικονομίας, τέχνης, θρησκείας, λογοτεχνίας, γλώσσας κ.α. τον τοποθετεί μεταξύ των σημαντικότερων και πιο πρωτοπόρων διανοητών της εποχής μας.

Στην προσωπικότητά του συνδυάζονταν η πολιτική οξυδέρκεια με το οργανωτικό δαιμόνιο, η ατσάλινη θέληση με την τόλμη. Ολόκληρη η δράση του ενσαρκώνει την ενότητα ανάμεσα στην επαναστατική θεωρία και την επαναστατική πρακτική. Η αφοσίωσή του στα κομμουνιστικά ιδανικά και η προσφορά ολόκληρης της ζωής του στον αγώνα για την απελευθέρωση των εργαζομένων από την κοινωνική και εθνική καταπίεση, η αγάπη για την πατρίδα του και ο συνεπής διεθνισμός του, η απαιτητικότητα προς τον εαυτό του και προς τους άλλους, η ηθική του και η απλότητα του χαρακτήρα του, ήταν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Λένιν ως ανθρώπου και ως ηγέτη, του οποίου ο ρόλος ήταν εξαιρετικής σημασίας στην εξέλιξη της σύγχρονης Ιστορίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιανουάριος 22, 2011, 13:34:55 μμ
Μενέλαος Λουντέμης


(http://img821.imageshack.us/img821/5001/11550403.jpg) (http://img821.imageshack.us/i/11550403.jpg/)





Πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος λογοτέχνης, ο επονομαζόμενος και Μαξίμ Γκόργκι της Ελλάδας. Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Έργα του, όπως τα μυθιστορήματα «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν φέτος» και το μπεστ-σέλερ «Ένα παιδί μετράει τ' άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του '50, του '60 και
του '70.

Γεννήθηκε το 1906 ή κατ' άλλους το 1912 στο χωριό Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας και το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Μπαλάσογλου ή Βαλασιάδης. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά του περιπλανήθηκε αρκετά, μέχρι να εγκατασταθεί το 1923 στο χωριό Εξαπλάτανος της Έδεσσας.

Η οικογένειά του ήταν εύπορη, αλλά έχασε τα πάντα στον Μεγάλο Ξεριζωμό. Έτσι, ο νεαρός Δημήτρης αναγκάστηκε από τα νεανικά του χρόνια να εργαστεί σκληρά ως λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, δάσκαλος και επιστάτης στα έργα του Γαλλικού Ποταμού (Λουδίας). Από τον ποταμό Λουδία εμπνεύστηκε το φιλολογικό του ψευδώνυμο Λουντέμης. Η στράτευσή του στην Αριστερά και η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ του στοίχισε την αποβολή του απ' όλα τα γυμνάσια της χώρας.

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίσθηκε πολύ νωρίς, το 1927, με δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε εφημερίδες της Έδεσσας. Το 1930 ποιήματα και διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Εστία», ενώ το 1934 υπογράφει για πρώτη φορά ως Μενέλαος Λουντέμης στο διήγημά του «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια».

Έπειτα από μια οδύσσεια μετακινήσεων, ο Λουντέμης θα έλθει στην Αθήνα και θα γνωριστεί με αριστερούς διανοούμενους, οι οποίοι σύχναζαν στη λέσχη «αν Σουσί» της οδού Πατησίων. Καθοριστική ήταν η γνωριμία του με τους διακεκριμένους ομοτέχνους του Κώστα Βάρναλη, Άγγελο Σικελιανό και Μιλτιάδη Μαλακάση. Ο τελευταίος θα τον βοηθήσει να βρει δουλειά ως βιβλιοθηκάριος στην «Αθηναϊκή Λέσχη» και να ανασάνει οικονομικά.

Την ίδια εποχή αναπτύσσει στενή φιλία με τον καθηγητή της Φιλοσοφικής Δημήτρη Βέη, ο οποίος θα τον δεχθεί ως ακροατή στις παραδόσεις του, αφού ο Λουντέμης δεν μπορούσε να εγγραφεί στη Φιλοσοφική, καθώς δεν είχε τελειώσει το γυμνάσιο, λόγω των πολιτικών του περιπετειών και της οικονομικής του ανέχειας. Το 1938 ήταν ήδη φτασμένος συγγραφέας και τιμήθηκε με το Μέγα Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για τη συλλογή διηγημάτων του «Τα πλοία δεν άραξαν».

Στην κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον εμφύλιο συλλαμβάνεται για τα αριστερά του φρονήματα, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο, ποινή που δεν εκτελέστηκε ποτέ. Αντ' αυτού, εξορίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη, μαζί με το Θεοδωράκη και τον Ρίτσο.

Το 1956 τον μετέφεραν στην Αθήνα από τον τόπο εξορίας του για να δικαστεί, επειδή, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στο βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» αναφέρονται «….προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας….». Στη δίκη που έγινε με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, οι μάρτυρες υποστήριξαν ότι το βιβλίο του «προπαγανδίζει τας πολιτικάς του ιδέας, θίγει την έννοια του κράτους, κλονίζει την εμπιστοσύνη του λαού στη Δικαιοσύνη, καλλιεργεί το μίσος».

Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Άγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στράτης Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς), υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του «είναι ένα εξαιρετικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον». Απολογούμενος, ο Λουντέμης δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, ο οποίος του είπε πως «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα 'πρεπε να 'χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και η απάντηση του Λουντέμη: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Μετά τη δίκη και την απαγόρευση κυκλοφορίας των βιβλίων του, το κλίμα είναι βαρύ για τον Λουντέμη. Εκπατρίζεται στο Βουκουρέστι και χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, αλλά νοσταλγεί πάντα την πατρίδα, «ένα ελληνικό καφεδάκι...μιά ρετσίαν..», έγραφε σ' ένα φίλο του. Μετά την μεταπολίτευση ανακτά την ελληνική ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα το 1976. Δεν πρόλαβε να χαρεί για την επάνοδό του και στις 22 Ιανουαρίου 1977 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και ενταφιάζεται στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Η ιδιοτυπία του έργου του έγκειται στον «ερασιτεχνικό» τρόπο γραφής, τον οποίο υπηρέτησε εν πλήρει συνειδήσει, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πως δε τον ενδιαφέρει η Τέχνη, αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού (Κνουτ Χάμσουν, Μαξίμ Γκόργκι, Παναΐτ Ιστράτι κ.ά.): ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία, που αγγίζει κάποτε το μελοδραματισμό, βιωματική γραφή, ηθογραφικά και συμβολικά στοιχεία.

Στη λογοτεχνία του Λουντέμη δεσπόζει η τάση του να στρέφεται εξ' ολοκλήρου γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο - αφηγητή, που ανήκει στους περιθωριακούς τύπους των καταπιεσμένων κοινωνικά στρωμάτων και το οποίο μας δίνει την προσωπική του οπτική της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου του έρωτα και της δυστυχίας του κόσμου. Μέρος της κριτικής (Ζήρας) του καταλογίζει τεχνικές και εκφραστικές ατέλειες, στρατευμένο ύφος που αποβαίνει σε βάρος της οικονομίας της, αφήγησης, αλλά αναγνωρίζει τον λυρικό του οίστρο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν το έργο του απολύτως ξεπερασμένο σήμερα, καθώς αναφέρεται σ' ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Ποιήματα του Λουντέμη μελοποίησαν οι αδερφοί Κατσιμίχα («Ερωτικό Κάλεσμα») και ο συνθέτης Σπύρος Σαμοίλης («Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος») με ερμηνευτή τον Αντώνη Καλογιάννη.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Ιανουάριος 31, 2011, 23:50:55 μμ
"Έφυγε" η Καίτη Λαμπροπούλου

(http://www.ant1online.gr/resources/images/6effba22-b3fb-4d7e-ab58-9eb6856e28aa.jpg)

Αυλαία... ζωής τα ξημερώματα της Δευτέρας για την Καίτη Λαμπροπούλου. Η αγαπητή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου έσβησε στον ύπνο της, σε ηλικία 84 ετών.

H Καίτη Λαμπροπούλου έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο με την "Αγριόπαπια" του Ιψεν, την πρώτη παράσταση του Θεάτρου Τέχνης. Συνεργάσθηκε επι σειρά ετών με τον Κάρολο Κουν, καθώς και με τον Δημήτρη Ροντήρη στο Εθνικό Θέατρο, και μετά βρέθηκε στο ελεύθερο θέατρο, συνεργαζόμενη με πολλούς θιάσους.

Ένα μεγάλο μέρος της καριέρας της στον κινηματογράφο και το θέατρο, συμπορεύτηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Είχε παντρευτεί με τον δημοσιογραφο και συγγραφεα Γεώργιο Ρούσσο.

Η κηδεία της θα γίνει στις 3 μετά το μεσημέρι της Τετάρτης από το Πρώτο Νεκροταφείο.

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17576&subid=2&pubid=22977757
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Φεβρουάριος 02, 2011, 01:53:09 πμ
Πέθανε ο συνθέτης John Barry

Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1933 στο York της Αγγλίας. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης κινηματογράφων. Ξεκίνησε με πιάνο και κλασική μουσική αλλά το γύρισε στην τρομπέτα όταν ανακάλυψε πως του αρέσει περισσότερο η jazz και οι big bands. Το 1957 έφτιαξε τους John Barry Seven που για ένα διάστημα ήταν το αντίπαλο δέος των Shadows του Hank Marvin. Μεταξύ του 1959 και 1962 εργάστηκε στην ΕΜΙ ως ενορχηστρωτής τραγουδιών. Το πρώτο του soundtrack που ήταν για το Beat Girl φιλμ του 1960, ήταν και το πρώτο soundtrack που κυκλοφόρησε σε δίσκο στην Αγγλία. Το κομμάτι που έγινε σήμα κατατεθέν του, παρ'όλο που δεν κέρδισε κανένα βραβείο, ήταν το James Bond Theme για το Dr No του 1962.

Έγραψε μουσική για 11 James Bond ταινίες και για δεκάδες ακόμα. Μεταξύ αυτών και οι The Ipcress File, Born Free, The Chase, The Lion In Winter, Midnight Cowboy, They Might Be Giants, Body Heat, Hammett, The Cotton Club, Out of Africa, Dances With Wolves, Chaplin και Indecent Proposal. Έγραψε τραγούδια όπως το Diamonds are forever με τον στιχουργό Don Black, έγραψε musical και πολλά θέματα τηλεοπτικών εκπομπών.

Κέρδισε τέσσερα Oscar για scores κι ένα για τραγούδι, ένα Grammy, αλλά και Bafta και Emmy, παντρεύτηκε τέσσερις φορές (η δεύτερη σύζυγος ήταν η Jane Birkin), έκανε τέσσερα παιδιά. Την επιρροή του μπορεί να την ακούσει κανείς στους Portishead (αλλά και το trip-hop γενικότερα), Barry Adamson, David Holmes, Broadcast, David Arnold κλπ.

Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου από καρδιακή προσβολή. Ήταν 77.



http://www.mic.gr/news.asp?id=36223

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Φεβρουάριος 05, 2011, 01:46:00 πμ
Θυμάστε το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι;;

Το τελευταίο αντίο

(http://downloads.naftemporiki.gr.edgesuite.net/static/11/02/04/snyderes.jpg?TELEYTAIO ANTIO STH MARIA SNAINTER)

Η Μαρία Σνάιντερ, η ηθοποιός που συμπρωταγωνίστησε στο πλευρό του Μάρλον Μπράντο στο «Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι» (1972), αλλά και στο «Επάγγελμα ρεπόρτερ» του Αντονιόνι, πέθανε χθες ύστερα από μακρά ασθένεια.
Ηταν μόνο 58 ετών. Στην ταινία του Μπερτολούτσι εμφανίζεται πολλές φορές ολόγυμνη, κάτι που δεν ξαναέκανε ποτέ. Το 1976 εγκατέλειψε τα πλατό του «Καλιγούλα» του Τίτο Μπρας και εισήχθη σε μια ψυχιατρική κλινική της Ρώμης. Επειδή αρνήθηκε να εμφανιστεί γυμνή την αντικατέστησαν. Είχε παραδεχτεί σε συνέντευξή της ότι μετά το «Τανγκό» τη μεταχειρίζονταν ως σύμβολο του σεξ και όχι ως ικανή ηθοποιό. Σάλο προκάλεσε και η δήλωσή της ότι ένιωσε να βιάζεται από τον Μάρλον Μπράντο στη σκηνή με το βούτυρο. «Ηταν δική του ιδέα. "Μαρία, είναι απλά μια ταινία", μου είπε. Εγώ όμως ένιωσα προσβεβλημένη, θυμάμαι ότι έκλαιγα. Ευτυχώς τη γυρίσαμε μια κι έξω»... Τότε ήταν μόλις 19 ετών.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=248095

Το παραλειπόμενο της όλης υπόθεσης: λόγω της τολμηρής σκηνής ο σκηνοθέτης της ταινίας στερήθηκε τα πολιτικά του δικαιώματα για πάντε χρόνια.  :wacko:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Φεβρουάριος 06, 2011, 11:13:08 πμ
«Τίτλοι τέλους» για το Γιάννη Βασιλόπουλο

(http://avgi.gr/images/photoarchive/1996/1/29/bitblt-458xNone-9cab1a451fca9957cc387a565a6b11110d2e4f86/886074101-04128_high.jpg)

Έφυγε το μεσημέρι της Παρασκευής, 4 Φεβρουαρίου, σε ηλικία 73 χρόνων, ο σπουδαίος κλαρινίστας Γιάννης Βασιλόπουλος.



Γεννημένος στο Αγρίνιο το 1938, ο Βασιλόπουλος ανήκει σε πολύ μεγάλη οικογένεια μουσικών και θεωρείται ο σημαντικότερος κλαρινίστας του δημοτικού και λαϊκού τραγουδιού την τελευταία πεντηκονταετία.
Έχει συμμετάσχει σε χιλιάδες δημόσιες εκτελέσεις και ηχογραφήσεις τραγουδιών, δημοτικών, λαϊκών και έντεχνων, με τους Στέλιο Καζαντζίδη, Γιώργο Παπασιδέρη, Τάκη Καρναβά, Γιώργο Νταλάρα, Ελένη Βιτάλη, Γλυκερία, κ.ά.

Έγραψε πολλά τραγούδια. Συνεργάστηκε με τους γνωστότερους συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Β. Τσιτσάνης, Γ. Ζαμπέτας, Χ. Χάλαρης και Σ. Ξαρχάκος (είναι σολίστας στο ντοκιμαντέρ με μουσική του Ξαρχάκου «Η Ελλάδα της Μελίνας).
 


Ταξίδεψε και έπαιξε για τους Έλληνες της Διασποράς στην Αυστραλία, την Ευρώπη και την Αμερική.
Εκτός από τις συμμετοχές σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις, κυκλοφόρησαν αρκετοί δίσκοι στις 45 και 33 στροφές με σόλο του Γιάννη Βασιλόπουλου, από την Κολούμπια, τη Μίνως κ.ά., και, πιο πρόσφατα, από το Ντέφι (Χρυσό κλαρίνο: Αυτοσχεδιασμοί ψυχής).



Ο Γιάννης Βασιλόπουλος είναι ο μουσικός που μετέφερε περήφανα και δημιουργικά την ελληνική παράδοση στη νεότερη εποχή με τα πνευμόνια, τα χείλη και τα δάχτυλά του, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στη διαμόρφωση της σύγχρονης λαϊκής μουσικής. Ο Βασιλόπουλος τίμησε τη μεγάλη οικογένεια των τσιγγάνων, αλλά η συνεισφορά του στον τόπο δεν είχε όρια: ήταν για την πατρίδα και για τους Έλληνες σʼ όλο τον κόσμο.

http://www.zougla.gr/




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: elina στις Φεβρουάριος 06, 2011, 22:32:38 μμ
«Έφυγε» o Gary Moore

Σήμερα, σε ηλικία 58 ετών, απεβίωσε ο θρυλικός κθαρίστας, Gary Moore. Ο Adam Rarsons, ο μάνατζερ του γνωστού ροκ γκρουπ, Thin Lizzy, στο οποίο συμμετείχε ο Moore, ανακοίνωσε τον θάνατό του στο δίκτυο BBC.
Κατά την γνώμη μου ήταν τρομερός κιθαρίστας και τραγουδιστής...
Δύο από τα καλύτερα κομμάτια του





http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=252427&cid=13
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: GEORGE KARALIS στις Φεβρουάριος 06, 2011, 22:40:42 μμ
Φοβερός και αξεπέραστος... Τι φιλιά προσπαθούσα να ρίξω στις κοπέλες στα πάρτι ακούγοντας τα τραγούδια του... :cray:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Φεβρουάριος 06, 2011, 23:44:13 μμ
Μας τσάκισες... :sad:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Φεβρουάριος 07, 2011, 06:35:38 πμ
«Αυλαία» για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη

(http://3.bp.blogspot.com/_KCuHoU9QBUU/SxYmYBSm3BI/AAAAAAAAbgo/xJNqDDu_M6M/s400/U4U45.jpg)

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 89 ετών, σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλευόταν, ο θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, Ιάκωβος Καμπανέλλης.

Ο συγγραφέας έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια και υποβαλλόταν σε αιμοκάθαρση. Έπειτα από επιπλοκή εισήχθη στη μονάδα εντατικής θεραπείας, όπου και εξέπνευσε λίγες ώρες αργότερα.

Ο Ιάκωβος γεννήθηκε στη Νάξο στις 3 Δεκεμβρίου του 1922. Στην κατοχή αναμείχθηκε στην αντίσταση αλλά όταν συνελήφθη από τους Γερμανούς (1943) οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι τις 5 Μαΐου 1945 οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις.

Όταν γύρισε στην Αθήνα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, το χειμώνα του 1945-46, τον συναρπάζουν... «εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου», είχε δηλώσει. Αν και δεν ολοκλήρωσε γυμνασιακή μόρφωση έδειξε ιδιαίτερη αφοσίωση στο γράψιμο. Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός. Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν «ο Χορός πάνω στα στάχυα» που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο 1950 από το θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.

Από τα θεατρικά του έργα τα πλέον γνωστά είναι «Έβδομη μέρα της δημιουργίας», «Η Αυλή των θαυμάτων», «Ηλικία της νύχτας», «Παραμύθι χωρίς όνομα», «Γειτονιά των Αγγέλων», «Βίβα Ασπασία», «Οδυσσέα γύρισε σπίτι», «Αποικία των τιμωρημένων», «Το μεγάλο μας τσίρκο», «Ο εχθρός λαός» και «Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα».

http://www.in2life.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Φεβρουάριος 08, 2011, 22:15:02 μμ
Bob Marley: 66 χρόνια από τη γέννηση ενός θρύλου

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=318114&w=400&h=300&q=80)

Πριν από 66 χρόνια, στις 6 Φεβρουαρίου ο θρύλος της reggae μουσικής, Bob Marley, γεννιέται σ' ένα μικρό χωριό του Nine Mile, το Saint Ann Parish της Τζαμάικα.

Ήταν η μέρα που σηματοδότησε τον ερχομό ενός κορυφαίου καλλιτέχνη που ξεπέρασε κάθε φυλετικό και κοινωνικό όριο, αφού κατάφερε με τη μουσική του να αγγίξει τις καρδιές του κοινού.

Με αφορμή λοιπόν τα 66 χρόνια από τη γέννηση του ξεχωριστού καλλιτέχνη της ρέγγε μουσικής σκηνής, διοργανώνεται ένα μουσικό φεστιβάλ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη με τη συμμετοχή πολλών ξένων και ελληνικών reggae συγκροτημάτων, προς τιμή του αξέχαστου τραγουδιστή, όπως γίνεται κάθε χρόνο σε διάφορες πόλεις του κόσμου.

Δύο βραδιές γεμάτες από τη μουσική και τα μηνύματα του Τζαμαϊκανού ηγέτη της reggae, την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, στην Αθήνα, και το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου στο Block 33, στη Θεσσαλονίκη.

Μέρος των εσόδων και των δύο εκδηλώσεων θα διατεθεί για την ενίσχυση την οργάνωσης «Κιβωτός του Κόσμου».

Στις δύο συναυλίες θα κάνουν την εμφάνιση τους σπουδαία ονόματα της διεθνούς reggae -και όχι μόνο- σκηνής όπως οι Little Roy Prince, Jahcoustix, Prince Malachi, Ras Daniel Ray, Roots Rocket Sound καθώς κι οι δικοί μας Stefanatty (One Drop Forward), Σταύρος Νταντούς, Fundracar (acoustic), Ska Bangies (acoustic). Επιπλέον, θα συμμετάσχουν σπουδαίοι Έλληνες μουσικοί ως special guests όπως οι Λεωνίδας Μπαλάφας, Πάνος Μουζουράκης, Joanna Drigo, Μάρω Μαρκέλλου, Σοφία Μάνου, Κύριος Κ που κι αυτοί με τη σειρά τους θα καταθέσουν το σεβασμό τους στον πρόωρα χαμένο τραγουδιστή.

Προερχόμενος από λευκό πατέρα και μαύρη μητέρα, ο Bob Marley, αναγκάστηκε από μικρός να μάθει τη σκληρή πλευρά της ζωής , αφού δεν ήταν λίγες οι φορές που αναγκάστηκε να έρθει αντιμέτωπος με φυλετικά σχόλια.

Ο ίδιος ερωτώμενος πολλές φορές για την καταγωγή του, απαντούσε πως δεν έπαιρνε την πλευρά κανενός, παρά μόνο του Θεού που τον έπλασε και προέρχεται από δύο φυλές, τη λευκή και τη μαύρη.



http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Φεβρουάριος 09, 2011, 00:42:53 πμ
Νίκος Ξυλούρης, 31 χρόνια μετά

(http://www.newsbeast.gr/files/temp/C1B59CCC505B27DF17F15EF537051651.jpg)

Αθάνατος παραμένει στη μνήμη των Ελλήνων
Πριν από 31χρόνια σίγησε για πάντα ο «Αρχάγγελος της Κρήτης» Νίκος Ξυλούρης, συγκλονίζοντας όλη την Ελλάδα.

Την περίοδο που η καριέρα του βρισκόταν στο απόγειό της, ο Νίκος Ξυλούρης είχε προσβληθεί από καρκίνο με αποτέλεσμα να υποφέρει από έντονους πόνους στο κεφάλι και στον θώρακα.

Έτσι αναγκάστηκε να ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη και να υποβληθεί σε πολλαπλές εγχειρήσεις στο Memorial Hospital.

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, μπαίνει στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Πειραιώς για νέες εξετάσεις.

Την επόμενη κιόλας μέρα η κατάσταση υγείας του επιδεινώνεται και το βράδυ της Πέμπτης πέφτει σε κώμα.

Ήταν χαράματα Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου 1980 όταν ο «Αρχάγγελος της Κρήτης» σώπαινε για πάντα και περνούσε στην ιστορία της μουσικής.

http://www.newsbeast.gr/culture/arthro/121371/nikos-xulouris-31-hronia-meta/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Φεβρουάριος 10, 2011, 00:30:19 πμ
Από πολυοργανική ανεπάρκεια στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο
Πέθανε ο Μιλτιάδης Έβερτ


(http://assets.tanea.gr/files/2011-02-09/thumbs/evert3_450x.jpg)

Έφυγε πριν από λίγο από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών ο πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Μιλτιάδης Έβερτ, ο οποίος νοσηλευόταν από τις 6 Ιανουαρίου διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών, όπου είχε αρχικά εισαχθεί με συμπτώματα εμφράγματος και ήδη επιβαρυμένη υγεία.  Σύμφωνα με τους γιατρούς, κατέληξε λόγω πολυοργανικής ανεπάρκειας.

Ο Μιλτιάδης Εβερτ γεννήθηκε στην Αθήνα τις 12 Μαΐου του 1939. Πριν ασχοληθεί με την πολιτική ήταν οικονομικός και διοικητικός διευθυντής μεγάλων βιομηχανιών και οργανωτής Επιχειρήσεων και Τραπεζών.

Είχε εργαστεί ως οικονομικός σύμβουλος στην Εμπορική Τράπεζα και ως οικονομικός και διοικητικός διευθυντής στα Ναυπηγεία Ελευσίνας.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Νέας Δημοκρατίας. Το 1974 έβαλε για πρώτη φορά υποψηφιότητα και εξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αθηνών και δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε για πρώτη φορά σε κυβερνητικό σχήμα ως υφυπουργός Οικονομικών.

Το 1977 εξελέγη πρώτος βουλευτής στην Α΄ περιφέρεια της Αθήνας και το 1985 τοποθετήθηκε επικεφαλής της λίστας και επανεξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αθηνών.

Το 1986 στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου εξελέγη δήμαρχος Αθηναίων.

Στο αξίωμα του δημάρχου παρέμεινε από την 1η Ιανουαρίου 1987 έως τις 3 Μαΐου 1989 οπότε και παραιτήθηκε για να θέσει υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές.

Επί της δημαρχείας του δημιουργήθηκε ο «9,84» ο πρώτος δημοτικός ραδιοσταθμός στην Ελλάδα και προχώρησε σε πολλές καινοτομίες και παρεμβάσεις στη διοίκηση, το περιβάλλον, την τέχνη, τον πολιτισμό και την υγεία.

Στις δημοτικές εκλογές της 14ης Οκτωβρίου 1990 εξελέγη πρώτος δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων με το συνδυασμό «Νέα Αθήνα» του Αντώνη Τρίτση, που υποστηρίχθηκε από τη Νέα Δημοκρατία.

Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διετέλεσε υπουργός Προεδρίας.

Στις 3 Νοεμβρίου 1993, μετά την εκλογική ήττα της ΝΔ και την παραίτηση Μητσοτάκη, εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, λαμβάνοντας 141 ψήφους σε σύνολο 182 εκλεκτόρων. (Ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης έλαβε 37 ψήφους, ενώ 4 εκλέκτορες δεν ψήφισαν κανένα υποψήφιο).

Παρέμεινε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας μέχρι τις 21 Μαρτίου του 1997 όπου και κατά τη διάρκεία του 4ο Συνεδρίου της Παράταξης εξελέγη Πρόεδρος του Κόμματος ο Κώστας Καραμανλής.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4617456
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Φεβρουάριος 16, 2011, 00:49:13 πμ
«Έφυγε» ο λαϊκός τραγουδοποιός Γιάννης Καραμπεσίνης

(http://2.bp.blogspot.com/-3kyqEnweaiE/TVp9aGr5E3I/AAAAAAAAhas/MQKOm2RNSEw/s1600/tromaktiko46.jpg)

Έφυγε από τη ζωή σήμερα τα ξημερώματα, ο λαϊκός τραγουδοποιός και δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Γιάννης Καραμπεσίνης.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 14.45, από το Τρίτο Νεκροταφείο Αθήνας στη Νίκαια.
Ο Γ. Καραμπεσίνης γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1931.
Το 1960 θριάμβευε στο νυχτερινό κέντρο ψυχαγωγίας "Σπηλιά του Παρασκευά". Λίγο αργότερα, η μεγάλη επιτυχία του "Τάμπα-Τούμπα" έδωσε το όνομά της και στο κέντρο που τραγουδούσε.

Ο Γιάννης Καραμπεσίνης υπήρξε δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, συνθέτης και στιχουργός. Στην οικογένεια του υπήρχε μουσική φλέβα από τον παππού του στην Κρήτη που ήταν από τα πρώτα βιολιά: ο Μαριανός με τ’ όνομα. 0 ίδιος ξεκίνησε από του Ψυρρή, όπου η γειτονιά ξεχείλιζε από μουσική. Το 1950 σε ηλικία 12 ετών ξεκινάει με το πρώτο του συγκρότημα, το Τρίο Σταρ, όπου έπαιζε κιθάρα. Στο Αιγάλεω, στο μαγαζί «Καλή Καρδιά», απέναντι από τον «Κήπο του Αλλάχ», έβγαλε τα πρώτα του λεφτά ως κιθαρίστας. Την τρέλα για το μπουζούκι την κόλλησε από τον Μανώλη Χιώτη που δούλευε κάτω από το «Περοκέ», στου Κατελάνου.
O Γιάννης Καραμπεσίνης μάλιστα έπαιξε με το μπουζούκι του Χιώτη τα «Ηλιοβασιλέματα» όταν έφυγε ο Μανώλης και το δακρυσμένο πλήθος τραγουδούσε. Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του τα «Πήραν τα στήθια μου φωτιά», «Όσα έκανα για σένα», «Εσένα δεν σου άξιζε αγάπη» που το τραγούδησε σε δεύτερη εκτέλεση ο Γιώργος Νταλάρας και η Ελένη Τσαλιγοπούλου. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Φεβρουάριος 19, 2011, 18:43:11 μμ
Constantin Brancusi


(http://img824.imageshack.us/img824/9178/brancusi.jpg) (http://img824.imageshack.us/i/brancusi.jpg/)

To σημερινό logo της Google είναι αφιερωμένο στον σπουδαιότερο ίσως γλύπτη του 20ου αιώνα:

(http://img405.imageshack.us/img405/7404/brankouzi760202590.jpg) (http://img405.imageshack.us/i/brankouzi760202590.jpg/)


Γεννήθηκε στο χωριό Χομπίτα της Ρουμανίας στις 19 Φεβρουαρίου 1876 και ήταν γιος αγρότη και σε ηλικία επτά χρονών ήταν βοσκός στα Καρπάθια Όρη.  

Αρχικά έμαθε την τέχνη του ξυλουργού φτιάχνοντας εργαλεία και σκεύη και μετά έγινε λιθοξόος.
Το 1898 γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Βουκουρέστι, αλλά τελικά τον κέρδισε το Παρίσι όπου αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα κι έζησε ως το τέλος της ζωής του, στα 81 του χρόνια.

Ο Ροντέν, ο οποίος μάλιστα αποτέλεσε αρχική πηγή επιρροής για τον ρουμάνο γλύπτη, του πρότεινε να γίνει βοηθός του, όμως ο Μπρανκούζι  αρνήθηκε κι ακολούθησε το δικό του δρόμο λέγοντας πως:

«Δεν μπορεί κανείς να κάνει τίποτα κάτω από τα μεγάλα δέντρα».

Ακολούθησε μιά πορεία αναζήτησης της απλής φόρμας μέσα από την αφαίρεση, καταλήγοντας έτσι σήμερα να θεωρείται ένας σύγχρονος κλασικός.
Ο Μπρανκούζι δημιούργησε σειρές γλυπτών με αγαπημένο του θέμα την πτήση των πουλιών και την κίνησή τους στον χώρο.

Ο Κονσταντίν Μπρανκούζι, δεν γνώρισε παρά μία πατρίδα: τη Γη.

Η γη κι ο ουρανός, η φύση ολάκερη τον ώθησαν να κάνει τη γλυπτική του, να ζωντανέψει εικόνες και μέρη μιας σοφής πλάσης μέσα στο ατελιέ του, να ενσωματώσει τα πολυποίκιλλα σχήματα του περιβάλλοντος κόσμου στο θαυμαστό του δημιουργικό εργαστήρι. «Το νεογέννητο», «το πουλί», «το ψάρι», «το φιλί»....
Ο Μπρανκούζι επανήλθε συχνά στα ίδια αγαπημένα του θέματα ψάχνοντας κάθε φορά να τα τελειοποιήσει. Οι κόκορές του για παράδειγμα, υπάρχουν σε ξύλο, γύψο και χαλκό, αλλά δεν είναι ποτέ οι ίδιοι αφού τους μεταποιεί ανάλογα με το υλικό που χρησιμοποιεί κάθε φορά.

Μιά ιστορία είναι γνωστή που τον βοήθησε να γίνει και περισσότερο διάσημος:

Ο φωτογράφος Έντουαρντ Στάιχεν αγόρασε ένα από αυτά τα έργα το 1926 και προσπάθησε να το μεταφέρει στις ΗΠΑ. Όμως, οι υπάλληλοι του τελωνείου δεν δέχτηκαν το πουλί ως έργο τέχνης και επέβαλαν υψηλούς δασμούς (40% επί της αξίας του) για την εισαγωγή του ως βιομηχανικό προϊόν.

Ο Μπρανκούζι, αγανακτισμένος και με τη βοήθεια των φίλων του στην Αμερική, αντέκρουσε την απόφαση του τελωνείου και ενήγαγε το Αμερικανικό Δημόσιο.
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από τα πρακτικά της δίκης:

 – «Μοιάζει για πουλί κατά τη γνώμη σας;», ρωτάει ο δικαστής, δείχνοντας το επίμαχο γλυπτό του Μπρανκούζι, «Πουλί στο διάστημα».
– «Όχι, δεν μοιάζει. Αλλά ο καλλιτέχνης το ονομάζει "πουλί"», απαντά ο πρώτος μάρτυρας υπεράσπισης.
– «Αν το δείτε στο δρόμο, θα το αποκαλέσετε "πουλί";».
– «Όχι, κύριε δικαστά».
– «Αν βρεθείτε στο δάσος θα το πυροβολήσετε;».
– «Όχι, κύριε».
– «Κι όμως, το θεωρείτε έργο τέχνης. Γιατί;».
– «Από τεχνικής πλευράς, έχει σχήμα και εμφάνιση. Είναι ένα έργο τρισδιάστατο, δημιουργημένο από έναν ταλαντούχο καλλιτέχνη. Είναι αρμονικά φιλοτεχνημένο και σου εμπνέει αισθητική ομορφιά. Εξάλλου γι' αυτό και το αγόρασα. Ο κύριος Μπρανκούζι προσπαθεί να εκφράσει εδώ μια λεπτή ιδέα: το πέταγμα ενός πουλιού στο κενό».

Ο Μπρανκούζι κέρδισε τη δίκη και μαζί την διασημότητα.

Τα έργα του βρήκαν θερμή ανταπόκριση από τους συλλέκτες στις ΗΠΑ, όταν στην Ευρώπη η κριτική ήταν αυστηρή μαζί του. Οι εκθέσεις με έργα του διαδεχόταν η μία την άλλη.

Ο Κονσταντίν Μπρανκούζι απέκτησε το 1952 τη γαλλική υπηκοότητα και πέντε χρόνια αργότερα στις 16 Μαρτίου 1957 απεβίωσε

Άφησε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού ως κληρονομιά  περισσότερα από 80 γλυπτά, με τον όρο να μεταφερθεί ολόκληρο το εργαστήριό του στο μουσείο, διατηρώντας την αρχική του μορφή.

Σήμερα βρίσκεται στον ακάλυπτο χώρο του Κέντρου Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι. Συλλογές με έργα του  βρίσκονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας αλλά και το Εθνικό Μουσείο του Βουκουρεστίου.

Δύο από τα έργα του  "Madame L.R "

(http://img525.imageshack.us/img525/7673/brncusimadamelr.jpg) (http://img525.imageshack.us/i/brncusimadamelr.jpg/)


και  "Bird in space"  

(http://img402.imageshack.us/img402/6379/constantinbrancusibirdi.jpg) (http://img402.imageshack.us/i/constantinbrancusibirdi.jpg/)


συγκαταλέγονται στα 10 ακριβότερα του κόσμου με τιμή  37.2  και 27.5  εκατ. $ αντίστοιαχα


Το πόσο σημαντικός είναι το δείχνει και το ότι  εκεί είναι  και δύο έργα  του Pablo Picasso τα οποία είναι σε χαμληλότερες θέσεις αναλογικά στην σειρά .

http://tipart.blogspot.com/2009/03/top-10-most-expensive-sculptures.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Φεβρουάριος 21, 2011, 01:28:27 πμ
Η φωνή της μεταμορφώνεται απο σκληρή και σκοτεινή σε απαλή και γλυκειά.
Σταματά, φωνάζει, επαναλαμβάνει, ψιθυρίζει, βογγάει.

Μερικές φορές το πιάνο, η φωνή και η έκφραση του προσώπου της παρουσιάζονται ως τρία διαφορετικά, αυτόνομα στοιχεία αλλά μέσα σε μια στιγμή μόνο ενώνονται.

Η Nina Simone είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα να ‘μαγεύει’ το ακροατήριο.
Ήταν ομολογουμένως μια μοναδική ερμηνεύτρια...


(http://img571.imageshack.us/img571/5630/ninanb.jpg) (http://img571.imageshack.us/i/ninanb.jpg/)

H Eunice Waymon γεννήθηκε σαν σήμερα το 1933 στη Νότια Καρολίνα και ήταν το έκτο παιδί (απο τα επτά) της φτωχής οικογένειας. Το ‘παιδί θαύμα’ έπαιζε πιάνο στα τέσσερα της χρόνια. Με τη βοήθεια του καθηγητή της μουσικής της που της εξασφάλισε υποτροφία, μπόρεσε να συνεχίσει την εκπαίδευσή της, και στο σχολείο αλλά και ως μουσικός. Σπούδασε στο Julliard School of Music της Νέας Υόρκης.

¶ρχισε να συνοδεύει μουσικούς για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά της και το καλοκαίρι του 1954 άρχισε να δουλεύει σε μια Ιρλανδική μπυραρία στο New Jersey. Ο ιδιοκτήτης του μπάρ της ζήτησε όχι μόνο να συνοδεύει αλλά και να τραγουδάει. Χωρίς να συνηδειτοποιήσει τι ακριβώς συνέβαινε, η Eunice Waymon που είχε εκπαιδευτεί ως κλασσική πιανίστας, έκανε την είσοδό της στην επιχείρηση των show. ¶λλαξε το όνομά της σε Nina («μικρούλα») Simone (απο τη Γαλλίδα ηθοποιό Simone Signoret). Κατα τη δεκαετία του 50, η Nina Simone ηχογράφισε τα πρώτα της τραγούδια με την δισκογραφική Bethlehem. Σ’ αυτές τις πρώτες ηχογραφίσεις είναι φανερές οι ικανότητες της ως πιανίστας, τραγουδίστρια, ενορχηστρώτρια και συνθέτης. Τραγούδια όπως το Gold Ring, Don't Smoke In Bed και Little Girl Blue σύντομα σταθεροποιήθηκαν στο ρεπερτόριό της.

Το τραγούδι I Loves You, Porgy, απο την όπερα "Porgy and Bess", έγινε hit και η τραγουδίστρια των nightclub έγινε στάρ, εκτελώντας τα κομμάτια της στο δημαρχείο, στο Carnegie Hall και στο Jazz Festival του Newport. Είναι αξιοσημείωτο πως απο την αρχή της καριέρας της το ρεπερτόριο της Nina Simone συμπεριλάμβανε jazz standards, gospel και spirituals, κλασσική μουσική, δημοτικά τραγούδια απο διαφορετικές τοποθεσίες, blues, pop, τραγούδια απο musicals και όπερα, Αφρικάνικες μελωδίες και τις δικές της συνθέσεις.

Το ταλέντο της δεν μπορούσε πια να περνά απαρατήρητο, αφού η Nina συνδύαζε τις συνοδευτικές μελωδίες του Bach με την προσέγγιση αυτοσχεδιασμού της jazz και τις μετατροπίες των blues. ¶λλα χαρακτηριστικά των εκτελέσεών της ήταν η πρωτότυπη απόδοση του μουσικού χρόνου και ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί τις πάυσεις (ησυχία).

Η φωνή της μεταμορφώνεται απο σκληρή και σκοτεινή σε απαλή και γλυκειά. Σταματά, φωνάζει, επαναλαμβάνει, ψιθυρίζει, βογγάει. Μερικές φορές το πιάνο, η φωνή και η έκφραση του προσώπου της παρουσιάζονται ως τρία διαφορετικά, αυτόνομα στοιχεία αλλά μέσα σε μια στιγμή μόνο ενώνονται. Η Nina Simone είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα να ‘μαγεύει’ το ακροατήριο. Είναι ομολογουμένως μια μοναδική ερμηνεύτρια.

Το 1963, τέσσερα έγχρωμα παιδάκια σκοτώθηκαν σε βομβαρδισμό μιας εκκλησίας στο Birmingham και η Nina έγραψε το Mississippi Goddam που αποτελεί μια πικρή και έντονη κατηγορία κατά των συνθηκών με τις οποίες ζούσαν οι Αφρικανο-Αμερικάνοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, «τη χώρα της ελευθερίας». Η δυνατή συναισθηματική προσέγγιση αυτού και των υπόλοιπων τραγουδιών που βρίσκονται στο δίσκο "Nina Simone In Concert" (με τη δισκογραφική Philips) έγινε ένα ακόμα απο τα μοναδικά χαρακτηριστικά της τέχνης της. Όλο το εύρος των ανθρώπινων συναισθημάτων εκφράζεται άμεσα με τη μουσική της Nina. Τη μια στιγμή έχει θεατρικό ύφος, την άλλη τραγουδά στίχους διαμαρτυρίας, την επόμενη τραγουδά το τρυφερό ερωτικό Ne Me Quitte Pas στα Γαλλικά.

Παρόλο που την χαρακτήριζαν Ιέρεια της Soul (“High Priestess of Soul”) και ήταν σεβαστή απο κοινό και κριτικούς ταυτόχρονα, σχεδόν ως θρησκευτική προσωπικότητα, κάποιες φορές ο τρόπος έκφρασής της είχε παρεξηγηθεί. Το 1996 έγραψε το Four Women, ένα πικρό θρήνο τεσσάρων έχγρωμων γυναικών που είχαν διαφορετική απόχρωση δέρματος (έθιξε δηλαδή τα καθιερωμένα πρότυπα ομορφίας που υποδεικνύουν το λευκό ως το ομορφότερο) και αυτό της το τραγούδι λογοκρίθηκε και απαγορεύτηκε απο τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Φιλαδέλφειας και της Νέας Υόρκης επειδή θεωρήθηκε προσβλητικό προς την Αφρικάνικη φυλή.

Η ιέρεια της Soul κατευθυνόταν σε πολλαπλά μονοπάτια για να βρεί την κατάλληλη μουσική και να εκφράσει τις ανησυχίες της. Το album, "Nina Simone Sings The Blues" (με τη δισκογραφική RCA) περιέχει τα δικά της τραγούδια I Want A Little Sugar In My Bowl, Do I Move You, μια υπέροχη διασκευή του My Man's Gone Now (πάλι απο την όπερα "Porgy & Bess") και το περίφημο τραγούδι διαμαρτυρίας Backlash Blues, βασισμένο σε ένα ποίημα που έγραψε γι αυτήν ο Langston Hughes.

Ακόμα, τραγουδούσε κι άλλα τραγούδια-διαμαρτυρίες για τα πολιτικά δικαιώματα: Why? The King of Love is Dead (εμπνευσμένο απο την τραγωδία της δολοφονίας του Martin Luther King) Brown Baby, Images (βασισμένο σε ένα ποίημα του Waring Cuney), Go Limp, Old Jim Crow, … Ένα απο τα τραγούδια, το To be Young, Gifted and Black (εμπνευσμένο απο το θεατρικό έργο της Lorraine Hansberry με τον ίδιο τίτλο), έγινε ο εθνικός ύμνος των Αφρικανο-Αμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Nina δεν ήταν ποτέ προβλεπόμενη και εξέπληξε ακόμα και τους πιο αφοσιωμένους ακροατές της με ένα album στο οποίο τραγουδά και παίζει πιάνο μόνη της. Το "Nina Simone And Piano!", είναι μια συλλογή τραγουδιών ενδοσκόπησης για την μετενσάρκωση, το θάνατο, τη μοναξιά και τον έρωτα και αποτελεί μια απο τις χρυσές στιγμές της καριέρας της.

Το σπάνιο χάρισμα που είχε να διευρύνει και να εμβαθύνει το νόημα και την απόδοση των τραγουδιών είχε ως αποτέλεσμα τις αξιοθαύμαστες επανεκτελέσεις των: Ain't Got No / I Got Life (απο το musical "Hair"), Suzanne του Leonard Colhen, διάφορα τραγούδια των Bee Gees όπως To Love Somebody, My Way σε διπλό ρυθμό με bongos , Just Like Tom Thumb's Blues και ακόμα τέσσερα τραγούδια του Bob Dylan.

Ένιωθε όμως μετά απ’όλα αυτά πως την είχαν εκμεταλλευτεί και προσπάθησε να ξεφύγει. Αηδιασμένη με τις δισκογραφικές εταιρείες, την επιχείρηση των show και τον ρατσισμό, έφυγε απο τις Ηνωμένες Πολιτείες και πήγε στα νησιά Barbados το 1974. Κατα τη διάρκεια των επόμενων χρόνων έζησε στην Λιβηρία, Ελβετία, Παρίσι, Ολλανδία και τελικά εγκαταστάθηκε στη Νότια Γαλλία.
Το 1978 κυκλοφόρησε ο πολυαναμενόμενος της δίσκος "Baltimore", που περιέχει την τελική απόδοση του My Father and an hypnotizing Everything Must Change του Judy Collins.
Το επόμενό της album, "Fodder On My Wings", ηχογραφήθηκε στο Παρίσι το 1982 και βασίζεται στην αυτοεπιβαλλόμενη ‘εξορία της’ απο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποφασισμένη περισσότερο απο ποτέ να φτιάξει η ίδια τη μουσική της, η Nina έγραψε, προσάρμοσε και ενορχήστρωσε τα τραγούδια, έπαιξε πιάνο και άρπα και τραγούδησε στην Αγγλική και τη Γαλλική γλώσσα. Το cd επανακυκλοφόρησε το 1998 με κάποια bonus-tracks, όπως η ασυνήθιστη εκδοχή του Alone Again Naturally (στη μνήμη του θανάτου του πατέρα της).

Το 1984 βιντεογραφήθηκε μια απο τις συναυλίες της στο Λονδίνο και το αποτέλεσμα είναι ένα καταπληκτικό ντοκουμέντο, με τον Paul Robinson στα ντράμς. Το My Baby Just Cares For Me απο τον πρώτο της δίσκο έγινε τεράστια επιτυχία και το "Nina's Back" δεν ήταν απλώς ο τίτλος του νέου της δίσκου, αλλά η περιγράφή των γεγονότων. Οι συναυλίες της την διέδωσαν ξανά σε όλο τον κόσμο.

Το 1989 συνέβαλε στο musical του Pete Townsend "The Iron Man". Το 1990 ηχογράφισε με την Maria Bethania, το 1991 με την Miriam Makeba. Τον ίδιο χρόνο κυκλοφόρισε και η αυτοβιογραφία της με τίτλο “I Put a Spell on You”. Μεταφράστηκε στα Γαλλικά ("Ne Me Quittez Pas"), στα Γερμανικά ("Meine Schwarze Seele") και στα Δανέζικα ("I Put A Spell On You, - Herinneringen").
Το 1993 κυκλοφόρησε ένα καινούριο studio album. Το "A Single Woman" περιλαμβάνει αρκετά τραγούδια του Rod McKuen, το Marry Me που έγραψε η Nina, η διασκευή του Γαλλικού Il n'y a pas d'amour heureux και το συγκινητικό Papa, Can You Hear Me?

(http://img109.imageshack.us/img109/9125/nina4.jpg) (http://img109.imageshack.us/i/nina4.jpg/)

Περισσότερα απο πέντε τραγούδια του ρεπερτορίου της έχουν επενδύσει μουσικά την τανία "Point Of No Return" (ή αλλιώς "The Assassin, code name: Nina") το 1993. Τα τραγούδια της ακούγονται σε πολλές άλλες ταινίες όπως "Ghosts of Mississippi", 1996: I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free, "Stealing Beauty", 1996: My Baby Just Cares For Me και "One Night Stand", 1997: Exactly Like You.
Η μουσική της συνεχίζει να αγγίζει καινούριους και νέους ακροατές. Το Ain't Got No / I Got Life έγινε μεγάλη επιτυχία το 1998 στην Ολλανδία, όπως ακριβώς ήταν στην ίδια χώρα τριάντα χρόνια πρίν...
Μαζί με την καθιερωμένη της μπαντα Leopold Fleming (κρουστά), Tony Jones (μπάσο), Paul Robinson (ντράμς), Xavier Collados (πλήκτρα) και Al Schackman (κιθάρα), εξακολουθούσε μετά απο τόσα χρόνια να ξεσηκώνει το ακροατήριό της σε όλο τον κόσμο.

Στο θέατρο Barbican του Λονδίνου τραγούδησε το 1997 το Every Time I Feel The Spirit ως φόρο τιμής σε έναν απο τους πρωτοπόρους καθοδηγητές στον αγώνα για τα Πολιτικά Δικαιώματα, την ειρήνη και την αδελφότητα, τραγουδιστή και ηθοποιό Paul Robeson. Ακολούθησαν περισσότερα spirituals και «αιματοβαμμένα» τραγούδια (“blood songs”): Reached Down And Got My Soul, The Blood Done Change My Name και When I See The Blood.

Η Nina Simone ήταν η κύρια ερμηνεύτρια στο φεστιβάλ Jazz που έγινε στη Γαλλία το 1997 και στο φεστιβάλ jazz της Θεσσαλονίκης το 1998. Το 1999 τραγούδησε μερικά ντουέτα με την κόρη της Lisa Celeste στο φεστιβάλ Guinness Blues της Ιρλανδίας. Η Simone περιόδευσε σε όλο τον κόσμο με τον Λατίνο σούπερσταρ Rafael και συμμετείχε σε δύο θεατρικά εργαστήρια της Disney (δίνοντας τη φωνή της στον κύριο ρόλο στο The Lion King). Μέχρι πρόσφατα δούλευε για το album της, "Simone Superstar".

Τον Ιούλιο του 1998 η Simone ήταν η επίσημη καλεσμένη του Nelson Mandela για τα ογδοηκοστά του γενέθλια.. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1999 της δώθηκε το Lifetime Achievement in Music Award στο Δουβλίνο.

Ακόμα, το 2000 της της δώθηκε Τιμητική Υποικοότητα απο την πολιτεία της Ατλάντα, το Diamond Award for Excellence in Music απο τον Σύνδεσμο Αφρικανο-Αμερικάνικης μουσικής στη Φιλαδέλφεια και το Honorable Musketeer Award απο την Compagnie des Mousquetaires d'Armagnac στη Γαλλία.
Η Nina Simone άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της στη Νότια Γαλλία, μετά απο μακρόχρονη ασθένεια, τον Απρίλιο του 2003. Οι στάχτες της σκορπίστηκαν σε διαφορετικές Αφρικανικές χώρες, όπως ακριβώς επιθυμούσε.
Η ιέρεια της Soul είχε διδακτορικό στον τομέα της μουσικής και έχει αποκτήσει μια αξεπέραστη θρυλική υπόσταση. Ήταν και θα είναι η απόλυτη ερμηνεύτρια και αφηγήτρια ιστοριών (storyteller) της εποχής μας.





Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Φεβρουάριος 26, 2011, 00:59:36 πμ
O Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ (Pierre Auguste Renoir, 25 Φεβρουαρίου 1841 - 3 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Γάλλος ζωγράφος και εκπρόσωπος του ιμπρεσιονισμού.

(http://img830.imageshack.us/img830/2300/renoir140.jpg) (http://img830.imageshack.us/i/renoir140.jpg/)


Γεννήθηκε στην πόλη Λιμόζ της Γαλλίας, γιος του ράφτη Λεονάρ Ρενουάρ και της εργάτριας Μαργκερίτ. Σε ηλικία τριών ετών η οικογένειά του μετακόμισε στο Παρίσι όπου φοίτησε, στα επτά του χρόνια, σε καθολικό σχολείο. Τα βράδια παρακολουθούσε μαθήματα στη Σχολή Σχεδίου και Διακόσμησης. Προς το τέλος της χρονιάς επισκεπτόταν το ατελιέ των αδελφών Λεβί, που όμως λίγο αργότερα έκλεισε κι έτσι στράφηκε προς το ατελιέ του Ζιλμπέρ. Όταν μάζεψε λίγα χρήματα, έδωσε εξετάσεις στη Σχολή Καλών Τεχνών.

Το 1862 γράφτηκε στο ατελιέ των Ερλ Σινιόλ και Μαρκ-Σαρλ-Γκαμπριέλ Γκλαιρ. Εκεί γνώρισε τους Κλοντ Μονέ, Φρεντερίκ Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλεϋ. Την ίδια περίοδο, εξασφάλισε άδεια για να αντιγράφει έργα άλλων καλλιτεχνών στο Μουσείο του Λούβρου. Δύο χρόνια αργότερα, ο Ρενουάρ ξεκίνησε να εκθέτει έργα του, ωστόσο για αρκετά χρόνια δεν γνώρισε σημαντική αναγνώριση. Μέχρι τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο πόλεμο του 1870, γύριζε με ένα σακίδιο στον ώμο και έζησε πολύ φτωχικά. Το 1867 ένας πίνακας του με τον τίτλο Λιζ (Lise) έγινε δεκτός στο Σαλόν του Παρισιού. Την περίοδο αυτή, θεωρείται πως ο Ρενουάρ επηρεάστηκε σημαντικά από τον Κλωντ Μονέ, πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο προς τον ιμπρεσιονισμό. Κατά πολλούς, το διάστημα 1870&ndash1883 αποτελεί την λεγόμενη ιμπρεσιονιστική περίοδο του Ρενουάρ.
Π. Ω. Ρενουάρ, Η κούνια (1876), ελαιογραφία, Μουσείο Ορσέ

Με τον πόλεμο του 1873 υπηρέτησε στη Φρουρά της Ταρμά, στο Σώμα Πυροβολικού, μα την επόμενη χρονιά αρρώστησε κι αποστρατεύτηκε, επιστρέφοντας έτσι στο Παρίσι. Η πολιορκία του Παρισιού του στέρησε τους φίλους του, καθώς ο Μονέ κι ο Μετρ αναζήτησαν καταφύγιο στην Αγγλία ενώ ο Μπαζίλ πέθανε. Το 1874 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της ομάδας των ιμπρεσιονιστών. Από μία δημοπρασία έργων του, έλαβε 1.200 φράγκα και εγκαταστάθηκε στη Μονμάρτρη. Το 1876 συναντά έναν εκδότη, ο οποίος τον κάνει πλούσιο. Γνωρίζει τον Εμίλ Ζολά.

Τη δεκαετία του 1880, ο Ρενουάρ σταδιακά διαχωρίστηκε από τους υπόλοιπους ιμπρεσιονιστές. Το ατελιέ του κατασκευάστηκε κοντά σε ένα γαλατάδικο το 1880 και δουλεύοντας στη Μονμάρτρη, γνωρίστηκε με την Αλίν Σαριγκό, την οποία παντρεύτηκε. Το 1881 ταξίδεψε στην Αλγερία και κατόπιν στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Ραφαήλ από το οποίο επηρεάστηκε βαθιά. Το 1884, μαθαίνοντας πως η Αλίν περιμένει το παιδί τους, επέστρεψε για να μείνει κοντά της και την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο γιος τους Πιέρ.

Το 1889 συνάντησε τον μηχανικό Άιφελ και περίπου το 1892 άρχισε να αναπτύσσει παραμορφωτική αρθρίτιδα, νόσο που τον βασάνισε μέχρι το θάνατό του. Αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα παραμορφώσεων στα χέρια ενώ σε πιο προχωρημένο στάδιο, ένας ώμος του καθηλώθηκε εξαιτίας αγκύλωσης, γεγονός που ανάγκασε τον Ρενουάρ να διαφοροποιήσει την τεχνική του. Παρά τις σωματικές του δυσχέρειες, δεν εγκατέλειψε την ζωγραφική. Το 1893 απέκτησε έναν ακόμα γιο, τον Κλοντ. Το 1907 μετακόμισε με την οικογένειά του στην πιο θερμή περιοχή Καν-συρ-Μερ (Cagnes-sur-Mer). Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, οι δυο γιοι του κατατάχθηκαν στο στρατό και τραυματίστηκαν σοβαρά. Η μητέρα τους τούς επισκέφτηκε, αλλά εξαντλημένη κατά την επιστροφή της, πέθανε το 1915.

Το 1919, ο Ρενουάρ επισκέφτηκε το Λούβρο όπου είχε την ευκαιρία να δει δικούς του πίνακες να εκτίθενται μαζί με κλασικά έργα.

Απεβίωσε στις 3 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, σε ηλικία 78 ετών.


Στις 17 Μαΐου 1990, ο οίκος Κρίστις στη Νέα Υόρκη, πούλησε το «Μουλέν ντε λα Γκαλέτ»

(http://img607.imageshack.us/img607/2646/lemoulindelagalette.jpg) (http://img607.imageshack.us/i/lemoulindelagalette.jpg/)


-έναν από τους δυο πίνακες που είχε αφιερώσει ο  Renoir στους χορευτές του Καφέ της Μονμάρτης- προς 65.000.000 ευρώ! Αν και είναι ακόμα πιθανόν να πουληθούν χαρακτικά του σε χαμηλές τιμές (εκτός από τα πιο σπάνια που ξεπερνούν τις 80.000 ευρώ), τα σχέδια του αρχίζουν να μετατρέπονται σε σημαντικές επενδύσεις, που υπερβαίνουν τις 50.000 ευρώ, ενώ οι πίνακές του απευθύνονται πλέον μόνο σε μεγάλους συλλέκτες.

O πίνακας Luncheon of the Boating Party θεωρείται ο 4ος σπουδαιότερος πίνακας στον κόσμο!

(http://img96.imageshack.us/img96/2879/mostfamouspaintingsinth.jpg) (http://img96.imageshack.us/i/mostfamouspaintingsinth.jpg/)


http://www.mostinterestingfacts.com/art/top-10-most-famous-paintings-in-the-world-ever.html


Άλλα έργα του εδώ:  http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=211

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Φεβρουάριος 26, 2011, 02:31:24 πμ
«Έφυγε» ο εικαστικός και σκηνογράφος Νίκος Αλεξίου

(http://www.agelioforos.gr/files/Xaido/%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AF%CE%BF%CF%85.jpg)

Απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών ο ζωγράφος Νίκος Αλεξίου, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

Ο Νίκος Αλεξίου γεννήθηκε το 1960 στο Ρέθυμνο της Κρήτης και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βιέννης και της Αθήνας.

Κορυφαία στιγμή της εικαστικής του πορείας ήταν η εκπροσώπηση της Ελλάδας το 2007 στην 52η Μπιενάλε Βενετίας. Τα έργα του, κυρίως εγκαταστάσεις μεγάλων διαστάσεων από διάφορα υλικά, συμπεριλαμβάνονται σε μεγάλες συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο Νίκος Αλεξίου είχε επίσης σκηνογραφήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις, όπως η Μήδεια του Δημήτρη Παπαϊωάννου, η «Κουπέ» της Αννας Κοκκίνου στο θέατρο «Σφενδόνη» και το «Ταξίδι μακριά» της Λούλας Αναγνωστάκη στο θέατρο Τέχνης.

Η κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα στις 14.30 από το νεκροταφείο Καισαριανής.

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1937754
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 02, 2011, 21:35:15 μμ
Rory... Ο άνθρωπος που χωρίς αμφιβολία, ηγήθηκε και επηρέασε ολόκληρο το ιρλανδικό ροκ κίνημα!

(http://img88.imageshack.us/img88/5517/gallagher2.jpg) (http://img88.imageshack.us/i/gallagher2.jpg/)


Ο Rory Gallagher είναι ο άνθρωπος που χωρίς αμφιβολία, ηγήθηκε και επηρέασε ολόκληρο το ιρλανδικό ροκ κίνημα. Σχεδόν 11 χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του τον Ιούνιο του 1995, η μουσική του Rory είναι όσο δημοφιλής όσο ποτέ με τους τόσους πολλούς πιστούς οπαδούς του. Αν και εκ των πρωτοπόρων της heavy-rock βιομηχανίας, παρέμεινε, όπως και ο ίδιος συνέχιζε να επαναλαμβάνει, «ένας folk καλλιτέχνης σε έναν rock κόσμο». Κατάφερε έτσι να διατηρήσει την δημοτικότητα και την ακεραιότητά του ως το τέλος της καριέρας του.

Δεν καταλάβαινε τον θόρυβο που γινόταν γύρω από το όνομά του –και σε καμία περίπτωση δεν θεωρούσε τον εαυτό του ως κάτι το άφταστο, το εξωτικό, το υπερβολικό. Το ταλέντο του ξεχείλιζε. Η μουσική του έβγαινε από την ψυχή, κάτι που πάντα μας συνάρπαζε και θα μας συναρπάζει σαν ακροατές του. Συνεσταλμένος και ταπεινός, δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά. Αντί για κάτι τέτοιο, φαίνεται πως αφιέρωσε τη ζωή του στη μουσική.

Η μουσική του Rory ήταν η δική του πίστη, η δική του θρησκεία. Η αμεσότητα και ειλικρίνεια με την οποία την προέβαλλε, του εξασφάλισαν μια θέση στην ιστορία της ροκ και τον καθιέρωσαν σαν έναν από τους μεγαλύτερους οδηγούς πρωτοπόρους των rock και blues.

Γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1948 στο Ballyshannon της Ιρλανδίας και μεγαλωμένος στο Cork, ξεκίνησε την οδύσσειά του στο rock’n’roll σε μικρή ηλικία, όταν είδε τον Elvis Presley στην τηλεόραση και εμπνεύστηκε έτσι την αγορά της πρώτης του κιθάρας! Ο Rory θα άκουγε και θα μάθαινε από τα ακούσματα των Lonnie Donegan, Woody Guthrie, Leadbelly, Chuck Berry, Muddy Waters και Jerry Lee Lewis, με πολλούς από τους οποίους θα είχε αργότερα και κοινή ηχογράφηση.

Όντας ακόμα στο σχολείο, ο Rory ξεκίνησε να παίζει με επαγγελματικά μουσικά συγκροτήματα σε όλη την Ιρλανδία, τα ρεπερτόρια των οποίων περιείχαν όλα τα δημοφιλή άσματα της εποχής. Όχι μουσικά ικανοποιημένος από κάτι τέτοιο, ο Rory μετασχημάτισε το τελικό του συγκρότημα “The Impact” σε μια εξαμελή R’n’B ομάδα και ξεκίνησε για το Αμβούργο στα μέσα των ‘1960s. Στην άφιξή της, η ομάδα σύντομα μειώθηκε στο πρώτο τρίο. Ο Rory συνέχισε με τη δημιουργία των “Taste” το 1967, ένα συγκρότημα που σύντομα είχε αποδοχή, και διαδοχικά ταξίδεψε στο Λονδίνο όπου είχε άμεση επιτυχία στο London Marquee Club –ανάμεσα στους πολλούς fans και ο John Lennon.



Ο Gallagher άφηνε συχνά κατάπληκτο το κοινό αλλάζοντας ταχύτατα από κιθάρα σε σαξόφωνο, όπως αργότερα θα δείξει την ίδια επιδεξιότητα με το μαντολίνο και τη φυσαρμόνικα. Υπογράφοντας στην Polydor, οι Taste, αποτελούμενοι από τους Gallagher, μαζί με τον Richard McCracken με το περίπλοκο παίξιμο του μπάσου του και τον John Wilson me τα jazz απόχρωσης ντραμς του, ηχογράφησαν το επώνυμο ντεμπούτο τους το 1969 το οποίο περιλάμβανε αγαπημένα και ζωντανά ηχογραφημένα κομμάτια (όπως το “Same old Story”). Όπως το άλμπουμ “Taste” όπως και το ακόλουθο “On the boards” (1970), έγιναν δεκτά με ικανοποίηση από το κοινό. Όμως, παρά την αμερικανική περιοδεία τους μαζί με τους Blind Faith και τους Delaney and Bonnie, όσο και την εμφάνιση σαν support group των Cream στην αποχαιρετιστήρια συναυλία τους στο Royal Albert Hall, οι Taste αντιμετώπιζαν τόσο οικονομικά όσο και διαχειριστικά προβλήματα, με αποτέλεσμα τη διάλυσή τους στις αρχές του 1971. Άφησαν πίσω τους το άλμπουμ “Live Taste”, το οποίο περιλάμβανε την εμφάνισή τους στο Φεστιβάλ του Isle of Wight, στο οποίο εντυπωσίασαν μένοντας ανεπηρέαστοι από το γεγονός ότι ο εξοπλισμός τους είχε μόλις κλαπεί.


Ο McCracken και ο Wilson αποχώρησαν για να δημιουργήσουν τους Stud. Αποτελώντας την κύρια ατραξιόν των Taste, ο Gallagher δεν θα αντιμετώπιζε ιδιαίτερες δυσκολίες στο να ξεκινήσει μια σόλο καριέρα. Από το πρώτο του άλμπουμ το 1971 μέχρι το πετυχημένο “Fresh Evidence” των 1990’s και παραπέρα, πούλησε πολλά εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο και έκανε περιοδείες ανά τον πλανήτη αρκετές φορές, πραγματοποιώντας περισσότερες από 25 περιοδείες στην Αγγλία μόνος. Λατρεύτηκε περισσότερο για τις ζωντανές εμφανίσεις του με τον μπασίστα Gerry McAvoy, σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του.

Συνήθιζε να ενθουσιάζει το κοινό με 150λεπτες εμφανίσεις, παρουσιάζοντας συγκινητικά αποσπάσματα από παλιά blues κομμάτια μα και από δικές του δημιουργίες, όπως τα “A Million Miles Away” και “Walk on Hot Coals”. Αποφεύγοντας τις πυροτεχνικές υπερβολές με την κιθάρα, η προσέγγιση του Rory ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα συνδυασμένη με μια μακρά απόλαυση ενεργειών, όπως έκαναν οι Led Zeppelin.

Πρωταγωνίστρια σε όλες τις εμφανίσεις του, η τόσο ταλαιπωρημένη κιθάρα του, η μοναδική Fender Stratocaster.. Όλοι μιλούσαν για τις γυμναστικές επιδείξεις των δακτύλων του στα τάστα της, σε κάθε συναυλία!

(http://img839.imageshack.us/img839/259/kithara2.jpg) (http://img839.imageshack.us/i/kithara2.jpg/)


Ακολουθώντας εκτεταμένες περιοδείες στην Ευρώπη σε όλη τη διάρκεια του 1972, ο Rory συνέχισε με το άλμπουμ “Live in Europe”, ένα θρίαμβο στο βρετανικό Top 10 και παγκοσμίως. Ενώ περιόδευε στην Αγγλία για πρώτη φορά ψηφίστηκε σαν ο μεγαλύτερος μουσικός της χρονιάς και στο 1972 το ίδιο άλμπουμ έγινε η πρώτη του χρυσή συλλογή, δεύτερη σε σειρά επιτυχίας στην Αμερική.

Το 1973 ο Rory παρουσίασε δυο ακόμη επιτυχημένες συλλογές, το “Bluepoint” και “Tatoo”. Αργότερα τον ίδιο χρόνο σημείωσε άλλη μια προσωπική επιτυχία σαν φιλοξενούμενος του δίσκου του Muddy Waters “London Sessions” στο Chess. Στα τέλη του ’73, ο Rory περιόδευσε στον δικό του τόπο, την Ιρλανδία -μια σχεδόν θρυλική περιοδεία που ευτυχώς έγινε ταινία μέσω αρχείων-ντοκουμέντων του Tony Palmer.

Το 1974 oi Rolling Stones κάλεσαν τον Rory στην Ολλανδία για μια κοινή ηχογράφηση, μετά την αποχώρηση του Mick Taylor. Τα αρχεία της ταινίας “Irish Tour 1974” παρουσιάστηκαν παράλληλα με ένα διπλό live set με τον ίδιο τίτλο -σύντομα έγινε το πιο επιτυχημένο προσωπικό του άλμπουμ στην Αγγλία, καρδίζοντας παγκόσμιο έπαινο και προτρέποντας για μια περιοδεία στην Ανατολή, αργότερα, τον ίδιο χρόνο.

Επιστρέφοντας, ο Rory καλέστηκε να παίξει σε ένα άλμπουμ ενός ακόμη παιδικού του ήρωα, του Jerry Lee Lewis (ένα διπλό άλμπουμ ηχογραφημένο στο Λονδίνο), έπειτα στο φεστιβάλ Montreux Jazz ηχογραφώντας με τον Albert King (“Live in Montreux”) καθώς και σε ηχογράφηση μαζί με τον γίγαντα των jazz/blues Chris Barber.

Έχοντας συμπληρώσει το συμβόλαιό του με την Polydor, ο Rory υπέγραψε με την Chrysalis το 1975 και παρουσίασε το “Against the grain”. Μετά από μια εκτεταμένη παγκόσμια περιοδεία, επέστρεψε για να ξεκινήσει επίσημα, το καθιερωμένο τότε στην Αγγλία, Reading Festival.

Ηχογραφήθηκε το “Calling Card”, με τη βοήθεια του Roger Glover των Deep Purple σε στούντιο του Μονάχου και οδηγήθηκε κατευθείαν στην κορυφή των charts παγκοσμίως. Έπειτα ο Rory επέστρεψε στην Αμερική για άλλη μια περιοδεία.

Ο Rory έγραψε ιστορία στην τηλεόραση σαν ο πρώτος καλλιτέχνης που εμφανίστηκε στο “Rockpalast”, live μετάδοση σε 15 χώρες, με κοινό γύρω στα 50 εκατομμύρια! Το 1978 επέστρεψε στη Γερμανία για να ηχογραφήσει το εξαιρετικό “Photo-Finish”. Συνεχίζοντας την παγκόσμια tour, επανήλθε στα ίδια studios για να ηχογραφήσει με την ίδια φόρμουλα επιτυχίας το “Top Priority”. Ο δίσκος παρουσιάστηκε, ακολούθησε μεγάλο πρόγραμμα περιοδείας και πάλι, έως το 1980 με το δίσκο-live με πιο rock προσανατολισμούς, “Stage Struck”. Οι εσωτερικές αλλαγές στο σχήμα συνεχίστηκαν με την προσθήκη του Ted McKenna στα ντραμς, ενώ ο McAvoy αποχώρησε οριστικά το 1980.


Το Σάββατο 12 Σεπτέμβρη 1981 ο Rory ήρθε στην Ελλάδα και παρουσίασε τη συναυλία του στη Ν.Φιλαδέλφεια. Την επόμενη ημέρα, οι εφημερίδες στα περίπτερα έγραφαν «Κάηκε η Ν.Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες», «Συγκρούσεις με δυνάμεις των ματ, κάψιμο περιπολικών, ρίψη δακρυγόνων, κυνηγητό γύρω από το σταθμό του ηλεκτρικού στον Περισσό». Τα νέα της συναυλίας του κυκλοφόρησαν από στόμα σε στόμα παντού. Γι άλλη μια φορά ήταν ο μόνος καλλιτέχνης που η μουσική του συσπείρωνε και ήταν σεβαστός από όλους τους νέους –ανεξαρτήτως «φυλής» που ανήκαν.

(http://img59.imageshack.us/img59/3392/eishthrio.jpg) (http://img59.imageshack.us/i/eishthrio.jpg/)


Το 1982 ο Rory παρουσίασε το τελευταίο του άλμπουμ επί Chrysalis, το “Jinx”, από την Polygram στην Αγγλία κι επέστρεψε στο μέρος που τον έκανε χαρούμενο (τη σκηνή), καθώς και σε άλλη μία παγκόσμια περιοδεία.


Μετά την επιστροφή εκείνου του πραγματικά ατέλειωτου καταλόγου περιοδειών, το 1995, ο Rory δημιούργησε τη δική του επιγραφή και εταιρεία παραγωγής, την Capo, και ξεκίνησε να ηχογραφεί το “Defender” που παρουσιάστηκε το 1987 με επιτυχία σε πολλές χώρες. Το “Fresh Evidence” το 1990 άνοιξε τα αυτιά σε ακόμη μεγαλύτερο κοινό, όταν μαζί με τον Mark Feltham των Nine Below Zero και τη φυσαρμόνικά του, παρουσίασε ένα αναζωογονητικό blues προσανατολισμό, ο οποίος είχε αφήσει τη θέση του σε πιο rock ήχους στα προηγούμενα άλμπουμ.


Η πορεία των περιοδειών συνέχισε με ένα νέο συγκρότημα που δημιούργησε το 1993. Στις αρχές του ίδιου χρόνου, τα πρώτα σημάδια της επιρροής του αλκοόλ στην υγεία του φάνηκαν, κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής εμφάνισης στο London’s Town Country Club. Ενοχλητικοί οπαδοί του τον ανάγκασαν να συντομεύσει την εμφάνισή του, διακηρύσσοντας ότι δεν θα ξαναεμφανιζόταν στο Λονδίνο ποτέ ξανά.. Τα λόγια του θα αποδεικνύονταν προφητικά.. Παρ’όλ’αυτά, ανέκτησε τη γαλήνη του για το έτσι κι αλλιώς εκπληκτικό Portsmouth Blues Weekend την ίδια χρόνιά. Τα Χριστούγεννα του 1994 τα σχέδιά του για περιοδείες έπρεπε να ματαιωθούν. Χτυπημένος από πνευμονικό οίδημα ύστερα από μεταμόσχευση ήπατος, ο Rory πέθανε στις 14 Ιουνίου 1995, σε ηλικία μόλις 47 ετών. Ακολουθώντας την παράδοση των blues, είχε παραδώσει τον επιτάφιό του 20 χρόνια νωρίτερα, στο άλμπουμ “Irish tour”, όταν τραγούδησε το “Too much Alcohol”.. Φέτος στο Δουβλίνο τα εγκαίνια αφιερωμένου μνημείου αποκάλυψαν μια κιθάρα, στερεωμένη ψηλά, σε κεντρική πλατεία της πόλης..
Rory GallagherΑπό το 1996, το συγκρότημα των Sinnerboy είναι η πρώτη επιλογή του αδερφού του Rory, Donal Gallagher, ως η μακροβιότερη και η καλύτερη “Rory Gallagher Tribute band”. Όπως είπε και ο Donal Gallagher τότε, «η απόδειξη ότι η μουσική του αδελφού μου ζει». Πρόσφατα οι Sinnerboy εμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη κι ελπίζουμε να τους δούμε σύντομα και στην Αθήνα.
Rory Gallagher Το 2000 κυκλοφόρησε το διπλό cd-συλλογή “Rory Gallagher Forever” που προοριζόταν για την εγχώρια αγορά και τους πολυάριθμους Έλληνες θαυμαστές και φίλους του σπουδαίου κιθαρίστα. Το 2003, μια καθυστερημένη επανεμφάνιση της μουσικής κληρονομιάς του Rory, εμφανίζεται ως “Rory Gallagher: Wheels Within Wheels”.

Μια acoustic folk σύνθεση, που όχι μόνο ενισχύει την πλούσια μουσική συνεισφορά του Rory αλλά την κάνει ακόμη μεγαλύτερη.





Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 02, 2011, 22:00:39 μμ
Lou Reed


(http://img832.imageshack.us/img832/8571/louyb.jpg) (http://img832.imageshack.us/i/louyb.jpg/)


Γεννήθηκε από οικογένεια Εβραίων στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Φρίπορτ του Λονγκ Άιλαντ. Ο ίδιος έλεγε ότι το όνομά του είναι Λιούις Άλεν Φέρμπανκ αλλά το πραγματικό του όνομα είναι Λιούις Άλεν Ραμπίνοβιτς.

Όντας ακόμη νεαρός, έκανε πραγματικότητα το όνειρό του, μαθαίνοντας να παίζει κιθάρα, ενώ άρχισε να συμμετέχει σε σχολικές ροκ μπάντες. Σύντομα έκανε και την πρώτη του ηχογράφηση σε στιλ ριδμ εντ μπλουζ με το συγκρότημα The Shades.

Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών (Syracuse University) όπου ο ποιητής και καθηγητής του Ντέλμορ Σβαρτς τον ενθάρρυνε στην πορεία του και τον βοήθησε όσον αφορά τη χρήση της αγγλικής γλώσσας. Αργότερα ο Ριντ απότισε φόρο τιμής σε αυτόν τον μέντορά του με το τραγούδι "My House", με αναφορές στον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις. Εκεί, επίσης, αναπτύχθηκε το ενδιαφέρον του για την φρι τζαζ (free jazz) και την πειραματική μουσική (experimental). Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίηση της γενιάς μπιτ και για την πρόζα του Μπάροουζ.

Μετά την αποφοίτησή του το 1964, έπιασε δουλειά ως συνθέτης στη δισκογραφική εταιρία Pickwick Records. Την επόμενη χρονιά δημιούργησε μαζί με τον Ουαλό αβανγκάρντ βιολιστή συνάδελφό του, Τζον Κέιλ, το συγκρότημα The Primitives, το οποίο μετεξελίχθηκε τελικά στους The Velvet Underground. Ενώ η σύνθεση του συγκροτήματος δεν υπήρξε σταθερή (ο Κέιλ το εγκατέλειψε το 1968, ο Ριντ το 1970) και δεν ήταν εμπορικά βιώσιμο, αποτέλεσε ένα από τα underground συγκροτήματα με την μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της ροκ. Αποτελούνταν από τον Λου Ριντ, τον Τζον Κέιλ, τον Στέρλινγκ Μόρισον και την Μορίν Τάκερ. Εκείνη την περίοδο γράφτηκαν τα τραγούδια "Heroin" και "I'm Waiting for my Man", τραγούδια που μοιάζουν να σκιαγραφούν τα έργα του Μπάροουζ.

Η συνάντησή τους με τον Άντι Γουόρχολ ήταν καθοριστική καθώς απογείωσε τη φήμη τους. Ο Πάπας της Ποπ υπήρξε ο μάνατζέρ τους, ο οποίος διοργάνωσε τις περιοδείες του γκρουπ σε όλη την Αμερική και τον Καναδά, αποσπώντας εντυπωσιακές κριτικές. Ο Γουόρχολ επέμεινε στην προσθήκη ενός ακόμη μέλους, της Γερμανίδας πρώην μοντέλου Νίκο.
Η αντίρρηση του Ριντ και των υπολοίπων καταγράφηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους The Velvet Underground and Nico το 1967. Αναφέρεται επίσης ότι συχνά στις συναυλίες ο Ριντ και ο Κέιλ έπαιζαν σκόπιμα πάνω από τη φωνή της Νίκο, ή χαμήλωναν την ένταση του καναλιού της την ώρα που τραγουδούσε.
Το συγκρότημα The Velvet Underground και η Νίκο το 1966.

Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν, οι Velvet Underground κυκλοφόρησαν ισάριθμους δίσκους. Έως τότε, τα αγαπημένα θέματα του Ριντ ήταν η κακόφημη γειτονιά του, τα ναρκωτικά και ο θάνατος. Μέχρι την ηχογράφηση του δίσκου του White Light/White Heat, η Νίκο είχε απομακρυνθεί και ο Γουόρχολ είχε απολυθεί, ενώ στη θέση του μάνατζερ προσλήφθηκε ο Στιβ Σεσνίκ. Το 1970 εμφανίστηκε το γνωστό τραγούδι "Sweet Jane" στο δίσκο Loaded των Velvet Underground, το οποίο γνώρισε διάφορες επανεκτελέσεις. Η εκτέλεσή του από τους Cowboy Junkies έγινε μέρος του σάουντρακ της ταινίας "Natural Born Killers" (Γεννημένοι Δολοφόνοι) του Όλιβερ Στόουν.

(http://img146.imageshack.us/img146/1538/velvetniko.jpg) (http://img146.imageshack.us/i/velvetniko.jpg/)

 

Σόλο Καριέρα


Το 1970 ο Ριντ αποχώρησε από το συγκρότημα και ακολούθησε σόλο καριέρα, ενώ ταυτόχρονα μετακόμισε στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ντέιβιντ Μπάουι, ο οποίος μαζί με τον Μικ Ρόνσον ανέλαβε την παραγωγή στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο Transformer το 1972. Αυτός ο γκλαμ ροκ (glam rock) δίσκος περιλαμβάνει το γνωστότερο ίσως τραγούδι του Ριντ, το "Walk on the Wild Side"[3], το οποίο περιγράφει τους κοινωνικά απροσάρμοστους (misfits), τους εκπορνευόμενους άντρες (male hustlers) και τους τραβεστί στο Factory του Αντι Γιούρχολ. Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης τα τραγούδια "Perfect Day",



"Vicious" και "Satellite of Love".



Το τραγούδι "Perfect Day" εμφανίστηκε σε μια εκτέλεση με έγχορδα του Μικ Ρόνσον η οποία εγκωμιάστηκε από τον Ριντ στο επεισόδιο Transformer της σειράς του BBC "Classic Albums" (Κλασικά Άλμπουμ). Το τραγούδι αυτό περιλήφθηκε αργότερα στο σάουντρακ της ταινίας Trainspotting και ακούγεται στην σκηνή της ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής Μαρκ Ρέντον έχει κάνει υπερβολική χρήση ηρωϊνης. Το τραγούδι αυτό έχει επίσης μεταγραφεί στα ελληνικά και έχει γίνει η μουσική του εκτέλεση από τον Διονύση Σαββόπουλο, στο δίσκο του Το Ξενοδοχείο το 1997.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Λου Ριντ διατήρησε το καταθλιπτικό στιλ του, γεγονός που απογοήτευσε μέρος του κοινού του. Το αποκορύφωμα τη αποτυχίας του θεωρίται το άλμπουμ Metal Machine Music. Στα μέσα της δεκαετίας του '80 αποφάσισε να κάνει μία στροφή, αρχίζοντας να γράφει πιο ρυθμικά και αισιόδοξα τραγούδια. Το άλμπουμ The Bells συγκρίθηκε από τους κριτικούς με τα κλασικά Astral Weeks του Βαν Μόρισον και Exile on Main Street των Rolling Stones, καθώς συνεργάστηκε σε αυτό και ο τζαζίστας Ντον Τσέρι. Το 1993 ξαναβρέθηκε για τελευταία φορά με τα υπόλοιπα μέλη των Velvet Underground για μία ευρωπαϊκή περιοδεία.

Το 1980 παντρεύτηκε τη Σίλβια Μοράλες με την οποία χώρισε μια δεκαετία αργότερα. Ο Ριντ έδειξε ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα το 1986 όταν συμμετείχε στην περιοδεία της Διεθνούς Αμνηστίας A Conspiracy of Hope Tour. Στο άλμπουμ του New York το 1989, αποδοκίμασε το έγκλημα, τα υψηλά ενοίκια, τον πολιτευόμενο ιεροκήρυκα Τζέσε Τζάκσον, τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Κουρτ Βάλντχαϊμ ακόμη και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'. Επίσης, συνδεόταν φιλικά με τον Τσέχο αντιφρονούντα συγγραφέα και πολιτικό Βάτσλαβ Χάβελ.

Μετά το θάνατο του Γουόρχολ στη διάρκεια μιας εγχείρισης το 1987, ο Ριντ συνεργάστηκε με τον Τζον Κέιλ το 1990 στο μινιμαλιστικό άλμπουμ Songs for Drella (Τραγούδια για την Ντρέλα, "Drella" από τον συνδυασμό των λέξεων "Dracula" [Δράκουλας] και "Cinderella" [Σταχτοπούτα], ένα παρατσούκλι του Γουόρχολ).

Η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε από τρία άλμπουμ —με θεωρoύμενο ως καλύτερο το Magic and Loss—, κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, την ερωτική του φιλία με την Λόρι Άντερσον, την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία και μια επίμονη μελέτη των έργων του Άλαν Πόε. Το 1996 το συγκρότημα Velvet Underground καταχωρήθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame.

(http://img830.imageshack.us/img830/6548/lou1d.jpg) (http://img830.imageshack.us/i/lou1d.jpg/)


Η δεκαετία του 2000 ξεκίνησε για τον Ριντ με το επιτυχημένο άλμπουμ Ecstasy και τρία χρόνια αργότερα επανήλθε στο προσκήνιο με το The Raven, στο οποίο συμμετείχαν θρύλοι όπως ο Ορνέτ Κόλμαν, οι Blind Boys of Alabama, οι ηθοποιοί Στιβ Μπουσέμι, Ντάνιελ Νταφόε, Λόρι Άντερσον και ο ταχύτατα ανερχόμενος Άντονι. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μια ανθολογία από το σύνολο το έργου του με τον τίτλο Lou Reed: New York Man, ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το διπλό live άλμπουμ με τίτλο Animal Serenade δίνοντας έτσι ένα ισχυρό «παρών!» στην ροκ εντ ρολ σκηνή.




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 04, 2011, 01:02:51 πμ
Σαν σήμερα, στις 03 Μαρτίου 1931, το τραγούδι του Καμπ Κάλαγουεϊ «Minnie the moocher» γίνεται ο πρώτος δίσκος της τζαζ με πωλήσεις που ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο αντίτυπα.


(http://img339.imageshack.us/img339/1391/minniethemoocher.jpg) (http://img339.imageshack.us/i/minniethemoocher.jpg/)


Minnie the moocher

(http://img809.imageshack.us/img809/7329/mini2j.jpg) (http://img809.imageshack.us/i/mini2j.jpg/)


 Η ιστορία του τραγουδιού Minnie the moocherΤο 1931 ο περίφημος τραγουδιστής της τζαζ και μπαντ-λίντερ Καμπ Κάλαγουεϊ ηχογραφεί το τραγούδι «Minnie the moocher», που έμελλε να γίνει η πιο μεγάλη επιτυχία του και μία από τις μεγαλύτερες της τζαζ, καθώς μέσα σ’ ένα χρόνο πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα.

Το τραγούδι αναφέρεται στη Μίνι, μια πρόστυχη απατεώνισσα, αλλά «με καρδιά τόσο μεγάλη, όσο της φάλαινας», όπως αναφέρει κι ένα στιχάκι του τραγουδιού. Το τραγούδι είναι γεμάτο συγκεκαλυμμένες αναφορές στα ναρκωτικά, κάτι πρωτόγνωρο ασφαλώς για τη δεκαετία που γράφτηκε. Ας μην ξεχνάμε, ότι ήταν η εποχή της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, με την απηνή αστυνομική καταδίωξη από αδιάφθορους ή διεφθαρμένους αστυνομικούς.

Η Μίνι του τραγουδιού τα έχει με έναν λαϊκό τύπο ονόματι Σμόκι και φαντάζεται δόξα και πλούτη, μέσα στις παραισθήσεις της από την κατανάλωση οπίου. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό δείγμα «σκατ» τραγουδιού, όπου ο ερμηνευτής τραγουδά ακατάληπτες λέξεις ή συλλαβές και χρησιμοποιεί τη φωνή του ως όργανο, είδος στο οποίο διέπρεψε ο Καμπ Κάλαγουεϊ.

Τα χρόνια του ’30 ο Κάλαγουεϊ ήταν διευθυντής της ορχήστρας του περίφημου «Κότον Κλαμπ», που το γνωρίσαμε μέσα από την ομώνυμη ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Το 1980, το «Minnie the moocher» ξανάγινε επιτυχία και ο Κάλαγουεϊ επανήλθε στο προσκήνιο, όταν κράτησε ένα χαρακτηριστικό ρόλο στην κλασσική μουσική κωμωδία του Τζον Λάντις «The Blues Brothers», με τους Τζον Μπελούσι και Νταν Εϊκρόιντ.

Ένα τραγούδι που μπορεί να μην γνωρίζετε (?) αλλά που άν το ακούσετε θα δείτε πως ΟΛΟΙ το έχετε σιγοτραγουδήσει ...

Δικό σας...


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 06, 2011, 15:58:57 μμ
Σάν σήμερα πέθανε η ΜΕΛΙΝΑ.

(http://img291.imageshack.us/img291/654/merkouri.jpg) (http://img291.imageshack.us/i/merkouri.jpg/)


Διαβάστε σχετικά για αυτήν την Ελληνίδα σε προηγούμενο αφιέρωμα εδώ:

http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,3446.msg41028.html#msg41028

http://nonamegr.blogspot.com/2010/10/blog-post.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 08, 2011, 17:16:30 μμ
Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας




(http://img580.imageshack.us/img580/8977/picaso.jpg) (http://img580.imageshack.us/i/picaso.jpg/)




Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

Το 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής. Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος το 1960 αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Στις μέρες μας, όμως, σε πολλές χώρες η Ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό της μήνυμα: Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου.

Ωστόσο, περιστατικά που σημειώνονται με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας τη Γυναίκας, αποδεικνύουν την ανάγκη προβολής και τίμησης, αν μη τι άλλο, των αγώνων των γυναικών. Στην Τεχεράνη στις 4 Μαρτίου 2007, η αστυνομία ξυλοφόρτωσε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σχεδίαζαν συλλαλητήριο για τον εορτασμό της ημέρας. Οι δεκάδες γυναίκες που συνελήφθησαν κρατήθηκαν για μέρες στην απομόνωση. Οι ακτιβίστριες Shadi Sadr και Mahbubeh Abbasgholizadeh αφέθηκαν ελεύθερες μετά από δεκαπέντε μέρες απεργία πείνας.

H Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας είναι φόρος τιμής και όχι μιά απλή εορτή

Ας σημειωθεί ότι και οι άνδρες έχουν την τιμητική τους στις 19 Νοέμβρη, Παγκόσμια Ημέρα του Άνδρα. Η γιορτή ανακηρύχτηκε επίσημα το 1999 στο Τρινιντάτ και Τομπάγκο με την στήριξη των Ηνωμένων Εθνών. Η γιορτή έχει σκοπό να προωθήσει τον έλεγχο της υγείας του ανδρικού σώματος, ένα θετικό πρότυπο άνδρα και την ισότητα των φύλων.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Μάρτιος 13, 2011, 22:05:24 μμ
"Έφυγε" ξαφνικά ο Μανώλης Ρασούλης

(http://www.newsday.gr/sites/default/files/imagecache/article_multimedia/article/2011_03/rasoulis-1_opt-300x199%20αντίγραφο.jpg)

Έφυγε από κοντά μας ο μεγάλος κρητικός στιχουργός, τραγουδοποιός και δημοσιογράφος ,Μανώλης Ρασούλης σε ηλικία 66 ετών. Ο καλλιτέχνης βρέθηκε νεκρός στη Θεσσαλονίκη χωρίς να ξέρει κανένας ακόμη την αιτία του αιφνίδιου θανάτου του…

Στο Λονδίνο γράφει τα πρώτα του βιβλία και γίνεται συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή, στην οποία γράφει άρθρα και επιφυλλίδες, παίρνει μαθήματα πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας και πουλάει για 6 χρόνια την εν λόγω εφημερίδα στους δρόμους, συμμετέχοντας ασταμάτητα στους αγώνες των εργατικών συνδικάτων. Τον Μάη του '68 παίρνει μέρος στην μεγάλη εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι και τραυματίζεται θανάσιμα από τους SRS.

Το 74, λίγο μετά από το Πολυτεχνείο με απόφαση της οργάνωσης κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου λόγω συλλήψεων από την Μυστική Αστυνομία, κρύβεται. Μετά τα γεγονότα στην Κύπρο το καλοκαίρι του 74 και την πτώση της Χούντας συνεχίζει τον πολιτικό αγώνα.

Δουλεύει στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη στο Πέραμα όπου κινδυνεύοντας να σκοτωθεί καθημερινά μπαίνει στην απεργιακή επιτροπή και πρωτοστατεί στο εργατικό κίνημα που ανατρέπει όλο το μέχρι τότε καθεστώς στα μεγάλα ναυπηγεία της Ελευσίνας. Στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1973 γεννιέται κατά την βούληση της διαλεκτικής της φύσης ένα κοριτσάκι, η κόρη του, που της έδωσε το όνομα Ναταλία, τιμής ένεκεν στη γυναίκα του Τρότσκι.

Η συνεργασία με τον Λοΐζο

Κατά την μεταπολίτευση, τον καλεί ο φίλος του Μάνος Λοΐζος και τραγουδά στον δίσκο "Τα νέγρικα" μαζί με την Μαρία Φαραντούρη. Επίσης ο ίδιος συνθέτης τον επιβάλει και τραγουδά το τραγούδι στα κομέρσιαλ ενός σίριαλ που γίνεται επιτυχία. Ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης του προτείνει και τραγουδά σ' ένα δίσκο του σε ποίηση Πρεβελάκη "Ο νέος Ερωτόκριτος".

Τυπώνει τα τρία πρώτα του βιβλία: "Η μπαλάντα του Ιασαάκ", ένα σύνθετο ποίημα επηρεασμένο από τον αγώνα της νεολαίας, στο οποίο βιβλίο αναποδογυρίζει τον μύθο της θυσίας του Αβραάμ και έτσι ο Ισαάκ την παραμονή της Θυσίας το σκάει στα βουνά με κάποιους δούλους, αρχίζει πόλεμο ενάντια στον Αβραάμ τον οποίο και σκοτώνει.

Έπεται το βιβλίο με διηγήματα "Μεγάλος ήρωας σε μικρή χαρτοσακούλα και ένα ανάμοικτο με διηγήματα και ποιήματα "κβο βαντις στατους κβο".

Αγαπητός μέχρι την Ιαπωνία

Παραιτείται από το κόμμα. Τον κατηγορούν ότι είναι εγκέφαλος της 17 Ν. Αυτός δηλώνει για πολλοστή φορά ότι από φύση και θέση είναι ενάντια στη βία, ιδίως ενάντια στην ατομική τρομοκρατία.

Όμως με τις δηλώσεις του τρομοκρατεί κάποιους και οι οποίοι τον υποδεικνύουν ως ιδεολογικό τρομοκράτη.

Η Μελίνα Μερκούρη τον καλεί να πάρει μέρος στις εκδηλώσεις για την πολιτιστική Αθήνα και να τις δώσει ιδέες αλλά αρνείται γιατί δεν θεωρεί την Αθήνα άξια για να γίνει πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Έκτοτε μπαίνει στη μαύρη λίστα και του υπουργείου πολιτισμού.

Προσπαθούν με δικαστικές καταδίκες να τον πτοήσουν και να τον βγάλουν εκτός ρινγκ., ο Ρασούλης κάνει συναυλίες στο Βερολίνο και στην Κωνσταντινούπολη και μιλά στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Βαρκελώνης καθώς είναι φιλοξενούμενος του δήμου για ένα φεστιβάλ μεσογειακής ποίησης καθώς και στη Μαγιόρκα.

Τα τραγούδια του γίνονται γνωστά κι αγαπητά στο Ισραήλ, την Τουρκία, Τη Σερβία, στις Χώρες όπου υπάρχουν Έλληνες αλλά και για κάποιο μυστήριο λόγο και στην Ιαπωνία.

http://www.newsday.gr


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 14, 2011, 20:59:27 μμ
ΣΤΑΥΡΟΣ  ΞΑΡΧΑΚΟΣ

(http://img508.imageshack.us/img508/3713/12022610.jpg) (http://img508.imageshack.us/i/12022610.jpg/)


Γύρω στα 1963 ένας νέος ταλαντούχος δημιουργός κάνει την εμφάνισή του στο καλλιτεχνικό στερέωμα της Ελλάδας: o Σταύρος Ξαρχάκος που φέρνει τη δική του μουσική πρόταση, δίνοντας και μια λύση στo «μουσικό διπολισμό», που οι δύο πρώτοι μεγάλοι δημιουργοί Μ. Χατζιδάκις και Μ. Θεοδωράκης παραλίγο να προκαλέσουν και που κόντευε να εξελιχθεί σε «ιερό πόλεμο» στο χώρο της μουσικής: αποτέλεσμα της προτίμησης του κοινού στον έναν από τους δύο. Σ’ αυτό συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό οι ιδεολογικές, οι πολιτικές αλλά και οι αισθητικές αντιλήψεις και εκτιμήσεις του φιλόμουσου κοινού.

Πολύ νεότερος των δύο πρώτων, ο Σταύρος Ξαρχάκος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14/3/1939 όπου και μεγάλωσε.

Από την αρχή της σταδιοδρομίας του ο εκλεκτός συνθέτης διακρίνεται ως εξαίρετος τραγουδοποιός και ξεχωρίζει για τις ευρηματικές μελωδικές γραμμές των τραγουδιών του, κατορθώνοντας να δημιουργήσει το προσωπικό του ύφος κάτω από τη σκιά των δύο μεγάλων (Μ. Θεοδωράκη και Μ. Χατζιδάκι). Ήταν πολύ φυσικό μέχρις ενός σημείου να έχει επηρεαστεί από τους δύο πρώτους. Όμως δεν τους αντιγράφει. Τουναντίον, παίρνοντας τη σκυτάλη απ’ αυτούς, προχωρεί σε δικές του μουσικές αναζητήσεις και, ανταποκρινόμενος στα κελεύσματα των καιρών, καταφέρνει με το νεανικό ταμπεραμέντο του να δημιουργήσει τη δική του μουσική γλώσσα, απλή και κατανοητή στο ευρύ κοινό.

Ο Στ. Ξαρχάκος σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και στην αρχή της σταδιοδρομίας του γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Πρώτη του μεγάλη επιτυχία είναι η μουσική που έγραψε για την κινηματογραφική ταινία «Κόκκινα Φανάρια» το 1963. Τα τραγούδια «Άπονη ζωή», «Φτωχολογιά» και το «Παράπονο» έγιναν από τη πρώτη στιγμή μεγάλες επιτυχίες. Κάτω από τον ίδιο τίτλο κυκλοφορεί και ο πρώτος του μεγάλος δίσκος που πλουτίζεται με τις επιτυχίες «Καισαριανή», «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι» και άλλα ωραία τραγούδια, όλα σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου.

Την ίδια περίπου εποχή (γύρω στο 1964) γράφει τις επιτυχίες «Τα δάκρυά μου είναι καυτά» και «Βαρκαρόλα» σε στίχους Β. Γκούφα από την ταινία «Ταξίδι». Ακολουθούν τα τραγούδια «Όνειρο δεμένο», «Ο χορός του Σάκαινα» αλλά και το αξεπέραστο «Χάθηκε το φεγγάρι» ( σε στίχους Βαγγέλη Γκούφα) από την ταινία «Λόλα». Με ερμηνεύτρια τη μεγάλη Βίκυ Μοσχολιού -που τότε έκανε τα πρώτα βήματά της- γίνεται «κλασικό» στο είδος του.

Ταλαντούχος δημιουργός ο Σταύρος Ξαρχάκος, «πατώντας» γερά στις ρίζες του λαϊκού τραγουδιού, γύρω στο 1966 γράφει τις μεγάλες του επιτυχίες «Υπομονή» και «Τα τραίνα που φύγαν». Ωστόσο ο δίσκος που κάνει ιδιαίτερη αίσθηση στο πλατύ κοινό είναι το «Ένα μεσημέρι» σε στίχους Νίκου Γκάτσου. Όλοι οι Έλληνες τραγουδούν «Στου Όθωνα τα χρόνια», «Μάτια βουρκωμένα», «Άσπρη μέρα και για μας», «Λευτέρης» κτλ.

Ανήσυχο πνεύμα, παρά την καθιέρωση που γνώρισε, το 1967 πηγαίνει στο Παρίσι όπου για 4 χρόνια παίρνει μαθήματα σύνθεσης από τη Nadia Boulanger. Συνεχίζει τις σπουδές του στο Julliard School of Music της Νέας Υόρκης με τον David Diamond μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70. Όλ’ αυτά τα χρόνια o Ξαρχάκος τα περνάει μεταξύ Ελλάδας και εξωτερικού, μελετώντας και γράφοντας διαρκώς μουσική. Μελέτησε επίσης διεύθυνση ορχήστρας, αρμονία και σύνθεση. Όλες αυτές οι γνώσεις του στη λόγια μουσική δεν τον απομακρύνουν από τον αρχικό στόχο του που είναι η σύνθεση έργων στην έντεχνη λαϊκή μουσική. Aπό τα έργα της λόγιας μουσικής παραθέτουμε: «Σουίτες Μπαλέτου», «Κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα», «Κοντσέρτο για κρουστά, πιάνο, φωνή και έγχορδα», «14 τραγούδια για κλασική κιθάρα» και «Αναμνήσεις-σουίτα για ορχήστρα», «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας: καντάτα σε ποίηση Φρ. Γκαρθία Λόρκα». Έχει κυκλοφορήσει πάνω από 50 δίσκους, όπως «Νυν και αεί», «Συμφωνία της Γιάλτας και της πικρής αγάπης», «Ο Δείπνος ο Μυστικός», «Τα Κατά Μάρκον», «Θεμιστοκλέους 43» και «Ελλάς χωρίς ερείπια».

Το καλοκαίρι του 1973, κι ενώ η αμερικανοκίνητη χούντα των συνταγματαρχών ήταν και έδειχνε ακόμα πανίσχυρη , η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανεβάζουν στο θέατρο “Αθήναιον” το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη “το μεγάλο μας τσίρκο”. Στο έργο αυτό, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του ’40 και το –τότε– σήμερα… Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης και τα μέλη του θιάσου. Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.

Δεν μπορούμε όμως, να μη σταθούμε στο βραβευμένο έργο «Το Ρεμπέτικο» (1983) σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη, όπου ο Ξαρχάκος έχει ξεπεράσει τον ίδιο τον εαυτό του. Με τη δεξιοτεχνική μουσική του γραφίδα έγραψε μελωδίες βασισμένες στο γνήσιο ρεμπέτικο τραγούδι, σε ευρηματικές ενορχηστρώσεις και κατάφερε να μας μεταφέρει στους μαγευτικούς κόσμους του ρεμπέτικου είδους: τραγούδια που αργότερα ερμήνευσαν και πολλοί άλλοι αξιόλογοι τραγουδιστές.

Βέβαια αρκετά έργα του έχουν βραβευτεί σε διάφορα φεστιβάλ.

Με πολλαπλά ενδιαφέροντα ο Σταύρος Ξαρχάκος, στη δεκαετία του ’80 συμμετείχε ενεργά και στην πολιτική. Εξελέγη πρώτα ως Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων και αργότερα ως Αντιδήμαρχος Πολιτιστικών Θεμάτων, συμβάλλοντας δραστικά στην ανέλιξη των καλλιτεχνικών δρώμενων της Αθήνας. Δύο φορές είχε εκλεγεί βουλευτής Αθηνών. Το 1999 εξελέγη ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Το Μάιο του 1994 ανακηρύχτηκε Διδάκτωρ Καλών Τεχνών σε Πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης. Επίσης είναι καλλιτεχνικός Διευθυντής και Μαέστρος της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής.

Όσοι ευτυχήσαμε να παρακολουθήσουμε το Στ. Ξαρχάκο να διευθύνει την ορχήστρα του στη διάρκεια συναυλίας, ιδιαίτερη εντύπωση μάς έκαμε η άνεση, η δεξιοτεχνία, οι ποικιλόχρωμοι χρωματισμοί, το σφρίγος, η ζεστασιά στο κάθε τραγούδι του, καθώς και η αμεσότητα που είχε με τους ερμηνευτές και τους μουσικούς του. Προ πάντων, όμως, ο σεβασμός του απέναντι στο κοινό του, απόρροια της συγκροτημένης προσωπικότητας, του ταλέντου, αλλά και της άρτιας τεχνικής του κατάρτισης.




Μόνο ή μουσικήαπό το  "Παράπονο" με φωτογραφίες της Τζένης Καρέζη










www.simerini.com
www.musicheaven.gr/

Κατεβάστε να θέλετε " Το μεγάλο μας Τσίρκο"

http://rapidshare.com/#!download|226tl|189824509|Stayros_Xarhakos_To_megalo_mas_tsirko.zip|107324
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 14, 2011, 21:21:57 μμ
Έχω σταθεί τυχερός να τον δώ στο Παλλάς στο Μέγαρο Μουσικής και στο  Ρωμαικό Ωδείο Πάτρας.
Είναι μοναδικός και αν σας δοθεί η ευκαιρία μην την χάσετε
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Μάρτιος 21, 2011, 02:32:21 πμ
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης αφιερωμένη στον Οδυσσέα Ελύτη

Στον μεγάλο ποιητή Οδυσσέα Ελύτη αφιερώνει φέτος το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης (αύριο, 21 Μαρτίου), με αφορμή τη συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη γέννησή του.

Στο πλαίσιο του εορτασμού, το ΕΚΕΒΘΙ έχει προγραμματίσει πλήθος εκδηλώσεων στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, ενώ οι στίχοι του Ελύτη θα ταξιδέψουν για έναν ολόκληρο μήνα με τα μέσα μαζικής μεταφοράς (μετρό, αστικά και υπεραστικά λεωφορεία, τρένα, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο, τρόλεϊ, τραμ) σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Μυτιλήνη, Ρόδο και Ζάκυνθο.

Το βράδυ της Δευτέρας, στις 19:00) σύγχρονοι λογοτέχνες θα διαβάσουν έργα του μεγάλου ποιητή στα βιβλιοπωλεία «Public» Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Βόλου και Ιωαννίνων. Μέρος θα λάβουν οι: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Βασίλης Βασιλικός, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Σταύρος Ζαφειρίου, Ρούλα Κακλαμανάκη, Ολυμπία Καράγιωργα, Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Γιάννης Κοντός, Θωμάς Κοροβίνης, Ευτυχία Λουκίδου, Πρόδρομος Χ. Μάρκογλου, Μάρκος Μέσκος, Ανδρέας Μήτσου, Στρατής Πασχάλης, Τζίνα Πολίτη, Ζωή Σαμαρά, Γιώργος Σκαμπαρδώνη, Λύντια Στεφάνου και Τηλέμαχος Χυτήρης.
Επίσης, στις βιβλιοθήκες της Θεσσαλονίκης θα διοργανωθούν «ποιητικές γωνιές», οι επισκέπτες των οποίων θα γνωρίσουν ξανά τον Ελύτη μέσα από οπτικοακουστικό υλικό (απαγγελίες του ίδιου του ποιητή, μελοποιημένα ποιήματά του, αφίσες με στίχους) και βιβλία του.


http://www.madata.gr/diafora/politismos/96475.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Μάρτιος 23, 2011, 21:45:54 μμ
"Αυλαία" για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ

(http://www.sigmalive.com/files/new-image-repository/33/image/TAYLORIMEROMA.JPG)

Νοσηλευόταν με συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας

- Είχε ιστορικό προβλημάτων υγείας και το 2009 υποβλήθηκε σε εγχείρηση καρδιάς
- Κλεοπάτρα, Βιρτζίνια Γουλφ, Μπλανς στο Λεωφορείο ο Πόθος και Λυσσασμένη Γάτα μερικοί από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους της
- Είχε παντρευτεί 8 φορές δύο από τις οποίες με τον ίδιο άνδρα τον Ρίτσαρντ Μπάρτον

Μια από τις τελευταίες "μεγάλες" του Χόλιγουντ έφυγε για πάντα. Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ απεβίωσε σήμερα το πρωί σε ηλικία 79 ετών. Τις τελευταίες εβδομάδες νoσηλευόταν σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες με προβλήματα στην καρδία και η κατάστασή της χειροτέρεψε τις τελευταίες μέρες.


Εδώ και πολύ καιρό αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα υγείας και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν με συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας. Η Τέιλορ νοσηλευόταν εδώ και έξι εβδομάδες στο νοσοκομείο Cedars-Sinai στο Λος Άντζελες καθώς υπέφερε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, ανάφερε η ανακοίνωση της Σάλι Μόρισον.

"Η θρυλική ηθοποιός, η επιχειρηματίας, η γενναία ακτιβίστρια Ελίζαμπεθ Τέιλορ πέθανε σήμερα στο νοσοκομείο Cedars-Sinai του Λος Άντζελες. Κοντά της βρίσκονταν τα παιδιά της Μάικλ Ουάιλντινγκ, Κρίστοφερ Ουάιλιντγκ, Λίζα Τον και Μαρία Μπάρτον", πρόσθετε η ανακοίνωση επισημαίνοντας ότι η Τέιλορ άφησε πίσω της επίσης δέκα εγγόνια και τέσσερα δισέγγονα.

Η Ελίζαμπερ Τέιλορ βρισκόταν μπροστά από τα φώτα της δημοσιότητας από την ηλικία των 12 ετών. Και από τη στιγμή που οι προβολείς τη λάτρεψαν από την πρώτη στιγμή.

Έφτασε στο απόγειο της καριέρας της στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Προτάθηκε για Όσκαρ τέσσερις συνεχόμενες φορές, από το 1958 έως το 1961. Δεν κατάφερε να κρατήσει στα χέρια της το χρυσό αγαλματίδιο στις τρεις πρώτες φορές για τις ερμηνείες της στο «Όσα δε σβήνει ο χρόνος», «Λυσσασμένη Γάτα» και «Ξαφνικά, πέρυσι το καλοκαίρι». Τα κατάφερε όμως το 1961 για το ρόλο της στο «Ζήσαμε την αμαρτία».

Το δεύτερο Όσκαρ της ήρθε το 1967 για το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», ένα από τα συνολικά 12 έργα στα οποία συμπρωταγωνίστησε με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον.

Στη πραγματική ζωή πάλευε με το υπερβολικό της βάρος και τον εθισμό της στα ναρκωτικά και την κατάθλιψη, ενώ παντρεύτηκε οκτώ φορές, δύο από τις οποίες με τον ηθοποιό Ρίτσαρντ Μπάρτον. Ο κατάλογος των συζύγων περιλαμβάνει τους: Conrad Hilton νεώτερος, Michael Wilding, Μάικλ Τοντ, Έντι Φίσερ, τον Ρίτσαρντ Μπάρτον (δύο φορές), John Warner και Larry Fortensky. Χώρισε με όλους, εκτός από τον τρίτο σύζυγό της Μάικλ Τοντ, ο οποίος πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα Μάρτιο του 1958.

Η Τέιλορ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1932 και ήταν κόρη ενός εμπόρου έργων τέχνης και μίας ηθοποιού, ενώ ξεκίνησε την καριέρα της σε ηλικία μόλις 10 ετών με την ταινία "Σιωπηλός κατήγορος" το 1943.

Για πολλά χρόνια ταλαιπωρούνταν από προβλήματα υγείας. Ξεκίνησαν με πόνους στην πλάτη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας National Velvet (Η αμαζόνα και ο αλήτης). Μια σπάνιας μορφής πνευμονία λίγο έλειψε να της στοιχίζει τη ζωή το 1961, ενώ εθίστηκε στο αλκοόλ και τα παυσίπονα.

Στη 10ετία του 1990 υποβλήθηκε σε δυο επεμβάσεις αντικατάστασης ισχίου, πέρασε μια ακόμη –παρολίγον μοιραία- πνευμονία και επέζησε, το 1997, από εγχείρηση αφαίρεσης καλοήθους όγκου από το κεφάλι.Το 2004 αποκάλυψε ότι υπέφερε από καρδιακή ανεπάρκεια, ασθένεια που είχε ως συμπτώματα όπως η κόπωση, η δυσκολία στην αναπνοή και η σκολίωση, κάτι το οποίο επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τη σπονδυλική της στήλη.

Επηρεασμένη από το θάνατο του Ροκ Χάτσον το 1985 από AIDS, η Τέιλορ δημιούργησε την ίδια χρονιά το Αμερικανικό Ίδρυμα για την Έρευνα του AIDS (AmFAR).

Το 2000 η βασίλισσα της Αγγλίας είχε αποδώσει την Ελίζαμπεθ Τέιλορ έναν τίτλο τιμής (dame).

Είχε  προταθεί για βραβείο Όσκαρ 5 φορές και είχε κερδίσει δύο, την πρώτη για την ταινία Ζήσαμε στην αμαρτία του 1960 και τη δεύτερη για το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια" Γουλφ του 1966. Άλλες αξιόλογες ταινίες της είναι Μια θέση στον ήλιο του 1951, Ο γίγας του 1955, Όσα δε σβήνει ο χρόνος του 1957, Λυσσασμένη γάτα του 1958 και "Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι" του 1959.

Η Τέιλορ  παντρεύτηκε 8 φορές, εκ των οποίων τις δύο με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Το ειδύλλιό της με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον αποτέλεσε ένα απ' τα πιο αξιομνημόνευτα στην ιστορία του Χόλλιγουντ. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την είχε κατατάξει έβδομη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.

http://www.sigmalive.com/lifestyle/people/366650



Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάρτιος 24, 2011, 01:32:12 πμ
Σαν σήμερα το 1973 κυκλοφορεί ένας δίσκος σταθμός στην μουσική.

Ποιός δεν ξέρει το:


(http://img806.imageshack.us/img806/5141/darke.jpg) (http://img806.imageshack.us/i/darke.jpg/)


Yπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου, μιας κοινωνικής ομάδας, ακόμα και ενός έθνους που, χωρίς κάποιο προφανή λόγο, η δημιουργικότητά φτάνει στο ζενίθ της, αφήνοντας ανεξίτηλα τα σημάδια της στην Ιστορία. Για έναν καλλιτέχνη αυτό είναι στόχος ζωής και ελάχιστοι έχουν καταφέρει να υψώσουν την τέχνη σε τέτοιο επίπεδο που να αλλάξει ριζικά τον τρόπο σκέψης και τον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων, ορίζοντας εκ νέου το είδος της τέχνης που εκπροσωπεί. Tέτοια καλλιτεχνικά έργα από τη στιγμή που δημιουργούνται, μοιάζει να υπήρχαν ανέκαθεν και για ανεξήγητους λόγους, δεν μπορούμε να φανταστούμε τον κόσμο μας, την ίδια τη συναισθηματική μας οντότητα χωρίς αυτά.

Το περίεργο, όμως, στα καλλιτεχνικά αυτά έργα είναι η ικανότητά τους να κατακτούν την ψυχή και το πνεύμα κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα από τα ενδιαφέροντα, τη μόρφωση, το φύλο, την ηλικία και οποιονδήποτε άλλο παράγοντα διαφοροποιεί και κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους. Αυτή μάλιστα η ιδιότητα δεν χάνεται στο πέρασμα του χρόνου, αντίθετα ενισχύεται και του προσδίδει μυθικές διαστάσεις. Έχουμε να κάνουμε απλά και μόνο με την επίδραση του τόσο καθοριστικού παράγοντα της χρονικής συγκυρίας ή μήπως τελικά ένα καλλιτεχνικό αριστούργημα θα κατακτούσε τις καρδιές μας το ίδιο οποιαδήποτε εποχή κι αν έβγαινε; Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να βρει λογική απάντηση και η αλήθεια είναι μάλλον κάπου στη μέση.

Και βέβαια, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ενός τέτοιου αριστουργήματος στη μουσική αποτελεί ένας από τους δίσκους με τις μεγαλύτερες παγκοσμίως πωλήσεις σε ολόκληρη την ιστορία της μουσικής (πάνω από 34 εκατομμύρια) που έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ συνεχούς παραμονής στους καταλόγους επιτυχιών της Αμερικής, με 741 συνεχόμενες βδομάδες (από το 1973 έως το 1988), ένας δίσκος που, ακόμη και σήμερα συνεχίζει να πουλά σταθερά τουλάχιστον ένα εκατομμύριο αντίτυπα το χρόνο και να μπαίνει σποραδικά στους καταλόγους επιτυχιών, το Dark Side of The Moon. Αποτέλεσε το δίσκο που κυριάρχησε στη δεκαετία του 1970 και υπολογίζεται ότι υπάρχει ένα αντίτυπό του σε κάθε πέντε σπίτια της Βρετανίας. Ήταν ο πρώτος ψηφιακός δίσκος που έβγαλε η εταιρεία EMI και μάλιστα υπάρχει η φήμη ότι ένα εργοστάσιο στη Γερμανία δημιουργήθηκε και λειτουργούσε αποκλειστικά και μόνο για να παράγει το "Dark Side Οf Τhe Moon", όταν αυτό επανακυκλοφόρησε σε CD.

Ιστορία

Το "Dark Side Of The Moon" κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου του 1973 και έμελλε να αλλάξει όχι μόνο τη ζωή των τεσσάρων μελών των Pink Floyd και του Alan Parsons, αλλά και εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Η επίσημη παρουσίαση του δίσκου έγινε στο πλανητάριο του Λονδίνου σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε η εταιρεία ΕΜΙ. Είχε αποφασιστεί μάλιστα να ετοιμαστεί από τον Parsons μια τετραφωνική μείξη για το σκοπό αυτό. Όμως τελικά η ΕΜΙ δεν ήθελε να πληρώσει για την εγκατάσταση στο πλανητάριο του τετραφωνικού συστήματος ακρόασης. Έτσι τα μέλη των Pink Floyd εκτός από τον Wright, αρνήθηκαν να παρευρεθούν και στη θέση τους υπήρχαν τρία ομοιώματα σε φυσικό μέγεθος από χαρτί.

Από τότε έχει υποστεί πολλές επεξεργασίες και έχει βγει σε αρκετές διαφορετικές εκδόσεις, τόσο σε δίσκους βινυλίου των 180gr όσο και σε CD. Η πρώτη έκδοσή του σε CD έγινε χωρίς καμία απολύτως επεξεργασία και μάλιστα η μεταφορά έγινε όχι από τις τελικές ταινίες, αλλά από ένα αντίγραφό τους με Dolby-A. Η πραγματικά σημαντική έκδοση ήταν αυτή που βγήκε το 1992 με αφορμή τη συλλογή "Shine On", για την οποία έγινε remastering. Αυτήν τη φορά χρησιμοποιήθηκαν οι τελικές ταινίες και έγινε επεξεργασία στο στούντιο Mastering Lab του Λος Αντζελες από τον James Guthrie και με τη συμβολή του Alan Parsons.

Δεν έγινε αποθορυβοποίηση ούτε εκτεταμένη επεξεργασία, παρά μόνο μια μικρή χρήση ισοστάθμισης που στο μεγαλύτερο μέρος της αφορούσε σε μια αύξηση στην υψηλή περιοχή των συχνοτήτων, όχι όμως σταθερή καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου. Τα πιο δυνατά σημεία της ψηφιακής έκδοσης του CD είναι αφενός η ενίσχυση της συνέχειας στην ακρόαση και αφετέρου η μεγάλη αύξηση της δυναμικής περιοχής. Τα ρολόγια και τα ροτοτόμ στο "Time" βγαίνουν πολύ πιο μπροστά και αυξάνεται ακόμη περισσότερο η επιβλητικότητά τους, ενώ γενικότερα έχουμε τη δημιουργία περισσότερων επιπέδων και καλύτερο διαχωρισμό της στερεοφωνικής εικόνας, κάτι που δίνει πιο εντυπωσιακές διαστάσεις στα εφέ και τις κινήσεις ανάμεσα στα δύο ηχεία. Μάλιστα δεν έγινε ούτε η ενοποίηση των δύο πλευρών που ήθελε ο Parsons, παρ' όλο που οι αρχικές ηχογραφήσεις είχαν γίνει με αυτό το σκεπτικό. Η τελική μεταφορά στο ψηφιακό CD έγινε από τον Doug Sax.

Το "Dark Side Οf Τhe Moon" άρχισε ως ένα έργο κάτω από τον τίτλο "Eclipse". Οι πρόβες ξεκίνησαν τις τελευταίες ημέρες του Νοεμβρίου του 1971 στον ιδιόκτητό τους χώρο στο Broadhurst Gardens στο δυτικό Hampstead του Λονδίνου. Τις πρώτες ημέρες ακολούθησαν τη γνωστή τους τακτική. Άκουγαν ταινίες από προηγούμενες ηχογραφήσεις για να βρουν αχρησιμοποίητα μουσικά θέματα και φράσεις που θα άξιζε τον κόπο να δουλευτούν περαιτέρω. Στάθηκαν τυχεροί, αφού οι ακροάσεις έφεραν στο φως αρκετό αξιόλογο υλικό: ένα ορχηστρικό κομμάτι με τον τίτλο "Breathe" που είχε γράψει ο Waters το 1970 για το ντοκιμαντέρ "The Body" σχετικά με την ανθρώπινη βιολογία, καθώς και δύο συνθέσεις του Rick Wright. Η πρώτη δεν ήταν παρά μια σειρά ακόρντων που για χρόνια έμενε αχρησιμοποίητη και τελικά κατέληξε να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία δομήθηκε το "The Great Gig In The Sky", ενώ η δεύτερη που είχε τον τίτλο "The Violent Sequence" και είχε γραφτεί -αλλά απορριφθεί- για την ταινία "The Zabriskie Point" του Michelangelo Antonioni, εξελίχτηκε στο "Us And Them".

Τα κομμάτια ενορχηστρώθηκαν και τελειοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα φορτωμένου προγράμματος ζωντανών εμφανίσεων, το οποίο συνεχιζόταν και κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων. Σε αυτή την περίοδο έγραψαν τη μουσική για την ταινία "La Valee" που κυκλοφόρησε σε δίσκο με τον τίτλο "Obscured By Clouds", αλλά γύρισαν και τη διάσημη ταινία τους "Live At Pompeii". Έτσι ήταν έτοιμα όταν έφτανε η στιγμή να τα ηχογραφήσουν. Οι μουσικοί ήξεραν να τα παίζουν πολύ καλά, ήξεραν τι ήχους έψαχναν και έτσι επικεντρώθηκαν σε άλλου είδους αναζητήσεις. Μάλιστα έπαιξαν όλο το έργο για πρώτη φορά σε συναυλία στις 17 Φεβρουαρίου του 1972, πολύ πριν αρχίσουν καν οι ηχογραφήσεις για το δίσκο, που πραγματοποιήθηκαν από την πρώτη Ιουνίου του 1972 έως τον Ιανουάριο του 1973 στο στούντιο 3 του Abbey Road σε ένα 16-κάναλο μαγνητόφωνο. Σχεδόν ό,τι ακούμε είναι δεύτερης γενιάς και είναι εντυπωσιακό το πόσο καλό παραμένει παρ' όλα αυτά. Το κλίμα καθ' όλη τη διάρκεια της δημιουργίας του δίσκου ήταν πολύ καλό και χαλαρό. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων οι Floyd έβλεπαν ποδόσφαιρο ή Monty Pythons, ενώ μάλιστα μερικά από τα λεφτά που έβγαλαν από το Dark side τα χρησιμοποιήσαν για να τα επενδύσουν για τη δημιουργία της ταινίας: Monty Python's The Holy Grail.

Μπορεί να είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς την επιτυχία του "Dark Side" και το αντίκτυπο που είχε στον κόσμο, αλλά αν εξετάσει το θέμα από τη μέσα πλευρά, αν εστιάσει στους ίδιους τους Floyd, τότε τα πάντα μοιάζουν λογικά. Ήταν ίσως η στιγμή που περισσότερο από ποτέ λειτούργησαν ως συγκρότημα. Όλοι είχαν συμμετοχή, ο καθένας στον τομέα του, ενώ βρέθηκε στο απόγειό της η δημιουργική συνεργασία των Gilmour και Waters. Στην Αμερική έγινε νούμερο 1 για μια βδομάδα, στην Αγγλία το 2, σε Βέλγιο και Γαλλία το νούμερο 1, νούμερο 8 στη Βραζιλία, νούμερο 5 στη Γερμανία κτλ. Το συγκλονιστικό είναι ότι έχει γραφτεί στο βιβλίο Guiness, ως το album που παρέμεινε στα charts, περισσότερο από κάθε album. 11,4 συνεχόμενα χρόνια στο Top 200, όπου επέστρεψε για να κλείσει συνολικά τις 741 βδομάδες, ενώ σε μερικά billboard charts έκλεισε ακόμη και τα 26 χρόνια!!! Με την έκδοσή του σε SACD αρχίζει να σπάει κι άλλο τα ρεκόρ! Η εταιρεία Soundscan μάλιστα εξέδωσε τη λίστα με τα 200 top σε πωλήσεις album για το 2002, στις ΗΠΑ και το Dark Side ήταν το 200ο με 417,000 πωλήσεις μόνο στις ΗΠΑ!

Όλος ο δίσκος είναι ένα απίστευτης έμπνευσης ηχητικό κολάζ, που για τη δημιουργία του χρησιμοποιήθηκαν κάθε γνωστή και άγνωστη ηχοληπτική τεχνική, όλα τα εφέ και οι μονάδες ηχητικής επεξεργασίας που ήταν διαθέσιμα παγκοσμίως, αλλά και πολλά που ήταν εφευρέσεις των τεχνικών του Abbey Road και του σχεδιαστή Peter Zinovieff. Έθεσαν το συνδυασμό της φαντασίας και της τεχνολογίας στην υπηρεσία της τέχνης, κάτι το οποίο οι Pink Floyd ανήγαγανι σε ολόκληρη επιστήμη, αφού τα ηχητικά εφέ αποτελούσαν αναπόσπαστο συνθετικό στοιχείο των ενορχηστρώσεών τους. Αυτό όμως είναι το κλειδί. Όλα υπηρετούν την μουσική και αν αφεθείτε σε αυτή, τίποτα δεν πρόκειται να σας αποσπάσει την προσοχή.

Στο "Dark Side Of The Moon" έχουμε μετατοπιστές τονικότητας (pitch shifters) στα βοηθητικά φωνητικά και μεγάφωνα Leslie για την κιθάρα, ηχογραφημένους μετρονόμους, delay στις κιθάρες και τα φωνητικά, feedback κιθάρας να προσομοιώνουν τον ήχο τρένου, αναλογικά synthesizer και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Πρόκειται για πράγματα που σήμερα γίνονται πάρα πολύ εύκολα και με το πάτημα ενός διακόπτη, αλλά τότε φτιάχνονταν εκ του μηδενός και έπειτα από πολλές ώρες πειραματισμών. Ταυτόχρονα, έχει τρομερής έκτασης, για την εποχή, χαμηλά και πρωτοποριακή χρήση της στερεοφωνίας, με τις κιθάρες να παίζουν ανάμεσα στα ηχεία, τα ντραμς να ανοίγονται σε όλο το πλάτος της σκηνής και τους ήχους να πηγαινοέρχονται ανάμεσα στα δύο κανάλια.

Άλλωστε, για να δέσει όλα αυτά τα θέματα και να δημιουργήσει μια γενική συνοχή και μια ενιαία ατμόσφαιρα που θα κυλάει καθ' όλη τη διάρκεια του δίσκου, ο Waters είχε άλλη μια πολύ καλή και πετυχημένη (όπως αποδείχθηκε) ιδέα.
Έφτιαξε μια λίστα με 20 ερωτήσεις και τις έγραψε σε 20 κάρτες. Ερωτήσεις όπως "Τι σημαίνει για σένα η φράση Dark Side Of The Moon;", "Φοβάσαι τον θάνατο", "Πότε ήταν η τελευταία φορά που άσκησες βία;" και "Πιστεύεις ότι είχες δίκιο;". Στη συνέχεια κάλεσαν σε ένα δωμάτιο με τη σειρά όλους όσοι ήσαν στα στούντιο του Abbey Road, τους έδειχναν τις κάρτες και ηχογραφούσαν τις απαντήσεις τους. Η μόνη υπόδειξη ήταν να μην απαντούν με ένα "ναι" ή ένα "όχι" και να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο και να πούν ότι τους έλθει στο μυαλό. Από την διαδικασία αυτή πέρασαν όλοι οι τεχνικοί, οι μουσικοί, αλλά και οι υπάλληλοι των στούντιο, καθώς και όσοι έτυχαν να βρίσκονται εκεί εκείνη την ημέρα. Οι απαντήσεις τους αποτελούν όλες τις διάφορες ομιλίες και τα γέλια που ακούμε σε διάφορα τραγούδια.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, όλα αυτά τα ηχητικά στοιχεία που μας ακούγονται σήμερα και έπειτα από εκατοντάδες ακροάσεις αναπόσπαστο στοιχεία των τραγουδιών, δεν ήταν παρά αυθόρμητες κουβέντες και μάλιστα από τους πιο ετερόκλητους ανθρώπους. Ο πιο διάσημος από όλους ήταν ο Paul McCartney, αλλά οι απαντήσεις του δεν χρησιμοποιήθηκαν. Αντίθετα, μεγάλη συμμετοχή είχε ο θυρωρός του Abbey Road, o Jerry Driscoll, που έχει και την τιμή να κλείνει το δίσκο με τα λόγια "There is no dark side of the moon really. As a matter of fact it's all dark". Ύστερα από μερικά χρόνια οι Pink Floyd συμφώνησαν να τον πληρώσουν για αυτή του τη συμμετοχή.

Εκ πρώτης όψεως, το περίεργο με την επιτυχία του "Dark Side Οf Τhe Moon" είναι ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα έντεχνο δίσκο και όχι με το άθροισμα μερικών πολύ καλών τραγουδιών που μπορούν να σταθούν και από μόνα τους ή που βγήκαν ως singles και πούλησαν αντίστοιχα μεγάλες ποσότητες προωθώντας το δίσκο. Το ακριβώς αντίθετο συνέβη, αφού μόνο το "Money" βγήκε ως single και αυτό μόνο στην Αμερική όπου έφτασε μόνο μέχρι το νούμερο δεκατρία. Η μέχρι τότε μάλιστα δημοτικότητα των Pink Floyd δεν δικαιολογούσε τον ξαφνικό πανικό που έγινε. Είχαν αρκετά μεγάλη φήμη ειδικά στην Αγγλία και μια σταδιακή αύξηση της δημοτικότητάς τους και των πωλήσεων των δίσκων τους, αλλά η αμέσως προηγούμενη κυκλοφορία τους είχε πουλήσει μόνο 250.000 αντίτυπα μέχρι τότε, είχε φτάσει στο νούμερο 3 της Βρετανίας και στο 70(!) της Αμερικής. Φυσικά περιείχε το "Echoes" που δημιούργησε το πρώτο μεγάλο κύμα φανατικών οπαδών, αλλά είχε και τα πολύ αδύνατά του σημεία, ενώ βάδιζε στον προηγούμενο δρόμο των Floyd με τα τεράστια πειραματικά κομμάτια, κάτι που σταμάτησε απότομα με το "Dark Side Οf Τhe Moon".

Αντίθετα το "Dark Side" ακόμη και πριν ολοκληρωθεί, είχε δημιουργήσει έναν τρομερό μύθο που το περιέβαλε. Οι Pink Floyd το έπαιζαν στις συναυλίες που έδιναν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεών του, στην αρχή τμηματικά και μετά ολόκληρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι κυκλοφόρησε στην Αγγλία ένας παράνομος δίσκος με την ηχογράφηση όλου του "Dark Side" από μια από αυτές τις συναυλίες και πούλησε 120.000 αντίτυπα, χωρίς ποτέ να εμφανιστεί στα δισκοπωλεία και πριν οι Pink Floyd να έχουν ολοκληρώσει εντελώς τις ενορχηστρώσεις των κομματιών του. Επίσης τότε δεν υπήρχαν τα σημερινά μέσα προβολής με τα οποία είναι σίγουρο ότι οι Floyd θα έκαναν θαύματα, αφού πάντα είχαν το οπτικό και το θεατρικό στοιχείο έντονα τοποθετημένα στις συναυλίες τους. Μην ξεχνάμε ότι πολλοί δίσκοι τους γράφτηκαν για το ηχητικό ντύσιμο κινηματογραφικών ταινιών, αλλά και ότι συνόδεψαν κατά καιρούς πολλές θεατρικές παραστάσεις.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το "Dark Side Οf Τhe Moon" έγινε αμέσως αποδεκτό καλλιτεχνικά και σε όλα τα επίπεδα. Αποθεώθηκε από τους κριτικούς, λατρεύτηκε από τον κόσμο, όλοι μιλούσαν με υπερηφάνεια για την αγορά του, ενώ αποτέλεσε δίσκο αναφοράς τόσο ως προς τη μουσική, όσο και την ηχητική και τεχνολογική του πλευρά. Μάλιστα η αποδοχή του ήταν καθολική ανεξαρτήτως ηλικίας και μουσικών προτιμήσεων. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980 σχεδόν όλα τα μαγαζιά που πουλούσαν συσκευές Ηi-Fi το χρησιμοποιούσαν ως το βασικό μέσο επίδειξης των δυνατοτήτων των ηχητικών τους συσκευών. Με το "Dark Side" οι Pink Floyd έφτασαν στο απόγειο της δόξας του και απογειώθηκαν από το επίπεδο ενός καλού συγκροτήματος με περιορισμένο, αλλά φανατικό κοινό, στα επίπεδο του παγκόσμιου φαινομένου, αποκτώντας μυθικές και αντίστοιχες διαστάσεις με τους Beatles.

Δεν είναι παράξενο που ακόμη και ο ίδιος ο Gilmour δεν έχει εξήγηση για την επιτυχία του δίσκου. "Πρέπει να έχει συλλάβει το πνεύμα της στιγμής. Υπάρχει κάτι σε αυτόν το δίσκο για τον καθένα από τους ακροατές και ήμαστε από την αρχή πεπεισμένοι ότι το συνολικό πακέτο (μουσική, στίχοι, ηχητική ατμόσφαιρα και εξώφυλλο) ήταν ασύγκριτα πολύ πιο δυνατό από οτιδήποτε είχαμε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή και ότι θα είχε αντίστοιχα πολύ καλύτερες πωλήσεις. Για να είμαι όμως ειλικρινής, δεν μπορώ να εξηγήσω την τόσο μεγάλη έκταση της εμπορικής του απήχησης. Δεν τρέφουμε κανενός είδους αυταπάτες και δεν πιστεύουμε ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει ποτέ γίνει. Πιστεύω ότι είναι ένας πάρα πολύ καλός δίσκος και είμαι πολύ υπερήφανος για αυτόν, αλλά υπάρχουν πολλοί άλλοι που αξίζουν το ίδιο ή περισσότερο αυτό τον τίτλο".

Εμείς δεν ξέρω κατά πόσο συμφωνούμε με την άποψη του Gilmour. Το σίγουρο είναι πως το Dark Side αποτέλεσε το προϊόν της ενοποιημένης προσπάθειας και των 4 μελών του γκρούπ. Με τον Waters να γράφει τους πιο δυνατούς στίχους που έγραψε ποτέ και μόνο με το Wall θα μπορούσαν να συγκριθούν, τον Gilmour να φτάνει την κιθάρα του στην κορύφωση, ανοίγοντας νέους δρόμους στην τεχνική του παιξίματος μιας κιθάρας, τον Wright να δίνει ότι καλύτερο έδωσε ποτέ μουσικά και τον Mason να χαρίζει πρωτοτυπία και ιδέες, οι Floyd μπήκαν στο πάνθεον της μουσικής σκηνής. Σε τελική όμως ανάλυση, τι σημασία έχει το αν ένας δίσκος έχει σπάσει λίγα, πολλά ή και κανένα ρεκόρ πωλήσεων, καθώς και αν αυτό έχει λογική εξήγηση, αν αποτελεί προϊόν συνέχειας ή αν έχουμε να κάνουμε με κάτι εντελώς ανεξήγητο. Η ουσία είναι ότι με το "Dark Side Οf Τhe Moon" οι Pink Floyd κατάφεραν πέρα από κάθε αμφιβολία να δημιουργήσουν την καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη τους κυκλοφορία, αν και όχι απαραίτητα την αγαπημένη του καθενός από εμάς.

Έχει όμως μια ποιοτική συνέχεια και ένα σταθερά υψηλό επίπεδο από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο, κάτι που σπάνια συναντάμε. Δεν υπάρχει ούτε ένα αδύνατο τραγούδι, αλλά ούτε καν ένα δευτερόλεπτο άχρηστο ή δεύτερης διαλογής ή που να βαριέσαι να το ακούσεις αντίθετα από όλους τους υπόλοιπους δίσκους τους, που είχαν πολύ δυνατά σημεία, αλλά και λίγα ή περισσότερα αδύνατα ή μέτρια. Ας δώσουμε και πάλι το λόγο στον David Gilmour. "Δεν μου ακούγεται σαν ένας δίσκος που έγινε πριν από 27 ολόκληρα χρόνια, αλλά σαν μια σημερινή δημιουργία. Οι τεχνικές ηχογράφησης δεν είναι ούτε παλιομοδίτικες, ούτε ξεπερασμένες. Είναι ένας δίσκος που παραμένει φρέσκος".

Πράγματι το "Dark Side" τα έχει όλα και σε σχεδόν τέλειες δόσεις: πολύ καλές, δυνατές, αλλά και απλές μελωδίες, πασπαλισμένες με μια ατελείωτη σειρά από ηχητικά παιχνιδίσματα και εφέ που διεγείρουν και κρατούν το μυαλό των ακροατών σε μόνιμη εγρήγορση. Το παίξιμο είναι πολύ υψηλού επιπέδου, οι ενορχηστρώσεις έντεχνες, αλλά με ψυχή και χωρίς να υπάρχουνε ούτε μια περιττή νότα, ήχος ή ηχητικό εφέ. Έχουμε συνεχείς αλλαγές ατμόσφαιρας, έντασης και ρυθμού. Από ένα καθαρά ροκ κομμάτι μεταφερόμαστε σε μια επική σύνθεση και από εκεί σε ένα ορχηστικό διάλειμμα, που με τον τρόπο του όμως και κυρίως με το συνδυασμό του με τη μουσική, ηχητική και ηχοληπτική ενορχήστρωση καταφέρνει να μας περνά τα μηνύματα, πολλές φορές πιο άμεσα από το αν είχε στίχους (On the Run). Και μια και μιλάμε για στίχους, αυτοί αποτελούν ένα ακόμη δυνατό σημείο για το οποίο ισχύει ό,τι και για το καθαρά ηχητικό μέρος. "Βαριά", αλλά καθημερινά θέματα, δοσμένα με μια απλότητα και αμεσότητα στον λόγο που χτυπάει κατευθείαν στην ψυχή μας. Όποιος θέλει, μπορεί να ακούσει τα κομμάτια αποσπασματικά ή το δίσκο ως ένα ενιαίο και συνεχές μουσικό έργο με αρχή, μέση και τέλος.

Θεματικό υπόβαθρο

Για να κατανοήσουμε τη σημασία του Dark Side of the Moon και το θεματικό του υπόβαθρο πρέπει να γνωρίζουμε την προέλευσή του και από πού ξεκινάνε οι μουσικές του ρίζες. Η θεματολογία όπως και στα περισσότερα albums tων Floyd είναι ενιαία. Αποτελεί δε προϊόν της ανήσυχης και περίεργης ψυχολογίας του Waters. Τα επιμέρους θέματα αποφασίστηκαν από κοινού με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος και αφορούσαν στο φόβο των ταξιδιών (On The Run), την κάθε είδους παραίτηση που συνοδεύει τα γηρατειά (Time), το θάνατο και τη θρησκεία (The Great Gig In The Sky), τα λεφτά (Money).

Η ιδέα όμως εξελίχτηκε και τελικά κατέληξε να αποτελέσει μια διατριβή για τις αιτίες που οδηγούν στην τρέλα. Μάλιστα μέχρι και την τελευταία στιγμή, ο πλήρης τίτλος ήταν "Eclipse: A Piece For Assorted Lunatics" (Έκλειψη: Ένα κομμάτι για διαφόρων ειδών φρενοβλαβείς). Όλοι οι στίχοι ήταν αποκλειστικά του Roger Waters και είναι αποδεκτό από όλα τα μέλη των Pink Floyd ότι για πρώτη φορά είχαν πολύ καλούς στίχους και μάλιστα σε όλα τα τραγούδια. Η απόφαση να το μετονομάσουν σε Dark Side of the Moon ήταν δύσκολη μιας και μια άλλη μπάντα με το όνομα Medicine Head είχαν βγάλει το 1972 ένα album με τον ίδιο ακριβώς τίτλο.

Το Dark Side of the Moon είναι λοιπόν ένα album που αφορά στους λόγους που κάνουν έναν άνθρωπο σήμερα τρελό. Και λέγοντας τρελό δεν εννοοεί αυτούς που είναι σε ψυχιατρική κλινική. Η τρέλα ορίζεται ως η καθημερινή μας δραστηριότητα. Τελικά, η σημερινή κοινωνία δεν είναι από μόνη της μια μεγάλη ψυχιατρική κλινική; Όλοι μας κάνουμε καθημερινά πράγματα χωρίς λογική και ουσία και οδηγούμαστε πιο κοντά στην τρέλα. Σκοτώνουμε συνανθρώπους μας, σκοτώνουμε την ψυχή μας για τα λεφτά, τρέχουμε να προλάβουμε να γίνουμε πλουσιότεροι, ισχυρότεροι και ξεχνάμε την ανθρώπινή μας υπόσταση και τελικά χάνουμε το τρένο της ζωής. Γιατί; Για να δούμε τελικά ότι η ζωή μας φτάνει στο τέλος. Είμαστε πλούσιοι, αλλά πεθαίνουμε και δεν έχουμε ζήσει τίποτα. Γιατί ήμαστε νεκροί από καιρό. Χάνουμε τη λογική μας στη σκέψη αυτή. Όλα αυτά προσπαθεί να εξηγήσει το Dark Side of the Moon και να ντύσει μουσικά ένα σύνολο στίχων, σύγχρονο για κάθε εποχή πόσο μάλλον για σήμερα.

Ακόμη και το ίδιο το εξώφυλλο επιλέχτηκε για να εξυπηρετήσει ακριβώς αυτό τον σκοπό. Το Τρίγωνο πρίσμα είναι ένα σύμβολο φιλοδοξίας. Μιας φιλοδοξίας που σε όλη τη ζωή μας μας τρελαίνει. Το εξώφυλλο το διάλεξαν ο Wright και ο Waters μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, απορρίπτοντας τον Ασημένιο surfer ανάμεσα στα άλλα.

Περιγραφή και ανάλυση

Ο δίσκος ανοίγει με τον ήχο από τους παλμούς μιας καρδιάς. Δεν πρόκειται φυσικά για ηχογράφηση καρδιάς, αλλά για διπλά χτυπήματα της μπότας από τα ντραμς του Mason που έχουν υποστεί επεξεργασία μέσω μιας πύλης θορύβου (noise gate), ενός κυκλώματος δηλαδή που κόβει απότομα το σήμα όταν αυτό πέσει κάτω από μια στάθμη έντασης την οποία καθορίζουμε εμείς. Δεν αφήνεται έτσι να ακουστεί η ουρά του ήχου της μπότας, με συνέπεια να ενισχύεται η αίσθηση του ρυθμού και να δημιουργείται μια ένταση που φτάνει στα όρια της αγωνίας ή ακόμη και του φόβου. Είναι το σημείο που περισσότερο από κάθε άλλο στο δίσκο γίνεται αντιληπτή η υποβάθμιση της ποιότητας που οφείλεται στις απανωτές γενιές ηχογράφησης. Η τελική μπότα είναι τρίτης γενιάς και ακούγεται εύκολα το φύσημα που υπάρχει από πίσω της, αναμεμειγμένο με την αντήχηση. Όλο το εισαγωγικό κομμάτι αποτελεί ένα κολάζ που δημιουργήθηκε στο τελικό στάδιο των ηχογραφήσεων και αποτελείται από τμήματα των υπόλοιπων συνθέσεων του δίσκου.

Η αίσθηση που δίνει το Speak to me, είναι αρχικά η ηρεμία και στη συνέχεια το άγχος και η αγωνία που σταδιακά δυναμώνουν. Οι χτύποι της καρδιάς χρησιμοποιήθηκαν πολύ έξυπνα από τους Floyd, για το album. Εκφράζουν τη ζωή. Εκφράζουν όμως και το άγχος της καθημερινότητας, την αγωνία, το φόβο, τον έρωτα και συνδέονται άμεσα με την ψυχική κατάσταση ενός ατόμου.Ο τίτλος "Speak To Me" (Μίλα μου) προήλθε από τη φράση που έλεγε ο Parsons στον Mason για να του δώσει το σήμα να ξεκινήσει να παίζει κάθε φορά που όλα ήταν έτοιμα για να τον ηχογραφήσει. Το "Speak To Me" κρατάει μόλις ένα λεπτό και 13 δευτερόλεπτα και τελειώνει με ένα ανάποδο ακόρντο της κιθάρας που οδηγεί στο "Breathe". Ανάποδο ακόρντο σημαίνει ένα ακόρντο που έχει παιχτεί κανονικά, αλλά με την ταινία να τρέχει με την αντίθετη φορά. Έτσι όταν στην αναπαραγωγή επαναφέρουμε την ταινία στην κανονική της φορά, ο ήχος του ακόρντου ακούγεται ανάποδα, από το τελείωμά του προς το αρχικό χτύπημα. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το "stoned" γέλιο που ακούγεται στο Speak to me είναι από τον Peter Watts, road manager των Floyd, ο οποίος φαίνεται και στο οπισθόφυλλο του Ummagumma.



Στο "Breathe" κυριαρχούν (όπως και στο "Great Gig in the Sky") η slide κιθάρα του Gilmour, αλλά και η δεύτερη κιθάρα που βρίσκεται στο αριστερό κανάλι και είναι περασμένη από ένα μεγάφωνο Leslie. Ο ήχος είναι χαρακτηριστικός, έχει κίνηση και θυμίζει κάτι ανάμεσα σε vibrato και wah-wah, εξαιτίας της κίνησης των μεγαφώνων του Leslie. Προσέξτε το μαγικό και τόσο ατμοσφαιρικό ήχο που δημιουργείται από το συνδυασμό του ήχου της slide κιθάρας με τη χρήση delay και reverb, αλλά και το πόσο αρμονικά έρχεται να δέσει ο ήχος του οργάνου του Rick Wright. To κομμάτι είναι πάρα πολύ απλό και ατμοσφαιρικό. Έχει όμως από κάτω μια ρυθμική βάση με ρυθμό, στάθμη και μέθοδο ηχογράφησης που σε πρώτη σκέψη έρχεται σε αντιδιαστολή με την ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα υπόλοιπα όργανα. Αυτό όμως είναι το κλειδί της επιτυχίας του "Dark Side Οf Τhe Moon". Προσέξτε τη μουσική σε αυτό το κομμάτι γιατί πάνω σε αυτή στηρίζεται ολόκληρο το Dark Side of the Moon.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι το ορχηστικό "On The Run" που ακολουθεί. Αρχικά, ονομάζοταν "The Travel Section". Σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν μια βαρετή σύνθεση ή καλύτερα μια επίδειξη των δυνατοτήτων της σύγχρονης τεχνολογίας και των synthesizer χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Εδώ όμως δένει απόλυτα με την ατμόσφαιρα του δίσκου και περνά το μήνυμά του (φόβος και αγωνία των ταξιδιών) πιο έντονα ίσως από κάθε άλλο τραγούδι του δίσκου. Κυρίαρχοι εδώ, αλλά και σε όλη τη διάρκεια του δίσκου είναι οι διάφοροι περίεργοι ήχοι που μοιάζουν με μηχανές, ελικόπτερα, και παλμούς. Όλα αυτά προέρχονται από ένα αναλογικό synthesizer, το VCS3 της EMS (Electronic Music Systems) του Peter Zinovieff. Εκτός από μερικά σποραδικά εφέ και τον ήχο της έκρηξης στο τέλος που προέρχεται από την ηχητική βιβλιοθήκη του Abbey Road, όλο το "On The Run" είναι παιγμένο από το VCS3. Κυρίαρχος είναι ο ήχος από τα βήματα και την αναπνοή ενός ανθρώπου που τρέχει. Ο άνθρωπος είναι ο δεύτερος μηχανικός ήχου Peter James και η ηχογράφηση έγινε στο δεύτερο δωμάτιο του Abbey Road με τους Pink Floyd απόντες και τον Parsons βασικό εμπνευστή της ιδέας.

Η συνέχεια ανήκει στο "Time" με την καταπληκτική εισαγωγή. Στην αρχή υπάρχουν τα διάσημα πλέον ρολόγια. Μια δημιουργία που οφείλεται εξ ολοκλήρου στο μηχανικού ήχου Alan Parsons που τα είχε ηχογραφήσει, μοντάρει και μιξάρει σε τέσσερα κανάλια με σκοπό την επίδειξη των δυνατοτήτων της τετραφωνίας (quad) και πολύ πριν καν ακούσει το τραγούδι. Ο Parsons είχε δουλέψει ξανά με τους Floyd ηχογραφώντας και μιξάροντας το δίσκο "Atom Heart Mother". Στο "Dark Side" ο ρόλος του είναι κυρίαρχος, σε σημείο που δεν θα ήταν υπερβολή να ισχυριστεί κανείς ότι αποτέλεσε το πέμπτο μέλος του συγκροτήματος. Πολλά ηχητικά εφέ είναι δικές του ιδέες και υλοποιήσεις, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της μείξης, αφού στα περισσότερα τμήματα είχαν γίνει επιμέρους μείξεις σε ένα δεύτερο μαγνητόφωνο, οι οποίες και αποτέλεσαν τις βάσεις για την τελική.



Τα ρολόγια ακολουθούνται από τα ροτοτόμ, τις σποραδικές νότες του ηλεκτρικού πιάνου και την κιθάρα, που δημιουργούν μια ηχητική πανδαισία που δεν χορταίνεις να ακούς. Προσέξτε πως παραμορφώνουν τα ντραμς αμέσως μόλις μπαίνουν, κάτι που οφείλεται στην υπερβολική πολλές φορές χρήση του limiting (περιοριστής δυναμικών μεταβολών) που ήταν επιλογή του Chris Thomas και σε αντίθεση με τις απόψεις του Parsons. Το "Time" χρησιμοποιήθηκε για 20 ολόκληρα χρόνια ως το αποκλειστικό κομμάτι επίδειξης στα μαγαζιά με ηχητικά συστήματα Ηi-Fi. Το Time είναι μια από τις καλύτερες και πιο πλήρεις συνθέσεις του group. Στίχοι που σου δημιουργούν μια νοσταλγία και μια αίσθηση ότι δεν κατάφερες όσα έπρεπε στη ζωή σου, πλαισιώνονται από υπέροχες μελωδίες και την κιθάρα του Gilmour σε μοναδικά σόλο. Το άγχος της καθημερινότητας, οι λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος, η υποβάθμιση της προσωπικότητάς μας στο βωμό της ρουτίνας είναι τα σημεία που θίγει το κομμάτι αυτό. Και μας προτρέπει να κυνηγάμε τα όνειρα μας όσο είναι νωρίς, γιατί θα έρθει η στιγμή που θα κοιτάξουμε πίσω και θα δούμε ότι δεν κάναμε αυτό που θέλαμε στη ζωή μας. Κι αυτό θα μας τρελάνει...

Οι στίχοι του Time, δένουν αρμονικά τη ζωή με το θάνατο. Σε αρκετούς στίχους παρατηρούμε την αντίφαση ζωής και θανάτου μέσα στον ίδιο στίχο. You are young and life is long and there is time to kill today, breath-death, run-gun, sunshine-rain, one day-ten years, time is gone είναι στίχοι που δίνουν στο χρόνο τη διάσταση που του δίνει ο Waters. Το μυαλό μας ταξιδεύει μέσα στο χρόνο και όλα είναι τόσο κοντά όσο και μακριά μεταξύ τους. Στη συνέχεια, το Time συνδέεται άρρηκτα μουσικά με το Breathe Reprise (Αρχικός τίτλος (Home Again), το οποίο επιφανειακά τονίζει την αξία του να ξεκουράζεσαι στο σπίτι σου, δίπλα στη φωτιά, στην ουσία όμως, κατακρίνει την εκκλησία και τη θρησκεία με ένα αρκετά έμμεσο τρόπο.

Και η μουσική πανδαισία συνεχίζεται με το αριστούργημα του Wright "The Great gig in the sky" (αρχικός τίτλος "The Mortality Sequence"). Τα ελεύθερα φωνητικά του "The Great Gig In The Sky" δεν νομίζουμε ότι έχουν περάσει απαρατήρητα από κανέναν. Οφείλονται στην Clare Torry, την οποία πρότεινε στους Pink Floyd
ο Parsons. Δεν της έδωσαν ούτε στίχους ούτε μελωδία. Μόνο τη γενική οδηγία να τραγουδήσει ελεύθερα πατώντας πάνω στα ακόρντα του Wright και χωρίς να χρησιμοποιεί λέξεις. Ό,τι ακούτε είναι μια καθαρά δική της δημιουργία. Δεν πήρε όμως ποσοστό για την σύνθεση του κομματιού, παρά μόνο ένα ποσό που ανταποκρινόταν στις ώρες που χρειάστηκε για να τραγουδήσει αυτές τις φράσεις, καθώς και μερικές άλλες ακόμη που υπάρχουν στο δίσκο. Αυτό παραδέχτηκαν οι Floyd έπειτα από χρόνια ότι δεν ήταν σωστό, αφού η Torry είχε μεγάλο ποσοστό στην τελική μορφή του κομματιού. To κομμάτι αναφέρεται στο θάνατο και στο φόβο του θανάτου. Προσπαθεί να μας οδηγήσει μουσικά μέσα στο φόβο αυτό και να μας απαλλάξει. Ταυτόχρονα, αμφισβητεί τη θρησκοληπτική αντιμετώπιση του θανάτου και αντιμετωπίζει το φόβο αυτό ως μια κατάσταση που οδηγεί στην τρέλα.

Με τη φωνή της η Torry εκφράζει απίστευτα το φόβο αυτό και την επακόλουθη τρέλα. Αρχικά, γλυκιά αρχίζει να ηδονίζεται, να εκστασιάζεται και στη συνέχεια να πονά και να υποφέρει. Η φωνή της μετατρέπεται από παιχνιδιάρικη σε παρανοϊκή, ώστε τελικά να ηρεμήσει.

Το πιο γνωστό, όμως, κομμάτι του δίσκου είναι αυτό που ακολουθεί, το Money. Το κομμάτι αυτό αποτέλεσε και μια μεγάλη επιτυχία στα Charts, φτάνοντας στο 13 και αποτελεί ακόμη και σήμερα το τραγούδι για ότι σχετίζεται με την απόκτηση χρημάτων. Το Money αναφέρεται στην ανάγκη του ανθρώπου για συνεχόμενη απόκτηση αγαθών και την τάση για υπερκατανάλωση που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Σατιρίζει την υποκρισία των ανθρώπων που κατηγορούν το χρήμα και θέλουν να δείχνουν υπεράνω στην ουσία όμως κάνουν τα πάντα για να αποκτήσουν όσο περισσότερα γίνεται. Κι έτσι ανοίγεται άλλος ένας δρόμος προς την τρέλα. Μουσικά βασίστηκε πάνω στην περίφημη και πασίγνωστη πλέον μελωδική γραμμή που έγραψε ο Waters, η οποία μάλιστα είναι σε 7/4, κάτι πολύ ασυνήθιστο για ροκ συγκρότημα, αλλά και στη δυτική μουσική γενικότερα. Ο Waters επίσης είναι υπεύθυνος για την ιδέα και τη δημιουργία όλων των εφέ με τα κέρματα που υπάρχουν στην αρχή του κομματιού και είναι μονταρισμένα με έναν καταπληκτικό τρόπο εισάγοντας το ρυθμό του τραγουδιού. Τα ηχογράφησε στο σπίτι του με ένα δικάναλο Revox πετώντας κέρματα και κομμάτια από χαρτί μέσα σε ένα μίξερ και προσθέτοντας στο τέλος κάποιους ήχους από την ηχητική βιβλιοθήκη του Abbey Road. Η υπόλοιπη δομή του κομματιού δημιουργήθηκε στο στούντιο από όλο το συγκρότημα.

Στο δίσκο το μπάσο είναι παιγμένο από τον Gilmour και, αν προσέξετε, θα ακούσετε ότι κάτω από τις δύο πρώτες φορές που παίζεται η φράση του μπάσου, έχει μείνει μια κακοπαιγμένη κιθάρα. Από την τρίτη επανάληψη και μετά η κιθάρα ντουμπλάρει το μπάσο, ενώ μόλις αρχίζει το κυρίως μέρος του κομματιού οι κιθάρες γίνονται δύο (μια δεξιά και μια στο κέντρο), με την δεξιά να περνάει από τρέμολο (Square wave). Το κομμάτι έχει πολλές εναλλαγές. Αρχικά περνά από τα 7/4 στα 4/4 τη στιγμή που αρχίζει το σόλο του σαξοφώνου, το οποίο όμως συνεχίζει να παίζει στα 7/4. Τη σκυτάλη παίρνει η κιθάρα που μας δίνει τρία διαδοχικά σόλο, καθένα με το δικό του ήχο και τεχνική. Στο πρώτο έχουμε ένα πλούσιο ήχο δημιουργημένο με τον τεχνητό διπλασιασμό της κιθάρας μέσω του delay και τη χρήση τεχνητής αντήχησης, στο δεύτερο η κιθάρα είναι μόνη της, με εντελώς διαφορετικό και στεγνό ήχο, ενώ έχει μεταφερθεί στα αριστερά. Στο τρίτο σόλο επανερχόμαστε στο κέντρο και στον πλούσιο ήχο, που αυτή τη φορά όμως δημιουργείται με το φυσικό διπλασιασμό του ήχου της κιθάρας, δηλαδή με το να παιχτεί η ίδια ακριβώς γραμμή της κιθάρας δύο φορές. Δημιουργείται έτσι ένας πλούσιος και με όγκο ήχος, αντίστοιχος με αυτόν των εγχόρδων σε μια κλασική ορχήστρα. Το Money κλείνει με τη φωνή του κιθαρίστα των Wings, Henry McColluch "I don't know I was really drunk at the time" ως απάντηση στην ερώτηση του Waters σχετικά με το πότε άσκησε τελευταία βία και αν είχε δίκιο.



Η συνέχεια ανήκει στο Us and them, έναν μουσικό ύμνο κατά του πολέμου και της βίας. Μια παράνοια που διαιωνίζεται και καταστρέφει κάθε ίχνος πολιτισμού. Σκεφτόμενοι την περίοδο που γράφτηκε είναι περίεργο που έφτασε μόλις στο #101 των US charts. Πάντως, λένε ότι στιχουργικά αποτελεί το τραγούδι εκείνο με το οποίο ο Waters σε μετέπειτα Albums του, θα μπορέσει να εκφράσει τις οργισμένες του απόψεις για τον πόλεμο και τη βία. Αρχικά, είχε γραφτεί το 1969 από τον Wright σαν ένα πιάνο σόλο για το Zabriskie Point, με τον τίτλο The Violent Sequence. Η συνέχεια ανήκει στο Any colour you like, μια μουσική Οδύσσεια σε ένα ταξίδι μέσα στα χρώματα, στη ζωή, στην ίδια την τρέλα. Ο αρχικός του τίτλος είναι Scat και το όλο κομμάτι αποτελεί την αρχή μιας μουσικής αλληλουχίας που θα ολοκληρωθεί στο Eclipse.

Στο Braindamage γίνεται η αναφορά για τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Μάλιστα ο αρχικός του τίτλος ήταν Dark Side of the Moon και μια πιο Hard rock έκδοσή του είχε γραφτεί για το Meddle. Ο τρελός είναι στο γρασίδι, θυμάται παιδικά παιχνίδια και γέλια. Η κοινωνία τον έκανε τρελό. Πρέπει να τον διατηρήσει τρελό (got to keep the loonies on the path). Κι αν το φράγμα της τρέλας έχει σπάσει και το έχουμε ξεπεράσει εδώ και καιρό τότε θα συναντηθούμε στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Την πλευρά εκείνη του εαυτού του που δεν βλέπει κανείς, που δεν θέλει να δει κανείς. Ο τρελός είναι στο κεφάλι μου. Σηκώνεις τη λεπίδα να κάνεις την αλλαγή (να αυτοκτονήσει ίσως;), μέχρι να γίνεις υγιής ψυχικά. Κι όμως η πόρτα της λογικής κλείνει και το κλειδί πετιέται. Κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει πια, να μπει μέσα σου. Όμως, αυτός που είναι μέσα σου δεν είσαι εσύ.Με αυτό τον στίχο, η παράνοια έχει επέλθει. Στο Braindamage, o Waters αναφέρεται και στις εφημερίδες (folded faces) και στον Τύπο γενικότερα, που με τις ειδήσεις που μας προσφέρουν οδηγούν στην παράνοια. Επίσης, τελικά ξεκαθαρίζουν ότι ούτως ή άλλως είμαστε τρελοί όλοι μας έστω και λίγο.

Το album τελειώνει με το Eclipse, που συνοψίζει την τρέλα ως τη ζωή μας ολόκληρη. Μας υπενθυμίζουν ότι, όλα όσα πιστεύουμε, ότι κάνουμε, ότι νιώθουμε, ότι αγγίζουμε, ότι αγαπάμε μπορεί να είναι φαινομενικά και η αλήθεια να έχει κρυφτεί επιτηδευμένα. Οι Pink Floyd εδώ προσπαθούν να καταστρέψουν όποιες παραισθήσεις έχουμε σχετικά με τον "φαινομενικό" κόσμο που μας περιβάλλει. Τον εξαφανίζουν. Και τελικά μένει ο αληθινός κόσμος; Μα ο αληθινός κόσμος είναι μια ιδέα που δεν χρησιμεύει σε τίποτα πια και δεν σε υποχρεώνει πια για τίποτα. Είναι μια ιδέα που πρέπει να εξαλειφθεί, γιατί είναι άγνωστη όπως η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Όλα γίνονται κάτω από το φως του ήλιου, το φως της λογικής...αλλά η λογική επισκιάζεται από την τρέλα και τελικά από την ίδια μας τη ζωή.

Και τελικά ο αληθινός κόσμος έχει εξαφανιστεί κι αυτός! και μαζί με αυτόν και ο φαινομενικός! Είναι μεσημέρι, στιγμή της μικρότερης σκιάς, τέλος της μεγαλύτερης πλάνης, αποκορύφωμα της ανθρώπινης ιδιότητας. Και με τους χτύπους της καρδιάς, το album τελειώνει όπως άρχισε, με μια φωνή να ακούγεται να λέει ότι τελικά δεν υπάρχει σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού.


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Μάρτιος 29, 2011, 19:55:55 μμ
«Έφυγε» ο Ιάκωβος Καμπανέλης

(http://www.ant1online.gr/resources/images/10b256e8-2f31-4177-8c3a-d7f63886abe3.jpg)

Το ελληνικό θέατρο θρηνεί το χαμό του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλη, ο οποίος «έφυγε» την Τρίτη από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών έπειτα από νοσηλεία δύο μηνών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Γεννημένος στη Νάξο το 1922, ο Ιάκωβος Καμπανέλης είχε την ατυχία να ζήσει στο πετσί του τη ναζιστική θηριωδία, καθώς συνελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής και φυλακίστηκε στο αυστριακό στρατόπεδο του Μαουτχάουζεν.

Η πρώτη του δουλειά χρονολογείται το 1950, ο «Χορός πάνω στα στάχυα», αλλά εκείνη που τον καθιέρωσε ήταν η «Αυλή των θαυμάτων», επτά χρόνια μετά. Ο πολυγραφότατος Καμπανέλης είχε βάλει την υπογραφή του σε μεγάλο αριθμό επιτυχημένων έργων τόσο στον κινηματογράφο («Ο Δράκος» κ.α.) όσο και στο θέατρο, αλλά και ως στιχουργός σε δισκογραφικές δουλειές.

Η εμπειρία του ως έγκλειστος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης περιγράφεται εύγλωττα στο δίσκο «Μαουτχάουζεν» του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ έχει συνεργαστεί με τον Μάνο Χατζηδάκι στο «Παραμύθι χωρίς όνομα» και με τον Νίκο Μαμαγκάκη στον «Κύκλο με την κιμωλία».

Μνημειώδες και πάντα επίκαιρο το θεατρικό του έργο «Το μεγάλο μας τσίρκο», το οποίο κατάφερε εν έτει 1973 να περάσει αντιδικτατορικά μηνύματα κυριολεκτικά κάτω από τη… μύτη της χουντικής λογοκρισίας με άξιους συνεργάτες στο σανίδι τη Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο, το Σταύρο Ξαρχάκο στη μουσική και τον Νίκο Ξυλούρη σε τραγούδια που έχουν μείνει κλασικά.

Πηγή: www.ANT1online.gr




Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Απρίλιος 10, 2011, 22:22:52 μμ
«Έφυγε» ο Γιώργος Μοσχούς

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=347525&w=400&h=300&q=80)

Ο Γιώργος Μοσχούς, η «Γεωργάρα», όπως τον αποκαλούσαν οι άνθρωποι του μηχανοκίνητου αθλητισμού, έφυγε από τη ζωή το απόγευμα της 7ης Απριλίου. Αυτά που δεν θα ξεχαστούν ποτέ από όσους τον είδαν κάποια στιγμή να αγωνίζεται είναι πάρα πολλά.

Η BMW-Electronica στην Κέρκυρα, την οποία έστριβε έτσι όπως κανείς άλλος δεν μπορούσε τότε, ο σηκωμένος τροχός της GTAm στο Τατόι –all time classic στιγμή για τον ελληνικό μηχανοκίνητο αθλητισμό- η ΤΤ33 των αναβάσεων, η Junior και η Αlfetta της Motor Hellas στα πρώτα ράλι του Ακρόπολις, το σιρκουί της Νέας Σμύρνης το 1971, οι εκδηλώσεις λατρείας των θεατών, που τον σήκωναν στα χέρια και τον αποθέωναν, όχι τόσο επειδή κέρδιζε όσο κυρίως για το μοναδικό τρόπο με τον οποίο το έκανε…

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 11, 2011, 15:14:16 μμ
Herbie Hancock

(http://img40.imageshack.us/img40/3577/17627803.jpg) (http://img40.imageshack.us/i/17627803.jpg/)

 Ηταν πολλοί εκείνοι που απόρησαν όταν ο Χέρμπι Χάνκοκ κέρδισε Γκράμι για το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς έχοντας απέναντί του την Εϊμι Γουάινχαουζ. Πιθανόν δεν γνώριζαν ότι ο Χάνκοκ, πέραν των όσων σημαντικών έκανε στη σχεδόν πενηντάχρονη καριέρα του, γνώρισε τόσο κριτική όσο και εμπορική αποδοχή- και μάλιστα αρκετές φορές. Ο αμερικανός πιανίστας και συνθέτης, είναι ίσως από τους ελάχιστους εν ζωή καλλιτέχνες που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ιερό τέρας» έχοντας κερδίσει και ένα Oscar.

Ο Χέρμπι Χάνκοκ γεννήθηκε στο Σικάγο στις 11-4- 1940

 Ηταν εκείνος που επαναπροσδιόρισε τον ρόλο της rhythm section στην τζαζ ως μέλος του δεύτερου μεγάλου κουιντέτου του Μάιλς Ντέιβις, ένας από τους αρχιτέκτονες της μετά bebop περιόδου και φυσικά, αν όχι ο πρώτος, ένας από τους πρώτους μουσικούς που πίστεψαν στο μπόλιασμα της τζαζ με τους ήχους των συνθεσάιζερ αλλά και της φανκ μουσικής. Ενδιαφέρον δε παρουσιάζει το γεγονός ότι και οι νεότερες γενιές τον έμαθαν ουσιαστικά από μια σύνθεση με την οποία έγινε αγαπητός στη δεκαετία του ΄60, το «Cantaloupe Ιsland», όπως το διασκεύασαν το 2003 οι Us3 σε μια σαφώς πιο άσιντ-τζαζ απόδοση.

Ο Χέρμπι Χάνκοκ, όπως και πολλοί άλλοι σπουδαίοι της τζαζ, ξεκίνησε με σπουδές στην κλασική μουσική και το ταλέντο του αναγνωρίστηκε από την αρχή: σε ηλικία μόλις έντεκα χρόνων έπαιξε στη γενέτειρά του, το Σικάγο, το «Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 5 σε ρε μείζονα». Αργότερα, στα χρόνια του λυκείου, θα υπέκυπτε στη γοητεία της τζαζ μέσα από τους ήχους του Οσκαρ Πίτερσον και του Τζορτζ Σίρινγκ . Παράλληλα είχε και το μικρόβιο της ηλεκτρονικής επιστήμης. Γι΄ αυτό διάλεξε το Grinell College: για να σπουδάσει ταυτόχρονα ηλεκτρονικός και μουσικός. Το 1961 τον ανακαλύπτει ο τρομπετίστας Ντόναλντ Μπερντ, τον παίρνει στο συγκρότημά του και τον συστήνει στον Αλφρεντ Λάιον της περίφημης εταιρείας Βlue Νote, o οποίος δεν χάνει βεβαίως την ευκαιρία να υπογράψει συμβόλαιο με το πολλά υποσχόμενο ταλέντο.

Το «πουλέν» του Μάιλς

Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί- το 1963- είναι το «Τakin΄ Οff» και περιέχει τη μεγάλη ραδιοφωνική επιτυχία «Watermelon Μan».



 Την ίδια χρονιά δέχεται το τηλεφώνημα που θα αλλάξει την καριέρα και τη ζωή του ολόκληρη. Ο Μάιλς Ντέιβις, έχοντας πίσω του θρυλικές ηχογραφήσεις, με σημαντικότερη το «Κind Οf Βlue» του 1959, αποφασίζει ότι είναι καιρός να ανανεώσει τους μουσικούς που τον πλαισιώνουν και δημιουργεί το «δεύτερο μεγάλο κουιντέτο» του, όπως είναι γνωστό σήμερα, με τον Χέρμπι Χάνκοκ στο πιάνο, τον Ρον Κάρτερ στο μπάσο, τον 17χρονο Τόνι Γουίλιαμς στα ντραμς και το άλλο αστέρι και συνεργάτη τού Χάνκοκ τα επόμενα χρόνια, τον Γουέιν Σόρτερ, στο σαξόφωνο. Το συγκεκριμένο κουιντέτο έχει χαρακτηριστεί το «μεγαλύτερο μικρό τζαζ συγκρότημα» της δεκαετίας του 1960.

Ο Χένρι Χάνκοκ είχε το ταλέντο, όχι μόνο να «παίζει στα δάχτυλα» τις γνωστές συγχορδίες αλλά και να κάνειδημοφιλείς άλλες τις οποίες σπάνια χρησιμοποιούσαν οι μουσικοί της τζαζ. Ο Μάιλς Ντέιβις έλεγε για αυτόν: «Ο Χέρμπι ήταν το επόμενο βήμα μετά τον Μπαντ Πάουελ και τον Θελόνιους Μονκκαι δεν έχω ακούσει ακόμη εκείνον που θα τον διαδεχθεί». Οντας μέλος ακόμη της μπάντας του Ντέιβις, έβρισκε χρόνο να ηχογραφεί δεκάδες άλμπουμ, προσωπικά αλλά και σε συνεργασία με άλλους γνωστούς τζάζμεν.

 Το «Εmpyrean Ιsles» του ΄64 περιείχε το δημοφιλές «Cantaloup Ιsland»




ενώ τα «Μy Ρoint Οf View» και
«Speak Like Α Child» δοξάστηκαν από την κριτική και παραμένουν ως σήμερα κλασικά.



Το 1966 ηχογραφεί το πρώτο μιας σειράς κινηματογραφικών άλμπουμ, το οποίο, όπως και η ταινία για την οποία γράφτηκε, θα γινόταν αναπόσπαστο κομμάτι στις δισκοθήκες των φίλων του είδους. Πρόκειται για το «Βlow up» του Μικελάντζελο Αντονιόνι. Θα ακολουθήσουν τα σάουντρακ για τον «Εκτελεστή της νύχτας» και το «Μεσάνυχτα και κάτι». Χάρη στην επιμονή του Ντέιβις αρχίζει να χρησιμοπεί ηλεκτρικά κίμπορντς και να αγκαλιάζει τη νέα τεχνολογία, με την οποία στο μέλλον θα έχει τις καλύτερες σχέσεις. Το 1968, με τη δικαιολογία ότι είχε καθυστερήσει από το ταξίδι του μέλιτος στη Βραζιλία, ο Μάιλς Ντέιβις τον πετάει έξω από το κουιντέτο.
 Οπως φάνηκε όμως στην πορεία, ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να τον διώξει: ο σπουδαίος τζάζμαν θα ακολουθούσε και πάλι νέους δρόμους, χρησιμοποιώντας ως πιανίστα τον Τσικ Κορία.

Μουσική χώρις σύνορα

Η δεκαετία του 1970 βρίσκει τον Χάνκοκ στη Warner, όπου ηχογραφεί τα πιο πειραματικά ίσως άλμπουμ της καριέρας του, με το «Μwandishi» - όπου διαφαίνεται η έντονη επιρροή των σύγχρονων κλασικών συνθετών που ασχολούνται με την ηλεκτρονική μουσική-να ξεχωρίζει. Η συνέχεια θα είναι για άλλη μια φορά διαφορετική: ο «πρίγκιπας» της σόουλφανκ Σλάι Στόουν... ταράζει τον ύπνο του Χάνκοκ, με αποτέλεσμα και αυτός με τη σειρά του να δημιουργήσει ένα νέο συγκρότημα, τους Ηead Ηunters, ηχητικά προσανατολισμένο στο φανκ. Το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ τους γνωρίζει επιτυχία, λανσάροντάς τον στο ποπ κοινό.

Οι φανατικοί της τζαζ έχουν αρχίσει ήδη να μιλούν για ξεπούλημα. Τίποτε όμως δεν πτοεί τον Χάνκοκ, ο οποίος βλέπει τη μουσική ως ένα πεδίο δίχως όρια. Ακολουθεί το σχήμα VSΟΡ, όπου συνεργάζεται με τους παλιόφιλους από το κουιντέτο του Ντέιβις, και στα τέλη της δεκαετίας του 1970 αρχίζει να εισάγει στον ήχο του στοιχεία ακόμη και από την ντίσκο. Οι επιτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη, ιδιαίτερα στη Βρετανία, για να φθάσουμε στο 1983 και στην πιο εμπορική στιγμή της καριέρας του.
Το κομμάτι «Rockit» από το άλμπουμ «Future Shock» του χαρίζει το πρώτο από τα δώδεκα Γκράμι που έχει κερδίσει συνολικά ως σήμερα, ενώ σαρώνει τα βραβεία του νεοσύστατου τότε ΜΤV.
Το 1991 ο μέντοράς του Μάιλς Ντέιβις πεθαίνει. Και εκείνος για να τον τιμήσει ηχογραφεί το «Τribute Τo Μiles» μαζί με τους Ρον Κάρτερ, Τόνι Γουίλιαμς, Γουέιν Σόρτερ και Γουάλας Ρόνεϊ. Τα χρόνια που ακολουθούν τον βρίσκουν να ηχογραφεί για την άλλη σπουδαία τζαζ εταιρεία, την Verve. Πιο πρόσφατες δουλειές του το περυσινό «River: Τhe Joni Letters»: ένα αφιερωματικό άλμπουμ στην Τζόνι Μίτσελ, με τη συνεργασία της Νόρα Τζόουνς, της Τίνα Τέρνερ, της Κορίν Μπέιλι Ρέι και του Λέοναρντ Κόεν χάρη στο οποίο κερδίζει το Γκράμι καλύτερου άλμπουμ μόλις το δεύτερο τζαζ άλμπουμ που κέρδισε ποτέ αυτό το βραβείο- και η εξαιρετική συλλογή «Τhen Αnd Νow: Τhe Definitive Ηerbie Ηancock».


http://www.herbiehancock.com/home.php#homepage.php
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Απρίλιος 12, 2011, 01:37:40 πμ
«Έφυγε» ο Σίντνεϊ Λιούμετ

(http://downloads.naftemporiki.gr.edgesuite.net/static/11/04/11/cv420.jpg)

Ο Σίντνεϊ Λιούμετ, ο διάσημος αμερικανός σκηνοθέτης, πέθανε από λέμφωμα το Σάββατο σε ηλικία 86 ετών στο σπίτι του στο Μανχάταν.

Ο Λιούμετ ήταν ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Στο ενεργητικό του είχε περισσότερες από 40 ταινίες και κατάφερε να εντρυφήσει σε διαφορετικά είδη κινηματογράφου. Ανάμεσα στις ταινίες του συγκαταλέγονται οι «12 Ένορκοι», «Σκυλίσια Μέρα», «Το Δίκτυο», «Η Ετυμηγορία» και «Πρίγκιπας της Πόλης» και «Σέρπικο».

Οι ταινίες του είχαν προταθεί πενήντα φορές για Όσκαρ σε διάφορες κατηγορίες και το 2005 τιμήθηκε από την Ακαδημία Κινηματογράφου για την συνολική του προσφορά στην έβδομη τέχνη.

NAFTEMPORIKI.GR  
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 14, 2011, 16:21:12 μμ
Διονύσης Παπαγιαννόπουλος


(http://img708.imageshack.us/img708/3075/56672160.jpg) (http://img708.imageshack.us/i/56672160.jpg/)


Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε ένα πολύ ζεστό βράδυ, στις 12 Ιουλίου 1912, στο Διακοφτό, στο πατρικό του πατέρα του Σπήλιου, σε ένα δίπατο σπίτι δίπλα στις γραμμές του τραίνου και ήταν το 8ο παιδί που έφερε στον κόσμο η μητέρα του Μαρία. Ήταν πολύ καλός μαθητής, αυτό που λένε «υπόδειγμα» όμως και υπερβολικά ατίθασος. Βασάνιζε συμμαθητές και ζώα, ώσπου μια μέρα σταμάτησε να τα πειράζει μετά από ένα τετράστιχο που διάβασε σε ένα απόκομμα εφημερίδας:
«Η καλοσύνη ειπ΄ η γιαγιά,
μονάχα η καλοσύνη,
όλα στον κόσμο φεύγουνε,
μόνη απομένει εκείνη».

Σε μια μαθητική φωτογραφία του δίπλα στον συνομήλικό του (επίσης γεννηθέντα το 1912) Γιάννη Σπυρόπουλο που θα γινόταν αργότερα ο γνωστός ζωγράφος, μοναχικός και αυτός όπως και ο Παπαγιαννόπουλος, ο «Νιόνιος» φαίνεται πως… είχε γεννηθεί φαλακρός. Ίσα που κάλυπτε την κορυφή του κεφαλιού του κάποιο σκούρο τρίχωμα.
Το 1924 γράφτηκε στο γυμνάσιο του Αιγίου και τότε, πάλι κάποιο κείμενο σε ένα απόκομμα χαρτιού του άλλαξε τη ζωή. Παρότι όπως και οι περισσότεροι συμμαθητές του απεχθάνονταν τα αρχαία ελληνικά, άρχισε να διαβάζει ελληνική γραμματεία όταν ξετύλιξε τις σαρδέλες για να δει τι έγραφε το χαρτί που είχε τυλίξει ο μπακάλης. Ήταν μια σελίδα βιβλίου με ένα μεταφρασμένο απόσπασμα του Ηρόδοτου!
Παράλληλα, έπαιζε και πολύ καλό ποδόσφαιρο, το οποίο σταμάτησε εξαιτίας ενός εγκληματικού χτυπήματος που δέχθηκε στο κεφάλι από έναν Άγγλο (του οποίου είχε κάνει τη ζωή δύσκολη με τις τρίπλες του) σε ένα φιλικό ματς που είχε δώσει η ομάδα του (ο «Κεραυνός Παναιγιαλείου») απέναντι σε άγγλους ναύτες. Έκτοτε, είχε θα είχε πόνους στο σβέρκο όταν άλλαζε ο καιρός…
Εκείνη την εποχή έτυχε να παρακολουθήσει μια παράσταση ενός περιοδεύοντος θιάσου: «Ο Βαρκάρης του Βόλγα». Μάλιστα, παραλίγο να μη δοθεί καν η παράσταση, αφού οι θεατές ήταν ελάχιστοι. Τελικά, η παράσταση δόθηκε λες και αυτό συνέβη μόνο και μόνο για να ωφεληθεί το ελληνικό θέατρο, αφού μετά από αυτήν ο μικρός Διονύσης αποφάσισε πως θα γινόταν ηθοποιός.
Οργάνωσε λοιπόν παράσταση με 3 θεατρικά έργα με τους συμμαθητές του, την «Γκόλφω», το «Κόκκινο Πουκάμισο» και τον «Γιο του ήσκιου» με τις εισπράξεις να πήγαιναν υπέρ του ναού του Αγίου Τρύφωνα, αφού αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να πείσουν τους γονείς τους που δεν ήθελαν τα παιδιά τους να γίνουν «θεατρίνοι» για να παίξουν. Μετά τη παράσταση, κόσμος τον περίμενε να τον συγχαρεί. Ανάμεσά τους και μια συμμαθήτριά του η οποία τον φίλησε και ο Νιόνιος «έχασε το φως του». Δυστυχώς όμως γι αυτόν, η μικρή μετακόμισε και έχασε τα ίχνη της, χωρίς κανείς να μπορεί να του απαντήσει πού βρισκόταν, όπως ο ίδιος δήλωσε 3,5 δεκαετίες αργότερα σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Βραδυνή».
Από το 1939 οπότε έβγαλε το εξατάξιο γυμνάσιο και για 6 χρόνια, προσπαθούσε ένα πείσει τους γονείς του να τον αφήσουν να πάει στην Αθήνα να σπουδάσει. Τελικά, μεταχειρίστηκε ένα τέχνασμα: έβαλε τον παπά της εκκλησίας του Αγίου Τρύφωνα να ζητήσει από τους θεοσεβούμενους γονείς του να του επιτρέψουν να σπουδάσει σε ιεροδιδασκαλείο της Αθήνας. Βέβαια, ο Νιόνιος συνειδητά εξαπατούσε εκείνη τη στιγμή ιερέα και γονείς, όμως του βγήκε σε καλό. Πήγε στην Αθήνα, και το 1938 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου με άριστα. Σημειωτέον δε, ότι την πρώτη φορά τον είχαν κόψει στις εισαγωγικές εξετάσεις, διότι πρόφερε βαθιά το «λάμδα» και το «σίγμα». Όταν ο Αιμίλιος Βεάκης έστειλε συγχαρητήριο τηλεγράφημα στους γονείς του για το δίπλωμα, αυτοί νόμισαν πως ο Βεάκης ήταν διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου και έσπευσαν με χαρά να δείξουν το τηλεγράφημα στους συγχωριανούς. Και βέβαια, το σοκ δεν άργησε να έλθει, καθώς τουλάχιστον κάποιοι γνώριζαν το όνομα του μεγάλο αυτού ηθοποιού. Για πολλά χρόνια η αντιμετώπιση που είχε ο «θεατρίνος» από συγγενείς και συχωριανούς ήταν από αρνητική μέχρι απαξιωτική. Μέχρι και ένας μπάρμπας που πρωτύτερα του προξένευε την κόρη, όταν δέχτηκε να τη ζητήσει σε γάμο ο Νιόνιος, έφαγε τα μούτρα του…
Το πρώτο έργο στο οποίο έπαιξε ήταν την περίοδο 1938 – 1939 ο «βασιλιάς Ληρ» με πρωταγωνιστή τον Βεάκη. Ο Παπαγιαννόπουλος έκανε με την πρώτη του εμφάνιση μεγάλη εντύπωση με ένα πολύ μικρό ρόλο ο οποίος περιοριζόταν μόλις σε 8 λέξεις: -«Αφέντη μου, η κόρη σου δεν είναι καλά»! Στη συνέχεια έπαιξε ακόμη 2 μικρούς ρόλους ως έκτακτος, έως ότου μετατάχτηκε από 1.1.1940 σε τακτικό ηθοποιό του Εθνικού Θεάτρου. Εργάζεται σκληρά υπό τους Γιώργο Γληνό, Χριστόφορο Νέζερ, Μήτσο Μυράτ, Κατίνα Παξινού.
Το 1940 επιστρατεύεται και παρουσιάζεται στο 6ο σύνταγμα οιυ ήταν εμπροσθοφυλακή. Στη Χειμάρρα έγινε λοχίας και εκεί του ήλθε το γράμμα που τον πληροφορούσε πως ο πατέρας του πέθανε από εγκεφαλικό. Έμεινε στην 1η γραμμή πυρός μέχρι και την συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα, αποφασίζουν μαζί με τους Τάκη Χορν, Στέλιο Βόκοβιτς, Κώστα Παππά και Κρινιώ Παππά, να μεταπηδήσουν από το Εθνικό στο ελεύθερο θέατρο. Εκεί βρήκε δάσκαλο στο πρόσωπο του Λογοθετίδη.
Συνέχισε να υποδύεται μικρούς ρόλους στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη παίζοντας το 1941 τον ξυλοκόπο δίπλα στην 17χρονη πρωταγωνίστρια του έργου του Χάουπτμαν «Η Χάνελλε πάει στον Παράδεισο», Έλλη Λαμπέτη.
Το 1943 συνεργάζεται με το Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης. Στο έργο «Λουίζα Μύλλερ» του Φρειδερίκου Σϊλλερ, έπαιξε τον ρόλο του «Βουρμ» (στην γερμανική, σημαίνει «σκουλήκι» και «ραδιούργος») και μετά την παράσταση, όταν ο Παπαγιαννόπουλος αρνήθηκε να δεχτεί τα συγχαρητήρια του Γερμανού διοικητή Μαξ Μέρτεν, ο τελευταίος αν και παραδέχτηκε πως στις κυριότερες σκηνές ο Παπαγιαννόπουλος ήταν καλύτερος από τον ειδικευμένο στον ρόλο αυτό στην Γερμανία, τον διάσημο Κράους, το απέδωσε αυτό, βγάζοντας όλη του τη χολή, «στην έμφυτη ατιμία και πονηριά των Ελλήνων»!
Μετά την απελευθέρωση συνεργάστηκε με τον θίασο των Αρώνη / Μανωλίδου / Χορν και βρέθηκε να δίνει παραστάσεις σε Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Κύπρο, Αίγυπτο, Σουδάν…
Μέχρι την αρχή της δεκαετίας του 1950, παίζει δραματικούς ρόλους. Παίζει κωμωδία για πρώτη φορά χάρη στον Ντίνο Ηλιόπουλο, ο οποίος τον κάλεσε να παίξουν στο Θέατρο Αθηνών.
Την περίοδο 1953 – 1954 οι μεγαλύτεροι κριτικοί θεάτρου, συγγραφείς και θεατρόφιλοι (Καραγάτσης, Χουρμούζιος, Τερζάκης, κ.λπ.) του αφιερώνουν διθυράμβους. Τότε (1953) παίζει στο «Ποντικάκι» του Νίκου Τσιφόρου μαζί με την άβγαλτη τότε Αλίκη Βουγιουκλάκη και στην «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Στο σινεμά υπήρξε πολλές φορές «πατέρας» της Βουγιουκλάκη (τον ρόλο αυτό τον έπαιζε σχεδόν εναλλάξ με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα) και της Καρέζη. Τότε είναι που μοιράζει χαστούκια και σε αυτές τις δύο αλλά και στις άλλες οι «κόρες» του, όπως η Βαλσάμη ή η Αναλυτή. Και βέβαια μένουν αλησμόνητες οι σφαλιάρες στην Καρέζη στην «Λόλα» ή στην Ζέτα Αποστόλου στην ταινία «Άγγελοι του πεζοδρομίου».Όπως έλεγε ο Δαλιανίδης, ο Παπαγιαννόπουλος ήταν μάστορας στις αληθοφανείς σφαλιάρες και χαστούκια (ανάμεσα σε όσους τα είχαν δοκιμάσει ήταν ο Βουτσάς, ο Τζανετάκος, ο Καρράς, ο Τζεβελέκος, ο Δεστούνης, ο Γεωργίτσης…) καθώς έβαζε φόρα και ορμή και κατόρθωνε να «φρενάρει» την τελευταία στιγμή.
Την περίοδο 1963 – 1967 εμφανίζεται σε 47 ταινίες, οι περισσότερες με μεγάλη εμπορική ή και ποιοτική επιτυχία.
Σταθμός στην καριέρα του είναι και «Το μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη με τον θίασο Καρέζη – Καζάκου και μαζί με 50 ηθοποιούς και τον Νίκο Ξυλούρη , όπου το καλοκαίρι του 1973 υποδύεται συγκλονιστικά 4 ρόλους: του Βυζαντινού ζητιάνου στο δρόμο για την Κωνσταντινούπολή, του αγάλματος του Γέρου του Μοριά που ζωντανεύει, του Ελευθέριου Βενιζέλου (εκεί όπου ο Ξυλούρης τραγουδά το «Σήμερα σε είδα κι αναγάλλιασα, εσένα που σε βύζαξαν οι μοίρες») και του Καραγκιόζη!
Το αμέσως επόμενο καλοκαίρι, του 1974, ξεκινά το «Λούνα Παρκ», η 1η και τελευταία εμφάνιση του Παπαγιαννόπουλου στη τηλεόραση, σε μια σειρά η οποία θα κρατήσει ως το καλοκαίρι του 1981. Εκεί οι Έλληνες που του δίνουν ποσοστά τηλεθέασης 63% (αδειάζουν οι δρόμοι κάθε Πέμπτη στις 8 παρά τέταρτο) θα τον γνωρίζουν ως «Κυρ-Γιώργη» και πολλοί θα τον αποκαλούν έτσι μέχρι να πεθάνει το 1984.
Στην προσωπική του ζωή, υπήρξε μοναχικός. Προφασιζόταν τον εκ πεποιθήσεως εργένη παρότι όπως είχαν πει κάποιοι ελάχιστοι που τον ήξεραν, όπως ο ανιψιός του Τάκης Βλαστός, ήθελε πολύ να παντρευτεί. Γιατί δεν το έκανε; Οι ερμηνείες ήταν πολλές: Από την απογοήτευση που ένιωσε όταν χώρισε με μια ηθοποιό, από αναβλητικότητα, από πολυγαμικές τάσεις, από μοναχικές τάσεις, εν γένει από τις πιο αντιτιθέμενες μεταξύ τους απόψεις…
Μεγάλη Τρίτη του 1984, βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του, σε ένα δυάρι του δευτέρου ορόφου στην πολυκατοικία Σούτσου και Αλεξάνδρας. Ήταν πεσμένος ανάσκελα στο χαλί με ανοικτά χέρια. Φορούσε ρόμπα, μπλε πιτζάμες και σκούρες κάλτσες. Η φωτογραφία του, πεσμένος ανάσκελα με ορθάνοικτα μάτια και ανοικτό το στόμα, όπως είχε παραμείνει από την Κυριακή των Βαϊων, ήταν τουλάχιστον σοκαριστική…
Πρωτόπαιξε στο σινεμά το 1947 με «τα παιδιά της Αθήνας» και τελευταία εμφάνισή του ήταν το 1984 στην 136η ταινία του, με τον ρόλο του Αντώνη στο «Ταξίδι στα Κύθηρα».
Ο δήμος Διακοφτού, τον οποίο βοήθησε σε αφάνταστο βαθμό, έστησε την προτομή του στην παραλία.

Δύο αθάνατες ατάκες του:

-«Χούφτωσ΄ την! Χούφτωσ’ την» (απευθυνόμενος στον Λάμπρο Κωνσταντάρα στη ταινία «Κάτι κουρασμένα παλικάρια»).



-«Ιιιέεεπ! Όχι σκοτωμούς! Τί θα το κάνουμε εδώ μέσα; Αμέρικαν Μπάρ»; («Η Βίλα των οργίων»).


&feature=related[/youtube]

Πηγή:http://zalmoxis.wordpress.com/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: elina στις Απρίλιος 14, 2011, 16:22:55 μμ
 :respect:  :respect:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: Σπύρος στις Απρίλιος 14, 2011, 16:33:09 μμ
 :good: :good: :good:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 17, 2011, 14:35:27 μμ
1961: Ο Μάνος Χατζιδάκις βραβεύεται με Όσκαρ τραγουδιού για «Τα Παιδιά του Πειραιά», που έγραψε για την ταινία του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή».



Ποτέ Την Κυριακή [1960]

(http://img829.imageshack.us/img829/7892/melinaneveronsunday003.jpg) (http://img829.imageshack.us/i/melinaneveronsunday003.jpg/)


Είδος: Ηθογραφία
Σκηνοθεσία / Σενάριο: Ντασέν Ζυλ
Παραγωγή: Μελίνα Φιλμ - Λαμπρινός Βασίλης
Πρωταγωνιστούν: Μερκούρη Μελίνα, Ντασέν Ζυλ, Φούντας Γιώργος, Διαμαντίδου Δέσπω, Βανδής Τίτος, Λυγίζος Μήτσος, Βέγγος Θανάσης, Σταρένιος Δήμος, Σολωμός Αλέκος, Φέρμας Νίκος, Παπαμιχαήλ Δημήτρης, Γεωργίτσης Φαίδων, Μάτσας Αρτέμης, Αγαγιώτου Κούλα, Κατσέλη Αλέκα, Τζώρτζης Γιώργος, Τσαχιρίδης Νίκος, Φέρμης Γιάννης, Φόρας Γιώργος, Καραβουσάνος Πάνος, Σκοπελίτης Στέφανος, Γκίκα Πόπη, Δούκας Κώστας, Νέζερ Χριστόφορος.
Διάρκεια: 97
Εισιτήρια: 184524

Υπόθεση:

Η Ίλια είναι μια πόρνη στο λιμάνι του Πειραιά, που μοιάζει να μην έχει ιδιαίτερη αίσθηση της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης γύρω της. Το όνομα του μέντορά της, Όμηρος (ερμηνεύεται από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, με μια αφοπλιστική σπιρτάδα). Πρόκειται για έναν αμερικανό τουρίστα που φτάνει στην Ελλάδα και όταν συναντά την ασυγκράτητη Ίλια, αποφασίζει ότι της χρειάζεται περισσότερη εκπαίδευση μέσω του παραδοσιακού ελληνικού πολιτισμού. Εκείνος προσπαθεί να τη διδάξει κι η Ίλια είναι πρόθυμη να παρατήσει το επάγγελμα της, μόνο για δύο εβδομάδες. Το ερώτημα είναι: τι θα συμβεί μόλις τελειώσουν οι δύο εβδομάδες και πόσα μπορούν να αλλάξουν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;

Σχολία:

Με την έναρξη της δεκαετίας του ’60 η Ελλάδα μπαίνει δυναμικά στο Φεστιβάλ των Καννών με τον Ζυλ Ντασσέν και το «Ποτέ την Κυριακή». Σε παραγωγή Β. Λαμπρινού και «Μελίνα Φιλμ» και με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι η κομεντί αυτή αποκτά το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών (Μελίνα Μερκούρη) και το Όσκαρ μουσικής του 1960.

Η θρυλική αυτή κομεντί βασίζεται σε μία έξυπνη αντιστροφή του μύθου του Πυγμαλίωνα και κάνει φυσικά διάσημη σε όλο τον κόσμο τη Μελίνα Μερκούρη. Αργότερα διασκευάζεται σε μιούζικαλ και παρουσιάζεται με τον τίτλο «Ίλια ντάρλινγκ» στο Μπρόντγουέι σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία.

Το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «τα παιδιά του Πειραιά», εκτός από το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού, γίνεται ένα από τα πλέον αναγνωριστικά σήματα της Ελλάδας παγκόσμια!


Παραλειπόμενα:
* Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής 1961 και Καλύτερου Τραγουδιού, Μάνος Χατζιδάκις
* Υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ηθοποιού, Μελίνα Μερκούρη
* Υποψηφιότητα για Όσκαρ 1961 Καλύτερου σχεδιασμού Κουστουμιών, Θεώνη Βαχλιώτη - Όλντριτζ
* Υποψηφιότητα για Όσκαρ 1961 Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Ζιλ Ντασέν
* Υποψηφιότητα για Όσκαρ 1961 Για αυθεντικό σενάριο, Ζιλ Ντασέν
* Βραβεία BAFTA Της Βρετανικής Ακαδημίας 1961 Υποψηφιότητα Καλύτερης ταινίας, Ζιλ Ντασέν
* Βραβεία BAFTA Της Βρετανικής Ακαδημίας 1961 Καλύτερης Ξένης Ηθοποιού, Μελίνα Μερκούρη
* Βραβείο Φεστιβάλ Καννών 1960 Καλύτερης Ηθοποιού, Μελίνα Μερκούρη (από κοινού με την Ζαν Μορώ)
* ΧΡΥΣΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ, Αμερική 1961, Βραβείο Samuel Goldwyn Καλύτερης Ταινία

http://homepage.mac.com/anthonysigalas/greekcinema/tainies/1956/neversunday/neversunday.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Απρίλιος 17, 2011, 18:41:18 μμ
«Έφυγε» ο Νίκος Παπάζογλου

(http://www.zougla.gr/Uploads/emmy/0new/000000000000002h1h21h21.jpg)

Την τελευταία του πνοή άφησε μετά από μάχη με την επάρατο νόσο ο αγαπημένος μουσικός, Νίκος Παπάζογλου.

Ο γνωστός καλλιτέχνης νοσηλευόταν στο Διαβαλκανικό Κέντρο από όπου πήρε εξιτήριο πριν από λίγες ημέρες. Τελικά δεν τα κατάφερε και ξεψύχησε σήμερα.

Η κηδεία του Νίκου Παπάζογλου θα γίνει αύριο, Δευτέρα, στις 16:00, από τον Ιερό Ναό του Αγ. Θεράποντα, της Τούμπας, η γειτονιά όπου γεννήθηκε και έκανε τα πρώτα του βήματα στη μουσική.

Τη θλίψη της για το θάνατο του Νίκου Παπάζογλου εξέφρασε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

«Η επίδρασή του υπήρξε καθοριστική στην πορεία του ελληνικού τραγουδιού. Τα τραγούδια του Νίκου Παπάζογλου και η φωνή του αποτελούν πολύτιμο θησαυρό της μουσικής μας κληρονομιάς και ειδοποιό στοιχείο της μουσικής μας ψυχοσύνθεσης», επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση.

«Τραγούδια που σου γλυκαίνουν το αυτί».

Από τα γνήσια παιδιά της Μακεδονίας ο Νίκος Παπάζογλου, γέννημα θρέμμα Θεσσαλονίκης. Από εκεί ξεκινά τη συστηματική του απασχόληση με τη μουσική στα τέλη της δεκαετίας του '60.

Σε ένα μικρό στούντιο γράφει τα πρώτα του τραγούδια και κάποια από αυτά τραγουδιούνται από τον Πασχάλη, τον οποίο αντικατέστησε στους OLYMPIANS για να κάνει τη στρατιωτική του θητεία!Οι αρχές της δεκαετίας του '70 τον βρίσκουν στο Aachen της Γερμανίας με το Σαλονικιώτικο συγκρότημα ZEALOT (ΖΗΛΩΤΗΣ). Κάνει προσπάθειες να προωθήσει τη δουλειά του στον ευρωπαϊκό χώρο και ηχογραφεί κάποια κομμάτια στο Μιλάνο.

Επιστρέφει στα πάτρια εδάφη το 1976. Το 1977 συμμετέχει στην παράσταση "Αχαρνής ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια", γεγονός που τον φέρνει σε επαφή με τους Διονύση Σαββόπουλο και Μανώλη Ρασούλη. Με αφορμή αυτή την παράσταση κυκλοφορεί ο ομότιτλος δίσκος στον οποίο επίσης συμμετείχε.

Δυο χρόνια μετά, οι τρεις τους και ο Νίκος Ξυδάκης δημιουργούν αυτό που έμελλε να αφήσει σφραγίδα στη νεοελληνική μουσική σκηνή, το δίσκο "Η εκδίκηση της Γυφτιάς" με την χαμογελαστή εικόνα του Νίκου σε πρώτο πλάνο.

[ Invalid YouTube link ]

"Τρελλή κι αδέσποτη", "Κανείς εδώ δεν τραγουδά" και άλλα έντεκα κομμάτια που αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν όσο λίγα.

Έχει ήδη με προσωπική εργασία και μεράκι "οικοδομήσει" το στούντιο του στην Κάτω Τούμπα, το γνωστό ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ το οποίο γίνεται γι' αυτόν εργαλείο δημιουργίας μερικών από τα καλύτερα τραγούδια της τελευταίας εικοσαετίας στην Ελλάδα.

Έπεται λοιπόν συνέχεια, το 1979 με το "ΔΗΘΕΝ" των Ξυδάκη - Ρασούλη, στο οποίο τραγουδά μαζί με τον Δημήτρη Κοντογιάννη και τη Σοφία Διαμαντή.

Το 1983 πραγματοποιεί μερικές εμφανίσεις στο ΖΟΟΜ στην Αθήνα με την "Ταχεία Θεσσαλονίκης" που δεν είχαν την αναμενόμενη από το κοινό ανταπόκριση.

Την ίδια χρονιά συγκεντρώνει ότι είχε βγάλει από το πλούσιο υλικό της ψυχή του σε μελωδία με στίχο στο γνωστό σε όλους μας δίσκο "ΧΑΡΑΤΣΙ". Με αυτή τη δουλειά δεν κάνει απλά μια ακόμα έκπληξη αλλά σφραγίζει την ελληνική μουσική των νεότερων χρόνων. Δίσκος σταθμός, "επηρεάζει" αρκετούς νεότερους τραγουδοποιούς και σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους που κυκλοφορεί ο Παπάζογλου αργότερα, δημιουργείται η "σχολή της Σαλλονίκης", το "ρεύμα Παπάζογλου"... Ο χαρακτηρισμός αφορά καλλιτέχνες που ακολουθούν τα χνάρια του και διδάσκονται από το ύφος του.

Στο "ΧΑΡΑΤΣΙ" ο Νίκος παντρεύει τη ροκιά με το "αχ", το μπαγλαμαδάκι με την ηλεκτρική κιθάρα και το τσέλο με το μπουζούκι σε ένα εκπληκτικό άκουσμα, αποδεικνύοντας πως ότι είναι γνήσιο δεν έχει όρια και κανονισμούς.

Στο εσωτερικό αυτής της δουλειάς ο ίδιος σημειώνει:

"Η μουσική μας παιδεία, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι ένας κυκεώνας και φαίνεται αυτό στη μουσική που συνθέτουμε, φαίνεται και στις επιλογές μας όταν η ανάγκη και η ευκολία μας θέτουν μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα, οπόταν και αναγκαζόμαστε να πάρουμε θέση. Πάντως όποια απόφαση και να πάρουμε, προδίδουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, γιατί τα ετερόκλητα μας συνιστούν. Η αγάπη είναι ισχυρότερο πράγμα από τη διαφορά, το ζήτημα είναι να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις, που είναι και οι δικές μας αντιθέσεις, σ' ένα μεικτό και νόμιμο μουσικό είδος".

Το μήνυμα του Νίκου βρήκε χιλιάδες αποδέκτες, αν κρίνει κανείς το γεγονός ότι εκτός από την αρχική κυκλοφορία του, επανακυκλοφορεί στην αγορά (cd) το 1988 και το 1996!

[ Invalid YouTube link ]

Είκοσι χρόνια μετά και το κλασσικό τραγούδι "ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ" στάζει μέλι, αγαπιέται, σκούπιζει δακρυσμένα μάγουλα και σιγοτραγουδιέται ακόμα με το ίδιο πάθος.

Όπως επίσης ο "Υδροχόος", "Λεμόνι στην πορτοκαλιά" του Μανώλη Ρασούλη και της Βάσως Αλαγιάννη, το "Χαράτσι" του Σιμώτα (στίχος) και τα "Καρυάτιδα", "Στάλα-στάλα", "Με το τραγούδι", "Ευχή", "Χθες βράδυ", "Πέρασα έτσι", "Χτυπάει τηλέφωνο".

Εκτός όμως από τις προσωπικές του δουλειές, τον συναντάμε στη "Ρεζέρβα" (1984) και στο "Ζήτω το ελληνικό τραγούδι" (1986) του Σαββόπουλου. Επίσης στο "Πότε Βούδας πότε Κούδας" δίσκος του Μ. Ρασούλη (1986) όπου τραγουδά το ομότιτλο κομμάτι. Αλλά και στο "Σείριο υπάρχουνε παιδιά" του Χατζιδάκη το 1988.

Στον δίσκο "Ολοι δικοί μας είμαστε" με τους Μ. Ρασούλη, Χ. Νικολόπουλο και Π. Τερζή και στο "Σκόρπια 1" του Μ. Ρασούλη με τη Γλυκερία.

Παράλληλα κυκλοφορούν και οι δικοί του δίσκοι "ΜΕΣΩ ΝΕΦΩΝ" το 1986 και "ΣΥΝΕΡΓΑ" το 1991. Την ίδια χρονιά 30 Σεπτέμβρη 1991 ηχογραφεί και κυκλοφορεί την "ΕΠΙΤΟΠΙΟΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ" από το θέατρο του Λυκαβηττού.

Διαχρονικές σιωπηλές επιτυχίες, τα τραγούδια των δίσκων του, "Ένα κι ένα", "Ο μοναχός ο άνθρωπος", "Στη ρωγμή του χρόνου", "Φύσηξε ο Βαρδάρης", "Καλημέρα", "Είναι αργά", "Απόψε σιωπηλοί", "Δεν είμαι ποιητής", "Νυκτερινό Α' και Β'", "Όμως εγώ", "Μάτια μου" και τόσες άλλες.

Το 1995 κυκλοφορεί το "ΟΤΑΝ ΚΥΝΔΥΝΕΥΕΙΣ ΠΑΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΥΡΟΥΔΑ" (πουρούδα: στα κυπριακά το κλάξον του ποδηλάτου).

Όλες οι δουλειές του έχουν ηχογραφηθεί στο ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ με την ετικέτα "Στρόγγυλοι δίσκοι".

Άξιες αναφοράς είναι και οι συνεργασίες του (στις περισσότερες είχε την επιμέλεια) με το Μανώλη Λιδάκη, τη Γλυκερία, τη Χορωδία Αιγαίου, τη Σαραγούδα Γιασεμή, τους Παλαιολόγους, το Λουδοβίκο των Ανωγείων, τη Νένα Βενετσάνου, τη Λιζέτα Καλημέρη, την Κατερίνα Σιαπάντα, τη Όλγα Δεραινίτη κ.α.
Ο Νίκος στηρίζει τη μουσική με το δικό του τρόπο, δίνοντας ευκαιρίες σε καλλιτεχνικά διαμάντια σαν τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τις Μικρές Περιπλανήσεις, τον Ορφέα Περίδη, τη Μελίνα Κανά και αρκετούς άλλους.

Η λεγόμενη «σχολή θεσσαλονίκης» είναι ουσιαστικά η «σχολή Παπάζογλου». Εκείνος άνοιξε το δρόμο, για να ακολουθήσουν όλοι οι υπόλοιποι. Κανείς δεν ξέρει τι μέλλον θα είχαν ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Ορφέας Περίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, οι Μικρές Περιπλανήσεις, ο Γιάννης Μήτσης, η Μελίνα Κανά και τόσοι άλλοι, αν δεν τολμούσε πρώτος ο Παπάζογλου.

Του ανωτέρω απόδειξη είναι οι δίσκοι "ΑΓΡΥΠΝΙΑ", "Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ", "Ο ΧΑΣΟΜΕΡΗΣ", "ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΥΝΕΝΤΗ", "ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ", "ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΓΙΚΕΣ"...



Όλα αυτά τα χρόνια, υποστηρίζει τις μουσικές του δημιουργίες με ένα τρόπο που άλλοι καλλιτέχνες δε θα τολμούσαν φοβούμενοι το ρίσκο.

Τα καλοκαίρια μαζί με τους συνεργάτες του, το γκρουπ "Λοξή Φάλαγγα" οργώνει την Ελλάδα δίνοντας συναυλίες. Συνήθως επισκέπτεται ξεχασμένες από τους πολλούς περιοχές, δίνοντας τη δυνατότητα για πραγματική διασκέδαση σε ανθρώπους που ζουν μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Το αποτέλεσμα των εμφανίσεων είναι πάντα το ίδιο. Σε όποιο χώρο και αν επιλέξει να εμφανιστεί δημιουργείται το αδιαχώρητο και ο κόσμος δείχνει την αγάπη του για το γνήσιο τραγούδι.

Αποφεύγει να εμφανίζεται στην τηλεόραση και δεν δίνει συνεντεύξεις χωρίς ουσιαστικό λόγο. Λίγοι καλλιτέχνες δείχνουν στη μουσική το σεβασμό με τον οποίο εκφράζεται ο Παπάζογλου. Ψύχραιμη, ήρεμη και ουσιώδης προσωπικότητα, πρότυπο και δάσκαλος (χαρακτηρισμούς τους οποίους ο ίδιος δεν πολυσυμπαθεί) για πολλούς νεότερους που θέλησαν να βαδίσουν στα χνάρια του.

Η φωνή του είναι προικισμένη με ιδιαίτερη χαρακτηριστική χροιά. Βαθύς λυγμός το άκουσμά της, τραγουδοποιός που νιώθει ό,τι με μελωδία ξεστομίζει. Η πορεία και το ύφος του πιστοποιούν όχι απλά τη γνησιότητά του, αλλα μας μαθαίνουν πως τα τραγούδια που είναι αληθινά, αγγίζουν την ψυχή μας χωρίς επεξεργασία και υστερίες.

Μέχρι σήμερα ζούσε έξω από τη Θεσσαλονίκη, σε ένα μεγάλο κτήμα κάπου ανάμεσα στο Πανόραμα και τη Θέρμη, με τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά. Μιλούσε με τα άλογά του, φρόντιζε τα λουλούδια του και κατέγραφε όπου πάει παραδοσιακά τραγούδια. Έπινε μόνο με καλούς φίλους,  έγραφε τραγούδια που μιλάνε για πράγματα απλά και αληθινά που αφορούν όλους μας. Αποχωριζόταν την πόλη του μονάχα όταν συνοδοιπορεί με τη "Λοξή Φάλαγγα" για να μας χαρίζει τις καλοκαιρινές ανά την Ελλάδα συναυλίες του.

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 17, 2011, 19:05:20 μμ
Μολις ειδα μνμ στα αφιερωματα σκεφτηκα... ''Θεός σχωρέστον'' ...


και εγώ τώρα τελευταία έτσι σκέφτομαι μόλις δώ καταχώρηση... :mocking:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 18, 2011, 15:50:58 μμ
Albert Einstein (Ulm 14 Μαρτίου 1879 - Princeton 18 Απριλίου 1955),


(http://img24.imageshack.us/img24/9220/einsteing.jpg) (http://img24.imageshack.us/i/einsteing.jpg/)



μια από τις πιο δημιουργικές διάνοιες της ανθρώπινης ιστορίας, έμεινε στην ιστορία ως ένας μύθος της επιστήμης αλλά και ως η συνείδηση της επιστήμης χάρη στο βαθύ ανθρωπισμό και τη στράτευσή του υπέρ της ειρήνης, της συναδέλφωσης των λαών, της προάσπισης της ελευθερίας και τον αγώνα του για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Θα αρχίσουμε, με ένα κλασικό ερώτημα: Ποιά είναι η θέση του επιστήμονα στην κοινωνική πραγματικότητα της εποχής του; Μέσα στη στρατοκρατική νοοτροπία, που ολοένα αυξάνεται; Στην παραπληροφόρηση του κοινού; Στην φτώχεια και στην πείνα; Στον πόλεμο και στην τρομοκρατία;

Στα πλαίσια αυτά αναγκαστικά, θα πρέπει να αναφέρουμε τον Albert Einstein, πρώτα σαν διανοούμενο και μετά σαν επιστήμονα. Ή και τα δύο μαζί. Γιατί στη ζωή του δεν ξεχωρίζουν. Είναι αλληλένδετες οι δράσεις του σαν επιστήμονα και σαν σκεπτόμενου άνθρώπου.

Δυστυχώς στην σημερινή εποχή δεν βλέπουμε συχνά Νομπελίστες επιστήμονες να γυρίζουν την υφήλιο με σκοπό την ειρήνη, την συνάδελφωση των λαών και την εξάλειψη της φτώχειας. Σήμερα η μεγάλη μάζα των διανοουμένων στον δυτικό κόσμο είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από την εξουσία ή τις επιχειρήσεις. Δεν υπάρχουν πια οι μεγάλοι διανοούμενοι-επιστήμονες που με τις πράξεις τους θα σηκώσουν το βάρος μιας εκστρατείας κατά της ανισότητας ή της ειρήνης. Η περίπτωση όμως του Einstein είναι ξεχωριστή και άξια μίμησης για τους σημερινούς επιστήμονες.

Αλλά το δράμα της ζωής του Einstein έγκειται, ίσως, σε τούτο: Ήταν ένας πραγματικός διανοούμενος, όπως τον όρισε ο Ζαν Πωλ Σάρτρ, που θεωρούσε τον εαυτό του ταγμένο να εργάζεται στο επιστημονικό πεδίο αυξάνοντας όμως αθέλητά του την στρατιωτική δύναμη των ισχυρών, αλλά από την άλλη να καταγγέλλει τις αδικίες, τον πόλεμο, τον μιλιταρισμό, τον ιμπεριαλισμό των ισχυρών δυνάμεων. Όπως έλεγε και ο ίδιος η ζωή του ήταν "μοιρασμένη ανάμεσα στην πολιτική και τις εξισώσεις".

Κατατρωγόταν από αντιφατικά συναισθήματα. Θεωρούσε τον εαυτό του, ένα ταξιδευτή του σύμπαντος, ένα επιστήμονα που εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας, έναν ουμανιστή, που έβλεπε τις αδικίες και κατήγγειλε συνειδητά την πορεία των πραγμάτων: την άνοδο του χιτλερισμού, την αδυναμία των μεγάλων να εξαλείψουν την πείνα, την δυστυχία, τον ψυχρό πόλεμο.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσε όμως να θωρακίσει ψυχικά τον εαυτό του από τα φοβερά γεγονότα που συνέβησαν στον κόσμο, το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα, γι' αυτό και αργότερα απομονώθηκε στον εαυτό του και στην αντιμετώπιση των συνεπειών της κβαντικής θεωρίας, που και ο ίδιος συνέβαλε στην ανάπτυξη της, χωρίς όμως επιτυχία.

Σχεδόν άθελά του, από τις αρχές του '30, είχε αποδεχτεί ότι είχε μια "παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής ευθύνης του". Συμμετείχε σε διεθνή forum για την ειρήνη, για μια παγκόσμια κυβέρνηση, τον αντιμιλιταρισμό, την ελευθερία των λαών αλλά και την ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους, χωρίς να είναι φανατικός εβραίος.

Αλλά όταν το 1952 του πρόσφεραν την προεδρία του κράτους του Ισραήλ αρνήθηκε λέγοντας "Οι εξισώσεις για μένα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον, η πολιτική είναι για το παρόν, οι εξισώσεις είναι για την αιωνιότητα".

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, δραστηριοποιήθηκε σε αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Προσκαλούσε τον κόσμο σε απείθεια και άρνηση στράτευσης. Μάλιστα επειδή πολλοί συνάδελφοι του συμμετείχαν ενεργά υπέρ του πολέμου, δεν έχαιρε γι' αυτό και μεγάλης εκτίμησης. Μετά τον πόλεμο, οι δράσεις που ανέλαβε υπέρ της συμφιλίωσης των λαών και της ενεργού δράσης της Κοινωνίας των Εθνών, ήταν αιτία να δυσκολεύεται ακόμη και να επισκέπτεται τις Ηνωμένες Πολιτείες για επιστημονική ενημέρωση.

Οι απόψεις του αυτές επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον Γάλλο ειρηνιστή και συγγραφέα Romain Rolland, με τον οποίο συναντήθηκε σε μια επίσκεψή του στην Ελβετία, κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Ήταν Γερμανός την καταγωγή και Εβραίος, αλλά δεν ένιωθε ούτε Γερμανός, εξ' αιτίας του μιλιταριστικού της πνεύματος, αλλά ούτε και φανατικός Εβραίος, εξ' αιτίας της άρνησης του να πιστέψει την εικόνα του Θεού όπως τον περιέγραφαν τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης. Όπου πήγαινε: Πράγα, Βερολίνο κλπ το φάντασμα του Εβραίου τον καταδίωκε. Αλλά βαθμιαία, οι αντιδράσεις αυτές τον έκαναν να προσεγγίσει την Ισραηλιτική Κοινότητα και να δίνει αργότερα (μετά τον Β! Παγκόσμιο Πόλεμο) μάχες για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Μιλώντας στη Γαλλική Φιλοσοφική Εταιρεία το 1922, ο Αϊνστάιν έλεγε: «Αν η θεωρία μου για τη σχετικότητα αποδειχθεί επιτυχής, η Γερμανία θα με διεκδικεί ως Γερμανό και η Γαλλία θα διακηρύσσει ότι είμαι πολίτης του κόσμου. Αν τυχόν η θεωρία μου αποδειχθεί αναληθής, η Γαλλία θα λέει ότι είμαι Γερμανός και η Γερμανία θα διακηρύσσει ότι είμαι Εβραίος»

Λένε ότι κάποτε όταν του παρουσίασαν ένα βιβλίο με τίτλο "Εκατό συγγραφείς κατά του Einstein", είπε: "Αν είχα κάνει λάθος, ένας συγγραφέας θα ήταν αρκετός".

Σε μια ανταλλαγή επιστολών με τον Αυστριακό Ψυχίατρο Sigmund Freud, ο Einstein υπέδειξε ότι ο κόσμος πρέπει να έχει μια έμφυτη, άκρατη επιθυμία για μίσος και καταστροφή. Ο Φρόϋντ συμφώνησε προσθέτοντας ότι ο πόλεμος είναι ένα βιολογικό σύνδρομο εξαιτίας των ενστίκτων αγάπης-μίσους των ανθρώπων και ότι η ειρήνη είναι μια ιδιοσυγκρασία που σχετίζεται άμεσα με τον υψηλό βαθμό πολιτιστικής ανάπτυξης του Einstein . Αυτή η ανταλλαγή επιστολών δεν ήταν παρά ένας μόνο από τους πολλούς φιλοσοφικούς διαλλόγους του Einstein με φημισμένους ανθρώπους της εποχής του.

Συμπαραστεκόμενος στον Γκάντι, υπέγραψε το 1925 τη διακήρυξη εναντίον της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας σε όλο τον κόσμο.

Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ, ο Einstein ήταν στην Αμερική για διαλέξεις. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να καταθέσει την Γερμανική υπηκοότητά του. Κράτησε όμως την Ελβετική και ζήτησε και την Αμερικανική. Καθώς ο Χίτλερ δήμευε το σπίτι του, τα βιβλία του, τις καταθέσεις του υπήρχαν άνθρωποι που ένιωθαν χαρά γι' αυτό. Μια εφημερίδα του Βερολίνου μάλιστα έγραψε "Καλά Νέα από τον Einstein, δεν επιστρέφει από την Αμερική".

Ο μεγάλος Δανός ατομικός φυσικός Niels Bohr έφερε το 1939 στον Einstein την είδηση ότι η Γερμανίδα πρόσφυγας φυσικός Lise Meitner είχε διασπάσει το άτομο του ουρανίου με μικρή απώλεια μάζας που είχε μετατραπεί σε ενέργεια. Τα πειράματα, που πραγματοποίησε στην Κοπενγχάγη, είχε εμπνευστεί η Meitner από όμοια, αν και λιγότερο αξιόπιστα, που είχαν γίνει μερικούς μήνες νωρίτερα από δύο Γερμανούς χημικούς, τους Otto Hahn και Fritz Strassmann στο Βερολίνο, Ο Bohr έκανε τη σκέψη ότι. αν μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια ελεγχόμενη αλυσιδωτή αντίδραση σχάσεως ατόμων ουρανίου, το αποτέλεσμα θα ήταν μια έκρηξη μαμούθ. Ο Einstein δυσπιστούσε σε μια τέτοια δυνατότητα, τα εργαστηριακά όμως πειράματα στις Ηνωμένες Πολιτείες απέδειξαν το εφικτό της ιδέας.

Αλλά πριν τον πόλεμο επιστήμονες σαν τον Fermi, τον Teller, τον Ουγγρο Szilard αλλά και άλλοι, τρομερά ανήσυχοι για την δυνατότητα των πυρηνικών εκρήξεων που μόλις είχαν ανακαλύψει, προσπάθησαν να έλθουν σε επαφή με την Αμερικανική Κυβέρνηση, για να της εξηγήσουν ότι πρέπει να προλάβουν τους Γερμανούς πριν φτιάξουν τις δικές τους ατομικές βόμβες. Αλλά μάταια, οι Αμερικανοί δεν έδιναν σημασία. Έπεισαν λοιπόν τον Einstein, να έλθει σε επαφή αυτός με τον Πρόεδρο Ρούζβελτ των ΗΠΑ. Ο Einstein που φοβόταν και αυτός για την έκβαση του πολέμου που φαινόταν να έρχεται και ότι πιθανόν οι Γερμανοί επιστήμονες να ανακάλυπταν την Ατομική Βόμβα πριν από τους Αμερικανούς, έγραψε τελικά στις 2 Αυγούστου του 1939, μια ιστορική επιστολή, εξηγώντάς στον Ρούζβελτ ότι θα πρέπει οι Αμερικανοί να δημιουργήσουν τη δική τους βόμβα, με το σχέδιο που ονομάστηκε Μανχάταν.

Αν και δεν πήρε μέρος στην εργασία που γινόταν στο Λος Άλαμος του Νέου Μεξικού και δεν έμαθε ότι είχε κατασκευαστεί βόμβα πυρηνικής σχάσεως μέχρις ότου έπεσε η πρώτη βόμβα στη Χιροσίμα το 1945, το όνομα του είχε συνδεθεί στενά με τον ερχομό της ατομικής εποχής. Η μεγάλη ειρωνεία γι' αυτόν τον ιδεαλιστή διανοούμενο, ήταν ότι χάρις στο φημισμένο αξίωμά της ισοδυναμίας μάζας-ενέργειας, η ανθρωπότητα γνώρισε την εφαρμογή του, με τη δημιουργία ατομικών και υδρογονικών βομβών, δηλαδή των πιο καταστρεπτικών όπλων που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Ανήσυχος όμως, πριν να ρίξουν οι Αμερικανοί την ατομική βόμβα, έστειλε άλλο ένα γράμμα στον Ρούζβελτ ζητώντας του να μην την ρίξει και προειδοποιώντας δημόσια για τους κινδύνους που έρχονται για την ανθρωπότητα.

Η θεωρία της Σχετικότητας τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό αν και αποτελούσε μυστήριο για την πλειοψηφία του κόσμου. «Γιατί άραγε ενώ δεν με καταλαβαίνει κανείς, με συμπαθούν όλοι;» είχε διερωτηθεί σε συνέντευξή του στην εφημερίδα The New York Times τον Μάρτιο του 1944.

Χαρακτηριστικές είναι οι απόψεις του για την θρησκεία


«Η επιστήμη κατηγορήθηκε για κατώτερη ηθικότητα, αλλά αυτή η κατηγορία είναι άδικη. Η ηθική συμπεριφορά του ανθρώπου μπορεί να βασίζεται αποτελεσματικά στην συμπάθεια, στην ανατροφή και στους κοινωνικούς δεσμούς, δεν είναι απαραίτητη η θρησκευτική βάση. Θα ήταν σίγουρα πολύ μικρόχαρος ο άνθρωπος που θα περιοριζόταν από το φόβο και την τιμωρία ή την ελπίδα της μετά θάνατον ανταμοιβής».
«Μόνο το κοσμικό θρησκευτικό συναίσθημα είναι το ισχυρότερο και ευγενέστερο κίνητρο για την επιστημονική έρευνα. Η θρησκεία των απλών ανθρώπων είναι διαφορετική από των επιστημόνων. Για τους απλούς ανθρώπους ο Θεός είναι ένα Όν που ελπίζουν να επωφεληθούν από την καλοσύνη του, και που φοβούνται την τιμωρία του».
«Το θρησκευτικό όμως συναίσθημα των επιστημόνων παίρνει τη μορφή ενός παράφορου θαυμασμού του φυσικού νόμου που αποκαλύπτει μια ανώτερη διάνοια.»
«Πιστεύω στον θεό του Σπινόζα, που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη σοφή αρμονία του κόσμου, και όχι σ` έναν θεό που ασχολείται με τις τύχες και τις πράξεις των ανθρώπων».
«Θέλω να ξέρω τις σκέψεις του Θεού. ΄Ολα τα άλλα είναι λεπτομέρειες».
«Δεν υπάρχει τίποτα το θεϊκό στην ηθική. Είναι μια καθαρά ανθρώπινη υπόθεση».

Αρνούμενος σαφώς τον αθεϊσμό, ο Einstein διατύπωνε μια πίστη στον «Θεό του Σπινόζα που αποκαλύπτει τον εαυτό του στην αρμονία του όλων όσων υπάρχουν στον Κόσμο»

Σταχυολογούμε μερικές άλλες ρήσεις του

«Η επαφή με το μυστήριο είναι η ωραιότερη εμπειρία του ανθρώπου».
«Αν είχα καταλάβει από πριν την έννοια του χρόνου, θα είχα γίνει ωρολογοποιός».
«Πιστεύω πως η αγάπη είναι πολύ καλύτερος δάσκαλος από την αίσθηση καθήκοντος».
«Δεν ενδιαφέρομαι για διδακτορικά... τη βαρέθηκα όλη αυτή την κωμωδία».
«Για να με τιμωρήσει για την περιφρόνησή μου στις αυθεντίες, η μοίρα έκανε κι εμένα μια αυθεντία».
«Η πραγματική αξία της ανθρώπινης ύπαρξης καθορίζεται βασικά από το μέτρο και την αίσθηση που ο ίδιος έχει για τον εαυτό του».
«Μόνο αν ζεις για τους άλλους αξίζει να ζεις».
«Αν δεν υπάρχει τίμημα δεν υπάρχει και αξία».
«΄Οσο περισσότερα όπλα κατασκευάζει μια χώρα τόσο πιο ανασφαλής γίνεται: όταν κατέχεις όπλα αποτελείς στόχο επίθεσης».
«Ο Θεός είναι πολυμήχανος αλλά όχι κακεντρεχής».
«Η επιστήμη θα λιμνάσει αν δημιουργείται για να υπηρετεί ρεαλιστικούς σκοπούς».
«Η φύση κρύβει τα μυστικά της επειδή είναι μεγαλειώδης, όχι επειδή είναι κατεργάρα».
«Ποτέ μην κάνεις κάτι εναντίον της συνείδησης σου ακόμη και αν το απαιτεί το κράτος».
«Το αιώνιο μυστήριο του κόσμου είναι η δυνατότητα κατανόησής του. Το γεγονός ότι ο κόσμος είναι κατανοητός, αποτελεί θαύμα».
«Απεχθάνομαι το συνδυασμό εκλεπτυσμένης ευφυΐας και ανήθικου χαρακτήρα».
«΄Οπου υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει επιβολή».
«΄Οποιος δεν ξεγελάστηκε ποτέ από ένα ψέμα, δεν γνωρίζει τι θα πει μακαριότητα».
«Ο γάμος είναι σκλαβιά που την έκαναν να φαίνεται εκλεπτυσμένη»...
«Τι ξέρει το ψάρι για το νερό, που μέσα του περνά ολόκληρη τη ζωή του
«Η απάντηση είναι «ναι» ή «όχι», ανάλογα με την ερμηνεία
«Δεν μπορώ να πιστέψω πως ο θεός παίζει ζάρια στο Σύμπαν.»
«Δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο. Απλώς, είμαι με πάθος περίεργος
«Πιστεύω στο θεό του Σπινόζα, που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη σοφή αρμονία του κόσμου, και όχι σ' έναν θεό που ασχολείται με τις τύχες και τις πράξεις των ανθρώπων.»
«Στη διάρκεια της ζωής μου έμαθα ένα πράγμα: Ότι όλη μας η επιστήμη, σε σύγκριση με την πραγματικότητα, είναι πρωτόγονη και παιδαριώδης - αλλά παρόλ' αυτά είναι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουμε. »



Νεότητα και σπουδές

Ο Einstein γεννήθηκε στην πόλη Ulm, στην Βυττεμβέργη της Γερμανίας, στις 14 Μαρτίου 1879. Όταν ήταν ακόμη μικρός η οικογένειά του έφυγε από την πόλη Ulm και εγκαταστάθηκε στο Μόναχο όπου ο πατέρας του, Hermann και ο θείος του Jacob Einstein άνοιξαν ένα μικρό ηλεκτρομηχανολογικό εργαστήριο. Στο Μόναχο, που ο Albert πέρασε τα παιδικά του χρόνια, έμαθε τα πρώτα γράμματα σε πολύ αυστηρά σχολεία. Η σχεδόν στρατιωτική πειθαρχία της γερμανικής παιδείας του 19ου αιώνα όμως δεν ταίριαζε φαίνεται στον φιλελεύθερο χαρακτήρα του, γεγονός που καθρεφτίζεται στο γεγονός ότι δεν έδειξε καμία ιδιαίτερη επίδοση στο Λύκειο. Έτσι σε ένα γράμμα του γράφει ότι οι καθηγητές του τον αντιπαθούσαν για την ανεξαρτησία του χαρακτήρα του.

Παράλληλα με τις άλλες σπουδές του και με την αυταρχική επιμονή της μητέρας του, ο Einstein σπούδασε και μουσική και παρ' ότι έπαιζε μόνο για ξεκούραση έγινε τελικά ένας ολοκληρωμένος βιολιστής.

Πολύπλευρη προσωπικότητα, έπαιζε άριστα βιολί και μάλιστα το κουβαλούσε πάντα μαζί του, είχε ένα παρορμητικό χαρακτήρα με όλα τα επακόλουθά του. Άλλοτε ήταν οξύθυμος, άλλοτε προσηνής, εγκάρδιος, πνευματώδης, με πολύ χιούμορ, απορριπτικός και συχνά ανατρεπτικός. Σπάνιας απλότητας και ειλικρίνειας, ταξίδευε πάντα στην Γ! θέση των τραίνων, όμως ενώ από τη μια ήταν χαρακτήρας κλειστός και απομονωμένος, από την άλλη ήταν πολύ ευαίσθητος. Ο Albert παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του ασυγκίνητος από τον πλούτο και τη φήμη.

Στα παιδικά του χρόνια δύο άνθρωποι φαίνεται ότι επέδρασαν σημαντικά στη διαμόρφωση της σκέψης του. Ο θείος του Jacob που τον ενέπνευσε αποκαλύπτοντάς του όλη τη γοητεία των Μαθηματικών και ο θείος του Cesar Koch που του εμφύσησε την περιέργεια για την επιστήμη. Στα δώδεκά του χρόνια ο Einstein αποφάσισε να αφιερωθεί στην επίλυση του γρίφου που λέγεται σύμπαν.

Οπως και ο ίδιος σημείωνε, δύο πράγματα επηρέασαν ιδιαίτερα την πνευματική του ανάπτυξη στην παιδική του ηλικία: Το ένα, μία πυξίδα που του έδωσε ο πατέρας του όταν ήταν πέντε ετών. Ο πεντάχρονος Αλβέρτος παρατήρησε ότι η βελόνα της πυξίδας έδειχνε πάντα προς την ίδια κατεύθυνση και συμπέρανε ότι μια μυστηριώδης δύναμη που υπάρχει στο χώρο θα πρέπει να επιδρά πάνω της.

Το άλλο γεγονός ήταν ένα βιβλίο ευκλείδιας γεωμετρίας που το διάβασε σε ηλικία δώδεκα ετών και του το χάρισε ένας φοιτητής της Ιατρικής, ο Max Talmey. Ο Einstein εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι προτάσεις που δεν ήταν καθόλου προφανείς μπορούσαν να αποδειχθούν με βάση τη λογική και με τη βοήθεια απλών αξιωμάτων.

Αφού ακολούθησε τους γονείς του στο Μιλάνο, μετά τον βρίσκουμε στη Ζυρίχη όπου φοίτησε στο Πολυτεχνείο της. Αλλά κανένας καθηγητής δεν τον πρόσεξε, ούτε καν ο καθηγητής του στα Μαθηματικά Herman Minkovsky.

Αργότερα (1901), προσλήφθηκε σε μια ήσυχη δουλειά στη Βέρνη, όπου ο Einstein είχε την ευκαιρία να γνωριστεί με τα μεγάλα επιστημονικά προβλήματα των αρχών του αιώνα και να γνωρίσει τη μέλλουσα πρώτη γυναίκα του, την Σλαυικής καταγωγής Μιλέβα Μάρικ. Μαζί της έκανε τρία παιδιά, μία κόρη και δύο γιους. Η πρώτη τους κόρη, η Λίζερλ, πέθανε μάλλον από οστρακιά όταν ήταν ενός έτους. Ο ένας του γιος, ο Χανς ΄Αλμπερτ, έγινε διάσημος υδρολόγος αλλά ο ΄Εντουαρντ κατέληξε σχιζοφρενής.

Το 1919 όμως χώρισε με τη Μιλέβα γιατί αυτή είχε φοβερά ψυχολογικά προβλήματα, και όπως έλεγε ο Άλμπερτ: "Η γυναίκα μου είναι ένα πλάσμα εχθρικό, χωρίς αίσθηση του χιούμορ. Δεν αντλεί καμία χαρά από τη ζωή".

Και τον Αύγουστο του ιδίου έτους παντρεύτηκε την εξαδέλφη του ΄Ελσα.

Η πρώτη του γνωριμία με τα επιστημονικά προβλήματα

Την εποχή που ο Einstein δούλευε στο γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στην Βέρνη, οι αρχές της μηχανικής δεν άντεχαν σοβαρά στην αναλυτική κριτική του Αυστριακού Ernst Mach (1836-1916), ο Η. Α. Lorentz είχε εισαγάγει την έννοια της κατά μήκος συστολής των αντικειμένων που κινούνται και της τοπικής μεταβολής του χρόνου και ο Αμερικανός Albert Michelson (1852-1931 ) είχε αποδείξει πειραματικά τη σταθερότητα της ταχύτητας του φωτός, ακόμη και για κινούμενο παρατηρητή. Τέλος ο Planck είχε δεχθεί ότι η ενέργεια της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας πρέπει να εκπέμπεται κατά ασυνεχή ποσά (τα γνωστά κβάντα). Η προσοχή του Einstein συγκεντρώθηκε αρχικά στη δομή του ατόμου, στη στατιστική ερμηνεία της θερμοδυναμικής και στην κβαντική υπόθεση του Planck.

Στις αρχές του 1905 ο Einstein δημοσίευσε στο σοβαρό μηνιαίο γερμανικό περιοδικό «Annalen der Physik» μια διατριβή με τίτλο: "'Ενας νέος προσδιορισμός των μοριακών διαστάσεων", με την οποία απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.

Αλλά τέσσερα ακόμη σπουδαία άρθρα δημοσιεύθηκαν στο ίδιο περιοδικό, την ίδια εποχή:

Στο πρώτο από τα άρθρα αυτά με τον τίτλο "Μελέτη της κινήσεως μικρών σωματιδίων αιωρούμενων μέσα σε ακίνητο υγρό, σύμφωνα με τη μοριακή κινητική θεωρία της επαγωγής", έδωσε μια θεωρητική εξήγηση της κινήσεως Brown, δηλαδή της τυχαίας κίνησης σωματίων εντός υγρού. Έτσι πείθει και τους πλέον δύσπιστους ότι τα άτομα υπάρχουν.

Στο δεύτερο άρθρο, "Μια ευρηματική θεώρηση που αφορά στην παραγωγή και τις μεταμορφώσεις του φωτός", ο Einstein έθεσε το αξίωμα ότι το φως αποτελείται από μεμονωμένα ποσά ενέργειας (quantum, που αργότερα ονομάστηκαν φωτόνια) τα οποία, εκτός από την κυματική συμπεριφορά, δίνουν στο φως ορισμένες ιδιότητες χαρακτηριστικές των σωματίων, 'Ετσι με μια προσπάθεια πέτυχε δύο στόχους. Επανάσταση στη θεωρία του φωτός και εξήγηση, εκτός των άλλων, της εκπομπής ηλεκτρονίων από ορισμένα στερεά, όταν σε αυτά προσπίπτει φως (το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο), εργασία για την οποία του απονεμήθηκε το 1921 το βραβείο Νόμπελ.

Ο Albert Einstein με τις δύο επόμενες θεωρίες για την σχετικότητα, πρόσφερε στην ανθρωπότητα μια νέα θεώρηση του σύμπαντος.
Η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein πρωτοδημοσιεύθηκε με τον τίτλο "Επί της ηλεκτροδυναμικής κινουμένων σωμάτων " και είχε ως βάση ένα δοκίμιο που είχε γράψει ο Einstein στα δεκάξι του χρόνια. Η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, έχει σαν βασική αρχή, την σταθερότητα της ταχύτητας του φωτός στο κενό (c=3.108m/sec) για κάθε παρατηρητή και ανεξάρτητα από συστήματα αναφοράς. Συμπέρανε ότι τόσο ο χώρος όσο και ο χρόνος εξαρτώνται από την κίνηση, ενώ υπακούουν στους μετασχηματισμούς του Lorentz και όχι του Γαλιλαίου.

Το αξίωμα της σταθερότητας της ταχύτητας του φωτός, φαίνεται να παραβιάζει την κοινή λογική, που την εξέφρασε ο Γαλιλαίος, πως η ταχύτητα του φωτός που εκπέμπεται από ένα κινούμενο διαστημόπλοιο κατά τη φορά της κινήσεώς του, ισούται προς την ταχύτητά του συν την ταχύτητα του σκάφους.

Το πόσο ακριβώς επηρεάστηκε η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein από τη δουλειά που είχαν κάνει άλλοι φυσικοί εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να συζητείται. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας ήταν ότι. αν για όλα τα συστήματα αναφοράς η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή και αν όλοι οι φυσικοί νόμοι είναι ίδιοι, τότε τόσο ο χρόνος όσο και η απόσταση μεταξύ δύο γεγονότων, εξαρτώνται από το σύστημα αναφοράς στο οποίο μετρούνται (η τιμή τους δηλαδή σχετίζεται προς τον εκάστοτε παρατηρητή).

Πόρισμα της προαναφερθείσας εργασίας, είναι η τέταρτη μελέτη του με τίτλο "Η αδράνεια ενός σώματος εξαρτάται από την ενέργειά του;" . Η μαθηματική αυτή υποσημείωση στην ειδική θεωρία της σχετικότητας θεμελίωσε την ισοδυναμία μάζας και ενέργειας σύμφωνα με την σχέση: Ε=mc2 η οποία ανέτρεψε τη μέχρι τότε κυριαρχούσα αντίληψη για τη σχέση ανάμεσα στην ύλη και την ενέργεια.

Τα πρώτα αυτά άρθρα δεν έγιναν κατανοητά αμέσως. Ακόμη και στους επιστήμονες οι απόψεις του Einstein φαίνονταν κατά κάποιο τρόπο πρόχειρες. Περιείχαν όμως οι απόψεις αυτές κάποιους κόκκους αλήθειας, Η επιστήμη τότε προσπαθούσε να βρει λύσεις στο πρόβλημα του αιθέρα, και τα όρια μέσα στα οποία ίσχυε η Νευτώνεια Φυσική, Ακόμη και αν δεν εμφανιζόταν στο προσκήνιο ο Einstein, κάποιος θα έπρεπε να λύσει το αίνιγμα, Ωστόσο ήταν μοιραίο, η ενορατική αποκάλυψη των θεωριών της σχετικότητας, να μην συνδεθεί με κανένα από τα μεγάλα ονόματα της εποχής, αλλά με τον νεαρό εικοσιεξάχρονο του γραφείου ευρεσιτεχνιών της Βέρνης.

Ο Einstein αγνόησε σαφώς την ύπαρξη του αιθέρα. Με τα άρθρα του διατύπωσε δύο αξιώματα:
1.'Ενα πείραμα μπορεί να ανιχνεύσει μόνο σχετικές κινήσεις, την κίνηση δηλαδή ενός παρατηρητή σε σχέση με άλλους και
2. Ανεξάρτητα από την κίνηση της πηγής του, το φως κινείται στο κενό πάντοτε με σταθερή ταχύτητα.

Όμως γέννησε πολλές άλλες ιδέες, αντίθετες του Νευτώνειου οικοδομήματος της φυσικής. Σύμφωνα με τη Νευτώνεια Μηχανική ο χρόνος είναι απόλυτος, ο ίδιος δηλαδή σ' ολόκληρο το σύμπαν και για κάθε σύστημα αναφοράς του σύμπαντος. Ενώ στο καινούργιο οικοδόμημα του Einstein, στον νέο δηλαδή κόσμο της σχετικότητας, τόσο ο χρόνος όσο και το μήκος είναι μεγέθη εντελώς ακαθόριστα που η τιμή τους εξαρτάται από τη σχετική κίνηση των παρατηρητών. Το μόνο απόλυτο μέγεθος είναι η ταχύτητα του φωτός.

Για να καταρρίψει την παραδοχή της Νευτώνειας Μηχανικής περί απόλυτου χρόνου ο Einstein χρησιμοποίησε το ακόλουθο νοητό πείραμα:

Ας υποθέσουμε ότι δύο κεραυνοί πέφτουν στα άκρα μιας ευθύγραμμης σιδηροδρομικής γραμμής, την ίδια χρονική στιγμή (όταν δηλαδή δύο συγχρονισμένα ρολόγια, που βρίσκονται στα σημεία πτώσεως των κεραυνών, δείχνουν την ίδια ώρα).

Ένας ακίνητος παρατηρητής που βρίσκεται επάνω στη σιδηροδρομική γραμμή και στο μέσο της αποστάσεως μεταξύ των σημείων πτώσεως των δύο κεραυνών αντιλαμβάνεται την κάθε αστραπή μετά από τόσο χρόνο όσο χρειάζεται το φως για να διανύσει την απόσταση που χωρίζει τον παρατηρητή από τα σημεία πτώσεως των κεραυνών. Επειδή όμως οι αποστάσεις είναι ίδιες και οι χρόνοι θα είναι ίδιοι ο παρατηρητής συμπεραίνει ότι οι κεραυνοί έπεσαν ταυτόχρονα.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι επάνω στη σιδηροδρομική γραμμή κινείται ένα τραίνο και κάποιος παρατηρητής που βρίσκεται επάνω σ' αυτό διέρχεται ακριβώς μπροστά από τον ακίνητο παρατηρητή τη στιγμή που πέφτουν οι κεραυνοί. Επειδή ο παρατηρητής κινείται και πλησιάζει τον έναν κεραυνό ενώ απομακρύνεται από τον άλλο βλέπει τις αστραπές σε διαφορετικές χρονικές στιγμές οπότε συμπεραίνει ότι οι δύο κεραυνοί δεν έπεσαν ταυτόχρονα.

Το συμπέρασμα από το νοητό αυτό πείραμα του Einstein είναι ότι τα ίδια φαινόμενα στον έναν ,παρατηρητή φαίνονται ως ταυτόχρονα, ενώ στον άλλο (που κινείται ως προς τον πρώτο) τα ίδια φαινόμενα φαίνονται με ετεροχρονισμό: Ο χρόνος δηλαδή δεν είναι απόλυτος άλλα εξαρτάται από το σύστημα αναφοράς στο οποίο τον μετράμε.

Με παρόμοιο σκεπτικό ο Einstein απέδειξε ότι και η μέτρηση του μήκους δεν δίνει ένα μοναδικό αποτέλεσμα σ' όλα τα συστήματα αναφοράς, ότι δεν υπάρχει δηλαδή απόλυτο μήκος.

Το 1907 στην εργασία του «Η θεωρία ακτινοβολίας του Planck και η θεωρία της ειδικής θερμότητας» με τη βοήθεια της κβαντικής υπόθεσης, εξήγησε τη μείωση της ειδικής θερμότητας σε μικρές τιμές θερμοκρασίας. Πρόκειται για την κβαντική θεωρία των ειδικών θερμοτήτων.

Στόχος του ήταν όμως πάντοτε η γενίκευση της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας ώστε αυτή να έχει εφαρμογή και σε επιταχυνόμενα συστήματα αναφοράς, επιπλέον δε να περιλαμβάνει το φαινόμενο της βαρύτητας. Σταθμός στην προσπάθεια του, υπήρξε η εργασία του Η αρχή της σχετικότητας και συμπεράσματα που πηγάζουν από αυτήν, το 1907, στην οποία θεμελίωσε την «αρχή της ισοδυναμίας».

Στην αρχή της ισοδυναμίας, εκφράζεται τόσο η ισοδυναμία των φυσικών καταστάσεων σε δύο εργαστήρια --το ένα κινείται ισοταχώς στο κενό, το άλλο βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση σε πεδίο βαρύτητας--, όσο και η ισοδυναμία των φυσικών καταστάσεων σε εργαστήριο που επιταχύνεται στο κενό και σε δεύτερο που είναι στάσιμο σε πεδίο βαρύτητας.

Ο Αϊνστάιν αποκάλυψε τη βαθύτερη σημασία της ισότητας μεταξύ της μάζας βαρύτητας και της αδρανειακής μάζας γενικεύοντας την αρχή της σχετικότητας. Οι φυσικοί νόμοι επομένως πρέπει να έχουν την ίδια μορφή σε όλα τα συστήματα αναφοράς. Η «αρχή της ισοδυναμίας» έδωσε στον Αϊνστάιν την ιδέα ότι το φαινόμενο της βαρύτητας είναι ιδιότητα του ίδιου του χωροχρόνου. Δημιουργήθηκε έτσι η «γενική θεωρία της σχετικότητας», που έφτασε στην ολοκληρωμένη της μορφή το 1916, με τη μελέτη του «Θεμέλια της γενικής θεωρίας της σχετικότητας», που συνδέει τη βαρύτητα με τη δομή του χωροχρόνου.

Η πιο εντυπωσιακή της πρόβλεψη ήταν η μεταβολή της διεύθυνσης του φωτός λόγω βαρύτητας, ότι οι φωτεινές ακτίνες των άστρων δηλαδή καμπυλώνονται όσο περνούν κοντά στην επιφάνεια του Ηλίου. Η πρόβλεψη αυτή επιβεβαιώθηκε το 1919 από αστρονομικές παρατηρήσεις που έγιναν, κατά τη διάρκεια της έκλειψης του Ηλίου, σε λαμπρούς αστέρες οι οποίοι βρίσκονταν στη διεύθυνση του Ηλίου.

Ξαφνικά ο μεγάλος επιστήμονας έγινε διάσημος σε όλο τον κόσμο.


Το 1914 πήγε στο Βερολίνο ως διευθυντής του Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής «Κάιζερ Βίλχελμ» και ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, κατόπιν προσωπικής παράκλησης του Planck. ΄Ολο αυτό το διάστημα ο Αϊνστάιν συνέχιζε την ερευνητική του δουλειά.

Το 1917 με την εργασία του «Κοσμολογικοί συλλογισμοί επί της γενικής θεωρίας της σχετικότητας» έβαλε τα θεμέλια της σύγχρονης κοσμολογίας, συλλαμβάνοντας τη μορφή του σύμπαντος ως πεπερασμένου σε όγκο αλλά χωρίς πέρατα.

Καθώς η άποψή του ότι η γενική θεωρία της σχετικότητας οδηγούσε σε ένα εξελισσόμενο σύμπαν δεν επιβεβαιωνόταν από τις παρατηρήσεις, όρισε μια αυθαίρετη κοσμολογική σταθερά λ, για να εξασφαλίσει το στατικό σύμπαν.

Οι μελέτες του αστρονόμου Hubble το 1929, οδήγησαν τον Einstein να αναγνωρίσει την «κοσμολογική σταθερά» ως το μεγαλύτερο σφάλμα της ζωής του.

Ενώ βρισκόταν ταξίδι στη Σαγκάη, για το Διεθνές Κίνημα Ειρήνης, ένα τηλεγράφημα του γνωστοποίησε ότι του είχε απονεμηθεί το βραβείο Νομπέλ του 1921 της Φυσικής. «Για το νόμο σας στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και την εργασία σας στο πεδίο της Θεωρητικής Φυσικής» Η σχετικότητα, που εξακολουθούσε να είναι το κέντρο των αμφισβητήσεων, δεν μνημονευόταν διόλου,

Όσον αφορά την θεωρία της Κβαντομηχανικής, ο Einstein δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί τα συμπεράσματα της, και μάλιστα την ερμηνεία που είχε διαμορφώσει η σχολή της Κοπεγχάγης. Συνήθιζε να λέει ότι ο Θεός δεν παίζει ζάρια, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η Κβαντομηχανική υπολογίζει μόνο την πιθανότητα να συμβεί ένα γεγονός, οπότε η μελλοντική κατάσταση ενός συστήματος σωμάτων δεν είναι μονοσήμαντα γνωστή. Η διαμάχη του γι' αυτό το θέμα με τον Bohr έμεινε ιστορική.

Ο Αϊνστάιν προσπαθούσε να επινοήσει νοητά πειράματα για να αποδείξει την ασυνέπεια της Κβαντομηχανικής. Σε κάθε τέτοια προσπάθεια ο Bohr κατάφερνε να βρει το σημείο της συλλογιστικής όπου ο Einstein έκανε λάθος. Μάλιστα σε μια από τις απαντήσεις του σημείωσε ότι ο Einstein είχε παραλείψει να εφαρμόσει ένα βασικό συμπέρασμα της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, σύμφωνα με το οποίο τα ρολόγια επιβραδύνονται μέσα σε ένα ισχυρό βαρυτικό πεδίο.

Από το 1930 ως το τέλος της ζωής του, το 1955, προσπάθησε να ενοποιήσει τη βαρύτητα με τον ηλεκτρομαγνητισμό. Δυστυχώς αυτός ο στόχος αποδείχθηκε πολύ δύσκολος, ακόμη και για μια διάνοια όπως ο Αϊνστάιν. Έτσι δεν είναι περίεργο που ως σήμερα δεν το έχει καταφέρει κανένας άλλος.
Ο Luis De Broglie είχε πει για τον Einstein : "Από τις καινoτoμίες και τη βαθύτητα των ιδεών που εισήγαγε στη Φυσική και από τη βαθιά αντανάκλαση που είχαν οι ιδέες αυτές σε κάθε κατεύθυνση της σύγχρονης επιστήμης, ο Albert Einstein αξίζει να θεωρηθεί ως ένα από τα μεγαλύτερα επιστημονικά πνεύματα όλων των αιώνων".

Τα προβλήματα με τα οποία καταπιάστηκε ο Einstein, καθώς και ο σεβασμός του επιστημονικού κόσμου για το έργο του, είχαν ως αποτέλεσμα το όνομά του να συνδεθεί με πληθώρα φαινομένων, εξισώσεων, θεωριών κ.λπ. που διερεύνησε ή διατύπωσε ο ίδιος ή πήραν το όνομά του, τιμής ένεκεν. Τα κυριότερα από αυτά είναι τα ακόλουθα:

1. Einstein: μονάδα φωτεινής ενέργειας που χρησιμοποιείται στη φωτοχημεία και ισούται με την ενέργεια Ν φωτονίων της χρησιμοποιούμενης συχνότητας (Ν είναι ο αριθμός Avogadro ).

2. Εξίσωση Einstein για το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο: η σχέση αυτή που πρωτοδιατύπωσε ο Einstein δηλώνει ότι η κινηττική ενέργεια ενός ηλεκτρονίου, το οποίο εκπέμπεται λόγω φωτοηλεκτρικού φα\νομένου από ένα μέταλλο, είναι hf-W όπου h η σταθερά του Planck, f η συχνότητα της προσπίπτουσας ακτινοβολίας και W το έργο που απαιτείται για την απομάκρυνση ενός ηλεκτρονίου από το μέταλλο (έργο εξαγωγής).

3. Εξίσωση διαχύσεως του Einstein: στη στατιστική μηχανική η εξίσωση αυτή δίνει τη μέση τετραγωνική μετατόπιση που οφείλεται στην κίνηση Brown σφαιρικών, κολλοειδών σωματιδίων μέσα σ' ένα αέριο ή υγρό.

4. Εξίσωση ιξώδους του Einstein: εξίσωση της φυσικoχημείας που εκφράζει το ιξώδες αραιών κολλοειδών διαλυμάτων συναρτήσει της συγκεντρώσεως του διαλυμένου υλικού.

5. Εξίσωση μάζας-ενέργειας του Einstein: η περίφημη σχέση της σχετικιστικής δυναμικής του Einstein, σύμφωνα με την οποία η ολική ενέργεια Ε ενός σωματιδίου που έχει μάζα ηρεμίας m είναι: Ε = mc2

6. Εξισώσεις πεδίου του Einstein: στη γενική θεωρία της σχετικότητας οι εξισώσεις αυτές περιγράφουν τη βαρυτική αλληλεπίδραση της ύλης με τον χωρόχρονο, Περιλαμβάνουν 10 ανεξάρτητες συνιστώσες του τανυστή του Einstein, την παγκόσμια βαρυτική σταθερά G και την ταχύτητα του φωτός C.

7. Κατανομή Bose-Einstein : στη στατιστική μηχανική η κατανομή αυτή είναι μια συνάρτηση η οποία για έναν αριθμό ανεξάρτητων μποζονίων (σωματιδίων με ακέραιο σπιν όπως είναι π.χ. τα φωτόνια, τα π-μεσόνια ή τα άτομα ηλίου με μαζικό αριθμό 4) δίνει την κατανομή των σωματιδίων σε καθεμία από τις επιτρεπόμενες ενεργειακές στάθμες.

8. Μετατόπιση Einstein, ή βαρυτική μετατόπιση προς το ερυθρό (graνitatiοnaΙ red shift): στη γενική θεωρία της σχετικότητας η μετατόπιση προς τα μεγαλύτερα μήκη κύματος του φάσματος εκπομπής ατόμων που βρίσκονται μέσα σε ισχυρά πεδία βαρύτητας.

9. Συντελεστης απορροφήσεως του Einstein: στην ατομική φυσική ως συντελεστης απορροφήσεως του Einstein ορίζεται η σταθερά αναλογίας που διέπει την απορρόφηση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από τα άτομα. Ισούται με τον αριθμό των κβάντα που απορροφώνται ανά δευτερόλεπτο διαιρεμένου με το γινόμενο της ακτινοβολίας στη μονάδα του χρόνου και του κυματικού αριθμού επί τον αριθμό των ατόμων που βρίσκονται στη θεμελιώδη κατάσταση.

10. Τανυστης Einstein

11. Υπόδειγμα Einstein-de Sitter: υπόδειγμα του σύμπαντος στο οποίο ισχύει η Ευκλείδεια Γεωμετρία κατά το οποίο η κατανομή της ύλης επεκτείνεται επ' άπειρο χρονικά και το σύμπαν διαστέλλεται. Η διαστολή αυτή αρχίζει από έναν πυρήνα άπειρης πυκνότητας και γίνεται με τέτοιο ρυθμό, ώστε η πυκνότητα να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το τετράγωνο του χρόνου που πέρασε από την έναρξη της διαστολής.

12. Φαινόμενο Einstein-de Haas: το φαινόμενο αυτό του ηλεκτρομαγνητισμού συνδέεται με την περιστροφή γύρω από τον κατακόρυφο άξονα μιας ράβδου από σιδηρομαγνητικό υλικό που είναι ανηρτημένη από το ένα της άκρο, όταν μεταβληθεί η μαγνητική της κατάσταση. Η εξήγηση του φαινομένου στηρίζεται στο γεγονός ότι η μαγνήτιση του υλικού συνδέεται με τη στροφορμή των ηλεκτρονίων των μεμονωμένων ατόμων. Έτσι όταν μεταβάλλεται η μαγνήτιση προκαλείται (λόγω της αρχής διατηρήσεως της ολικής στροφορμής) περιστροφική κίνηση της ράβδου.

Τα τελευταία χρόνια


Το 1946 έγινε πρόεδρος της Εκτάκτου Επιτροπής Ατομικών Επιστημόνων και άρχισε αγώνα, με στόχο να δημιουργήσει ο ΟΗΕ παγκόσμια κυβέρνηση, τονίζοντας ότι είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει διαρκής ειρήνη.

Το 1948, δύο χρόνια αργότερα, οι γιατροί εντόπισαν εκτεταμένο ανεύρυσμα στην κοιλιακή αορτή.

Τα τελευταία χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Πρίνστον, ο Einstein ακολούθησε ένα πρότυπο ζωής που πολύ λίγο μεταβλήθηκε για πάνω από 20 χρόνια. Ζούσε με τη γυναίκα του σ' ένα απλό, διώροφο σπίτι και τα περισσότερα πρωινά περπατούσε ένα μίλι περίπου για να πάει στο Ινστιτούτο, όπου δούλευε στην Ενοποιημένη Θεωρία Πεδίου και συζητούσε με συναδέλφους του. Όταν ήθελε να ξεκουραστεί έπαιζε το βιολί του και έκανε βαρκάδες στη γειτονική λίμνη. Δεν ταξίδευε παρά σπάνια, ακόμη και στη Νέα Υόρκη.

Είχε βέβαια αποκτήσει την Αμερικανική υπηκοότητα, συνέχιζε όμως πάντα να θεωρεί τον εαυτό του Ευρωπαίο. Ακολουθώντας τη δική του γραμμή θεωρητικής έρευνας, έξω από το κύριο ρεύμα της Φυσικής, δημιούργησε για το άτομό του μια ατμόσφαιρα μόνιμης ηρεμίας, «Οι Ευρωπαίοι φίλοι μου με αποκαλούν "Ο Μέγας Σιωπηλός", τίτλος που μου ταιριάζει», έλεγε.

Ακόμα και ο θάνατος της γυναίκας του στα τέλη του 1936 δεν τάραξε την εξωτερική του ηρεμία, «Φαίνεται ότι, για τον Einstein, η διαφορά ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η διαφορά ανάμεσα στο μπορείς ή δεν μπορείς να κάνεις Φυσική», έγραψε ο Πολωνός φυσικός Leopold I nfeld που έφθασε στο Princeton την εποχή εκείνη.

Στις 11 Απριλίου του 1955, έγραψε την τελευταία του επιστολή προς τον Μπέρτραντ Ράσελ με την οποία του εξέφραζε τη συμφωνία του για μια κοινή διακήρυξη που θα προέτρεπε όλα τα έθνη να εγκαταλείψουν τα πυρηνικά όπλα.

Δύο ημέρες μετά, επήλθε ρήξη του ανευρύσματος. Στη 1:15 ξημερώματα της 18ης Απριλίου του 1955 ο μεγαλύτερος φυσικός του 20ού αιώνα, η μεγαλοφυΐα που άλλαξε το ρου όχι μόνο της επιστήμης αλλά και της ανθρωπότητας, πέθανε στο νοσοκομείο του Princeton εξαιτίας «ρήξης ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, αρτηριοσκληρωτικής αιτιολογίας».

Επάνω στο τραπέζι του βρισκόταν η τελευταία του ασυμπλήρωτη δήλωση γραμμένη προς τιμήν της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Ισραήλ, «...Αυτό που ζητώ να εκπληρώσω είναι να υπηρετήσω απλώς, με την περιορισμένη μου δυνατότητα, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, με κίνδυνο να μην ευχαριστήσω κανέναν»"

Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Εδώ ολοκλήρωσα το καθήκον μου»...
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: ChristosGk. στις Απρίλιος 18, 2011, 21:08:13 μμ
Ακόμα μία φορά αισθάνομαι την υποχρέωση να σε ευχαριστήσω NoName, γιατί από τα γραφόμενά σου στο αφιέρωμα για τον Einstein, έμαθα μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του, που δεν γνώριζα. Να είσαι καλά.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Απρίλιος 18, 2011, 21:29:41 μμ
Ακόμα μία φορά αισθάνομαι την υποχρέωση να σε ευχαριστήσω NoName, γιατί από τα γραφόμενά σου στο αφιέρωμα για τον Einstein, έμαθα μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του, που δεν γνώριζα. Να είσαι καλά.

 :thank: :thank:

και εγώ που νόμιζα ότι δεν τα διαβάζει κανείς   :happy:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: panpan στις Απρίλιος 18, 2011, 22:18:34 μμ
Ακόμα μία φορά αισθάνομαι την υποχρέωση να σε ευχαριστήσω NoName, γιατί από τα γραφόμενά σου στο αφιέρωμα για τον Einstein, έμαθα μερικές λεπτομέρειες για τη ζωή και το έργο του, που δεν γνώριζα. Να είσαι καλά.

 :thank: :thank:

και εγώ που νόμιζα ότι δεν τα διαβάζει κανείς   :happy:

kαι εγω τα διαβαζω  :blum:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Απρίλιος 30, 2011, 01:51:42 πμ
Μόλις τώρα το έμαθα αυτό:

Πέθανε ο τραγουδιστής Σταύρος Ζώρας
27 Απριλίου 2011, 08:53


Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία εβδομήντα χρόνων, ο τραγουδιστής που μεσουρανούσε τη δεκαετία του ΄70 Σταύρος Ζώρας.

Ένα από τα τραγούδια που σημάδεψαν την καριέρα του Σταύρου Ζώρα, είναι το αγαπητό σε όλους «Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο», αλλά αξέχαστα θα μείνουν και τα τραγούδια «Σε ευχαριστώ», «Μήπως» και «Είναι Αργά».

Συντετριμμένες οι δύο κόρες του Λιούμπα και Έρη Ζώρα, δεν μπορούν να πιστέψουν ότι έχασαν τον άνθρωπό τους. Τα δύο κορίτσια αναφέρουν ότι ο πατέρας τους, έκρυβε το πρόβλημα υγείας του για να μην τις στεναχωρήσει. Σύμφωνα με πληροφορίες έπασχε από καρκίνο στο παχύ έντερο και ύστερα από την πολύμηνη μάχη που έδωσε δεν κατάφερε να βγει νικητής.

Ήταν ένας άνθρωπος που προτιμούσε να ζει ήρεμα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, γι’ αυτό το λόγο οι νεότεροι τον ξέρουν τόσο λίγο…

http://www.madata.gr/diafora/showbiz/102844.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Απρίλιος 30, 2011, 01:54:21 πμ


Ο Σταύρος Ζώρας.
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 01, 2011, 22:42:51 μμ
Αλέξανδρος Παναγούλης


«Η πολιτική είναι ένα καθήκον, η ποίηση είναι μια ανάγκη.
Είναι ένα ούρλιασμα, μια κραυγή που δεν μπορείς να πνίξεις.
Το άγχος μιας στιγμής που δεν θέλεις να ξεχαστεί.
Τότε ψάχνεις για χαρτί και μολύβι ζητώντας να ζωγραφίσεις με στίχους αυτή τη στιγμή»


(http://img153.imageshack.us/img153/8126/panag.jpg) (http://img153.imageshack.us/i/panag.jpg/)


Βιογραφία

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λάμπεια) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από την Λευκάδα. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πολιτική

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Αντιδικτατορική δράση

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση.

Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο[1].


Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[2]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη.

Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου, όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει από τις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.) όπου κρατείτο, στις 5 Ιουνίου 1969.

Συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο του Γουδίου για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές του Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το φτιάξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.


Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 - μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.


Μεταπολίτευση

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών από την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ.), καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και με τον Ανδρέα Παπανδρέου τον οποίο παρομοίζε με φασίστα και έλεγε πως ήταν ο Έλληνας Μουσολίνι, στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται.

Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μυνήματα που του αφήναν άγνωστοι κλπ.


Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σέ υπόγειο κατάστημα επι τής λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ).

Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν υπάρχει ωστόσο κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Πηγή: http://www.supa.gr/forums/f222/alekos-panagoulis-43110.html

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 01, 2011, 22:48:29 μμ
Αλέκος Παναγούλης: 35 χρόνια μετά

Αλήθειες που πρέπει να διαβάσουμε και να προβληματιστούμε


35 χρόνια μετά ... Μέρος Ι

Έχουν περάσει τριανταπέντε χρόνια από την τραγική Πρωτομαγιά του 1976, και ο Αλέκος Παναγούλης έχει ξεχαστεί…

Η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό κράτος ακόμα και τώρα, 43 χρόνια μετά την ηρωική απόπειρα της τυραννοκτονίας, τον φοβάται και δεν του συγχωρεί το γεγονός ότι παρέα με τους λίγους συντρόφους του, προσπάθησε να πετύχει το ακατόρθωτο: Να δολοφονήσει τον τύραννο και να επανέλθει με το λιγότερο δυνατό κόστος η Δημοκρατία….

O Παναγούλης ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον καιρό του, πολύ μεγαλύτερος από τα δικά μας μέτρα και σταθμά, πολύ μεγαλύτερος από τις ανάγκες και προσδοκίες μιας γενιάς που πέρασε και πάει. Για αυτό και τον τυλίγουμε με την αμηχανία μας, για αυτό και τον παραδίνουμε στη σιωπή. Τον εξωθούμε στο περιθώριο γιατί δεν τον αντέχουμε, τον διώχνουμε από μέσα μας γιατί δειλιάζουμε να τον συλλογιστούμε. Τον εξωθούμε στην μοναξιά. Μια μοναξιά όμοια με εκείνη των αρχαίων ηρώων.

Ο Παναγούλης πέθανε. Άφησε πίσω του πράξεις και ποιήματα. Άφησε πίσω του την λαχτάρα του για αγώνα, για ανθρώπινες κοινωνίες, ανθρώπινες αξίες, ανθρώπινες ευαισθησίες. Για αντίσταση σε κάθε αφέντη, μεγάλο τιμονιέρη, πιστολά πρόεδρο, τεχνοκράτη, ορθολογιστή τραπεζίτη.

Από την Πρωτομαγιά του 1976 πέρασαν τριανταπέντε χρόνια και οι αξίες για τις οποίες αγωνίστηκε ο Παναγούλης πήγαν στην άκρη. Εκλογές γίνονται τακτικά - ωστόσο οι Αμερικάνοι βομβαρδίζουν όποια χώρα και πόλη επιθυμούν. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι - μα οι άνθρωποι της Δύσης πλουτίζουν πάνω στην πείνα των υπολοίπων ίσων συνανθρώπων τους. Οι πρώτοι νεκροί δεν πήραν ποτέ απάντηση με ενότητα και αγώνα.

Στα ελληνικά σχολικά βιβλία δεν θα διαβάσεις ούτε ένα από τα ποιήματα του. Τα ποιήματα του πια τα βρίσκεις σε ελάχιστα βιβλιοπωλεία. Η ελληνική πολιτεία τον φοβάται και επιδεικτικά τον αγνοεί .

Πολλοί απορούν - μα γιατί τούτες οι παραλήψεις; Μην ξεγελιόμαστε - δεν είναι παραλήψεις:

Ο Παναγούλης ενοχλεί όπως ενοχλούσε πάντα

Ο Παναγούλης ενοχλεί - ως μνήμη, ως ανθρώπινο σήμα, ως πολιτικό αίτημα. Ναι, ο Παναγούλης ενοχλεί και θα ενοχλεί για πάντα τους Μεγάλους Αδελφούς, τους Μεγάλους Αρχηγούς κι όλους τους ρουφιάνους τους, όσους λογαριάζουν τους ανθρώπους για υπηκόους, για σκλάβους, για υποτελείς, για καύσιμη ύλη στη μεγάλη μηχανή της Ιστορίας.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν σκεπάζεται από τα ψέματά τους, τις δημαγωγίες τους, ενοχλεί γιατί δεν λογάριαζε μήτε το Μπογιάτι, μήτε το Κολοσσαίο, μήτε το Γκουαντανάμο, μήτε τις νυχτερινές περιπόλους των φιλήσυχων μα πάντα αγανακτισμένων πολιτών, μήτε καν το διάλειμμα για τις διαφημίσεις.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν ήταν ελέγξιμος, διαπραγματεύσιμος, συζητήσιμος, ανταλλάξιμος, ενοχλεί γιατί δεν φοβότανε τίποτε και κανέναν…

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν μπορεί να ελεγχθεί, να οριοθετηθεί και να γίνει ηρωικό παρελθόν, γιατί δεν σταματιέται με τίποτε και με κανέναν, γιατί ρέει σαν παράφορο αίμα μέσα στις φλέβες μας, χαλάει την σύμπνοια των ιδεών.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν γίνεται πετρωμένο αμίλητο άγαλμα, διαφημιστική αφίσα, σύνθημα μιας ένδοξης πλειοψηφίας.

Ο Παναγούλης ενοχλεί γιατί δεν τελειώνει - γιατί παραμένει και θα παραμείνει πάντα βαθιά ριζωμένος στις καρδιές μας……

35 χρόνια μετά … Μέρος ΙΙ

Κυκλοφόρησε το 2007 και μάλιστα κοντά στις ημέρες της Πρωτομαγιάς μια πολύτομη έκδοση με τίτλο «Ιστορία των Ελλήνων», σε πολλές χιλιάδες αντίτυπα, από μεγάλη αριστερή εφημερίδα. Στην πολυτελέστατη αυτή έκδοση και στον τόμο για την σύγχρονη Ελλάδα υπήρχε εκτενής αναφορά στην αντίσταση στα χρόνια της χούντας.

Σε ποιο πράγμα, όμως, δεν υπήρχε εκτενής αναφορά? Μα φυσικά στην απόπειρα τυραννοκτονίας κατά του δικτάτορα Παπαδόπουλου… Και για να είμαστε σαφείς δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ αναφορά στην πράξη του Αλέξανδρου Παναγούλη και των συναγωνιστών του.

Σκεφτείτε το λίγο, αγνοήθηκε η σημαντικότερη πράξη ενεργητικής αντίστασης κατά της χούντας, μια ενέργεια που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας.

Αλλά και πέρα από προσωπικές εκτιμήσεις, αγνοήθηκε μια αντιστασιακή ενέργεια και μια οργάνωση που έχει την μοναδική καταδίκη σε θάνατο, αυτή του Αλέκου Παναγούλη.

Κινητοποιήθηκε η παγκόσμια κοινή γνώμη, παρενέβη ο Πάπας για να αποτραπεί η εκτέλεση του Αλέκου Παναγούλη και εμείς το «ξεχάσαμε» σαν να ήταν το πιο απλό, το πλέον αμελητέο γεγονός της σύγχρονης ιστορίας.

Θα αναρωτηθείτε προφανώς γιατί αυτή η σιωπή, γιατί αυτή η αδιαφορία, γιατί αυτή η προσπάθεια να ξεχαστεί κάτι τόσο αγνό και σπουδαίο συνάμα, γιατί αυτός ο φόβος?

Μια εύκολη λύση θα ήταν να το αποδώσουμε –ως Έλληνες που είμαστε- σε διεθνή συνωμοσία, σε σιωνιστικό δάκτυλο ή ακόμα και σε υπερατλαντικές πιέσεις.

Εμείς νομίζουμε ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: Πάνω από όλα ο Αλέκος δεν πουλάει για τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης. Αν είχαμε να πούμε στοιχεία και να δείξουμε φωτογραφίες –γιατί τότε δεν υπήρχαν κινητά να έχουμε βίντεο- με τις ερωτικές του περιπέτειες θα παίζαμε κάθε μέρα πρώτη είδηση.

Αν οι συναγωνιστές του ήταν θαμώνες του Fame Story και όλης γενικά της σαβούρας της ελληνικής τηλεόρασης τότε θα ήταν πολύ εύκολο έστω και από σπόντα να πούνε και δύο λόγια για τον Αλέκο, τώρα να τα πούμε που; Σε ποια εκπομπή; Σε ποιο δημοσιογράφο?

Όμως δεν φτάνει που ο Αλέκος δεν πουλάει, ήθελε ο άνθρωπος να είναι λέφτερος, και όπως είπε ο ποιητής, σκοτώστε τον. Ο Αλέκος Παναγούλης δεν πίστευε σε δόγματα και δοξασίες.

Ενώ έχουμε εμείς τους ήρωές μας, τα δικά μας παιδιά να τιμήσουμε, με τον Αλέκο θα ασχολούμαστε τώρα? Αν ο Αλέκος ήταν στο ΚΚΕ με τόσους Δήμους που ήλεγχε κατά καιρούς, θα βαριόμασταν να βλέπουμε προτομές και δρόμους Αλέκου Παναγούλη και διαδηλώσεις αποτυπώνοντας τη μορφή του σε λάβαρα.

Δεν του έφτανε όμως του Αλέκου που δεν ήταν στο ΚΚΕ, είχε πει τόσες φορές τον Ανδρέα Παπανδρέου προδότη και διασπαστή και τον συνέκρινε ευθέως με τον Μουσολίνι. Όπως καταλαβαίνετε αυτά δεν συγχωρούνται εύκολα. Έτσι αφού χάσαμε τους δύο από τους τρεις, ποιος περιμένατε να τον τιμήσει, η Δεξιά που πάντα πολεμούσε;

Να δούμε λίγο και την ουσία, τι πρότυπο δίνει ο Αλέκος Παναγούλης στην ελληνική νεολαία? Μάλλον όχι το πρότυπο που θέλουν οι κρατούντες. Όλοι αυτοί που κόπτονται και ανησυχούν για την Ελληνική νεολαία την θέλουν στον καναπέ, στην τηλεόραση, στην καφετέρια στο κολωνάκι και αλλού, ντυμένη trendy…

Μα το πρότυπο που δίνει ο Αλέκος Παναγούλης δεν είναι ούτε trendy, ούτε του καναπέ. Είναι ένα πρότυπο αγωνιστικό, επικίνδυνα αγωνιστικό απέναντι σε όλα αυτά που μας πνίγουν γύρω μας.

Το πρότυπο του Αλέξανδρου Παναγούλη είναι ένα πρότυπο Ελευθερίας, για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των λαών. Δεν είναι ένα πρότυπο αδιαφορίας, όταν δολοφονείται ο λαός του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Παλαιστίνης. Όταν η Κύπρος μας είναι ακόμα σκλαβωμένη από τον Αττίλα.

Όλα αυτά φοβίζουν και τρομάζουν. Σκέφτομαι ότι ακόμα και αν υπήρχαν αναφορές στον Αλέκο Παναγούλη στα σχολικά βιβλία, σήμερα σιγά σιγά οι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι και πολιτικοί θα άρχιζαν τη συζήτηση για την αφαίρεση των αναφορών γιατί πιθανόν προτρέπουν στην τρομοκρατία…

Για μας πάντα θα υπάρχουν τα λόγια του Αλέξανδρου Παναγούλη: Η Ελευθερία περισσότερο από δικαίωμα, είναι ΚΑΘΗΚΟΝ!

Αντί επιλόγου


"Μην αφήνετε τον εαυτό σας να παρασύρεται από τα δόγματα, τις στολές, τις δοξασίες, μην αφήνετε τον εαυτό σας να εξαπατάται από αυτόν που σας κυβερνά, από αυτόν που σας υπόσχεται, από αυτόν που σας φοβίζει, από αυτόν που θέλει να αντικαταστήσει έναν αφέντη μ’ έναν καινούργιο αφέντη, μην είστε κοπάδι, για το Θεό, μην καλύπτεστε πίσω από τα φταιξίματα των άλλων, να αγωνίζεστε, να σκέφτεστε με το μυαλό σας, να θυμάστε ότι ο καθένας είναι κάποιος, ένα πολύτιμο, υπεύθυνο άτομο, δημιουργός του εαυτού του, να το υπερασπίζεστε το εγώ σας, πυρήνα κάθε ελευθερίας, η ελευθερία είναι καθήκον, περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον.

Ξέρεις κανέναν τρόπο να κάνει κανείς πολιτική χωρίς να μπει στην πολιτική των πολιτικών; Εγώ θέλω να κάνω πολιτική. Η πολιτική για εμένα είναι ένα καθήκον, είναι ένα μέσο για αγώνα. Σε τί ωφελεί να αγωνίζεσαι για την ελευθερία αν όταν υπάρχει λίγη ελευθερία δεν τη χρησιμοποιήσεις για να κάνεις πολιτική; Επιχείρησα να σκοτώσω έναν άνθρωπο για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική, έσπειρα πόνο για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική, πήγα στη φυλακή και στην εξορία για να μπορούμε να κάνουμε πολιτική: θα έπρεπε ίσως τώρα να αποτραβηχτώ στην ιδιωτική μου ζωή; .

Η επανάσταση δεν υπαγορεύεται. Υπάρχει μία και μόνο δυνατή επανάσταση κι είναι εκείνη που κάνουμε μόνοι μας, εκείνη που ωριμάζει στο κάθε άτομο, που αναπτύσσεται μέσα του αργά, με υπομονή, με ανυποταξία! Η επανάσταση είναι υπομονή, είναι ανυποταξία, δεν είναι βιασύνη, δεν είναι χάος, δεν είναι αυτό που σας διηγούνται οι δημαγωγοί με τη μαγική ράβδο. Μη δίνετε προσοχή σε όποιον σας υπόσχεται θαύματα, μη δίνετε προσοχή σε όποιον αναλαμβάνει να αλλάζει τα πράγματα ώσπου να πεις τρία σαν μάγος. Οι μάγοι δεν υπάρχουν. Τα θαύματα δεν υπάρχουν. Οι αρχηγοί σας κοροϊδεύουν, ηλίθιοι, που είστε συνηθισμένοι να σας σέρνουν όλοι από τη μύτη, να υποκύπτετε. Αυτή η επίφαση της δημοκρατίας μπορεί να σβήσει με ένα φύσημα αν ακολουθήσετε τις φλυαρίες των ψευτοεπαναστατών! Ας την κρατήσουμε σφιχτά τη λίγη αυτή ελευθερία που μας χαρίστηκε με το αίμα της Κύπρου. Χαρισμένη, ναι, και η χαρισμένη ελευθερία δίνει πάντοτε πικρούς καρπούς"

Ν.Τ με Πηγη exoria.blogspot.com
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Μάιος 03, 2011, 09:53:46 πμ
Μόλις πληροφορήθηκα ότι πέθανε ο Θανάσης Βέγγος. Δεν βρήκα κάποια είδηση στο google ακόμα, ελπίζω να μην ισχύει!
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: koyrsaros_gr στις Μάιος 03, 2011, 10:10:14 πμ
Έφυγε ο Θανάσης Βέγγος

(http://3.bp.blogspot.com/-LpULDXIRbBs/Tb-rgt3Im9I/AAAAAAAAntc/hEy5CA4m32Y/s1600/tromaktiko07.jpg)

Το 2000 θυμόμαστε όλοι το άκουσμα της είδησης πως ένα τρένο παρέσυρε το αυτοκίνητο του Θανάση Βέγγου, στο οποίο επέβαινε με την γυναίκα του Ασημίνα. Ευτυχώς, το «κόστος» ήταν μικρό και το ζευγάρι γλίτωσε με μικροαμυχές. Αμέσως μετά, ο αγαπημένος ήρωας της Ελλάδας συμμετείχε σε διαφημιστική καμπάνια, ενημερώνοντας τους πολίτες για τους κινδύνους της οδήγησης. Ο Θου-Βου πάντα φρόντιζε να μας δίνει θάρρος και χαμόγελο είτε με τις συμβουλές του είτε με τα καμώματά του.

Μια δεκαετία μετά, το «τρένο» δεν αστόχησε. Πέρασε μέσα από το ευφυές μυαλό του μεγάλου ηθοποιού και του «φόρτωσε» ένα βαρύ εγκεφαλικό και ένα αιμάτωμα στον εγκέφαλο. Σήμερα, 3 Μαΐου, ο Θανάσης Βέγγος έχασε την μάχη με την ζωή, και όλη η Ελλάδα θρηνεί τον χαμένο της ήρωα.

Θρηνεί για εκείνον που της χάρισε μισό αιώνα αξέχαστων κινηματογραφικών εικόνων, ασυγκράτητων γέλιων και έξυπνης σάτιρας. Για εκείνον που μετέφερε το ταλέντο του στην τηλεόραση του 2000 και της έμαθε λίγο από την απλότητα της υποκριτικής του και το μεγαλείο της προσωπικότητάς του. Από το πρώτο «πάμε» στο ντεμπούτο του την δεκαετία του ’50, μέχρι την χρυσή εποχή των άθλων του, για τους οποίους ποτέ δεν καταδέχθηκε να χρησιμοποιήσει κασκαντέρ, και ως τα σοφά του λόγια στην πρόσφατη «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη, το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση της χώρας μας μπορούν να καυχιούνται ότι ο πιο ανθρώπινος «πράκτωρ» πέρασε από τα λημέρια τους.

Από τον Πειραιά… στην Μακρόνησο
Γεννημένος στο Παλαιό Φάληρο στις 29 Μαΐου του 1927, ο Θανάσης Βέγγος ήταν γιος του ήρωα της αντίστασης Βασίλη Βέγγου, ο οποίος μετά τον πόλεμο, είδε την εταιρία του να τον απολύει εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεών του. Ήταν τότε, από παιδί ακόμα, που ο Θανάσης ξεκίνησε να δουλεύει στο μεροκάματο. Την περίοδο 1948-50, εξορίστηκε στην Μακρόνησο, όπου και γνώρισε τον σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Κάπως έτσι, αρχίζει η μεγάλη ενότητα της ζωής του, η κινηματογραφική του καριέρα.



http://www.veggos.gr
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dimosf στις Μάιος 03, 2011, 18:59:11 μμ
Αντίο Καλέ μας Άνθρωπε

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: fei στις Μάιος 03, 2011, 23:18:51 μμ
Μόλις πληροφορήθηκα ότι πέθανε ο Θανάσης Βέγγος. Δεν βρήκα κάποια είδηση στο google ακόμα, ελπίζω να μην ισχύει!

Δυστυχώς ισχύει!!!Η πρώτη φορά που δάκρυσα για έναν άνθρωπο που δεν ήταν συγγενής μου αλλά που όλοι πιστέυω αγαπήσαμε γιατί εκτός από καλλιτέχνης υπήρξε λαικός άνθρωπος που ο μόνος ειλικρινής σκοπός του ήταν να χαρίζει γελιο σε όλους,ΑΝΤΙΟ ΚΑΛΕ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΕ...
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Μάιος 03, 2011, 23:35:33 μμ
και εγώ στενοχωρήθηκα πολύ. Και όλη η Ελλάδα νομίζω. Καλό του ταξίδι!! Να είναι καλά εκεί που βρίσκεται!!
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: evi στις Μάιος 04, 2011, 01:26:06 πμ
Εφυγε η σημαία της αντίστασης. Φοιτητής 18 ετών, o Λάκης Σάντας κατέβασε τη σβάστικα από την Ακρόπολη, μαζί με τον Μανώλη Γλέζο. Εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και πολέμησε στο βουνό. Διώχθηκε για τη δράση του. Παρέμεινε ιδεολόγος, υπόδειγμα σεμνότητας.

(http://content-mcdn.feed.gr/filesystem/images/20110502/engine/assets_LARGE_t_420_53449686_type11495.jpg)

Ο Λάκης Σάντας, εμβληματική φυσιογνωμία της Εθνικής Αντίστασης, έφυγε από τη ζωή το πρωί του περασμένου Σαββάτου.

Ηταν ο 18χρονος φοιτητής που μαζί με τον Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από τον Βράχο της Ακρόπολης τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941. Σε έναν μήνα συμπληρώνονται 70 χρόνια από εκείνο το κατόρθωμα, που θεωρείται η πρώτη αντιστασιακή πράξη στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Πέθανε σε ηλικία 89 ετών στη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας του Κέντρου Αναπνευστικής Ανεπάρκειας στο Νοσοκομείο «Σωτηρία». Η οικογένειά του εξέφρασε τις ευχαριστίες της στον διευθυντή, στους γιατρούς και τους νοσηλευτές για τις προσπάθειες που κατέβαλαν.

Ο Απόστολος Σάντας γεννήθηκε στη Λευκάδα. Το 1934 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το Γυμνάσιο το 1940 και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το εγχείρημα να κατεβάσει τη σβάστικα από τον Ιερό Βράχο το αποτόλμησε καθώς ήταν πρωτοετής της Νομικής. Πρωτοετής στην Ανωτάτη Εμπορική (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο) ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Επρόκειτο για μια αποκλειστικά δική τους πρωτοβουλία. Αντιστασιακές οργανώσεις δεν υπήρχαν ακόμα. Το ίδιο το ΕΑΜ ιδρύθηκε τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Στο ΕΑΜ εντάχθηκε το 1942. Τον επόμενο χρόνο, που συγκροτήθηκε η ΕΠΟΝ, πέρασε στις γραμμές της. Βγήκε στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Πήρε μέρος σε μάχες εναντίον των ναζί σε Αιτωλοακαρνανία, Φθιώτιδα, Αττικοβοιωτία. Το 1944 τραυματίστηκε.

Το μεταβαρκιζιανό καθεστώς θα τον καταδιώξει για την αντιστασιακή δράση του. Το 1946 τον εξορίζει στην Ικαρία. Το 1947 τον φυλακίζει στην Ψυττάλεια. Το 1948 τον στέλνει στη Μακρόνησο.

Θα καταφέρει να διαφύγει στην Ιταλία. Από εκεί θα ταξιδέψει στον Καναδά, όπου θα ζητήσει πολιτικό άσυλο και θα ζήσει μέχρι να επιστρέψει στην Ελλάδα, το 1963.

Παρέμεινε κατεξοχήν ιδεολόγος. Δεν κυνήγησε τη δημοσιότητα. Απόδειξη της σεμνότητάς του ήταν η φράση, που συνήθιζε να λέει για τα μεγάλα γεγονότα της εποχής του και τους πρωταγωνιστές τους: «Την Αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς. Εχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες. Ανώνυμοι».

Στον συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλο είχε διηγηθεί πώς αυτός και ο Γλέζος πήραν την απόφαση για το γκρέμισμα της σημαίας με τον αγκυλωτό σταυρό, ένα απόγευμα του Μάη στο Ζάππειο. Από αυτό το σημείο η σημαία φαινόταν να πλακώνει «καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη».

Οι χαρακτηριστικές φράσεις του είναι οι εξής:

«Να τι πρέπει να τους κάνουμε! Ηρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρουμε. Να την γκρεμίσουμε και να την ξεσκίσουμε και να πλύνουμε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτή την ίδια την πολεμική τους σημαία οι ναζί θριαμβευτικά έως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι. Και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλον τον κόσμο τότε.

Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα, που απ' αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού».

Μηνύματα
Πρόσωπο ''σύμβολο'' για την Ελλάδα

Την προσωπικότητα και την προσφορά του Λάκη Σάντα εξαίρει ο πολιτικός κόσμος.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κ. Παπούλιας κάνει λόγο για τον άνθρωπο, «που έγραψε μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της ελληνικής ιστορίας». Και προσθέτει: «Αφήνει πίσω του μια κληρονομιά που προκαλεί σεβασμό και δέος. Υπήρξε αληθινός ήρωας, πρόσωπο ''σύμβολο'' για την Ελλάδα, που δεν εξαργύρωσε την προσφορά του και δεν αντάλλαξε τον πατριωτισμό και το δημοκρατικό μεγαλείο του».

Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου επισημαίνει ότι το κατέβασμα της σβάστικας «ήταν χτύπημα στην καρδιά του ναζισμού» και «αναπτέρωσε τις ελπίδες για ελευθερία σε ολόκληρη την Ευρώπη». Σημειώνει: «Με τις αρχές του, με τους αγώνες του, με τη στάση του, μας έδειξε έναν δρόμο που αποτελεί παρακαταθήκη για όλους μας».

Ο πρόεδρος της Βουλής Φ. Πετσάλνικος τονίζει ότι ο εκλιπών υπήρξε «ένας πρωταγωνιστής και σύμβολο του αγώνα του λαού μας κατά του φασισμού». Ο πρόεδρος της ΝΔ Αντ. Σαμαράς ανέφερε ότι «στο πρόσωπό του ο Ελληνισμός αναγνωρίζει τον πιο αγνό πατριωτισμό». Σημειώνει, επίσης, ότι μέσα στην καταχνιά της Κατοχής έδωσε στους Ελληνες «το δικαίωμα να ελπίζουν, το κουράγιο να παλεύουν».

Η αριστερά
Το ΚΚΕ εκφράζει τη θλίψη του για τον θάνατο του Λάκη Σάντα, που «με τόλμη συμμετείχε τον Μάη του 1941 στο κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από τον βράχο της Ακρόπολης. Στη συνέχεια μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ με το όπλο πολέμησε κατά των κατακτητών και των συνεργατών τους». Ο Συνασπισμός αναφέρει ότι «ανέβασε τις αξίες του ήθους, της ηθικής και της ανιδιοτέλειας στα ύψη. Πάντα απλός, αλλά όχι απλοϊκός και πάντα σεμνός».

Η Δημοκρατική Αριστερά τονίζει ότι ολόκληρος ο ελληνικός λαός θα τον έχει πάντα στην καρδιά και τη μνήμη του.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΡΟΥΜΠΑΝΗΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=62993036
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 04, 2011, 15:15:24 μμ
Καλέ μας ΑΝΘΡΩΠΕ

(http://img193.imageshack.us/img193/8793/65039797.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/193/65039797.jpg/)



http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,3446.msg29019.html#msg29019
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 08, 2011, 09:57:14 πμ
(http://img4.imageshack.us/img4/6753/62906562.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/4/62906562.jpg/)

Ιωάννης-Ερρίκος Ντυνάν

(Jean-Henri Dunant)


Στις 8 Μαΐου του 1828, γεννήθηκε ο Henry Dunant, ο ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού. Λίγο μετά το 1922, η μέρα αυτή ανακηρύχθηκε μέρα αφιερωμένη στο Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Το όνειρο του Dunant ήταν να εμποδίσει και να απαλύνει την ανθρώπινη οδύνη, χωρίς καμία διάκριση. Ο Dunant ακόμη και σήμερα παραμένει ένας μυστηριώδης άνθρωπος με τρομερή δύναμη βούλησης. Η ζωή του είναι ένας συνδυασμός αντιθέσεων. Ο ίδιος γεννήθηκε εύπορος αλλά πέθανε φτωχός.

Αφιέρωσε τη ζωή του στην καταδίκη της δουλείας και της διαμάχης μεταξύ των κρατών, ίδρυσε τον Ερυθρό Σταυρό, αλλά όταν το 1901 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης, υπήρξε έντονη διαμάχη, καθώς η σχέση του με τον εύπορο και καταξιωμένο τότε Ερυθρό Σταυρό είχε ξεχαστεί.

Γεννήθηκε στη Γενεύη. Η ιδέα της φιλανθρωπίας ήταν έντονη μέσα στην οικογένειά του. Ο πατέρας του ήταν επιτυχημένος επιχειρηματίας και άνδρας με επιρροή. Η μητέρα του ήταν μια ευγενική και ευσεβής γυναίκα.
Σαν αγόρι συνήθιζε να περνά την ώρα του κυρίως μελετώντας και κάνοντας μοναχικούς περιπάτους στην εξοχή γύρω από τη Γενεύη. Καθώς μεγάλωνε, διέθετε τρομερό προσωπικό μαγνητισμό .

Σαν νέος, ενδιαφέρθηκε για το έργο τριών διακεκριμένων γυναικών: της Harriet Beecher Stowe (η μικρή συγγραφέας του μεγάλου βιβλίου «Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά», όπως είχε πει χαρακτηριστικά για αυτήν ο Ουάσινγκτον), της Florence Nightingale και της Elizabeth Fry. Επηρεασμένος βαθιά από το βιβλίο αυτό της Harriet Beecher Stowe, ανέπτυξε μίσος για τη δουλεία και το 1853 συναντήθηκε στη Γενεύη με τη διάσημη πια συγγραφέα. Όπως έγραψε αργότερα ο Dunant, «Η επίδραση της γυναίκας είναι ένας σημαντικός παράγοντας για την ευημερία της ανθρωπότητας και θα γίνει ακόμα σημαντικότερος με το πέρασμα των χρόνων».

Στα πρώτα χρόνια της ωριμότητάς του διοχέτευσε την ενεργητικότητά του συμμετέχοντας ενεργά σε διάφορα κινήματα και ομάδες. Είναι γνωστό ότι ήταν Μασόνος και ότι σε όλη του τη ζωή προσπάθησε να ενσαρκώσει την 3η αρχή της Μασονίας, που δεν είναι άλλη από την «Προσφορά της αδερφικής και φιλανθρωπικής αγάπης».

Εκείνο το διάστημα προσπάθησε να πετύχει την ένωση Χριστιανών και Εβραίων, προωθώντας την παγκόσμια ειρήνη (κάτι αρκετά έντονο την εποχή εκείνη στην Ευρώπη). Έγινε μέλος μιας οργάνωσης στη Γενεύη, γνωστής τότε ως «League of Alms». Ο σκοπός της ομάδας αυτής ήταν να φέρει πνευματική και υλική υποστήριξη στους φτωχούς, τους άρρωστους και τους βασανισμένους. Επίσης επισκεπτόταν συχνά τη φυλακή της πόλης, όπου βοηθούσε στην αναμόρφωση των φυλακισμένων.

Έως τα 30 του χρόνια ενδιαφερόταν για ένα κίνημα στην Ελβετία, τη Γαλλία και το Βέλγιο με το όνομα «The Young Men’s Christian Union» ή «YMCA». Χάρις σε αυτόν πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνεδρίαση της ομάδας αυτής στο Παρίσι το 1855 (σαν προέκταση της αντίστοιχης ομάδας στην Αγγλία).

Η ομάδα της YMCA μοιάζει πολύ με τη Μασονία όσο αφορά τις Αρχές της, παρόλο που διαφέρουν στο όνομα. Σε ένα γράμμα του στις 5 Νοέμβριου του 1920, ο Βενεδικτίνος XV (όπως καταγράφηκε από τον Monsigneur Jouin, op.cit., p. 28) , δήλωσε: «Η YMCA έχει ως σκοπό να εξαγνίσει και να διαδώσει μια τελειότερη γνώση της αληθινής ζωής, τοποθετώντας τον εαυτό της πάνω απο όλες τις Εκκλησίες κι έξω από κάθε θρησκευτική αρμοδιότητα».

Το 1851 εντυπωσιάστηκε από τη δήλωση του Victor Hugo στο Συνέδριο Ειρήνης του Παρισιού, όταν ο διάσημος συγγραφέας και γνωστός Μασόνος, προέβλεψε ότι : «Θα έρθει μια μέρα που δε θα υπάρχουν πεδία μάχης, αλλά αγορές ανοιχτές στο εμπόριο και μυαλά ανοιχτά σε ιδέες. Η μέρα θα έρθει που οι βόμβες θα αντικατασταθούν με ψήφους, από την παγκόσμια επιδοκιμασία, από τη σεβαστή διαιτησία μιας Ανώτατης Γερουσίας που θα είναι για την Ευρώπη ό,τι ακριβώς είναι το Κοινοβούλιο για την Αγγλία».

Παράλληλα με την αφοσίωσή του σε αυτούς τους σκοπούς, επέκτεινε τη δράση του στον επαγγελματικό τομέα. Το 1849 διορίστηκε στην τράπεζα της Γενεύης. Η πρόοδός του ήταν τέτοια, που το 1853 διορίστηκε προσωρινά σαν γενικός διευθυντής στη θυγατρική επιχείρηση της εταιρίας του στην Αλγερία. Αργότερα ξεκίνησε μια δική του επιχείρηση.

Κάποια στιγμή αναγκάστηκε να αναζητήσει τον Ναπολέοντα τον 3ο για επιχειρηματικούς λόγους. Έτσι αναγκάστηκε να μεταβεί στη Βόρεια Ιταλία, γιατί ο Ναπολέοντας ο 3ος βρισκόταν εκεί για πόλεμο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα στις 25 Ιουνίου του 1859 να ζήσει από κοντά το θλιβερό τέλος της μάχης του Σολφερίνο, στη Λομβαρδία. Η μάχη αυτή ήταν ιδιαίτερα αιματηρή, με χιλιάδες τραυματίες που αφέθηκαν στο πεδίο της μάχης νεκροί, ετοιμοθάνατοι ή απλά τραυματισμένοι. Όταν επέστρεψε στη Γενεύη, έγραψε το βιβλίο του «Μια ανάμνηση από το Σολφερίνο». Το βιβλίο τυπώθηκε με δικά του έξοδα, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και κυκλοφόρησε στους ηγέτες των εθνών και σε πολιτικούς που ασκούσαν επιρροή σε όλη την Ευρώπη.

Σαν άνθρωπος, μπορούσε να διεγείρει τον ενθουσιασμό με τον τρόπο που έγραφε και μιλούσε κατ’ ιδίαν. Δεν ήταν καθόλου οργανωτικός. Η ηθική του ενέργεια τον έκανε πρόδρομο και ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού. Αγωνίστηκε για να ανακουφίσει την ανθρωπότητα από τον πόνο που η ίδια έχει επιβάλει παγκοσμίως στον εαυτό της. Ο Dunant ταξίδεψε σε πολλές σημαντικές πρωτεύουσες της Ευρώπης. Όλες οι πόρτες ήταν ανοικτές γι αυτόν και μπορούσε να μιλάει αμέσως με ανθρώπους που είχαν επιρροή. Όλοι οι ευγενείς τον άκουγαν με σεβασμό, καθώς τους εξέθετε τις προτάσεις του, καταφέρνοντας να συγκινήσει τις καρδιές τους και να ανυψώσει τη δική του συνείδηση αλλά και τη συνείδηση της τότε Ευρώπης.

Ο Dunant ήθελε να ιδρύσει έναν οργανισμό για να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο. Έτσι, το 1862 έστειλε στον Gustave Moynier, πρόεδρο της Εταιρίας της Γενεύης για τη Δημόσια Ευημερία, ένα αντίγραφο του βιβλίου του «Μια ανάμνηση από το Σολφερίνο». Στο βιβλίο αυτό δήλωνε : «την υιοθέτηση μιας διεθνής και ιερής αρχής από όλα τα πολιτισμένα έθνη, η οποία θα διασφαλιζόταν και θα ξεκινούσε να ισχύει από μια συνθήκη που θα γινόταν ανάμεσα στα έθνη. Αυτή θα διασφάλιζε ότι όλοι, αξιωματούχοι ή μη, θα περιέθαλπαν τα θύματα του πολέμου». Στις 9 Φεβρουαρίου του 1863 ο Gustave Moynier τον κάλεσε σε μια ειδική συνάντηση στην Εταιρία για τη Δημόσια Ευημερία στη Γενεύη. Ο Dunant είπε στα 14 άτομα που ήταν παρόντα, ότι σκοπός του ήταν να ιδρύσει έναν οργανισμό για εθελοντές νοσοκόμους για το πεδίο της μάχης. Μετά τη συνάντηση αυτή, αποφάσισαν να ιδρύσουν τη Διεθνή Επιτροπή για την Ανακούφιση των Τραυματιών Πολέμου. Ο Guillaume Dufour θα ήταν πρόεδρος, ενώ ο Dunant θα ήταν απλό μέλος, μαζί με άλλους τρεις άνδρες. Αυτή η οργάνωση έγινε σύντομα η «Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού». Αυτοί οι πέντε άνδρες οργάνωσαν μια διεθνή σύσκεψη 13 εθνών στην Γενεύη για να συζητήσουν τον τρόπο εξανθρωπισμού των πολεμικών συρράξεων. Στο τέλος της σύσκεψης, στις 22 Αυγούστου, οι αντιπρόσωποι των εθνών υπέγραψαν τη Συνθήκη της Γενεύης, τον Αύγουστο του 1864. Η συνθήκη εξασφάλιζε τη λειτουργία στρατιωτικών νοσοκομείων και ασθενοφόρων σε ουδέτερες ζώνες, τη μη φιλοπόλεμη διάθεση αυτών που περιέθαλπαν τραυματίες κάθε εθνικότητας, την επιστροφή των αιχμαλώτων στη χώρα τους και τη σημαία που ο Ερυθρός Σταυρός θα χρησιμοποιούσε (άσπρη σημαία με κόκκινο σταυρό), για να υποδηλώνει την ουδέτερη ζώνη των ασθενοφόρων, των νοσοκομείων και των κέντρων εκκένωσης στις εμπόλεμες περιοχές. Η συνθήκη έγινε δεκτή από 36 κράτη κι ο Ερυθρός Σταυρός ιδρύθηκε.

(http://img684.imageshack.us/img684/8339/37466698.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/684/37466698.jpg/)


Ο Dunant, στην ομιλία του στη Συνθήκη της Γενεύης, ευχαρίστησε την Florence Nightingale. «Σαν ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού και διοργανωτής του διπλωματικού συνεδρίου της Γενεύης, αισθάνομαι υποχρεωμένος να εκδηλώσω το σεβασμό μου. Στη Δεσποινίδα Nightingale αποδίδω όλη την τιμή της ανθρωπιστικής αυτής συνδιάσκεψης. Η δουλειά της στην Κριμαία με ενέπνευσε και πήγα στην Ιταλία κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1859, για να μοιραστώ τον τρόμο του πολέμου, για να ανακουφίσω την ανικανότητα των θυμάτων, για να καταπραΰνω τη σωματική και ηθική τους κατάπτωση».

Από το 1863 έως το 1864 ιδρύθηκαν πάρα πολλές κοινότητες του Ερυθρού Σταυρού. Το κίνημα επεκτάθηκε και πέρα από την Ευρώπη. Στην Αμερική τον Ερυθρό Σταυρό ίδρυσε η Clara Barton, γυναίκα που εκδήλωνε έντονο ενδιαφέρον στη θεραπευτική, την αστρολογία και τον πνευματισμό.

Το 1863 έφτασε στο ζενίθ της ακτινοβολίας του, διοργανώνοντας συνέδρια και συναντήσεις, και αμέσως μετά (1865 και 1866) χάθηκε από τα σαλόνια της Ευρώπης. Το 1867 αναγκάστηκε να κηρύξει χρεοκοπία, καθώς, από τη μια, είχε επενδύσει όλα του τα χρήματα στο φιλανθρωπικό ιδεολογικό του αγώνα, και από την άλλη, είχε παραμελήσει εντελώς την επιχειρηματική του δραστηριότητα. Έτσι εγκατέλειψε τη Γενεύη για πάντα, αφήνοντας πίσω του τον Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος καταξιωμένος πια, γρήγορα ξέχασε τον ιδρυτή του.

Τα επόμενα 20 χρόνια έζησε μέσα στη φτώχεια, άγνωστη για αυτόν μέχρι τότε, με το πενιχρό επίδομα κάποιων φίλων του και της οικογένειάς του. Έτσι, έφυγε για τη Γαλλία. Εκεί , με ένα θλιβερό τρόπο, κοιμόταν στα παγκάκια για να επιβιώσει, ενώ παραδόξως, την ίδια στιγμή, η Αυτοκράτειρα Eugenie τον κάλεσε στο παλάτι της. Ήθελε τη συμβουλή του για την επέκταση της Συνθήκης της Γενεύης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Dunant να γίνει επίτιμο μέλος του Ερυθρού Σταυρού στην Αυστρία, την Ολλανδία, τη Σουηδία, την Πρωσία και την Ισπανία.

Στο Γάλλο- Πρωσικό πόλεμο το 1870, περιέθαλπε τους τραυματίες που έφερναν στο Παρίσι. Τότε εισήγαγε την χρήση της κονκάρδας, για να μπορούν να αναγνωρίζουν τους νεκρούς. Μετά τον πόλεμο , ταξίδεψε στο Λονδίνο για να οργανώσει ένα συνέδριο διπλωματών για το πρόβλημα των αιχματώτων πολέμου. Με δική του πρωτοβουλία έγινε ένα διεθνές συνέδριο στο Λονδίνο για την «οριστική κατάργηση για το εμπόριο της δουλείας», ενώ παράλληλα ταξίδευε σε όλη την Ευρώπη, με τα πενιχρά του έσοδα, μιλώντας κατά της δουλείας.

Το 1887, βρέθηκε στο Heiden, ένα μικρό ελβετικό χωριό, όπου αρρώστησε και κατέφυγε σε ένα τοπικό ξενώνα. Εκεί τον βρήκε το 1890 ένας δάσκαλος του χωριού με το όνομα Wilhelm Sonderegger και πληροφόρησε τον κόσμο ότι ο Dunant ήταν ζωντανός. Ωστόσο, αυτό πέρασε απαρατήρητος. Εξαιτίας μιας αρρώστιας, ο Dunant μεταφέρθηκε το 1892 στο άσυλο του χωριού. Εκεί πέρασε τα υπόλοιπα 18 χρόνια της ζωής του. Ωστόσο, το 1901, τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης. Τότε υπήρξαν κάποιες διαμάχες για το αν θα έπρεπε ο Dunant να πάρει το βραβείο, εφόσον ο Ερυθρός Σταυρός ήταν τότε ένας εδραιωμένος οργανισμός και οι σχέσεις του με τον Dunant είχαν ξεχαστεί. Σε ένα τελικό συμβιβασμό, μοιράστηκε το Νόμπελ με τον Frederic Passy (γάλλο ειρηνιστή).

Παρά τις τιμές και τα βραβεία, συνέχισε να μένει στο χωριό αυτό, ενώ τα χρήματα που αποκόμισε από το Νόμπελ, παρά την πολύ δύσκολη οικονομική του κατάσταση, τα δώρισε μετά το θάνατό του στον Ερυθρό Σταυρό της Νορβηγίας και σε κάποιες άλλες φιλανθρωπικές εταιρίες της Νορβηγίας και της Ελβετίας.

Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου του 1910.

Στη βιογραφία του ο Dunant εξηγεί για ποιο λόγο αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην προσπάθειά του αυτή:
«Το να εμπνεύσω τον τρόμο της εκδίκησης, του μίσους και της καταστροφής, σημαίνει να αναχαιτίσω την απαίσια μάστιγα του πολέμου και ίσως να την εξαλείψω».

Επίσης στο ίδιο βιβλίο αναφέρει πώς συνειδητοποίησε την ύπαρξη των κοινωνικών προβλημάτων:«Σταδιακά, γνώρισα την ατυχία και τη φτώχεια στους ζοφηρούς και άθλιους δρόμους. Στα χαμόσπιτα, που κάποιες φορές έμοιαζαν περισσότερο με στάβλους, είδα ανθρώπους εντελώς στερημένους από εγκόσμια αγαθά και υπέκυψα στο βάρος αφόρητων βασάνων. Τότε συνειδητοποίησα ότι ένας άνθρωπος μόνος δεν μπορεί να δράσει ενάντια σε τόση άσχημη τύχη και ότι καμία ανακούφιση, όσο μικρή και να είναι δεν μπορεί να του δοθεί , εκτός κι αν όλος ο κόσμος ενωθεί σε μία μάχη ενάντια σε αυτήν την τρομερή φτώχεια.»

Ο Victor Hugo έγραψε στον Dunant όταν διάβασε το βιβλίο του «Μια ανάμνηση από το Σολφερίνο»:
«Εξοπλίζεις την ανθρωπότητα, υπηρετώντας το σκοπό της ελευθερίας. Καταθέτω φόρο τιμής στις ευγενικές σου προσπάθειες».

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 10, 2011, 23:54:39 μμ
One two three o clock four o clock rock!

10 Μαΐου 1954 και η υφήλιος σείεται από σεισμική δόνηση απροσδιορίστων βαθμών της «μουσικής» κλίμακας ρίχτερ.

Tραγούδι γραμμένο από τους Max C. Freedman και James E. Myers, πρωτοηχογραφήθηκε από τους Sonny Dae and His Knights, περνώντας απαρατήρητο.

Ο Bill Halley και οι κομήτες του έδωσαν στο κομμάτι το νεύρο και την ενέργεια που έλειπαν από την αρχική εκτέλεση, κάνοντας το κομμάτι, για τα δεδομένα της εποχής, δυναμίτη.


O Bill Haley (6 Ιουλίου 1925 - 9 Φεβρουαρίου 1981) ήταν ένας από τους πρώτους μουσικούς της Rock N Roll στην Αμερική . Η ζωή του έχει γυριστεί τρείς φορές σε ταινία και όχι πάντα με τόσο θετική άποψη προς το πρόσωπο του. Επίσης αρκετά βιβλία έχουν γραφτεί και για την πορεία του στη μουσική αλλά και ως αφιερώματα για το τραγούδι που άλλαξε την πορεία της μουσικής στις ΗΠΑ και ίσως σε ολόκληρο τον κόσμο.

 Το τραγούδι δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία, μέχρι την επόμενη χρονιά που επιλέχτηκε ως τραγούδι τίτλων για την ταινία Blackboard Jungle του Richard Brooks, ταινία που αναφέρεται στην ατίθαση αμερικάνικη νεολαία της εποχής.

Μετά απ΄ αυτο, γνώρισε τεράστια επιτυχία και έφτασε στο Νο 1 στα charts του Billboard  παρέμενοντας εκεί για οκτώ εβδομάδες. Παρόμοια επιτυχία είχε  στο νεανικό κοινό και η ταινία με πλήθη εφήβων να συρρέουν στις αίθουσες προβολής, οι οποίες πολλές φορές μετατρέπονταν σε πίστες χορού ή  σκηνικό βανδαλισμών, ανάλογα με την περίπτωση

Το Rock Around the Clock, αν και χρονολογικά δεν είναι το πρώτο του είδους, (πιθανόν λόγω και του τίτλου του και της απήχησης του)  θεωρείται η ληξιαρχική πράξη γέννησης του Rock n’ Roll.



Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που συνεχίζεται…

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 19, 2011, 20:11:40 μμ
SOULTANS OF SWING

Σαν σήμερα με 120 δολάρια  οι  Dire Straits το 1978 ηχογραφούν το σινγκλακι  «Sultans of swing».Ποίοι ήταν όμως οι σουλτάνοι;

 

Το τραγούδι αναφέρεται σ ένα τζαζ γκρουπάκι της εργατικής τάξης που ενδιαφέρεται μόνο για ένα θέμα: να παίξει τη μουσική του. Την όποια επιτυχία τη γράφουν στα παλιά τους υποδήματα.

Αντίθετα με το μήνυμα των στίχων , το τραγούδι καθιέρωσε το συγκρότημα κι εκτίναξε την καλλιτεχνική και χρηματιστηριακή του αξία. Σε μια συνέντευξη του, ο τραγουδιστής MARK KNOPFLER είπε, ότι έβγαζαν τόσα πολλά λεφτά που μπορούσαν να κολυμπήσουν στα δολάρια.

Λοιπόν. Ο MARK KNOPFLER γεννήθηκε στη Γλασκόβη το 1949 και στα επτά του χρόνια μετακόμισε οικογενειακώς στο Νιουκάστλ,το γνωστό σε όλους μας Νεόκαστρο.Στα 16 του έπαιζε σε άγνωστα συγκροτήματα κι εμφανίστηκε μια φορά στην τοπική τηλεόραση. Όταν τελείωσε το σχολείο σπούδασε δημοσιογραφία κι εργάστηκε ως ρεπόρτερ. Το μέλλον του ήταν λαμπρό. Θα γινόταν ένας ακόμη δημοσιογράφος. Μετά από δύο χρόνια στη δουλειά γνώρισε τον κιθαρίστα  Steve Phillips. Αυτός του έμαθε τα κόλπα που έκαναν  με την κιθάρα οι μαύροι ειδήμονες της μπλουζ και τον μύησε στην κάντρι. Πέντε χρόνια κράτησε η μαθητεία και παράλληλα η ενασχόληση του με τη δημοσιογραφία,όπου έκανε και πολλά ρεπορτάζ για την μουσική σκηνή του Λύντς,όπου συνέχιζε τις σπουδές του. Το 1973 αποφάσισε να μετακομίσει στο Λονδίνο και να δει τι μπορεί να κάνει με τη μουσική. Έγινε λέκτορας στο Λούτον  και παρέδιδε μαθήματα κιθάρας.Τότε συγκατοίκησε με τον αδελφό του  Ντέηβιντ με τον οποίοι τζαμαρανε τις νύχτες και έβαζαν τα θεμέλια για το μελλοντικό συγκρότημα. Όταν γνώρισαν και τον μπασίστα Τζων ανακάλυψαν ότι ο Μαρκ έγραφε ωραία τραγούδια.

Για να μην απεραντολογούμε βρήκαν κι έναν καλό ντράμερ τον Pick Withers. Τελικά κατέληξαν στο όνομα  Dire Straits. Χωρίς λεφτά και με αυτοσχεδιασμούς δημιούργησα ένα μικρό στούντιο και με τα 120 δολάρια ηχογράφησαν μεταξύ άλλων το «Sultans of swing».Η συνέχεια έχει ως εξής. Έδωσαν το κομμάτι σ ένα Τι Τζέι στο BBC.Από το ραδιόφωνο τους άκουσαν οι κατάλληλοι άνθρωποι ,υπόγραψαν με τον κατάλληλο μάνατζερ και γι αρχή ,άνοιγαν τις συναυλίες των talking heads.Στο τέλος της περιοδείας πάταγαν πια στα δικά τους πόδια. Ήταν οι Dire Straits.

Ακούστε το κομμάτι από την επική εκτέλεση στο live aid το 1985. Μόνο 11 λεπτά θα σας πάρει, αλλά αξίζει  ο χρόνος.



http://www.mixanitouxronou.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Μάιος 23, 2011, 22:36:23 μμ
Duke Ellington


O Έντουαρντ Κένεντι Έλινγκτον (29 Απριλίου 1899 - 24 Μαΐου 1974), γνωστός περισσότερο ως Ντιούκ Έλινγκτον (Duke Ellington), ήταν Αμερικανός συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας της τζαζ μουσικής. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τζαζ στη διάρκεια του 20ού αιώνα.

(http://img607.imageshack.us/img607/908/25348850.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/607/25348850.jpg/)

Ο Έλινγκτον γεννήθηκε το 1899 στην Ουάσινγκτον, γιος του Τζέημς Έντουαρντ Έλινγκτον και της Ντέηζι Κένεντι Έλινγκτον. O πατέρας του εργαζόταν ως σερβιτόρος στον Λευκό Οίκο. Οι γονείς του, αν και δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί, είχαν κατάρτιση στο πιάνο και από την ηλικία των επτά ετών, άρχισε μαθήματα και ο ίδιος, παρά το γεγονός πως δεν πίστευε ότι διέθετε ιδιαίτερη κλίση. Αργότερα, όταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών άρχισε να παρακολουθεί κρυφά συναυλίες, απέκτησε μεγαλύτερο σεβασμό στη μουσική και αντιμετώπισε τα μαθήματα πιάνου με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εγκατέλειψε το σχολείο τρεις μήνες πριν την αποφοίτησή του, το 1917, με στόχο να ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στη μουσική και ενώ είχε ήδη ξεκινήσει να εργάζεται ως πιανίστας σε μαγαζιά της Ουάσινγκτον.

Στα τέλη του 1917, σχημάτισε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα, The Duke's Serenaders, με το οποίο πραγματοποίησε εμφανίσεις σε μουσικά κέντρα και ως μουσική συνοδεία σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Το Σεπτέμβριο του 1923, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νέα Υόρκη, μαζί με το πενταμελές συγκρότημα The Washingtonians που είχε νωρίτερα σχηματίσει. Το συγκρότημα πραγματοποίησε εμφανίσεις σε διάφορα μουσικά κέντρα, πριν αποτελέσει την μόνιμη ορχήστρα του γνωστού Cotton Club, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά τη φήμη του Έλινγκτον. Παρέμεινε εκεί για ένα διάστημα περίπου τριών ετών, περίοδο κατά την οποία η μεγάλη ορχήστρα του, εξελίχθηκε σε μία από τις δημοφιλέστερες της εποχής, με συμμετοχή σε αυτή αρκετών σημαντικών μουσικών, ενώ ο ίδιος ο Έλινγκτον διακρίθηκε για την ικανότητά του στη σύνθεση.

Το καλοκαίρι του 1933, περιόδευσε με την ορχήστρα του, για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Πραγματοποίησε συναυλίες, αρχικά στη Βρετανία και αργότερα στην Ολλανδία και τη Γαλλία. Η υποδοχή του στην Αγγλία υπήρξε ιδιαίτερα θερμή, λαμβάνοντας επίσης σημαντική κάλυψη από τον τύπο της εποχής. Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέχισε να πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις και ηχογραφήσεις, στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Λος Άντζελες. Το 1935, πέθανε η μητέρα του ενώ δύο χρόνια αργότερα σημειώθηκε και ο θάνατος του πατέρα του.

Οι αρχές της δεκαετίας του 1940, θεωρούνται ως η περίοδος της δημιουργικής ακμής του Έλινγκτον, κυρίως διότι συνοδεύτηκαν από ορισμένες εκ των καλύτερων μουσικών συνθέσεών του. Σε αυτό συνέβαλαν και σημαντικοί νέοι μουσικοί που πλαισίωσαν την ορχήστρα του, όπως ο Τζίμι Μπλάντον (κοντραμπάσο), ο Μπεν Γουέμπστερ (τενόρο σαξόφωνο) ή ο Ρεξ Στιούαρτ (κόρνο), καθώς και η συνεργασία του με τον συνθέτη, πιανίστα και ενορχηστρωτή Μπίλλυ Στρέιχορν. Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, η εμπορική απήχηση του Έλινγκτον γνώρισε κάμψη, γεγονός που συνδυάστηκε με το τέλος της εποχής του σουίνγκ και τη γενικότερη στροφή σε άλλα είδη, όπως το μπίμποπ. Παρόλα αυτά, ο Έλινγκτον κατάφερε να συντηρήσει την ορχήστρα του, με την οποία συνέχισε να περιοδεύει.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το συγκρότημά του υπέστη αρκετές ανακατατάξεις, καθώς αρκετά μέλη του αποχώρησαν, γεγονός που επέδρασε τόσο στο ύφος του όσο και στη δημοτικότητά του, η οποία υποχώρησε. Η εμφάνιση του Έλινγκτον στο τζαζ φεστιβάλ του Νιούπορτ, στις 7 Ιουλίου του 1956, συνέβαλε καθοριστικά στην "αναγέννηση" του, ενώ το περιοδικό Time την αποκάλεσε ως "σημείο καμπής" της καριέρας του.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Έλινγκτον παρέμεινε μουσικά ενεργός. Το 1962, ξεχώρισαν οι συνεργασίες του με τον Τζον Κολτρέιν, τον Τσαρλς Μίνγκους καθώς και με τον Κόλμαν Χόκινς, με τους οποίους συμμετείχε σε ηχογραφήσεις. Το 1963 περιόδευσε στην Μέση Ανατολή, τον επόμενο χρόνο στην Ιαπωνία, ενώ το 1968 και το 1971 έδωσε συναυλίες στη Λατινική Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση αντίστοιχα. Στα τελεθταία χρόνια της καριέρας του, σημαντική εξέλιξη στο μουσικό του ύφος, αποτέλεσε η προσπάθειά του να ενσωματώσει στοιχεία της θρησκευτικής λειτουργίας στη τζαζ. Στα πλαίσια αυτού του εγχειρήματος, πραγματοποίησε τρεις συναυλίες (Sacred Concerts), που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς, με συνοδεία χορωδίας και χορευτών. Αν και το ύστερο έργο του Έλινγκτον επισκιάζεται συχνά από τη μουσική που παρήγαγε σε παλαιότερες περιόδους, και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1940, ορισμένοι κριτικοί έχουν τονίσει την αξία του.

Το 1969, του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, μία από τις ανώτερες τιμές προς πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, για τη συνολική συνεισφορά του στη μουσική. Το 1973, τιμήθηκε επιπλέον με τη Λεγεώνα της Τιμής, από τη Γαλλική Δημοκρατία. Τον ίδιο χρόνο εκδόθηκε η αυτοβιογραφία του. Πέθανε από καρκίνο, στις 24 Μαΐου του 1974.

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Μάιος 26, 2011, 18:45:22 μμ
Έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=370926&w=400&h=300&q=80)

Έφυγε από τη ζωή χθες βράδυ ξαφνικά ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης στα 56 του χρόνια, από ανακοπή της καρδιάς. Ο Γιάννης Βαρβέρης (Αθήνα, 1955-2011) σπούδασε νομικά. Έχει εκδώσει έντεκα βιβλία ποίησης, καθώς και μεταφράσεις ξένης λογοτεχνίας και αττικής κωμωδίας.

Το 1976 ξεκίνησε να γράφει κριτική θεάτρου, τα κείμενα της οποίας έχουν συγκεντρωθεί σε έξι τόμους.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε ανθολογίες στα Αγγλικά, στα Γαλλικά, στα Γερμανικά, στα Ιταλικά, στα Ισπανικά και στα Ρουμάνικα. Στα Αγγλικά έχει μεταφραστεί από τον Philip Ramp το βιβλίο του «Ο κύριος Φογκ», και στα Σερβικά, από την Gaga Rosi, μια επιλογή ποιημάτων του με τον τίτλο «Η πόλη και ο Θάνατος».

Το 1996, του απονεμήθηκε το Κρατικό βραβείο Κριτικής - Δοκιμίου.

Το 2001, του απονεμήθηκε το Βραβείο Καβάφη για την ποιητική συλλογή Ποιήματα 1975-1996 (Κέδρος, 2000).

Το 2002, του απονεμήθηκε το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού «Διαβάζω» για την ποιητική συλλογή «Στα ξένα» (Κέδρος, 2001)

Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποιήσεως του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του ποιητικού του έργου.

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούνιος 21, 2011, 23:40:02 μμ
Πέθανε ο Clarence Clemons

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=384018&w=400&h=300&q=80)

Ένας από τους καλύτερους σαξοφονίστες όλων των εποχών, ο Clarence Clemons, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών.

O Clemons ήταν μέλος της E Street Band, του συγκροτήματος δηλαδή που συνεργάστηκε χρόνια με τον Bruce Springsteen.

Την περασμένη εβδομάδα ο Big Man, όπως ήταν το παρατσούκλι του, υπέστη εγκεφαλικό και την Παρασκευή 18 Ιουνίου κατέληξε.

Ο Bruce Springsteen έγραψε στο επίσημο site του: Ο Clarence έζησε μία υπέροχη ζωή. Αγαπούσε όλο το κόσμο και ο κόσμος αγάπησε αυτόν. Δημιούργησε και μία μεγάλη οικογένεια. Αγαπούσε το σαξόφωνο και τους οπαδούς μας και κάθε βράδυ έδινε τα πάντα πάνω στη σκηνή.

Πρόσφατα ο Clemons είχε συνεργαστεί και με την Lady Gaga στο τελευταίο της δίσκο. Μάλιστα στο single The Edge Of Glory είχε συμμετοχή και στο video clip.

Για τον σπουδαίο σαξοφωνίστα μίλησαν κατά την διάρκεια συναυλίας τους τόσο οι U2, όσο και οι Coldplayενώ δεκάδες μουσικοί απέδωσαν τιμές μέσω του Twitter και των επίσημων site τους.

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούνιος 25, 2011, 12:43:56 μμ
Antoni Gaudi y Cornet (1852-1926)

Αρχιτεκτονική, Art Nouveau (!)


(http://img856.imageshack.us/img856/237/gaudi.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/856/gaudi.jpg/)


  Ένας από τους πιο διάσημους αρχιτέκτονες, πέρα από μίση και πάθη, πολιτικές διχογνωμίες, πέρα από καλλιτεχνικές τάσεις και προεκτάσεις κοινωνικές, καλλιτέχνης που δεν τον άγγιξεν ο χρόνος, όχι πομπώδης, όπως ίσως φαίνεται στη πρώτη θωριά, με προτεραιότητα στη φύση και στην ανθρώπινη μορφή των κτιρίων, ένας καλλιτέχνης που πριν κιόλας το γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα, κατάφερε να παντρέψει Σουρεαλισμό, Κυβισμό, Νεογοτθικά στοιχεία κι Αρ Νουβώ, ενώ κατάφερε να προσαρμόσει τις φυσικές γωνίες και καμπύλες στα έργα του. Κατάφερε να γίνει φίλος με τους φυσικούς νόμους της βαρύτητας και να λευτερώσει την αρχιτεκτονική από τις σκληρές -μέχρι τότε- συμβάσεις της. Κανονικά εντάσσεται στην Αρ Νουβώ, αν μπορεί κανείς να εντάξει έναν τέτοιο μεγάλο καλλιτέχνη κάπου κι η αρχιτεκτονική του δε περιορίστηκε στο εξωτερικό χώρο μα και στο εσωτερικό κι αυτό μαρτυρά μια σφαιρικήν άποψη τέχνης. Επηρεάστηκε πολύ από τους, Violet Le Duc & Ruskin. Μετά τον θάνατό του, πέρασε στον ...εξοστρακισμό, μα δεν άργησε η φήμη του ν' ανακτήσει τη πραγματική της αξία. Στηρίχτηκε πάντως πολύ σε πλούσιους πελάτες και κυρίως στην οικογένεια Γκουέλ, που του 'δωσε πολλές δουλειές. Εργάστηκε κυρίως στη Βαρκελώνη, όπου βρίσκονται σχεδόν όλα του τα έργα. Το 1922 κλήθηκε να υπογράψει στο βιβλίο των επιφανών πολιτών της Βαρκελώνης, στο κτίριο Orfeο Catala, στο Music Ρalace.
     Το τελευταίο επεισόδιο στην ιστορία του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη, παίχτηκεν αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του. Ο τάφος του συλλήθηκε κι έμεινεν ανοιχτός κατα τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, για να σφραγιστεί ξανά το κιβούρι του και να κλείσει ο τάφος το 1939(!). Μετά το θάνατό του λοιπόν θαυμάστηκε για την απλότητα του ύφους και την αμεσότητα των έργων του, πράματα που πολλοί θελήσαν ν' αντιγράψουν έκτοτε, χωρίς μεγάλην επιτυχία. Το πλήρες ονομά του ήταν, Christened Antonio Placido Guillermo Gaudi y Cornet.
     Πρέπει να σημειωθεί εδώ και με ποιούς αρχιτέκτονες συνεργάστηκεν όταν ακόμα ήταν νεαρός και ...μέτριος. Στον Artisans έμαθε να σχεδιάζει, με τον Fontseri φτιάξανε το Parc Ciutadela, συνεργάστηκεν επίσης με τους Emilio Sala Cortes, F. P. del Villar Lozano, Leandro Serrallach, Mas y Juan Martorell κι επέκτεινε τις γνώσεις του στον κλάδο της μηχανικής, περί ισορροπίας και των νόμων αυτής. Αυτό άνοιξε νέους δρόμους στην αρχιτεκτονική, που μέχρι κείνη τη στιγμή τους αγνοούσε. Από τη συνεργασία με τον Serallach δημιουργήθηκε η Casa de Arcadia, από τη συνεργασία με τον Juan Salamera, διδάχτηκε βιομηχανικό σχέδιο ειδικά για τους σιδηροδρόμους, πράμα που τονε βοήθησε στις μελέτες υλικών από σφυρήλατο σίδηρο. Από τον Punti διδάχτηκε αγγειοπλαστική, υαλοπλαστική, ξυλογλυπτική και επεξεργασία σιδήρου. Τέλος, από τη συνεργασία με τον Villar προέκυψε η Σάλα της Παρθένου στη Μονή Monserrat. Aυτά όλα δείχνουνε πως περιβλήθηκε από άξιους κι ικανούς διδασκάλους, των οποίων τα έργα υπάρχουνε διάσπαρτα στη Βαρκελώνη.
     Γεννήθηκε στη Ταραγόνα, στις 25 Ιουνίου 1852 και δεν έχει εξακριβωθεί σε ποια πόλη της ακριβώς, πιθανόν στη πόλη Ρέους ή στη Ρουίντομς. Πάντως μια μέρα μετά τη γέννησή του βαφτίστηκε στη πρώτη. Οι γονείς του, Francesc Gaudi y Serra κι Antonia Cornet y Bertran, προέρχονταν από οικογένειες μεταλλουργών. Σαν παιδάκι δε μπορούσε να βγει και να παίξει με τους φίλους του, λόγω ρευματισμών. Εξαιτίας αυτού, δυσκολευότανε και να περπατήσει, γι' αυτό συνήθως κυκλοφορούσε μ' ένα γαϊδουράκι. Αυτό του χάρισε μπόλικο λεύτερο χρόνο, μια στροφή προς τον εαυτό του και φυσικά καλή μελέτη του φυσικού του περιβάλλοντος. Εικάζεται λοιπόν πως αυτό του 'δωσε τα δυο μεγάλα προτερήματα, που ανάπτυξεν αργότερα στη τέχνη του: μελέτη του χώρου κι ανάλυση του φυσικού περιβάλλοντος. Ήτανε λοιπόν αυτή η ακόρεστη περιέργεια κι η δίψα για μάθηση που τον οδήγησε να μελετήσει τη περίπλοκη φύση.
     Στη παιδική του ηλικία, είχε τη τύχη να φοιτήσει στο προπαρασκευαστικό σχολείο ενός επινοητικότατου και καλού δάσκαλου, του Francesc Berenguer, στο School Maestro Berenguer, στη Monterols Street της Reus. Ο δάσκαλος αυτός του μιλούσε για τα πάντα κι έτσι οι δυνατότητες της ζωηρής του φαντασίας ξανοιχτήκανε μπροστά του. Όταν ο δάσκαλος του εξηγούσε το πως τα φτερά βοηθάνε τα πουλιά να πετάνε, κείνος παρατηρούσε πως στις κότες τα φτερά δε βοηθούσανε στο πέταγμα, μα στο τρέξιμο. Όταν έφτασε ο καιρός για τη στοιχειώδη εκπαίδευση, ο 11χρονος Αντόνι Γκαουντί μπήκε στο Collegi de les Escoles Pies της Reus, όπου γρήγορα έγινε φίλος με τους Eduard Toda Guell και Josep Ribera, με τους οποίους έμεινε φίλος για όλη τη ζωή του. Περνούσε δε τα καλοκαίρια του στη Mas de la Caldereta της Ruidoms.
     Στη διάρκεια που 'μεινε σε κείνο το σχολείο, μπορεί να μην ανάπτυξε μεγάλους βαθμούς, έδειξεν όμως μια θαυμαστή κλίση στη γεωμετρία, θέμα που τον ιντριγκάριζε φοβερά, -που του ασκούσε την ίδια μεγάλη γοητεία μέχρι το τέλος της ζωής του κι ήταν η πιο μεγάλη επίδραση, στη μετέπειτα επιλογή της ζωής και της καριέρας του. Το 1873 και μέχρι το 1877, μπήκε σαν φοιτητής Αρχιτεκτονικής στο Escuela Tecnica Superior d' Arquitectura στη Βαρκελώνη, επιτυγχάνοντας μεν μέτριους βαθμούς, αλλά με τρομερήν έφεση δε, στο Δοκιμαστικό Σχέδιο και στα διάφορα Projects. Εκεί, με τη βοήθεια του φίλου του Eduard, έφτιαξε ένα προσχέδιο για την ανακατασκευή των κατεστραμμένων μερών του Μοναστηριού Poblet. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του εκεί, διέμενε στο Casa Lonja de Mar, παλιά μονή της Carmen. Σχεδόν ταυτόχρονα με τη Σχολή, υπηρέτησε και τη στρατιωτική του θητεία στο Ιππικό (1874-1879). Μπορεί να συμμετείχε σ' εμπόλεμη κατάσταση, μα ποτέ δεν έλαβε μέρος σε μάχη. Στη Σχολή δε, ξεχώριζε για τον ανεξάρτητο χαρακτήρα και την ιδιαιτερότητα της κατάστασής του. Προτιμούσε να περνά ώρες μονάχος στη βιβλιοθήκη, αντί για να παρακολουθεί στη τάξη, μελετώντας τους Llorens, Barba, Mila & Fontanals.
     Κατάφερε να πάρει το πτυχίο του Αρχιτέκτονα, το 1878 κι όταν υπέγραφε τον τίτλο του, ο Elies Rogent δήλωνε: "Βρήκαμε είτε κάποιον... φεγγαροπιασμένο, είτε μια μεγαλοφυΐα". Ο νέος αρχιτέκτονας, αμέσως μετά, ξεκίνησε να σχεδιάζει και να προγραμματίζει, παραμένοντας όμως για όλη την υπόλοιπη ζωή του, στις τάξεις της Σχολής που 'χε μόλις τελειώσει. Σαν πτυχιούχος μελετητής πλέον, θέλησε να εξερευνήσει τη πατρίδα του Καταλονία. Επισκέφτηκε λοιπόν διάφορες περιοχές όπως, Granollers, Olesa de Bonesvall, Sant Feliϊ de Guixols, Elna Carcasona, μεταξύ άλλων. Αυτές οι περιοχές ξυπνήσανε μέσα του το ενδιαφέρον για την Αρχιτεκτονική του Μεσαίωνα. Ταυτόχρονα νιώθει συμπάθεια για τη καταπίεση των εργαζομένων. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί πως μόνον ένας συναισθηματικός δεσμός αγάπης τάραξε τον μεγάλο καλλιτέχνη. Aυτός που 'νιωσε για τη δεσποινίδα Pepita Moreu, που όμως από δειλία και συστολή, άργησε να της το εκφράσει κι έτσι κείνη ήτανε μαζί με κάποιον άλλο, όταν αυτός τ' αποφάσισε. Από το σημείο κείνο κι έπειτα, αφοσιώθηκε στις μελέτες και στο έργο του.
     Παράμεινε γοητευμένος από τη φύση κι αφού μελέτησε καλά τις φυσικές γωνίες και καμπύλες, τις ενσωμάτουσε στην Υπογραφή του. Δε χρησιμοποίησε τα γεωμετρικά σχήματα τόσο, όσο μιμήθηκε τον τρόπο που μεγαλώνει κατακόρυφα ένα δέντρο ή ένας άνθρωπος. Τα υπερβολοειδή και παραβολοειδή που ...δανείστηκε από τη φύση, μπόρεσε να τα στηρίξει κι υποστηρίξει πανεύκολα με ατσάλινες δεσιές, πράμα που προσέδωσε στις κατασκευές του την εντύπωση, πως ήτανε συνέχεια του περιβάλλοντος. Λόγω των ρευματισμών του, κατά καιρούς υποβλήθηκε σε διάφορες θεραπείες: ομοιοπαθητική, αρωματοθεραπεία, υδρομασσάζ, δίαιτα λαχανικών και κυρίως περπάτημα. Αυτό το τελευταίο εκτός απ' ανακούφιση στο πρόβλημά του, του 'δωσε τις ευκαιρίες να συνεχίσει να μελετά το περιβάλλον. Από το 1883 που ξεκίνησε να εργάζεται στη "La Sagrada Familia", που την ανέλαβε αφού την είχε παρατήσει κάποιος Villar, λόγω κάποιων ασυμφωνιών, και μέχρι το 1893, η φήμη του είχεν αρχίσει σιγά-σιγά να κάνει τον γύρο του κόσμου. Ο Δήμαρχος της Βαρκελώνης Rius y Taulet, τον επιφόρτισε με την ανακαίνιση της Sala de Ciento και το κλιμακοστάσιο του Δημαρχείου. Στο τέλος αυτού του προγράμματος, εξαπατήθηκε από τον Luis Domenech, που 'τανε γνωστός για τέτοιες ενέργειες στο χώρο των αρχιτεκτόνων.
     Στα τελευταία του χρόνια, εγκατέλειψε τη κοσμική δουλειά του κι αφιερώθηκεν ένθερμα προς τον εθνικισμό -Καταλανός ένεκα- και προς το καθολικισμό με τη La Sagrada Familia του. Μια φορά συνελήφθη από τις αρχές γιατί μιλούσε για επανάσταση των Καταλανών κι ανεξαρτησία και κρίθηκεν επικίνδυνος. Σύντομα, οι κοντινοί του συγγενείς (αδερφός, μητέρα, αδερφή) και φίλοι φύγαν από τη ζωή κι αυτό τονε σταμάτησε, ενώ παράλληλα του άλλαξε και τη διάθεση. Ειδικά το 1912 που έχασε την αγαπημένη του ανιψιά, Rosa Egea και δυο χρόνια μετά, τον πιστό του συνεργάτη Francesc Berenguer Mestres, ήτανε το κερασάκι στη τούρτα. Αυτές οι δυο τραγωδίες τονε τσακίσαν εντελώς, συνέπεσε και μια μεγάλη οικονομική κρίση στη Βαρκελώνη κι έτσι η κατασκευή της Λα Σαγκράδα Φαμίλια άρχισε να καθυστερεί πολύ και το "Parc Guell" σταμάτησεν οριστικά. Tέσσερα χρόνια μετά, πεθαίνει κι ο Eusebi Guell. Εν τω μεταξύ, μαζί με τον πατέρα του έχει μετακομίσει σε κάποιο διαμέρισμα στη Βαρκελώνη.
     Ίσως να οφείλεται σ' όλες αυτές τις κακές συγκυρίες της τύχης, η αλλαγή του. Σταμάτησε να μιλά στους γύρω του κι ειδικά στους δημοσιογράφους και γαντζώθηκεν ακόμα πιότερο στο έργο της ζωής κι αριστούργημά του, τον μεγάλο καθεδρικό La Sagrada Familia. Στις 7 Ιουνίου 1926 τονε χτύπησε το τραμ. Επειδή ήτανε ρακένδυτος κι είχεν άδειες τσέπες, δε τονε παίρναν οι οδηγοί για να τονε πάνε σε νοσοκομείο, επικαλούμενοι φόβο από πιθανές συνέπειες, αλλά μάλλον γιατί ξέρανε πως δε θα λάβουνε το τίμημα της διαδρομής. Τελικά μετέβη με κάποιο τρόπο στο νοσοκομείο απόρων στη Βαρκελώνη και κανείς δεν αναγνώρισε τον μεγάλο καλλιτέχνη, μέχρι που τονε βρήκε κάποιος φίλος την επόμενη μέρα. Όταν δε, επιδίωξε να τονε μεταφέρει σε καλύτερο νοσοκομείο, κείνος αρνήθηκε λέγοντας: "Εδώ ανήκω, στους άπορους"!
     Δυο μέρες μετά (9 Ιουνίου 1926) πέθανε σ' ηλικία 74 ετών κι η μισή Βαρκελώνη τονε πένθησε, ίσως γιατί θάφτηκε στο μέσο του ημιτελούς αριστουργήματός του. Υπέγραψε πολλά και μεγάλα έργα, μεταξύ αυτών: La Sagrada Familia, Casa Battlo, Casa Mila, Casa Vicens, El Capricio, Bellesgouard, Colegio Teresiano & Parc Guello.

http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=1006
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Ιούλιος 16, 2011, 16:54:15 μμ
Celia Cruz: έφυγε σαν σαν σήμερα το 2003

ή αλλιώς Azucar (Sugar)


(http://img10.imageshack.us/img10/2674/celiacruz2.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/10/celiacruz2.jpg/)




Πρόκειται για το γυναικείο "είδωλό"  στη λατινοαμερικάνικη μουσική. Γυναικάρα με τα όλα της, με πάθος για τη ζωή, το χορό και, κυρίως, το τραγούδι έως το τέλος του βίου της.    
     Η Κουβανέζα Celia Cruz* (Σίλια Κρούζ), το αστέρι της σάλσα, σπούδασε τραγούδι και θεωρία της μουσικής στο ωδείο της Αβάνα, ξεκινώντας την καριέρα της στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση.Η μουσική αποτέλεσε μέρος της ζωής της από τα παιδικά της χρόνια, αλλά η μουσική της καριέρα προέκυψε μάλλον κατά τύχη.    
     Έχοντας 13 αδέλφια, η Cruz τραγουδούσε για να κοιμίζει τους αδελφούς της, και ο κόσμος στεκόταν στην πόρτα όταν άκουγε την φωνή της, ώσπου ο ξάδερφος της πρόσεξε ότι έχει ταλέντο. Τραγούδησε ένα ταγκό σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό και βραβεύτηκε. Μια καριέρα γεννιόταν.Το πρώτο βραβείο για το ταλέντο της το κέρδισε το 1947, στην πατρίδα της την Αβάνα. Λίγο μετά, γράφτηκε στο Εθνικό Ωδείο Μουσικής, όπου σπούδασε θεωρία της μουσικής, τραγούδι και πιάνο. Σύντομα τη μουσική της την ζητούσαν στο ραδιόφωνο, σε ταινίες και στην τηλεόραση.    
     Στην αρχή της δεκαετίας του ’50, έγινε μέλος του συγκροτήματος La Sonora Matancera και μαζί έγραψαν μερικά από τα πιο αλησμόνητα κεφάλαια της Αφροκουβανέζικης μουσικής. Στις 15 Ιουλίου 1960 έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου συνέχισε να γράφει ιστορία. Εκείνη τη δεκαετία, ηχογράφησε αρκετούς δίσκους, με το μαέστρο Τito Puente και μαζί ξύπνησαν το ενδιαφέρον για τη σάλσα σε Αγγλόφωνα και Ευρωπαικά ακροατήρια, με τραγούδια όπως το La Bamba. Αυτό το φαινόμενο ήταν γνωστό ως «η Σάλσα της δεκαετίας του ’70».    
     Ξεχωριστές συνεργασίες της με άλλους μουσικούς ήταν με τον Τζώνυ Πατσέκο, το Γουίλι Κόλον και τους Φάνια Ολ Σταρς. Τιμήθηκε με αστέρια και το όνομά της δόθηκε σε οδούς σε κάποιες από τις πολυσύχναστες λεωφόρους του κόσμου. Το 1987 το Χόλιγουντ της αφιέρωσε ένα αστέρι στο Walk of fame. Χρόνια μετά, η calle ocho του Μαϊάμι μετονομάστηκε σε οδός Celia Cruz και το 1991 η ίδια πόλη της αφιέρωσε και αυτή ένα αστέρι. Μια τιμή που της έχει επίσης απονεμηθεί από το Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα και την Πλάζα Γκαλερία στην πόλη του Μεξικού.    
     Αν και κέρδισε πολλές διακρίσεις, η δεκαετία του ’90 ήταν μια ιδιαίτερη περίοδος στην καριέρα της. Το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν της απένειμε Βραβείο για επιτεύγματα ζωής, η Κολομβία της απένειμε το Προεδρικό Μετάλλιο των τεχνών και ο δήμος του Σαν Φρανσίσκο ονόμασε την 25η Οκτωβρίου 1997 «ημέρα της Celia Cruz». Αλλά, αναμφίβολα, μια από τις πιο αξέχαστες στιγμές στη ζωή της ήταν το 1994, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον, τη δέχθηκε στο Λευκό Οίκο και της απένειμε την υψηλότερη τιμές που μπορεί να αποδοθεί σε έναν καλλιτέχνη στις ΗΠΑ : το βραβείο του Εθνικού Κληροδοτήματος για τις Τέχνες.    
     Η Cruz μες τολμηρό φωνητικό έλεγχο, πάθος και αυτοσχεδιαστικό ταλέντο, είχε πλέον γίνει συνώνυμη με τη σάλσα και την κουβανέζικη μουσική κουλτούρα. Ηχογράφησε σχεδόν 75 δίσκους και κέρδισε αρκετούς επαίνους, μεταξύ τους και ένα Γκράμι. Επιλέχθηκε για την ταινία που βασίστηκε στο μυθιστόρημα «Οι Μάμπο Κίνγκς παίζουν τραγούδια της αγάπης», πλάι στον βασιλιά του μάμπο Τίτο Πουέντε.    
     Η συνεργασία της με τον Πουέντε ξεκίνησε ήδη τη δεκαετία του ’50, ενώ ήταν ακόμη στην Κούβα. Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς άρχισαν να την αποκαλούν «βασίλισσα της Σάλσα», αλλά έφερε αυτόν τον τίτλο με αρχοντιά και τιμή. Η Celia συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της μουσικής, όπως με: την Dionne Warwick , την Patty Lambel, τον David Burn, την Gloria Estefan κτλ…    
     Η φωνή της, το ταλέντο της και το χάρισμά της μαζί δημιούργησαν μια από τις πιο εντυπωσιακές πορείες επιτυχιών της μουσικής βιομηχανίας. Πολλοί από τους δίσκους της έγιναν χρυσοί και πλατινένιοι. Προτάθηκε για τα GRAMMY AWARDS (Βραβεία Γκράμι) 12 φορές και κέρδισε το πρώτο της το 1989.Στη Celia Cruz απονεμήθηκαν τιμής ένεκεν πτυχία από το πανεπιστήμια Γέηλ, Φλόριντα Ιντερνάσιοναλ και Μαϊάμι. Εμφανίστηκε σε 10 ταινίες, μια από τις πιο πρόσφατες ήταν βέβαια το Μάμπο Κίνγκς.    
     Η Cruz απεβίωσε στις 16 Ιουλίου του 2003 εξαιτίας καρκίνου στον εγκέφαλο, σε ηλικία 78 ετών. Άφησε πίσω της μια κληρονομιά με σπουδαία επιρροή στη μουσική όλης της Λατινικής Αμερικής...





Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούλιος 20, 2011, 21:01:58 μμ
«Έσβησε» ο Σπύρος Αλαμάνος

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=397425&w=400&h=300&q=80)

Την τελευταία του πνοή άφησε χθες το πρωί στην πόλη της Κέρκυρας, ο σπουδαίος ζωγράφος Σπύρος Αλαμάνος σε ηλικία 64 ετών. Ο διάσημος ζωγράφος γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1947 και εργάστηκε ακατάπαυστα στον εικαστικό χώρο, παρουσιάζοντας το έργο του μέσα από τη ζωγραφική, τη χαρακτική και τη φωτογραφία. Το καλλιτεχνικό του έργο παρουσίασε σε 13 ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, φωτογραφίας και χαρακτικής στην Κέρκυρα, ενώ ο ίδιος έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Κέρκυρα, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Κεφαλονιά, στην Πάτρα και αλλού.

Έργα του έχει δεχτεί η Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, η Δημοτική Πινακοθήκη Κερκύρας, η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία Ελλάδος, η Πινακοθήκη της Ιονικής Τράπεζας και της Τράπεζας Αττικής, το Μουσείο Σολωμού Κερκύρας, η Αναγνωστική Εταιρεία Κερκύρας, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του ανήκει σε ιδιωτικές συλλογές.

Συνεργάστηκε με την ΑΝΕΔΚ, συμβάλλοντας με τα έργα του στην τουριστική προβολή της Κέρκυρας και υπήρξε δάσκαλος της Καλλιτεχνικής Σχολής Κερκύρας από το 1984 ως το 1991. Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί σήμερα από το νεκροταφείο του Αγ. Σπυρίδωνα στον Κωτσέλα στην Κέρκυρα.

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούλιος 23, 2011, 11:21:01 πμ
«Έφυγε» ο ζωγράφος Λουσιάν Φρόιντ

(http://www.ant1online.gr/resources/images/e7dbc367-0378-46b4-9b51-7a90a5503580.jpg)
 
Πέθανε σε ηλικία 88 χρόνων ο βρετανός ζωγράφος Λούσιαν Φρόιντ, ένας από τους σημαντικότερος ζωγράφους της γενιάς του. 

Ο εγγονός του Σίγκμουντ Φρόιντ πέθανε στο σπίτι του στο Νότινγκ Χιλ έπειτα από σύντομη αρρώστια, ανακοίνωσε ο Γουίλιαμ Ακουαβέλα, φίλος του Φρόιντ που είχε αναλάβει την πώληση των έργων του στις ΗΠΑ.

«Η οικογένειά μου και εγώ θρηνούμε για τον θάνατο του Λούσιαν Φρόιντ. Ήταν ίσως ο πλέον αλληγορικός ζωγράφος του 20ου αιώνα και έδινε στα έργα του μια  βαθιά δραματικότητα και ενέργεια», τόνισε ο ίδιος.

 «Σαν φίλος ήταν ταπεινός, ζεστός, πνευματώδης και γεμάτος ενδιαφέροντα. Ζούσε για να ζωγραφίζει και ζωγράφιζε ως την ημέρα που πέθανε, μακριά από τον  θορυβώδη κόσμο της τέχνης», επισήμανε ο Ακουάβέλα.

Το έργο του «Benefits Supervisor Sleeping», του 1995, το πορτρέτο μια γυμνής παχύσαρκης γυναίκας που κοιμάται σε έναν καναπέ πουλήθηκε το 2008 από τον Οίκο Κρίστις στο ποσό των 33,6 εκατομμυρίων δολαρίων, ρεκόρ για έργο ζωγράφου που βρίσκεται εν ζωή.

Πιστεύεται ότι τον πίνακα αγόρασε ο ρώσος δισεκατομμυριούχος Ρόμαν Αμπραμόβιτς.  Ο Φρόιντ γεννήθηκε στο Βερολίνο το 1922, αλλά μαζί με την οικογένειά του κατέφυγε το 1933 στο Λονδίνο. Το 1939 πήρε την βρετανική υπηκοότητα.

http://www.in2life.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούλιος 24, 2011, 09:16:34 πμ
Απεβίωσε η Amy Winehouse    

(http://www.ant1online.gr/resources/images/5b47b305-1239-4eb7-813f-519797ed66b5.jpg)

Η 27χρονη Βρετανίδα τραγουδίστρια Amy Winehouse βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της, στο Λονδίνο, λίγο πριν τις 15.00, ώρα Γκρίνουιτς (18.00 ώρα Ελλάδας), τα μέλη των υπηρεσιών εκτάκτων περιστατικών του Λονδίνου, όπως μετέδωσε το Σάββατο 23 Ιουλίου το βρετανικό πρακτορείο Press Association.

Η είδηση του θανάτου της βραβευμένης τραγουδίστριας έκανε αμέσως τον γύρο των διεθνών ΜΜΕ και του διαδικτύου.

Εκπρόσωπος του πατέρα της αδικοχαμένης τραγουδίστριας ανέφερε πως ο Mitch Winehouse επέστρεψε εσπευσμένα στο Λονδίνο από τη Νέα Υόρκη προκειμένου να είναι με την οικογένεια του σε αυτή τη δύσκολη στιγμή.

Από την πλευρά της, η δισκογραφική εταιρεία της Amy σε ανακοίνωση της εκφράζει βαθιά θλίψη για τον ξαφνικό θάνατο της 27χρονης σταρ, και παράλληλα εκφράζει και τα συλλυπητήρια της στην οικογένεια, τους φίλους και τους θαυμαστές της Amy.

Μέχρι στιγμής δεν έχει εκδοθεί ανακοινωθέν που να αναφέρει τα αίτια θανάτου της νεαρής καλλιτέχνιδας. «Εξελίσσεται, ήδη, έρευνα για τα αίτια θανάτου», ανέφερε η Scotland Yard.

Το σπίτι της τραγουδίστριας έχει αποκλειστεί από την αστυνομία, και πλήθος κόσμου αφήνει στο τέλος του δρόμου όπου βρίσκεται η κατοικία της Amy, λουλούδια και κεριά, στη μνήμη της 27χρονης τραγουδίστριας.

Η Amy Winehouse είχε ακυρώσει όλες τις εμφανίσεις της του Ιουνίου, και εκείνη της Αθήνας, λίγο μετά το φιάσκο συναυλίας της στη Σερβία, όπου εμφανίσθηκε στη σκηνή τρεκλίζοντας και αδυνατώντας να θυμηθεί τους στίχους των τραγουδιών της.

Η προσωπική της υγεία αντιμετώπισε «προβλήματα με το αλκοόλ και με τις ναρκωτικές ουσίες», σχολίασαν το Γαλλικό και το Γερμανικό πρακτορείο μεταδίδοντας την είδηση του θανάτου της νεαρής τραγουδίστριας.

Η τελευταία δημόσια εμφάνιση της Amy Winehouse ήταν την περασμένη Τετάρτη, όταν εμφανίστηκε στη σκηνή του The Roundhouse στο Camden για να εμψυχώσει την Dionne Bromfield, της οποίας είναι νονά. Η Amy χόρεψε επί σκηνής για αρκετή ώρα με την βαφτισιμιά της, ενθαρρύνοντας μάλιστα το κοινό να αγοράσει τον τελευταίο της δίσκο.

Η Amy Winehouse γεννήθηκε το 1983 στο Λονδίνο, όπου και μεγάλωσε. Από νεαρή ηλικία φάνηκε η κλίση της στη μουσική, και μαθήτευσε σε δύο καλλιτεχνικές σχολές του Λονδίνου.

Η Winehouse είχε γίνει γνωστή στο μουσικό κοινό το 2003, με το ντεμπούτο album της “Frank”, ωστόσο γνώρισε τη δόξα το 2006, με το album της “Back to Black”, για το οποίο βραβεύτηκε με 5 Grammy.

Στη διάρκεια της καριέρας της η Amy Winehouse είχε κερδίσει τρεις φορές το βραβείο Ivor Novello ενώ το 2007 είχε αποσπάσει το βραβείο BRIT καλύτερης βρετανίδας τραγουδίστριας.
 
http://www.ant1online.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Ιούλιος 28, 2011, 11:02:33 πμ
Έφυγε σε ηλικία 89 ετών ο Μιχάλης Κακογιάννης

(http://www.traveltimes.gr/images/content/show/1641.jpg)
 
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 89 ετών στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου είχε εισαχθεί πριν μερικές ημέρες με αναπνευστικά και καρδιολογικά προβλήματα.

Πρωτοπόρος του μεταπολεμικού ελληνικού σινεμά και στη συνέχεια σκηνοθέτης διεθνών επιτυχιών, ο πατέρας της «Στέλλας» και του «Ζορμπά», αρνήθηκε το Χόλυγουντ για τον κινηματογράφο και το θέατρο της ποιότητας. Ένα πλούσιο καλλιτεχνικό έργο και ένα κοινωφελές ίδρυμα για τη μελέτη και διάδοση των δύο τεχνών είναι η παρακαταθήκη, που ο Μιχάλης Κακογιάννης υπηρέτησε με λατρεία και πάθος.

Γεννημένος στη Λεμεσό της Κύπρου τον Ιούλιο του 1922, έζησε στις πρωτεύουσες του κόσμου «ως πλάνητας με προίκα και εφόδιο την ελληνικότητα, που έφερα μέσα μου, αρετή όντως», όπως περιγράφει ο ίδιος στη βιογραφία του με τίτλο «Σε πρώτο πλάνο», που έγραψε ο δημοσιογράφος Χρήστος Σιάφκος.

Σπούδασε Νομική στην Αγγλία και πήρε το δίπλωμά του. Εκεί, όμως, έβαλε τις ρίζες για τη μετέπειτα καριέρα του. Τα πρώτα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, ο νεαρός Κακογιάννης εργαζόταν στο BBC εμψυχώνοντας με τις εκπομπές του τους υπόδουλους Έλληνες, ενώ διδασκόταν σκηνοθεσία θεάτρου στο Ολντ Βικ. Παράλληλα, άρχισε να δουλεύει επαγγελματικά ως ηθοποιός με κορύφωση την εμφάνισή του στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Καλιγούλα», ρόλο για τον οποίο τον επέλεξε ο ίδιος ο Αλμπέρ Καμί και τον σκηνοθέτησε ο Αλέξης Σολομός, που επίσης τότε ζούσε στο Λονδίνο. Ήταν οι συμπτώσεις εκείνη την εποχή, που καθόρισαν τη ζωή του. Το γεγονός ότι γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Χορν, που φιλοξένησε στο Λονδίνο κι ακόμα ότι ο Νάνος Βαλαωρίτης του υπέβαλε την ιδέα να γράψει το πρώτο του σενάριο με βάση την «Ερόικα» του Κοσμά Πολίτη, που έγινε ταινία πολύ αργότερα. Η γνωριμία του με τον Χορν και η σχέση τους, που συνεχίστηκε και στην Αθήνα, τον έφερε κοντά και στην Έλλη Λαμπέτη. Έτσι «γεννήθηκε» το «Κυριακάτικο ξύπνημα».

Η προβολή της ταινίας στις Κάννες και η επιλογή να ανοίξει αυτή το φεστιβάλ του Εδιμβούργου έβαζαν παράλληλα τις βάσεις για τη διεθνή καριέρα. Ακολούθησε η «Στέλλα» με τη Μελίνα, ταινία - μύθος στην οποία, όμως, οι κριτικές τότε δεν χαρίστηκαν (ειδικά από την Αριστερά), όπως δεν χαρίστηκαν στο «Κορίτσι με τα μαύρα» με τη Λαμπέτη, για την οποία όμως στο Λονδίνο το κοινό έκανε ουρές.

Αργότερα ήρθε η «Ηλέκτρα» με την Ειρήνη Παπά, ταινία που χρηματοδοτήθηκε από τη United Artists και ο «Ζορμπάς» με τον οποίο εδραίωσε απόλυτα την καριέρα του.

Μετά τον «Ζορμπά», αν όχι όλες, οι περισσότερες πόρτες ήταν πια ανοιχτές για τον σκηνοθέτη που άρχισε να εργάζεται και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, στη Αμερική και την Ευρώπη, ανεβάζοντας κλασικό ρεπερτόριο, όπερα, αλλά συχνά και τραγωδίες, ειδικά στη Νέα Υόρκη. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρουσίασε για πρώτη φορά τις «Τρωάδες» στο Φεστιβάλ των Δύο Κόσμων στο Σπολέτο της Ιταλίας για να τις επαναλάβει στη Νέα Υόρκη, αλλά και στο Παρίσι, πριν τις μεταφέρει κινηματογραφικά με την Κάθριν Χέπμπορν στο ρόλο της Εκάβης.

Η εργασία του Κακογιάννη είναι άρρηκτα δεμένη με τη ζωή του ή μάλλον η ζωή του ήταν η ίδια η δουλειά του. Επιλεκτικός ως προς την τελευταία, ήταν ικανός να συγκρούεται (κάτι που έκανε συχνά) με κρατικούς φορείς, προκειμένου να την προστατεύσει, αλλά και με φίλους του, όπως η Μαρία Κάλλας, όταν ένιωσε πως επενέβαινε στη διδαχή ενός ρόλου προς μία πρωταγωνίστριά του. Και την ίδια στιγμή που υπέγραφε τους «Μποέμ» στη «Τζούλιαρντ» της Νέας Υόρκης, έκανε με την ίδια ευχαρίστηση την «Όμορφη πόλη» στο αθηναϊκό «Παρκ».

Κορυφαία στιγμή της καριέρας του υπήρξε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Αττίλας 1974». Όπως αφηγείτο ο ίδιος, μόλις είχε σκηνοθετήσει «Οιδίποδα Τύραννο» για το Εθνικό Θέατρο της Ιρλανδίας, όταν έμαθε για την εισβολή. Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας ο Κακογιάννης δεν είχε έρθει στην Ελλάδα. Άλλωστε, ήταν από τους πρώτους που την 21η Απριλίου του 1967 έκανε δηλώσεις στα γαλλικά ραδιόφωνα, αλλά και από εκείνους που συνεργάστηκαν ειδικά με τη Μελίνα στον αντιχουντικό αγώνα.

"Έζησα καλή ζωή, ασχέτως αν ποτέ δεν έκανα οικογένεια. Αγάπησα πλάσματα, που με μεγαλύτερη παραφορά αγάπησαν εμένα, έσπασα συχνά τις ερωτικές συμβάσεις, που η τρέχουσα ηθική επέβαλλε. Αγάπησα πολύ περισσότερο, ωστόσο, τη δουλειά μου", έλεγε.

Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακρόπολης, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε. Εκείνος δημιούργησε και τον σύλλογο «Οι φίλοι της Αθήνας».

Για την προσφορά του και το έργο του τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό.

(Πηγή: News247)

 
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 05, 2011, 08:40:20 πμ
To σημερινό LOGO της GOOGLE  ( http://www.google.gr/ ) είναι αφιερωμένο στην γέννηση ενός καλιτέχνη αμφιλεγόμενου σαν προσωπικότητα αλλά σίγουρα σπουδαίου

Είχε πεί: " 'I won't be a rockstar, I'll be a legend' " και τα κατάφερε....  κυρίες και κύριοι ο...


http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,3446.msg44961.html#msg44961

Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 12, 2011, 19:29:19 μμ
Barry White - The Man with the Velvet Voice

(http://img202.imageshack.us/img202/4108/barrywhitehuge.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/202/barrywhitehuge.jpg/)





O Barry White ( Barry Eugene Carter ) γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1944 στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέλος μουσικής οικογένειας, από πολύ νωρίς βρέθηκε στο πλευρό της μητέρας του σε χορωδία Gospel ενώ έμαθε μόνος του πιάνο. Σε ηλικία δέκα ετών η οικογένεια White μετακόμισε απο το Τεξας στο Λος Άτζελες όπου δυστυχώς μπλέχτηκε στις περιβόητες συμμορίες της περιοχής. Ένα χρόνο αργότερα πραγματοποιεί το μουσικό του ντεμπούτο παίζοντας πιάνο στον δίσκο "Goodnight my Love" του Jesse Belvin ενώ στα 16 του για πρώτη φορά η φωνή του γίνεται βινύλιο για το τραγούδι "Little Girl" με την συνοδεία του γκρούπ Upfronts.

Η ενασχόληση του με τις συμμορίες δεν είχε διακοπεί, πράγμα που τον έστειλε στην φυλακή για 4 μήνες σε ηλικία 17 ετών. Ο λόγος ήταν η κλοπή ελαστικών από Cadillac αξίας 30.000 δολλαρίων! Κατά την διάρκεια παραμονής του στην φυλακή άκουσε το "Its now or Never" του Elvis Presley στο ραδιόφωνο, στιγμή που απ' όσο παραδέχτηκε στην συνέχεια ήταν η αρχή για την αλλαγή σελίδας στην ζωή του. Το πάθος του για την μουσική ήταν τελικά και ο λόγος που δεν κύλισε ξανά στον υπόκοσμο.

Το μοναδικό ταλέντο του Barry White δεν άργησε να γίνει αντιληπτό και με την έκρηξη της μουσικής βιομηχανίας την δεκαετία του 60', άρχισε να συνεργάζεται με ολοένα και περισσότερες δισκογραφικές εντός και εκτός του Los Angeles. Η ίδια έκρηξη ήταν που τον τοποθέτησε σε καθήκοντα Α&R (επιλογή καλλιτεχνών και ρεπερτορίου) για τον Bob Keane, παραγωγό και ιδιοκτήτη της δισκογραφικής Mustang που δεν πήγαινε καθόλου άσχημα την εποχή εκείνη. Ο μισθός του Barry για τα καθήκοντα του ήταν 40 δολάρια την εβδομάδα. Την ίδια περίοδο ανέπτυξε στενή φιλία με τον Larry Nunes που τελικά αποτέλεσε τον μέντορα του.

bw020Η μεγάλη ευκαιρία και σίγουρα σημαντική καμπή της ζωή του ήταν όταν του ζητήθηκε να κάνει φωνητικά για ένα ιδιαίτερο γυναικείο γκρουπ που αργότερα ονομάστηκε Love Unlimited. H βασική τραγουδίστρια του σχήματος ήταν η Glodean James που αργότερα θα γινόταν η δεύτερη γυναίκα του Barry White. Στον αγώνα να μπορέσουν να κάνουν εφάμιλλη επιτυχία με αυτή των Supremes (ένα άλλο γυναικείο σχήμα) ο Barry White δοκίμασε την πένα του γράφοντας τραγούδια για το συγκρότημα και ανέλαβε τον ρόλο του παραγωγού. Το τραγούδι του "Walkin' In the Rain ( With the one I love)" το εμπνεύστηκε μετά απο συζητήσεις με την James και σκαρφάλωσε γρήγορα στο TOP 20. Η δισκογραφική Uni που ανήκε στην RCA έκανε συμβόλαιο με το γρουπ αν και ο ίδιος γρήγορα απογοητεύτηκε και ξεκίνησε συνεργασία παράλληλα με έναν άντρα τραγουδιστή.

Την ίδια περίοδο εργαζόταν σκληρά για τα δικά του solo τραγούδια όπου και τελικά ηχογράφησε 3 απο αυτά με τον ίδιο να τραγουδά και να παίζει πιάνο. Ο Larry Nunes ενθουσιάστηκε με τα τραγούδια και προσπάθησε πολύ να τον βοηθήσει να τα προωθήσει. Τα τρία αυτά τραγούδια αποτέλεσαν την βάση για τον πρώτο προσωπικό δίσκο του "Ι've Got So Much To Give" κάτω απο την ομπρέλα της 20th Century Records, ενώ ο ίδιος δίσκος περιλάμβανε και το "I am Gonna Love You Just A Little More Baby", τραγούδι ορόσημο για την καριέρα του White. Φυσικά κατάφερε να αποδεσμευτεί απο την Uni και να φέρει στην 20th Century τις Love Unlimited.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε να γίνεται πλέον γνωστός ο μύθος με τα δεκάδες χαιδευτικά όπως "Maestro", "The Sultan of Smooth Soul", "The Man with the Velvet Voice", "the Walrus of Love" ή απλώς Barry White. Ο Barry White είχε την ιδέα να κάνει έναν insrumental δίσκο και την ορχήστρα να την ονομάσει "Love Unlimited Orchestra". Η ιδέα φαινόταν τρελή αλλά επέμενε. Το single του "Love's Theme" - αποτέλεσμα αυτής της ιδέας του - σκαρφάλωσε στο No 1 των Pop Charts και πούλησε πάνω απο 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Γρήγορα το τραγούδι ακούστηκε σε ολόκληρο τον πλανήτη χαρίζοντάς του ένα βραβείο BMI και τελικές πωλήσεις δίσκων πάνω απο 3 εκατομμύρια.


Το ντεμπούτο αυτού του ιστορικού πρώτου άλμπουμ συνέπεσε με την έκρηξη της δημοτικότητας της μουσικής Disco και Soul κατά την δεκαετία του 70', δίνοντας του έτσι ένα έτοιμο και διψασμένο κοινό. Οι δίσκοι του είχαν έναν ιδιαίτερα διακριτικό ήχο, αποτέλεσμα ισχυρής κλασσικής ορχηστρικής ενοργάνωσης και παράλληλα ένος δυνατού και σταθερού μέρους από κρουστά και με μόνιμη συνοδεία απο 5-6 ηλεκτρικές κιθάρες. Αν και για κάποιους σήμερα ειναι κουραστικό, ένα από τα βασικότερα αξέχαστα χαρακτηριστικά της μουσικής του - εκτός φυσικά απο τους βαθιά sexy στίχους του - ήταν οι τεράστιες χρονικά εισαγωγές του με την φωνή του Barry να δημιουργεί ρίγη ενώ το κοινό περίμενε και μάντευε πιο είναι το επόμενο θέμα που θα παρουσίαζε. Για πολλές δεκαετίες πάρα πολλοί ακροατές είχαν συνδυάσει τις πιο έντονες ερωτικές τους στιγμές ή ερωτικά comeback τους με την μουσική του. Εξου και οι στίχοι των Fun Lovin Criminals:
"Barry White, saved my life
And if Barry White, saved your life
Or got you back with your ex-wife
Sing Barry White, Barry White, it's alright "

Συμφωνήθηκε ευρέος ότι το τραγούδι του με τον πιο έντονα σεξουαλικό στίχο ήταν το "Love Serenade" απο τον δίσκο του 1975 "Just Another Way To Say I Love You":


"Take it off Deb...Baby, take it all off...I want you the way you came into the world...I don't wanna feel no clothes...I don't wanna see no panties...take off that brassiere, my dear...Everybody's gone...we're gonna take the receiver off the phone...because, baby, you and me, heh...this night, we're gonna get it on..."


H ορχήστρα του Barry White περιλάμβανε αναγνωρισμένους καλλιτέχνες όπως τους κιθαρίστες Ray Parker Jr., τους μπασίστες Nathan East, Wah Wah Watson, David T. Walker, Dean Parks, Don Peake, τον ντράμερ Ed Greene, τον κρουστό Gary Coleman και στα πλήκτρα τον Rahn Coleman

Την πενταετία 74-79 η φήμη του ήταν τεράστια αφού όποιο τραγούδι ερμήνευε έσπαγε αυτόματα τα ταμεία! Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν τα "You See the Trouble With me" , "I'll Do Anything You Want Me To", "Just the Way You are" και "I Belong To You". Επίσης έγραψε μουσική και για την ταινία "The Together Brothers", που έγινε μεγάλη επιτυχία στο οικιακό βίντεο (VHS).

Μετά απο αυτή την χρυσή πενταετία το αστέρι του άρχισε να σβήνει. Αποχώρησε απο την 20th Century και υπέγραψε με την CBS ένα απο τα πιο συμφέροντα συμβόλαια όλων των εποχών! Παρόλα αυτά και αν εξαιρέσουμε το "Gold Album" ελάχιστοι απο τους δίσκους που ηχογράφησε εκείνη την περίοδο είχαν αυξημένες πωλήσεις. Την δεκαετία του 90' προσπάθησε να επανέλθει με το άλμπουμ "The Icon is Love" και τα κατάφερε αφού το "Practise What You Preach" έφτασε στο νούμερο 5 και το "Staying Power" του χάρισε 2 βραβεία Grammy.

Το χαρακτηριστικό που του έφερε τόση δόξα ήταν αναμφισβήτητα η βαθιά φωνή του. Εκτός από τους δίσκους έκανε και ένα πέρασμα από την τηλεόραση δανείζοντας την φωνή του στους διάσημους Simpsons και στο επίσης γνωστό South Park απο το οποίο αποχώρησε σχετικά γρήγορα αφού ήταν βαθιά θρησκευόμενος Χριστιανός και δεν συμφωνούσε με το τραβηγμένο χιούμορ της σειράς όπου συχνά πυκνά σατίριζε άκομψα τα πιστεύω του.

Συνέχεια είχε η μουσική επένδυση της τηλεοπτικής σειράς "Ally McBeal" με βασικό το "You 're My First, My Last, My Everyhing", που τραγουδούσε ο Barry για τις ανάγκες του σεναρίου στο κεφάλι του πρωταγωνιστή όταν ήθελε να τονίσει την αυτοπεποίθηση του. Αυτό μάλιστα του χάρισε τέτοια αναγνώριση όπου είχε και μια εμφάνιση σε επεισόδιο της σειράς.

Δυστυχώς τα προβλήματα υγείας του Barry White επιτάχυναν το κλείσιμο της ζωής και της καριέρας του. Σε όλη την διάρκεια της ζωής του προσπαθούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του βάρους του, το οποίο του είχε δημιουργήσει έντονο πρόβλημα υψηλής αρτηριακής πίεσης. Το Φθινόπωρο του 2002 διαγνώστηκε καρδιακή ανεπάρκεια και ξεκίνησε αγωγή. Τον Μάϊο του 2003 είχε εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο και τον ανάγκασε να αποσυρθεί απο τα κοινά. Στις 4 Ιουλίου του 2003 ήρθε το τέλος για τον White σε ηλικία 58 χρονών στην πόλη που μεγάλωσε, το Los Angeles. Ο θάνατος του ήταν πλήγμα για την μουσική, πληθώρα καλλιτεχνών που συνεργάστηκαν μαζί του δήλωσαν ότι ο Barry White δεν θα ξεχαστεί έτσι εύκολα.

 Και πώς να γίνει αυτό άλλωστε; 5 βραβεία Grammy, πάνω απο 100 εκατομμύρια συνολικές πωλήσεις δίσκων, 106 χρυσοί και 41 πλατινένιοι δίσκοι, 20 χρυσά και 10 πλατινένια single είναι o γρήγορος απολογισμός μιας καριέρας με βασικό συστατικό αυτή την βαθιά υπέροχη φωνή που δημιούργησε τελικά ειδική σχολή για την Soul μουσική του σήμερα.





http://tralala.gr/specials/musichistory/item/20589-barry-white-biography-viografia
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Σεπτέμβριος 15, 2011, 23:57:34 μμ
Οι Deep Purple στο Royal Albert Hall του Λονδίνου.

(http://img12.imageshack.us/img12/609/deeppurplealberthall.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/12/deeppurplealberthall.jpg/)

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 πολλά ροκ συγκροτήματα φλέρταραν με την κλασσική μουσική. Ένα από αυτά ήταν οι Deep Purple, οι πρωτεργάτες του σκληρού ροκ με το εμβληματικό τραγούδι, «Smoke on the Water». Θέλησαν να αποδείξουν ότι μπορούσαν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους σε ένα μουσικό είδος που προφανώς ξεπερνούσε τις δυνάμεις τους. Το εγχείρημα ανέλαβε ο οργανίστας του συγκροτήματος Τζον Λορντ, ένας μουσικός με κλασσική πιανιστική παιδεία.

Το αποτέλεσμα ήταν η σύνθεση «Κοντσέρτο για ροκ γκρουπ και ορχήστρα», που παρουσιάσθηκε και ηχογραφήθηκε «ζωντανά» στις 15 Σεπτεμβρίου του 1969 στο Royal Albert Hall του Λονδίνου. Τους Deep Purple εκείνο το βράδυ συνόδευε η Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Μάλκολμ Άρνολντ.

Το έργο αγνοήθηκε από τους φανς του συγκροτήματος και λοιδωρήθηκε από τους «κλασσικόβιους». Από πλευράς φόρμας είναι κάτι μεταξύ κοντσέρτο γκρόσο, συμφωνίας κοντσερτάντε και κοντσέρτου για ορχήστρα. Οι επιρροές του ανιχνεύονται στις μουσικές των Ραχμάνινοφ, Σιμπέλιους, Μάλερ και στα κινηματογραφικά σάουντρακ των Φραντς Γουάξμαν και Ντμίτρι Τιόμκιν. Αποτελείται από τρία μέρη:
Α. Moderato-Allegro
Β. Andante
Γ. Vivace-Presto

Στη διαδρομή του χρόνου, το συμφωνικό αυτό έργο των Deep Purple ξεχάστηκε. Ίσως να οφείλεται και στην απώλεια της παρτιτούρας, μετά από μια εκτέλεση του στο Λος Άντζελες.

Τριάντα χρόνια μετά, ο ολλανδός συνθέτης Μάρκο Ντε Χούι ανασυνέθεσε την παρτιτούρα και στις 25 Σεπτεμβρίου οι Deep Purple ανέβηκαν και πάλι στη σκηνή του Ρόγιαλ Αλμπερτ Χολ για να το παρουσιάσουν σε ένα νεώτερο κοινό. Αυτή τη φορά τούς συνόδευσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, υπό τη διεύθυνση του Πολ Μαν. Έκτοτε, το έργο γνωρίζει μια νέα άνθηση και έχει παρουσιαστεί αρκετές φορές.

Αξιζει να το ακούσε το  όλο αξιζει τον κόπο
Προσέξτε το σημείο κοντα στο 3:09 που  "μπαίνει" το συγκρότημα και περίπου στο 3:24 που" μπαίνει" η κιθάρα.
Προσέξτε και την αλλαγή στο 9:10 το σόλο στο 10:50



άλλο ένα :wink:


Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Οκτώβριος 01, 2011, 10:00:04 πμ
«Έσβησε» η μητέρα του hip-hop

(http://www.zougla.gr/Image.ashx?fid=432295&w=400&h=300&q=80)

Την τελευταία της πνοή, σε ηλικία 75 ετών, άφησε χθες η Sylvia Robinson στο Νιου Τζέρσεϊ των Η.Π.Α.. μετέδωσε το βρετανικό δίκτυο, BBC. Η γνωστή και ως «η μητέρα του hip-hop» ήταν τραγουδίστρια της Soul και το 1979 ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία «Sugar Hill Records» μαζί με τον σύζυγό της, Joe.

Ήταν η παραγωγός του τραγουδιού Rapper's Delight των «Sugarhill Gang», της πρώτης μεγάλης εμπορικής επιτυχίας αυτού του νέου μουσικού στυλ.

Γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη της Νέας Υόρκης και ο θάνατός της οφείλεται σε καρδιακή ανεπάρκεια.

http://www.zougla.gr/
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 02, 2011, 10:18:15 πμ
Σήμερα ξύπνησα κάπως περίεργα...

Λίγο η όλη κατάταση που μας έχει φέρει μια μελαγχολία λίγο ο καιρός λίγο η εποχή, μια μελαγχολική διάθεση έχει απλωθεί και με έχει τυλίξει στην κυριολεξία.

Έτσι σύμφωνα με την διάθεση μου έβαλα να ακούσω λίγο μουσική και διάλεξα :

NINO ROTA

(http://img684.imageshack.us/img684/2072/27923031.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/684/27923031.jpg/)



Ο Νίνο Ρότα, μαθητής του Αρτούρο Τοσκανίνι και δάσκαλος των Ρικάρντο Μούτι και Νικόλα Πιοβάνι, σφράγισε με τη μουσική του τον καιρό μας, μεταχειριζόμενος μνήμες αλλοτινών καιρών. Συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς της έβδομης τέχνης του 20ού αιώνα, τον Λουκίνο Βισκόντι, τη Λίνα Βερτμίλερ, τον Φράνκο Τζεφιρέλι, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, τον Φράνκο Ρόσι, τον Μάουρο Μπολονίνι, τον Ακίρα Κουροσάβα, τον Λουί Μαλ, τον Βιτόριο ντε Σίκα, τον Ρενέ Κλεμάν κ.ά. Όμως ο πιο διάσημος συνθέτης μουσικών επενδύσεων ταυτίστηκε απόλυτα με το «Μάγο» του σινεμά, τον Φεντερίκο Φελίνι, δημιουργώντας μαζί του ένα σπάνιο, αδιαίρετο έργο στην πιο γόνιμη και μακρόχρονη καλλιτεχνική συνεργασία που υπήρξε ποτέ.

Eίναι ο μουσικός του κόσμος, ένα κράμα ευρωπαϊκής τζαζ και αισθαντικής μελωδικότητας, είναι το σινεμά, είναι ο Φελίνι, είναι ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες που γέννησε ο 20ός αιώνας.

Ο Νίνο Ρότα, το μελωδικό «alter ego» του μεγάλου σκηνοθέτη του ιταλικού και διεθνούς κινηματογράφου Φεντερίκο Φελίνι, γεννήθηκε στο Μιλάνο. Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές σε Μιλάνο και Ρώμη, όπου ως «παιδί θαύμα», στα δεκαπέντε του μόλις χρόνια, συνέθεσε μια όπερα και ένα ορατόριο. Είκοσι ετών -με προτροπή του δάσκαλου του και φημισμένου διευθυντή ορχήστρας Αρτούρο Τοσκανίνι, μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου φοίτησε με υποτροφία στο Ινστιτούτο Κέρτις της Φιλαδέλφειας. Εκεί, διαμόρφωσε καθοριστικά τη μουσική του ταυτότητα, γνωρίζοντας τον Άαρον Κόπλαντ, τη μουσική του Τζορτζ Γκέρσουιν και τον αμερικανικό κινηματογράφο.
Το 1933 υπογράφει το πρώτο του σάουντρακ, στην ταινία του Ραφαέλε Ματαράτσο «Treno Popolare», ενώ το 1939 επιστρέφοντας στην Ιταλία, αναλαμβάνει να διδάξει και αργότερα να διευθύνει το Ωδείο του Μπάρι. Ανάμεσα στους πολλούς -διάσημους, αργότερα, μαθητές του- ήταν ο μαέστρος Ρικάρντο Μούτι και ο συνθέτης Νικόλα Πιοβάνι.

Το πλούσιο έργο του Ρότα -εκτός της μουσικής που συνέθεσε για περίπου 150 ταινίες- περιλαμβάνει δεκάδες κλασικές συνθέσεις για χορωδία και μουσική δωματίου, τρεις συμφωνίες, τρία κοντσέρτα για βιολοντσέλο, μουσικά μοτίβα για πολλές τηλεοπτικές σειρές, 23 μπαλέτα και θεατρικά -έγραψε για όλα σχεδόν τα έργα του Κάρλο Γκολντόνι και του Εντουάρντο Ντε Φιλίπο- καθώς και 10 όπερες.
Περισσότερο γνωστές είναι οι «Αριοδάντης» και «Τορκεμάδα», ενώ μεγάλη απήχηση είχαν και τα κωμικά του έργα «Οι δυο δειλοί», «Το καπέλο από ψάθα Φλωρεντίας», «Η Νύχτα ενός Νευρασθενή» και «Ο Αλαντίν και το μαγικό λυχνάρι».

Στην μεγάλη οθόνη αναδείχτηκε ο διασημότερος μουσικός της γενιάς του. Συνέθεσε σπουδαία και διαχρονικά ακούσματα και έντυσε μοναδικά και αναπόσπαστα με τα πλέον αγαπημένα και αναγνωρίσιμα «σάουντρακ» της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας, πολλά από τα αριστουργήματά της: «Ντόλτσε Βίτα», «Λα Στράντα», «Οκτώμισι», «Νύχτες της Καμπίρια», «Ρόμα», «Σατυρικόν», «Αμαρκορντ», «Ιουλιέτα των Πνευμάτων», «Λευκός Σεΐχης», «Βοκάκιος», «Αθώοι», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Γατόπαρδος», «Πρόβα Ορχήστρας», «Ο Ρόκο και τα Αδέρφια του», «Νονός Ι» και «Νονός ΙΙ» -για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ καλύτερης μουσικής από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, το 1975.



Συνεργάστηκε με τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα, τον Λουκίνο Βισκόντι, τη Λίνα Βερντμίλερ, τον Φράνκο Τζεφιρέλι, τον Φράνσις Φορντ Κόπολα, τον Φράνκο Ρόσι, τον Μάουρο Μπολονίνι, τον Ακίρα Κουροσάβα, τον Λουί Μάλ, τον Βιτόριο Ντε Σίκα, τον Ρενέ Κλεμάν, ενώ ταυτίστηκε στην κυριολεξία με το στενό του φίλο και συνεργάτη Φεντερίκο Φελίνι.

Επί 27 ολόκληρα χρόνια, στην πιο γόνιμη, μακρόχρονη και διάσημη καλλιτεχνική συνεργασία που υπήρξε ποτέ, δημιούργησαν από κοινού ένα σπάνιο, ομοούσιο και αδιαίρετο έργο, χαρίζοντας στο παγκόσμιο κοινό μοναδικές συγκινήσεις. Ένα οικουμενικό καλλιτεχνικό επίτευγμα, που τους ανέδειξε στο πιο ισχυρό δίδυμο του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Φελίνι έχει αναφέρει για τον καλό του φίλο: «Ο Νίνο σκηνοθετεί μουσικά... Πολλές φορές ολοκλήρωνε τη μουσική πριν από την ταινία. Έτσι, τροποποιούσα εκ των υστέρων το σενάριο, επινοώντας νέες καταστάσεις και χαρακτήρες...»



Ο Ρότα είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους ελάχιστους Ευρωπαίους δημιουργούς που κατέκτησε με τόσο εντυπωσιακό τρόπο την Ασία, αλλά και την Αμερική. Όπλα του το ταλέντο και η οργιαστική του φαντασία. Και επιστέγασμά τους η ιδιαίτερη ικανότητά του να εντάσσει μια jazz αισθαντικότητα, στον πυρήνα των εξαίσιων μελωδιών του, χωρίς να διαταράσσει ή να αναιρεί την ευρωπαϊκή τους καταγωγή.
Και μέσα από την ένωση δουλειάς, ταλέντου και φαντασίας, υπέγραψε ανεξίτηλα μουσικές, που αφού δέθηκαν παντοτινά με κινηματογραφικές εικόνες, ακολουθούν -μέχρι σήμερα- τη δικές τους, ανεξάρτητες διαδρομές.

Είπαν:

«...Ο Νίνο Ρότα σφράγισε με τη μουσική του τον καιρό μας, μέσα από τις ταινίες του Φελίνι, μεταχειριζόμενος μνήμες αλλοτινών καιρών. Μόνο το μεγάλο ταλέντο του μπορούσε να πετύχει αυτό το πάντρεμα αναμνήσεων και παρόντος χρόνου. Το αποτέλεσμά του υπήρξε μοναδικό...»
Μάνος Χατζιδάκις

«...Tι είναι μια ταινία αρχικά; Μια υποψία, μια υπόθεση αφήγησης, σκιές ιδεών, ακαθόριστα συναισθήματα. Και όμως, σ' εκείνο το πρώτο ανεπαίσθητο άγγιγμα, η ταινία μοιάζει ήδη να είναι ο εαυτός της, ολοκληρωμένη ζωτική, πάναγνη. O πειρασμός να την αφήσεις έτσι, σ' αυτήν την άσπιλη διάσταση είναι πολύ μεγάλος. Όλα θα ήταν πιο απλά, και ποιος ξέρει, ίσως και πιο σωστά. Όμως όχι, η φιλοδοξία, η ανία, η κλίση, οι συμφωνίες, οι ρήτρες των συμβολαίων, σε υποχρεώνουν να τη γυρίσεις. Και να λοιπόν, η τελετουργία αρχίζει...»
Φεντερίκο Φελίνι



Μιά αναζήτηση στο you tube θα σας εκπλήξει γιά πόσες ταινίες έχει γραψει την μουσική και σίγουρα έχετε δει πολλές από αυτές... ακούστε τες  :smile_:






http://www.os3.gr/arhive_afieromata/gr_afieromata_nino_rota.html
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: dk στις Οκτώβριος 02, 2011, 10:20:00 πμ
Σήμερα ξύπνησα κάπως περίεργα...

Λίγο η όλη κατάταση που μας έχει φέρει μια μελαγχολία λίγο ο καιρός λίγο η εποχή, μια μελαγχωλική διάθεση έχει απλωθεί και με έχει τυλίξει στην κυριολεξία.


Eλα για καφε στο Ολυμπικο να σου φτιαξουμε τη μερα!!! :dance:
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 02, 2011, 11:28:17 πμ
Σήμερα ξύπνησα κάπως περίεργα...

Λίγο η όλη κατάταση που μας έχει φέρει μια μελαγχολία λίγο ο καιρός λίγο η εποχή, μια μελαγχωλική διάθεση έχει απλωθεί και με έχει τυλίξει στην κυριολεξία.


Eλα για καφε στο Ολυμπικο να σου φτιαξουμε τη μερα!!! :dance:

Δεν υπάρχει διάθεση φίλε μου για βόλτα...
Τίτλος: Απ: Aφιερώματα
Αποστολή από: NoName στις Οκτώβριος 09, 2011, 15:41:38 μμ
JOHN LENNON

Από πολύ νωρίς είχε αντιληφθεί την διαφορετικότητά του. Μεγάλη καλλιτεχνική προσωπικότητα, ιδιοφυία για την ακρίβεια... Μέλος του σπουδαιότερου συγκροτήματος στην ιστορία της μουσικής, δεν του ήταν αρκετό και προχώρησε ακόμη μακρύτερα... Αγγιξε πεδία πολιτικής και πολιτιστικής κριτικής που τον έκαναν προοδευτικότερο της εποχής του. Κάποιος «έπρεπε» να τον συγκρατήσει... Συνέβη στις 8 Δεκεμβρίου του 1980. Ο John Lennon μας λείπει ήδη 30 χρόνια.


(http://img502.imageshack.us/img502/56/98602528.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/502/98602528.jpg/)

O Τζων Λένον εκτός από μουσικός και ιδρυτικό μέλος του θρυλικού συγκροτήματος των Beatles, διακρίθηκε επίσης ως ακτιβιστής του 20ου αιώνα, υιοθετώντας έντονη δράση σε κοινωνικά ζητήματα, ειδικότερα ως ηγετική μορφή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μουσική του επηρέασε πολλούς δημιουργούς και θεωρείται από τους πιο δημοφιλείς και πολυδιασκευασμένους τραγουδοποιούς.

Ο Λένον γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1940 στο Λίβερπουλ της Μεγάλης Βρετανίας, πιθανά κατά τη διάρκεια μίας γερμανικής αεροπορικής επιδρομής. Η μητέρα του, Τζούλια Στάνλεϋ, ήταν κόρη αξιωματικού, ενώ ο πατέρας του, Άλφρεντ Λένον, εργαζόταν ως σερβιτόρος σε πλοία που πραγματοποιούσαν ταξίδια στον Ατλαντικό, κατά τη διάρκεια των οποίων τραγουδούσε ή συμμετείχε σε μουσικές συναυλίες. Μετά τη γέννηση του γιου του, εκείνος εγκατέλειψε την οικογένεια, ενώ η μητέρα του ανέθεσε τη φροντίδα του Τζων Λένον στην αδελφή της Μαίρη (Μίμι) και τον σύζυγό της, Τζωρτζ Σμιθ, ο οποίος διατηρούσε γαλακτοκομείο. Όταν ο Λένον ήταν δεκατριών ετών, ο Τζωρτζ Σμιθ πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία.

Φοίτησε αρχικά στο δημοτικό σχολείο του Dovedale και στη συνέχεια, μετά από επιτυχία στις εισαγωγικές του εξετάσεις, εισήχθη στο γυμνάσιο Quarry Bank Grammar School, όπου σύντομα η απόδοσή του στα μαθήματα σημείωσε αισθητή πτώση. Ως μαθητής, υπήρξε δημοφιλής για τον ατίθασο χαρακτήρα του, τον οποίο ο ίδιος περιέγραψε λέγοντας: «Ήμουν εκείνος για τον οποίο όλοι οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους: το νου σου, μακριά από αυτόν». Την ίδια περίοδο, οργάνωσε τη δική του skiffle ορχήστρα, με την ονομασία The Quarrymen, στην οποία αργότερα προσχώρησε και ο Πωλ Μακάρτνεϋ, που γνωρίσστηκε με τον Λένον στη διάρκεια μιας συναυλίας του συγκροτήματος, στις 6 Ιουλίου 1957.

 
Η επίδραση του Μακάρτνεϋ υπήρξε έντονη, οδηγώντας στην υιοθέτηση μιας περισσότερο επαγγελματικής φυσιογνωμίας του συγκροτήματος, από το οποίο σύντομα απομακρύνθηκαν τα μη καταρτισμένα μέλη, ενώ προσχώρησε σε αυτό, ο φίλος του Μακάρτνεϋ, Τζωρτζ Χάρισον. Επιπλέον, το συγκρότημα εγκατέλειψε τη φολκ μουσική, στρεφόμενη προς το είδος του ροκ εν ρολ, με έντονες επιρροές από μουσικούς όπως ο Έλβις Πρίσλεϋ, ο Τσακ Μπέρι ή ο Λιτλ Ρίτσαρντ και σταδιακά μετεξελίχθηκε στο σχήμα των Beatles.

Το 1957, ο Λένον αποφοίτησε από το γυμνάσιο και χάρη στη βοήθεια του διευθυντή τού σχολείου του, έγινε δεκτός στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίβερπουλ (Liverpool College of Art). Παρέμεινε για πέντε χρόνια, ασχολούμενος με εφαρμογές γραφικών τεχνών στη διαφήμιση, ωστόσο δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις σπουδές του. Στις 15 Ιουλίου του 1958, σημειώθηκε ο θάνατος της μητέρας του, η οποία παρασύρθηκε από το αυτοκίνητο ενός μεθυσμένου αστυνομικού, έξω από το σπίτι της αδελφής της, γεγονός που επηρέασε βαθειά τον Λένον. Την ίδια περίοδο, γνώρισε τον συμφοιτητή του και ταλαντούχο μαθητή της σχολής, Στιούαρτ Σάτκλιφ, ο οποίος αποτέλεσε και τον πρώτο μπασίστα του συγκροτήματος των Beatles. Με τους Beatles, ο Λένον εμφανίστηκε στο Αμβούργο το καλοκαίρι του 1960, σε μία από τις πρώτες δημόσιες εμφανίσεις τους. Στις 23 Αυγούστου 1962, παντρεύτηκε για πρώτη φορά, την Σύνθια Πάουελ, συμφοιτήτρια του στη Σχολή Καλών Τεχνών του Λίβερπουλ και έγκυος με το γιο του, Τζούλιαν Λένον, που γεννήθηκε τον επόμενο χρόνο στις 8 Απριλίου.

H Πορεία του με τους Beetles

(http://img830.imageshack.us/img830/2661/20603010150265614897270.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/830/20603010150265614897270.jpg/)


Ένα μήνα μετά το γάμο του, ηχογράφησε με τους Beatles τον πρώτο τους δίσκο, Love Me Do, ο οποίος κατέκτησε την 17η θέση στη Μεγάλη Βρετανία, μία σημαντική επιτυχία για ένα άγνωστο μέχρι τότε συγκρότημα της επαρχίας. Ακολούθησε ο επόμενος δίσκος, Please Please Me, ο οποίος κατέλαβε την πρώτη θέση σηματοδοτώντας την ανοδική πορεία του συγκροτήματος. Μαζί με τον Μακάρτνεϋ, ο Λένον υπήρξε ηγετική φυσιογνωμία των Beatles, που στη διάρκεια της δεκαετίας 1960-1970 κατάφεραν να αναρριχηθούν στην κορυφή της δόξας. Υπήρξε ένας από τους κύριους συνθέτες του συγκροτήματος, τραγουδιστής και κιθαρίστας, συμμετέχοντας συχνά και στο πιάνο. Οι πρώτες συνθέσεις του, διακρίνονταν για την απλοϊκή τους μορφή, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, με συχνές αναφορές σε ρομαντικές ιστορίες αγάπης. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο Λένον άρχισε να ωριμάζει ως συνθέτης, ενώ παράλληλα προσπάθησε αρκετές φορές να απεμπλακεί από την έντονα εμπορευματοποιημένη εικόνα του συγκροτήματος, βιώνοντας περιόδους ενθουσιασμού για συγκεκριμένες ιδέες ή ρεύματα, όπως τον διαλογισμό ή τον μαρξισμό της αριστεράς. Οι συνθέσεις του, κατά τη διετία 1966-67, έκαναν ιδιαίτερα αισθητή την επίδραση των «ψυχεδελικών» πειραματισμών του με το LSD, με χαρακτηριστική στιγμή την ηχογράφηση του δίσκου Sergeant Pepper's Lonely Heart Club Band (1967). Η προσωρινή απομάκρυνσή του από τα ναρκωτικά συνδυάστηκε με τη γνωριμία του με τον Ινδό Μαχαρίσι Μάχες Γιόγκι και τον υπερβατικό διαλογισμό. Ο Λένον παρακολούθησε μαθήματα του Μαχαρίσι στην Ουαλία, ενώ στις αρχές του 1968 τον επισκέφτηκε στην κατοικία του στην Ινδία. Αργότερα, υπήρξε περισσότερο κριτικός απέναντί του, δηλώνοντας όμως πως αποτέλεσε για τον ίδιο ένα είδος πατρικού προτύπου.



Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Λένον συνδέθηκε με την Γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Γιόκο Όνο, την ίδια περίπου περίοδο που δρομολογήθηκε το διαζύγιό του με τη Σύνθια Πάουελ. Η αρχική γνωριμία τους χρονολογείται το Νοέμβριο του 1966, όταν ο Λένον επισκέφτηκε μία έκθεση τέχνης της Όνο και έκτοτε ξεκίνησε η καλλιτεχνική τους συνεργασία. Το 1968, ο Λένον εγκαινίασε μία ατομική έκθεση στη Robert Fraze Gallery του Λονδίνου, με τον γενικό τίτλο You are here (Είσαι εδώ), αφιερωμένη στη Γιόκο Όνο ως ένδειξη της αγάπης του για εκείνη. Στα τέλη του 1968, συμμετείχαν επίσης στην ταινία Rock and Roll Circus των Rolling Stones. Η σχέση τους, την οποία ο Λένον χαρακτήρισε ως «μία σχέση δασκάλου και μαθητή», με τον ίδιο στη θέση του μαθητή, πυροδότησε αρκετές αρνητικές κριτικές, εστιάζοντας κυρίως στην προσωπικότητα της Γιόκο Όνο, στην εξωσυζυγική σχέση που διατηρούσε μαζί της ο Λένον για ένα διάστημα, αλλά και την κυκλοφορία του δίσκου Unfinished Music No.1: Two Virgins που ηχογράφησαν μαζί.

Η Γιόκο Όνο επηρέασε σημαντικά τον Λένον, με τον οποίο αποτέλεσε αχώριστο δίδυμο, τόσο σε ότι αφορά τη σχέση του με το χώρο της μοντέρνας τέχνης όσο και με κοινωνικά προβλήματα τα οποία η ίδια σχολίαζε μέσα από τα έργα της, όπως η θέση της γυναίκας, ο φυλετικός διαχωρισμός ή ο πόλεμος του Βιετνάμ.Κατά τη τελευταία διετία της παραμονής του στους κόλπους των Beatles, ο Λένον συμμετείχε ενεργά, μαζί με την Όνο, στο κίνημα κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Στις 20 Μαρτίου του 1969, o Λένον και η Όνο παντρεύτηκαν στο Γιβραλτάρ, έχοντας προγραμματίσει να περάσουν το μήνα του μέλιτος στο κρεβάτι, διαδηλώνοντας με αυτό τον τρόπο υπέρ της ειρήνης και προσκαλώντας δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο που διέμεναν, στην πόλη του Άμστερνταμ.

Η πρωτότυπη αυτή διαμαρτυρία (γνωστή και ως «Bed-In») συνεχίστηκε στο Μόντρεαλ, με το ζεύγος Λένον-Όνο να παραχωρεί πολυάριθμες συνεντεύξεις και να δέχεται εκατοντάδες επισκέπτες. Το επόμενο διάστημα, συμμετείχαν σε πολυάριθμες εκδηλώσεις, δίνοντας επίσης μία φιλανθρωπική συναυλία στα πλαίσια της εκστρατείας War Is Over της UNICEF.

Το φθινόπωρο του 1969, ο Λένον ηχογράφησε μαζί με τους Beatles τον τελευταίο δίσκο του συγκροτήματος, με τίτλο Abbey Road. Οι σχέσεις των μελών είχαν ήδη αρχίσει να διαταράσσονται κατά τη διάρκεια των προηγούμενων χρόνων, και ειδικότερα η φιλία του Λένον με τον Μακάρτνεϋ κλονίστηκε. Ο ίδιος ο Λένον, αιτιολόγησε τη διάλυση του συγκροτήματος, αναφερόμενος κριτικά στον ηγετικό ρόλο που επεδίωξε να αναλάβει ο Μακάρτνεϋ μετά το θάνατο του μάνατζερ των Beatles, Μπράιαν Έπσταιν, αλλά και στην αντιπάθεια που έτρεφαν τα υπόλοιπα μέλη απέναντι στη Γιόκο Όνο.

 
Προσωπική Σταδιοδρομία

Η προσωπική δισκογραφία του Λένον είχε ήδη ξεκινήσει πριν τη διάλυση των Beatles, με την ηχογράφηση τριών πειραματικών δίσκων σε συνεργασία με τη Γιόκο Όνο καθώς και τριών ακόμα τραγουδιών, Give Peace a Chance (με αντιπολεμικό περιεχόμενο), Cold Turkey (σχετικά με την εμπειρία του με την ηρωίνη) και Instant Karma!. Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1970, ο Λένον και η Γιόκο Όνο υποβλήθηκαν σε μία «πρωτογενή θεραπεία», κοντά στον Άρθουρ Τζάνοβ, στο Λος Άντζελες. Μετά την επιστροφή του, ηχογράφησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο μετά τη διάλυση των Beatles, με τίτλο John Lennon/Plastic Ono Band, τα περισσότερα τραγούδια του οποίου, είχαν γραφτεί κατά την διάρκεια της θεραπευτικής μεθόδου του Τζάνοβ, την οποία είχε ακολουθήσει. Ενδεικτικά των αντιλήψεων που είχε διαμορφώσει πλέον ο Λένον, είναι τα τραγούδια God, όπου κατέγραψε ανθρώπους και ιδέες στις οποίες είχε πάψει να πιστεύει (μεταξύ των οποίων ο Χριστός, ο Βούδας, ο Έλβις Πρίσλεϋ, ο μυστικισμός και οι Beatles), καθώς και το εμπορικά επιτυχημένο και αμιγώς πολιτικό Power to the People (Δύναμη στο Λαό, σύνθημα που είχε μεγάλη απήχηση σε αναρχικούς της δεκαετίας του 1970).

 Ακολούθησε η κυκλοφορία του περισσότερο επιτυχημένου δίσκου του, Imagine (1971), του οποίου το ομώνυμο τραγούδι εξελίχθηκε σε ένα από τα δημοφιλέστερα του Λένον. Το καλοκαίρι του 1971, ταξίδεψε με τη Γιόκο Όνο στην Αμερική, όπου επρόκειτο να ζήσουν μόνιμα τα επόμενα χρόνια. Αφορμή για το ταξίδι αυτό αποτέλεσε η δικαστική διαμάχη της Γιόκο Όνο με τον σύζυγό της Τόνυ Κοξ, σχετικά με την επιμέλεια της κόρης τους Κυόκο. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Υόρκη και σύντομα δραστηριοποιήθηκαν πάνω σε κοινωνικά και