Καλωσήρθατε! Ταξιδέψτε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού διαβάζοντας τις περιπέτειες των μελών μας. Γίνετε μέλος και μοιραστείτε μαζί μας τις δικές σας εμπειρίες. Δείτε τις πιο όμορφες φωτογραφίες και ψηφίστε την καλύτερη. Σχολιάστε ταξιδιωτικά πρακτορεία και κάντε παρατηρήσεις και προτάσεις στο forum. Καλή διασκέδαση ....

Γράψτε πως περάσατε στις διακοπές σας στο Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε .

 Τώρα μπορείτε να δείτε video που έστειλαν τα μέλη του travelchat. Στείλτο και το δικό σας video. Η διαδικασία είναι απλή. Ανεβάστε το video στο youtube και στείλτε μας τον κωδικό μέσω e-mail. Θα δημοσιευθεί στην κατηγορία "Βίντεο"
 
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ arrow ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ arrow Ασία arrow Ταξίδι στην Ινδία και στο Μπουτάν
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΧΡΗΣΙΜΑ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΕΛΛΑΔΑ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ...
ΧΑΡΤΕΣ GOOGLE
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
BINTEO
FORUM
Ταξίδι στην Ινδία και στο Μπουτάν E-mail
Γράφει ο/η Βίκυ   
12.12.10
Οι γνώμες διχάζονται για  την Ινδία. Άλλοι την σιχαίνονται και άλλοι την λατρεύουν. Παρόλο που εγώ ανήκω στην κατηγορία αυτών που την λάτρεψαν, μπορώ να καταλάβω την αντίθετη άποψη. Το ταξίδι στην Ινδία (τουλάχιστον έτσι όπως το κάναμε εμείς- μόνοι μας χωρίς ανέσεις και group, συνέχεια on the road στις τεράστιες εκτάσεις της και ταξιδεύοντας με μέσα μαζικής μεταφοράς) είναι πολύ δύσκολο, κουραστικό και σίγουρα για γερά στομάχια. Όπως και να ’χει όμως  είτε την μισήσεις είτε την λατρέψεις, το σίγουρο είναι πως θα σε αλλάξει για πάντα.
Μια ήπειρος παρά χώρα, γεμάτη από χρώματα, μυρωδιές (καλές και κακές), άπειρες κουλτούρες, γλώσσες, θρησκείες (κατά πολύ μεγάλο ποσοστό επικρατεί η Ινδουιστική), πολύβουες πόλεις, την παντού ευδιάκριτη ιστορία και τα τόσα διαφορετικά φυσικά τοπία. Σε πόσες χώρες μπορείς να βρεις μαζί ερήμους με ψηλούς αμμόλοφους, καταπληκτικές παραλίες με φοίνικες, πυκνές ζούγκλες και κάποιες από τις υψηλότερες κορυφές βουνών στον κόσμο.
Η Ινδία με μάγεψε και οφείλω να ομολογήσω ότι αν και ήταν από τα πιο δύσκολα ταξίδια που έχω κάνει ήταν και από τα καλύτερα μου!
Θα ξεκινήσω αναφέροντας τα κακά (ή λιγότερο ευχάριστα) και θα αφήσω τα καλά για το τέλος. Πιστεύω όμως ότι κάποια πράγματα όσο δυσάρεστα και να είναι πρέπει να αναφερθούν για να είναι προετοιμασμένος ο ταξιδιώτης για το τι θα συναντήσει.

Αρνητικά και δυσάρεστα
Η φτώχια στην Ινδία κυριολεκτικά σε ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ.
Δεν υπερβάλω καθόλου σε αυτό. Έχω ταξιδέψει σε πολύ φτωχά μέρη στον κόσμο στην Αφρική στην Ασία και στην Νότια Αμερική αλλά τέτοιο πράγμα δεν το έχω δει ΠΟΥΘΕΝΑ. Σε κάνει να αναλογιστείς πόσο ανούσια είναι όλα αυτά για τα οποία γκρινιάζεις καθημερινά, πόσο αχάριστος είσαι στην ζωή σου και πόσο τυχερός μαζί που γεννήθηκες στην Ελλάδα. Πόσες φορές δεν αναλογίστηκα πόσο σημαντικό αγαθό είναι η καθαριότητα. Η σωματική υγιεινή που εμείς το έχουμε σαν δεδομένο αγαθό στην κοινωνία που ζούμε δεν είναι καθόλου δεδομένο για κάποιους άλλους. Δεν θα αναφερθώ στην πείνα, στην έλλειψη στέγης και στις αρρώστιες γιατί θα πάψει αυτό το άρθρο να είναι διασκεδαστικό. Πόσο μεγάλο έργο είχε προσφέρει αλήθεια η μητέρα Τερέζα στην Καλκούτα αλλά και τόσοι άλλοι άσημοι με μεγάλη καρδιά. Βοήθεια σε όλα αυτά δεν είναι να στεναχωριέσαι που τα αντικρίζεις γιατί έτσι δεν παύουν να υπάρχουν, αλλά να τα αντιμετωπίζεις και όσο μπορείς να συνεισφέρεις στις τοπικές κοινότητες. Ο τουρισμός βοηθάει πολύ την Ινδία ως χώρα και αν δεν υπήρχε και αυτός τα πράγματα θα ήταν τρις-χειρότερα. Η συμβουλή μου για όποιον ενδιαφέρεται να ταξιδέψει σε αυτήν την υπέροχη χώρα είναι να προσπαθήσει , όσο γίνεται, να αφήσει τα χρήματα του στους Ινδούς και όχι στις τεράστιες αλυσίδες ξενοδοχείων και πρακτορείων. Με αυτόν τον τρόπο εσύ κερδίζεις την εμπειρία του να ζήσεις από κοντά τον τρόπο ζωής των Ινδών, δεν πληρώνεις υπέρογκα ποσά (νιώθεις ότι ακόμα και τα 10 λεπτά του Ευρώ ότι δεν πάνε χαμένα) αλλά και συνεισφέρεις στον τόπο.
Στην Ινδία θα συναντήσεις ακόμα και επαγγέλματα τα οποία θα θεωρήσεις απάνθρωπα, δεν πρέπει όμως να βιαστείς να πάρεις θέση. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα που πραγματικά δεν ξέρεις τι να κάνεις. Στην Καλκούτα κυκλοφορούν ακόμα τα Ricksaw (αμαξάκια που μεταφέρουν κόσμο) στα οποία ο οδηγός δεν είναι σε ποδήλατο αλλά τα σέρνει με την πλάτη. Όταν πρωτοδείς το θέαμα αυτό σοκάρεσαι. Γέρους ανθρώπους, σκελετωμένους να σέρνουν ξυπόλητοι τσαλαβουτώντας στους πλημμυρισμένους δρόμους αυτό το καρότσι φορτωμένο με 2 και καμιά φορά με 3 ανθρώπους καθισμένους επάνω. Η πρώτη αντίδραση είναι ότι αυτό είναι απάνθρωπο και θα έπρεπε να καταργηθεί. Κάπως έτσι σκέφτηκε και η κυβέρνηση και ξεκίνησε ενέργειες για την κατάργηση αυτού του επαγγέλματος. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσηκωθούν οι άνθρωποι αυτοί για να αποτρέψουν κάτι τέτοιο. Αν μας πάρετε το επάγγελμα μας είναι σαν να μας σκοτώνετε, είπαν. Εμείς αυτό κάνουμε και από αυτό ζούμε και αν σταματήσει ο κόσμος να ανεβαίνει επειδή μας λυπάται εμείς δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, συνέχισαν. Έτσι λοιπόν το επάγγελμα συνεχίζει να υπάρχει και εγώ που αρνιόμουν να τα χρησιμοποιήσω κατάλαβα ότι σκέφτομαι λάθος. Έτσι όμως είναι πολλά πράγματα στην Ινδία, πρέπει να σκεφτείς 2 φορές και προπάντων να μιλήσεις σε κόσμο, πριν καταλήξεις σε εύκολα συμπεράσματα.

Κάτι άλλο που μας έκανε εντύπωση είναι η ανισότητα που δημιουργεί η Ινδουιστική θρησκεία στην Ινδική κοινωνία. Ο Ινδουισμός πιστεύει στις κάστες (κοινωνικές τάξεις) και ο κάθε άνθρωπος παραμένει στην κάστα που γεννήθηκε μέχρι να πεθάνει. Πρέπει να ζει μια ενάρετη ζωή για να μπορέσει στην επόμενη ζωή του να γεννηθεί σε υψηλότερη κάστα. Έτσι λοιπόν, και για αυτή την ζωή, αν κάποιος ανήκει στην κάστα των λεγόμενων ανέγγιχτων (που είναι από τις πιο χαμηλές) στερείται άπειρες ελευθερίες και δικαιώματα που έχουν υψηλότερες κάστες μέχρι να πεθάνει. Η αδικία είναι τέτοια που σε πολλές περιπτώσεις δεν τον αφήνουν να ζήσει στον οικισμό αλλά σε απομόνωση εκτός χωριού ή πόλης. Επισκεφθήκαμε κάποιες καλύβες «ανέγγιχτων» κοντά στην έρημο και συγκινήθηκα από το χαμόγελο τους , την φιλοξενία τους και την καλή τους την καρδιά.

Άλλο ένα θεματάκι για όποιον ταξιδεύει στην Ινδία είναι τα τραίνα της. Αν και το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι άρτιο και εξυπηρετεί σχεδόν όλη την χώρα, τα τραίνα της Ινδίας  είναι άσχημα. Πραγματικά όμως δεν έχεις άλλη επιλογή αν θέλεις να γυρίσεις ένα μεγάλο κομμάτι της .Οι εσωτερικές πτήσεις είναι μια λύση αλλά κοστίζουν και επιπλέον χάνεις όλη την διαδρομή όποτε είναι σαν να μην έχεις δει τίποτα, με αυτοκίνητο / λεωφορείο μπορεί να χάσεις την ζωή σου (χωρίς υπερβολή!) οπότε και δεν το ρισκάρεις. Μένει το τραίνο οπότε προετοιμάζεσαι ψυχικά και αποφασίζεις να το τολμήσεις. Κάναμε 6 διαδρομές, minimum 15 ώρες η κάθε μία (στο πλάνο ήταν να κάνουμε 7 αλλά ήμασταν σε λίστα αναμονής και δεν μπήκαμε τελικά οπότε και πήραμε πτήση). Η θέση μας ήταν AC2 (η καλύτερη είναι η AC1 αλλά δεν έχουν όλα τα τραίνα τέτοιο βαγόνι). Τώρα που τα σκέφτομαι, τα αναπολώ και χαίρομαι για τις συγκλονιστικές εμπειρίες που είχα, αλλά η αλήθεια είναι ότι στα Ινδικά τραίνα ζορίστηκα λίγο.

Τέλος, όπως προανέφερα η Ινδία είναι ένα ταξίδι για γερά στομάχια και μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Όλοι όσοι ταξιδεύουν λίγο πιο χαλαρά στην Ιδία και όχι σε «αποστειρωμένο περιβάλλον» θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι ότι υπάρχει μεγάλη περίπτωση να αρρωστήσουν με στομαχικές διαταραχές. Εμείς ναι αρρωστήσαμε αλλά το παλέψαμε και έτσι μας άλλαξε ελάχιστα το πρόγραμμα. Συμβουλή μου: προσοχή στο Street food. Εγώ το λατρεύω και δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα πάω ταξίδι χωρίς να δοκιμάσω τα εδέσματα του δρόμου, όμως στην Ινδία και αυτό θέλει ψάξιμο και μια δεύτερη σκέψη.

Μαγική Ινδία!!

Τέλος λοιπόν με τα δυσάρεστα, είναι ώρα να περάσουμε στα υπέροχα, μαγικά, απίθανα της Ινδίας.

Delhi











Ξεκινήσαμε από Δελχί με τα τόσα μνημεία, με τους ναούς με τους πολύβουους δρόμους με τα τόσα να δεις και τόσα να κάνεις . Highlight για μένα πέρα από τα τουριστικά spots το Chandni Chowk που είναι market στο παλιό Δελχί. Δεν χορταίνεις να κοιτάζεις γύρω σου. Στενά δρομάκια με μαγαζάκια και πλανόδιους, με μυρωδιές από λιβάνι και αρωματικά sticks με λουλούδια για την λατρεία των Ινδουιστικών Θεών και με ότι μπορεί να βάλει ο νους από εμπορεύματα. Αλλού κρεμασμένα πολύχρωμα σάρι, αλλού βιβλία, αλλού μπρούτζινα, αλλού φαγητά. Μέσα στα λιλιπούτεια μαγαζάκια ιστορίες καθημερινότητας. Ινδοί, παραδοσιακά ντυμένοι, να κοιμούνται σε απλωμένα στρώματα, άλλοι να ξυρίζονται ή να κουρεύονται, να παίζουν παιχνίδια, να ακούν ή να παίζουν μουσική, να συζητούν δυνατά ή και να μαλώνουν ακόμη. Ανάμεσα σε όλα αυτά εμείς, σαν την μύγα μες στο γάλα, να ξεχωρίζουμε από χιλιόμετρα μακριά. Έχεις μια αίσθηση ότι παίρνεις μάτι το εσωτερικό των σπιτιών των ανθρώπων, σαν να εισβάλεις στιγμιαία στην προσωπική τους ζωή.
Μετά το Δελχί θα πηγαίναμε σε μία από τις πιο τουριστικές περιοχές της Ινδίας το Rajasthan (πήραμε την μεγάλη απόφαση να μην επισκεφθούμε την Agra και το Taj  Mahal- και δεν το μετανιώσαμε). Αφού προμηθευτήκαμε μια ντουζίνα πιτάκια, από έναν καταπληκτικό φούρνο, για να έχουμε προμήθειες για το 18 ωρο ταξίδι με το τραίνο (τα φαγητά του τραίνου καλύτερα να μην τα δοκιμάσει κανείς) επιβιβαστήκαμε στο τραίνο μας (το οποίο ήταν πολύ καλύτερο απ’ ότι περιμέναμε) και με ενθουσιασμό ξεκινήσαμε για Jaisalmer.

Jaisalmer











Η Jaisalmer είναι μια παραμυθένια πόλη στο δυτικό Rajasthan. Ακόμα πιο δυτικά βρίσκεται η έρημος και το Πακιστάν.











Νομίζω ότι οι φωτογραφίες δεν μπορούν να αποδώσουν την ομορφιά αυτής της πόλης που σου δίνει την αίσθηση ότι ζεις τις χίλιες και μια νύχτες. Το κάστρο επιβλητικό και παραμυθένιο στο κέντρο της πόλης, με τα στενά σοκάκια του με τα μαγαζάκια του, τα παραδοσιακά χτίσματα, τις γυναίκες με τα πολύχρωμα κεντητά σάρι, με τις αγελάδες να γυρνούν ελεύθερες. Κάθε στιγμή στην Jaisalmer είναι και στιγμή για φωτογραφία και ότι και να περιγράψω δεν θα μπορέσω να απεικονίσω με επιτυχία την ατμόσφαιρα. Και τι δεν κάναμε, επισκεφθήκαμε ναούς (highlight μια Ινδουιστική τελετή που είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε από κοντά), μουσεία, πήγαμε με jeep στην έρημο, ανεβήκαμε σε καμήλα, βολτάραμε άπειρες ώρες στο κάστρο αλλά και στα markets εκτός, δειπνήσαμε σε καταπληκτικά εστιατόρια υπό το φως των κεριών, με θέα το κάστρο φωτισμένο και υπό τον ήχο παραδοσιακών μουσικών live δοκιμάζοντας την εξαιρετική κουζίνα Rajasthani, ήπιαμε παγωμένες μπιρίτσες σε όμορφα café και κοιμηθήκαμε σε παραδοσιακότατο κατάλυμα. Τι όμορφη πόλη Θεέ μου! Κάτι άλλο που θέλω να προσθέσω εδώ είναι ότι πάρα πολλές πόλεις της Ινδίας είναι πολύ ασφαλείς για τους τουρίστες από άποψη εγκληματικότητας και πραγματικά απολαμβάνω την ελευθερία του να περπατάμε τα βράδια χωρίς να έχουμε ανησυχία ή ακόμα και ανάγκη από συνοδεία. Μετά από ταξίδια στην Νότια Αμερική και Αφρική ή Ινδία μου φαντάζει απλά SUPER.

Jaipur











Τραίνο ξανά, σε AC 2 κουκέτα και στον δρόμο προς Jaipur. Έχοντας στο μυαλό μας  το πρώτο τραίνο που πήραμε σκεφτόμασταν ότι οι AC 2 θέσεις τελικά είναι μια χαρά και ότι είναι υπερβολικοί και μυγιάγγιχτοι αυτοί που λένε το ανάποδο. Σε πολύ λίγο θα καταλαβαίναμε ότι από τραίνο σε τραίνο υπάρχει τεράστια διαφορά παρόλο που μπορεί να έχεις κλείσει ίδια θέση. Το τραίνο αυτό είχε κατσαριδάκι παντού με αποτέλεσμα να κοιτάζω όλη την ώρα γύρω μου και ο Σ. να σκοτώνει συνέχεια. Στα πόδια μας δε, κυκλοφορεί και ένα ποντικάκι. Οι Ινδοί ατάραχοι να γελάνε, κάποιοι τουρίστες να φωνάζουν και μια Αμερικανίδα να έχει ανέβει πάνω στην καρέκλα και να κλωτσάει τον σάκο της. Ερώτηση Ιταλίδας απέναντι: Can they climb?
Τα γέλια με το ποντίκι θα μας βγουν ξινά  προς το τέλος του ταξιδιού γιατί ο Σ. αρρωσταίνει και έτσι φτάνουμε Jaipur κακήν κακώς. Μια μέρα χαλάρωσης και κούρας στο ξενοδοχείο (καλούμε και γιατρό γιατί ο πυρετός ανεβαίνει) και έτοιμοι για να εξερευνήσουμε την Jaipur.
Η Jaipur μια πόλη ανθρώπων και ζώων. Ελέφαντες, καμήλες, αγελάδες, μαϊμούδες, γουρούνια, κότες ανάμεσα στην κίνηση. Περίεργο εε?? Η παλιά πόλη συμπαθητική και τα τουριστικά αξιοθέατα αρκετά. Αν και η διάθεση μας είναι απίστευτα ανεβασμένη αφού ξεπεράσαμε τόσο γρήγορα την αρρώστια βρίσκουμε την Jaipur κατώτερη των προσδοκιών μας. Ίσως αν πηγαίναμε πρώτα εκεί να μας είχε ενθουσιάσει αλλά μετά την Jaisalmer….δεν υπάρχει σύγκριση. Νοικιάσαμε και Auto Ricksaw (κάτι σαν το τουκ -τουκ αλλά με μηχανοκίνητο) οδηγό που μας ξενάγησε σε όλα όσα έπρεπε να δούμε και να κάνουμε (να ’σαι πάντα καλά Μωχάμετ απίθανε!) και ύστερα από αρκετά ψώνια (η Jaipur είναι η ιδανική πόλη για ψώνια) και με μια βόλτα στον ναό των μαϊμούδων το ηλιοβασίλεμα, ετοιμαστήκαμε να αποχαιρετήσουμε το Rajasthan.

Varanasi

Επόμενος σταθμός μας το ιερό Βαρανάσι στην επαρχία Uttar Pradesh.
Από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες στην Ινδία ήταν το Βαρανάσι. Είχα ακούσει πολλά για την ιερή πόλη του Γάγγη αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ ανώτερη.










Το ξενοδοχείο μας υπέροχο με θέα στον ποταμό. Θα μπορούσα να κάθομαι ώρες και να κοιτάζω το θέαμα από κάτω. Μια βόλτα με βαρκάκι στον ποταμό σου φανερώνει ακόμα περισσότερες εικόνες. Βουβάλια να πλένονται (κυκλοφορούν εντελώς ελεύθερα), οι γαλατάδες να πλένουν τα σκεύη τους, πιτσιρίκια να κάνουν βουτιές, Ινδουιστές με βαμμένα σώματα και μακριές γενειάδες να προσεύχονται, τα κτίσματα επιβλητικότατα, βαρκάκια να πλέουν και να αφήνουν κεράκια με λουλούδια στον ποταμό, μαθήτριες με τις στολές τους να γυρνούν στα σπίτια τους, σιχ με τα μακριά μαλλιά τους να λούζονται, σε κάποια ghats (σκαλιά σαν κερκίδες) γίνονται γιορτές για να ευχαριστήσουν τους Θεούς, σε κάποια άλλα ghats γίνονται καύσεις νεκρών. Συγκλονίστηκα και σοκαρίστηκα από το θέαμα. Δεν είναι λίγο να βλέπεις στο ένα μέτρο από εσένα ένα σώμα να καίγεται  και μέσα από τις φλόγες να διακρίνεις καθαρά τα πόδια, το κρανίο…η στάχτη να σου μπαίνει στα μάτια και η φλόγα να σου καίει το πρόσωπο. Οι Ινδοί όμως έχουν μια διαφορετική αντιμετώπιση στο θάνατο. Δεν υπάρχουν κλάματα (γιατί πιστεύουν ότι εμποδίζεται η ψυχή να φύγει από το σώμα), υπάρχει περισυλλογή και προσευχή και η αίσθηση ότι είναι μεγάλη τιμή για τον πεθαμένο που καίγεται στον Ιερό ποταμό. Πάρα πολύς κόσμος μεγάλης ηλικίας πηγαίνει στο Βαρανάσι και περιμένει να πεθάνει για να μπορέσει  η σωρός του να καεί εκεί. Κάποιοι βλέπουν και τον θάνατο σαν μια λύτρωση από τα βάσανα της ζωής αφού προσδοκούν κάτι καλύτερο στην επόμενη τους ζωή.













Συμβουλή μου για όποιον πάει στο Βαρανάσι, να μην μείνει στην καινούρια πόλη (η οποία δεν λέει κάτι) αλλά δίπλα στα Ghats και το Γάγγη. Στο Βαρανάσι αρρώστησα και εγώ με την σειρά μου αλλά αυτή την φορά είχαμε συνταγή από γιατρό, ξεκίνησα αμέσως αντιβίωση και έτσι ο πυρετός και οι στομαχικές διαταραχές κράτησαν μόνο μισή ημέρα. Η οποία είχε την πλάκα της αφού την πέρασα  βλέποντας Ινδικές σειρές στην TV και χαζεύοντας από την βεράντα. Στο Βαρανάσι γνωρίσαμε και πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Τον καλό μου τον Μπάμπου που μας ξενάγησε με το βαρκάκι του, τον φιλόσοφο σερβιτόρο που μας μιλούσε για την ζωή, τον πιτσιρικά του ξενοδοχείου που έτρεχε να βρει φάρμακα για εμάς, τον καμαρότο που μας μιλούσε για τα παιδιά του, τον αθώο οδηγό Rechsaw που μας έκανε να γελάσουμε τόσο. Driver: Do you have children? Σ: Not yet. Driver (με τεράστια έκπληξη στα μάτια): She is a beautiful woman (δείχνοντας εμένα) WHY?
Υγιέστατοι πλέον φεύγουμε για Καλκούτα. Ο σταθμός του τραίνου στο Βαρανάσι κάτι το απερίγραπτα άσχημο, με ακαθαρσίες παντού και τον κόσμο να κοιμάται στο πάτωμα, αγελάδες να περνούν από την πλατφόρμα και άπειροι – μα άπειροι όμως- τεράστιοι αρουραίοι στις γραμμές του τραίνου αλλά και παντού. Ευτυχώς αυτή την φορά η θέση μας είναι AC 1 (αφού αυτό το συγκεκριμένο τραίνο διέθετε πρώτη θέση) και το εσωτερικό είναι μια χαρά! Ευτυχώς, γιατί με το θέαμα του σταθμού είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε στα χειρότερα. Κοιμόμαστε σε 4 -κλινη κουκέτα παρέα με συμπαθέστατο Ινδό και γενικά όλα είναι υπέροχα. Συμβουλή μου, στα τραίνα που υπάρχει αυτή η επιλογή επιλέξτε πρώτη θέση παρά την διαφορά στην τιμή γιατί έχει μεγάλη διαφορά. (Δυστυχώς για εμάς ήταν η μοναδική φορά που είχαμε 1 θέση).

Kolkata











Η Καλκούτα χαοτική, με πολύ φτώχια, κίνηση και πλημμυρισμένους δρόμους (την εποχή των μουσώνων που πήγαμε εμείς). Μια πόλη όμως που για κάποιο λόγο μου άρεσε πολύ. Ίσως γιατί περίμενα ότι η Καλκούτα θα ήταν μια αναγκαστική στάση για να πάρουμε την πτήση μας και τελικά δεν ήταν καθόλου έτσι. Η ζέστη πιο υποφερτή από Δελχί και Rajasthan, η γειτονιά που μέναμε γεμάτη τοπικό χρώμα και το ξενοδοχείο μας εντελώς Cult. Η κουζίνα στην Καλκούτα είναι κατά κύριο λόγω Bengali cuisine και είναι γιάααμμμιιι! Αυτές τις 2 ημέρες που μείναμε στην Καλκούτα (1 για να φύγουμε την επομένη με πτήση για Bhutan και άλλη μία στον γυρισμό από Bhutan) επισκεφθήκαμε τα αξιοθέατα της πόλης, το σπίτι που πέθανε η μητέρα Τερέζα που λειτουργεί ως μουσείο αλλά και ως κατάλυμα των αρρώστων του δρόμου. Φάγαμε παραδοσιακά – πάντα με τα χέρια- σε υπέροχες τρυπούλες / εστιατόρια που βρήκαμε και επισκεφθήκαμε ένα internet café το οποίο ήταν στην γειτονιά μας και ήταν το πιο περίεργο που έχω πάει ποτέ μου (ένα χωμάτινο/λασπωμένο δρομάκι με φωτιά και κατσαρολικά στην μέση του δρόμου και δίπλα εκεί μια τρύπα στον τοίχο με μια ταμπέλα από πάνω να γράφει «Internet Café».
Το ταξί που μας πήγε ξημερώματα στο αεροδρόμιο περνούσε όλα τα φανάρια με κόκκινο, δεν σταματούσε πουθενά (επειδή όπως μας είπε ο οδηγός: εεεε δεν κυκλοφορεί και κανείς τέτοια ώρα!) και κόντεψε να τρακάρει στο παρά τρίχα 3 φορές. Και εγώ μετά από όλα αυτά λέω ότι φοβάμαι τα αεροπλάνα……

Bhutan











Αλλάζουμε χώρα και κλίμα εντελώς! Φτάνουμε με συγκλονιστική πτήση ανάμεσα απ΄τις βουνοκορφές των Ιμαλάιων στο Πάρο του Μπουτάν όπου και προσγειωνόμαστε.
Το Μπουτάν βρίσκεται βορειανατολικά της Ινδίας, νότια του Θιβέτ και ανατολικά του Νεπάλ.
Πάντα ήθελα να πάω στο Μπουτάν για πολλούς λόγους. Γιατί είναι στα Ιμαλάια που πάντα με γοήτευαν, γιατί δέχεται περιορισμένο αριθμό τουριστών ακόμα (άρχισε να δέχεται τουρίστες την δεκαετία του ’90) γιατί οι κάτοικοι κυκλοφορούν με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, γιατί για δείκτη ευμάρειας έχει το Gross National Happiness αντί του γνωστού Gross National Product, γιατί η πώληση καπνού και η αφισοκόλληση είναι παράνομα, γιατί το Thimbu είναι η μοναδική πρωτεύουσα στον κόσμο που δεν έχει φανάρια κυκλοφορίας, γιατί το εθνικό σπορ είναι η τοξοβολία γιατί τα φεστιβάλ τους είναι από τα πιο όμορφα στον κόσμο, γιατί ότι και να πω  είναι μια χώρα πέρα από κάθε φαντασία.
Στο Μπουτάν ο τουρισμός είναι περιορισμένος από την κυβέρνηση και δεν επιτρέπεται να μπει τουρίστας χωρίς να συνοδεύεται από κάποιο τοπικό ταξιδιωτικό πρακτορείο. Είναι ένα ταξίδι που πρέπει να το έχεις κανονίσει από πολύ πιο πριν γιατί πρέπει να πάρεις Special Visa. Το αρνητικό του Μπουτάν είναι ότι το κράτος επιβάλει στον κάθε τουρίστα να καταβάλει το ποσόν των $200 ημερησίως για κάθε ημέρα που περνάει στην χώρα. Τα πάντα βέβαια από εκεί και πέρα είναι πληρωμένα. Και ξενοδοχεία και φαγητά και ξεναγήσεις και trekking και απ’ όλα. Παρόλα αυτά οι 3 ημέρες που περάσαμε στο Bhutan μας στοίχισαν σχεδόν το 1/3 όλου του ταξιδιού! Πολύ εεε! Αν άξιζε? Ναι Ναι και πάλι Ναι. Άξιζε κάθε ένα Ευρώ που δώσαμε. Θα το ξαναπώ: Το Μπουτάν είναι μια χώρα πέρα από κάθε φαντασία!
Με το που προσγειώνεσαι στο Μπουτάν καταλαβαίνεις ότι αυτή η χώρα είναι ιδιαίτερη. Η προσγείωση σου φανερώνει ένα τοπίο εξαιρετικής ομορφιάς και ακόμα και το κτήριο του αεροδρομίου είναι ένα παραδοσιακό κτήριο με τα σκαλίσματα και τα χρώματα που προσδίδουν αυτόν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που έχει η χώρα αυτή.
Τα πάντα από εδώ και πέρα είναι αρμονικά και παραδοσιακά. Από τους μεγαλοπρεπείς ναούς μέχρι και τα βενζινάδικα!  

Thimbu











Προσγειωθήκαμε στο Paro όπου μας περίμενε από τους ξεναγούς μας -τον Sambhu  και τον Migma -θερμή υποδοχή. Μας υποδέχτηκαν με τις παραδοσιακές τους ενδυμασίες (όπως είναι υποχρεωμένοι να φορούν) και μας πέρασαν για το καλωσόρισμα τα παραδοσιακό μαντήλι του Bhutan στο λαιμό, επιβιβαστήκαμε στο Jeep μας και φύγαμε οι 4 μας για την πρωτεύουσα του Bhutan το Thimbu. Μετά από την ζέστη , την υγρασία, την κοσμοπλημμύρα, τον θόρυβο και τις μυρωδιές της Ινδίας μπορεί κανείς να φανταστεί πως μας φάνηκε το Μπουτάν. Απίστευτη βουνίσια φύση με πεντακάθαρο αέρα, απόλυτη ηρεμία, ησυχία και γαλήνη και θερμοκρασίες σαν Άνοιξη Ελλάδας. Τα σπίτια κουκλίστικα, τα πάντα σε τάξη, οι άνθρωποι πεντακάθαροι να λάμπουν μέσα από τις στολές τους, οι δρόμοι χωρίς ούτε ένα σκουπίδι και η πρωτεύουσα σαν γραφική κωμόπολη χωρίς ούτε ένα φανάρι κυκλοφορίας (μόνο έναν τροχονόμο στο πιο κεντρικό σημείο της πόλης είχε).











Κάποια από τα σπίτια έχουν ζωγραφισμένο στον τοίχο ένα πέος – ναι ναι καλά διαβάσατε- και αυτό για να τιμήσουν έναν Άγιο λίγο τρελούτσικο (τον ονομάζουν Devine Madman) που έχει σαν σύμβολο του το ανδρικό μόριο (χα χα και αναρωτιόμουν από πού βγήκε του Αγίου… ανήμερα).
Αυτό είναι το Μπουτάν ή Βουδιστική θρησκεία εμπλέκεται με παραδόσεις, μύθους και φανταστικά πλάσματα, μια χώρα γεμάτη εκπλήξεις.
Στο Thimbu δεν καθίσαμε στιγμή. Παρέα με την πιο ωραία παρέα που θα μπορούσαμε ποτέ να έχουμε τον ξεναγό μας Sambhu –ο οποίος μιλάει άπταιστα Αγγλικά και τον οδηγό μας Migma- o oποίος μιλάει έτσι και έτσι. Νεαρά παιδιά και οι δύο μας έκαναν να περάσουμε τόσο μα τόσο τέλεια. Και που δεν μας πήγαν και για ποιο θέμα δεν συζητήσαμε. Μετά από μισή ημέρα μαζί ήμασταν ήδη φίλοι. Πήγαμε σε μαγευτικούς βουδιστικούς ναούς με βουδιστές μοναχούς, σε βουνοκορφές γεμάτες σημαιάκια προσευχής, παρακολουθήσαμε αγώνα darts στην φύση όπου κάθε φορά που πετύχαιναν στόχο οι ομάδες (πάντα με τις παραδοσιακές τους στολές) χόρευαν και τραγουδούσαν, παρακολουθήσαμε αγώνα τοξοβολίας (όπου είναι και το εθνικό σπορ), επισκεφθήκαμε σχολεία εκμάθησης τεχνών και νοσοκομεία βοτάνων, φάγαμε απίστευτα καλά, ήπιαμε  τοπικά αλκοολούχα ποτά (κάτι σαν ρακί), είδαμε ζώα που δεν ξέραμε ότι υπάρχουν όπως το Takin (κάτι ανάμεσα σε γίδα και αντιλόπη). Την επόμενη ημέρα αφήνοντας την πρωτεύουσα για να πάμε στο Πάρο, μας κάλεσε ο φίλος μας ο Sambhu στο σπίτι του όπου φάγαμε τις λιχουδιές που είχε φτιάξει η γυναίκα του. Δεν μπορώ επίσης να περιγράψω και τις υπέροχες συζητήσεις που είχαμε αυτές τις 3 ημέρες. Για την κοινωνία και του Μπουτάν αλλά και της Ελλάδας, για τις θρησκείες για την θέση της γυναίκας στις διάφορες κουλτούρες, για την οικογένεια, για τις κυβερνήσεις για ήθη και έθιμα, για τοοοσα ενδιαφέροντα που δεν μπορώ να θυμηθώ. Τραγουδήσαμε κατεβαίνοντας από τα βουνά, αστειευτήκαμε μεταξύ μας λες και γνωριζόμασταν χρόνια και διαπιστώσαμε ότι εκτός από άριστους επαγγελματίες έχουμε να κάνουμε και με πολύ αξιόλογους ανθρώπους . Πραγματικά ξετρελαθήκαμε και από την φιλοξενία και την περιποίηση αλλά και από την ποιότητα της παρέας. Οι επόμενες 2 ημέρες θα ήταν εξίσου τέλειες.

Paro











Γυρίσαμε στο Πάρο για φαγητό και για ύπνο γιατί την επόμενη ημέρα θα πηγαίναμε για trekking στο μοναστήρι Taktshang ή αλλιώς Tigers nest. Το μοναστήρι αυτό κρέμεται από μια βουνοκορφή στα Ιμαλάια. Ακόμα και σε φωτογραφίες είναι εντυπωσιακό. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο συγκλονιστικό είναι από κοντά.
Το Trekking δύσκολο γιατί o δρόμος είναι πολύ ανηφορικός και στενός (χρειάζεσαι περίπου 3 ώρες να ανέβεις) αλλά υπάρχει και η πιο ξεκούραστη λύση των αλόγων.
Το πρώτο κομμάτι που δεν είναι τόσο στενό μπορείς αν θέλεις να το κάνεις πάνω σε άλογο πράγμα που προτιμήσαμε και εμείς γιατί θέλαμε να φυλάξουμε δυνάμεις για το δεύτερο μέρος. Το trekking μάλλον αντενδείκνυται για υψοφοβικούς γιατί στο δεύτερο μέρος του το μονοπατάκι είναι στενό και κάτω χαράδρα. Εμείς δεν είχαμε κανένα πρόβλημα αλλά είδαμε άλλους (με πρόβλημα ύψους προφανώς) που με το ζόρι περπατούσαν. Ευτυχώς μεγάλο θέμα με το υψόμετρο δεν υπάρχει γιατί το max είναι περίπου 3200 μ οπότε και δεν δυσκολεύει σημαντικά το trekking.
Η φύση υπέροχη με καταρράχτες και χωμένο ανάμεσα στα βράχια το Tigers nest, σε κάνει να αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να το χτίσανε εκεί πάνω!
Στο Πάρο μέναμε σε ένα καταπληκτικό ξενοδοχείο πρώην παλάτι το οποίο το είχαν διατηρήσει όπως ήταν και παλιά. Εντυπωσιακό αλλά παράλληλα λιτό ντεκόρ, χωρίς TV και άλλα μοντέρνα που θα χαλούσαν τον χαρακτήρα του, (άλλωστε η τηλεόραση ήρθε στο Μπουτάν το 2000!!! Απίστευτο?) με απίστευτη θέα, καταπληκτικά δωμάτια σκαλισμένα και χρωματισμένα με τον παραδοσιακό τρόπο και προσωπικό γλυκύτατο. Θα πρέπει επίσης να αναφέρω την υπέροχη εμπειρία του να τριγυρνάς στα markets του Μπουτάν, να βλέπεις τους ανθρώπους αλλά και τα τρόφιμα προς πώληση που τα περισσότερα είναι άγνωστα σε εμάς. Άπειρες φωτογραφίες με ανθρώπους που ποζάρανε στον φακό και που ξεσπούσαν στα γέλια μετά όταν τους δείχναμε τα πρόσωπα τους στην ψηφιακή. Το παραδοσιακό κούρεμα των γυναικών είναι πολύ κοντά μαλλιά (αντρικά) με αφέλειες στο μέτωπο, οι πιο νέες κοπέλες όμως τα αφήνουν πλέον μακριά. Το Μπουτάν επιπλέον έχει από τα πιο φαντασμαγορικά φεστιβάλ στον κόσμο οπότε αν κάποιος το επισκεφθεί εποχή με φεστιβάλ θα έχει μια από τις ωραιότερες ταξιδιωτικές εμπειρίες.
Το Μπουτάν για εμάς ήταν αποκάλυψη και προτείνω ανεπιφύλαχτα σε όλους να το επισκεφθούν παρά το αυξημένο κόστος. Τέλος τι να πω για τους αγαπημένους Sambhu και Migma (τους προτείνω ανεπιφύλαχτα –και όποιος ενδιαφέρεται ας επικοινωνήσει μαζί μου). Να πω ότι πήγανε με δικιά τους πρωτοβουλία και από τα δικά τους χρήματα και μας αγόρασαν T-shirts και μας τα έδωσαν δωράκι. Να πω ότι στο αεροδρόμιο όταν αποχαιρετιζόμασταν κλαίγαμε (ναι ναι κανονικό κλάμα). Να πω ότι η τελευταία λέξη που ακούσαμε φεύγοντας ήταν: We love you guys. Να πω τέλος ότι θα είναι πάντα μέσα στην καρδιά μας.

To Sambhu & Migma: Dear friends thanks again for everything. We had such a wonderful time in your magic country. I wish you again all the best for you & your families. We love you and we don’t forget you. Vicky-Stam

Ινδία ξανά

Πτήση για Καλκούτα, ανασυγκρότηση δυνάμεων, εξόρμηση στην Καλκούτα για άλλη μια φορά  και την επόμενη ημέρα πτήση για να δούμε μια τελείως διαφορετική Ινδία. Την νότιο δυτική Ινδία και τις περιοχές Κεράλα και Γκόα. Η νότιος Ινδία είναι πολύ διαφορετική από την Ινδία που έχουμε γνωρίσαμε στο πρώτο κομμάτι του ταξιδιού μας.
Παραλίες, φοίνικες, τροπική βλάστηση, πολύ πιο καθαρή, διαφορετική κουλτούρα ανθρώπων, διαφορετικό ντύσιμο (οι άντρες φορούν ένα ύφασμα σαν φούστα μακριά  που μοιάζει με παρεό το οποίο για να περπατήσουν πιο άνετα ή για να δροσιστούν το μαζεύουν ψηλά και το κάνουν κάπως σαν φουφουλιαστό κοντό βρακάκι), διαφορετική γλώσσα και διαφορετικές συνήθειες (κουνούν με ένα πολύ αστείο τρόπο το κεφάλι τους, όταν σκέφτονται ή όταν μιλάνε, δεξιά αριστερά σαν εκκρεμές).

Kotsi & Alleppey











Σε όλη αυτή την περιοχή της Κεράλας βρίσκονται τα ξακουστά Backwaters. Τα Backwaters είναι υδάτινα μονοπάτια που εκτείνονται για χιλιόμετρα στην περιοχή. Ανάμεσα τους βρίσκονται πόλεις, χωριά, τροπική βλάστηση, καλλιέργειες, ζώα και γενικά είναι πηγή ζωής της τοπικής κοινωνίας.










Το Kotsi πιο μεγάλη πόλη, αρκετά ενδιαφέρουσα αλλά το Allepey πολύ καλύτερο. Μείναμε σε καλυβούλες ανάμεσα στην βλάστηση ,κοιμόμασταν κάτω από κουνουπιέρα και είχαμε ένα super ντους ανοιχτό από πάνω και κάναμε μπάνιο βλέποντας τον ουρανό. Τέλειο! Δυστυχώς μπάνιο στις υπέροχες παραλίες της Κεράλας δεν κάναμε γιατί την εποχή των Μουσώνων είναι πολύ επικίνδυνο. Κάναμε όμως βόλτες στο Allepey, αράξαμε σε αιώρες, λιαστήκαμε αρκετά, παρακολουθήσαμε Ινδουιστική γιορτή στην τεράστια παραλία για χάρη του Θεού Ghanesa (κάτι ανάμεσα σε άνθρωπο και ελέφαντα) και νοικιάσαμε για μια ημέρα και ένα βράδυ ένα βαρκόσπιτο που μας περιπλάνησε στα στενά Backwaters. To houseboat ήταν εξολοκλήρου δικό μας με 3 άτομα προσωπικό (έναν οδηγό/καπετάνιο, έναν βοηθό και έναν μάγειρα). Το τοπίο ειδυλλιακό, οι εικόνες καθημερινότητας ανάμεσα στα Backwater υπέροχες. Γυναίκες να λούζονται ,να πλένουν ρούχα ή να ετοιμάζουν φαγητό, παιδάκια να μαθαίνουν κολύμπι ή κανό, άντρες να καλλιεργούν στα χωράφια, πουλιά, κατοικίδια, φοινικιές και μπανανιές ανάμεσα τους καταπληκτικά γαλήνια νερά και εμείς αραγμένοι πάνω σε μαξιλάρες στο βαρκόσπιτο μας να μην ξέρουμε τι να πρωτοβγάλουμε φωτογραφία. Το φαγητό του μάγειρα εξαίσιο (μας έβγαλε πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό και ανάμεσα φρούτα, τσάι και καφέ). Το μόνο άσχημο ήταν ότι η συνεννόηση με το προσωπικό του πλοίου ήταν από ελάχιστη έως ανύπαρκτη.
Το βράδυ αράξαμε μπροστά με ένα μπουκάλι κρασί, για κουβεντούλα και ροματζάδα, μέχρι που ήρθε ο μάγειρας  να μας πει: sir -nice room inside- air-condition- nice- good.
Ok του λέμε και συνεχίζουμε την κουβέντα μας. Μετά από 5 min έρχεται ξανά φορώντας μόνο το φουφουλιαστό βρακάκι του: Sir- nice room- go room- in- nice, good. Καταλαβαίνουμε ότι μας λέει να πάμε μέσα και του λέμε ότι προτιμούμε να μείνουμε λίγο ακόμα έξω στα μαξιλάρια. Η απάντηση: sir I’m here. You room.
Και έτσι τέλος η ρομαντζάδα για εμάς γιατί εκεί θα κοιμόταν ο καημένος ο μάγειρας που μας περίμενε ώρες να φύγουμε αλλά δεν άντεξε άλλο και διεκδίκησε το κρεβάτι του!

Goa

Λένε ότι η διαδρομή με τραίνο από την Κεράλα στην Goa και από την Goa στην Βομβάη είναι από τις πιο όμορφες διαδρομές με τραίνο στον κόσμο. Είπαμε να το διαπιστώσουμε και εμείς και επιβιβαστήκαμε για άλλη μια φορά στο τραίνο μας.










Πραγματικά η φύση έξω οργιάζει, τι κρίμα που τα παράθυρα στο συγκεκριμένο τραίνο είναι τόσο βρώμικα! Φτάνοντας στην Goa πέρασα πολύ ώρα δίπλα από την ανοιχτή πόρτα του τραίνου για να μπορώ να βλέπω καθαρά έξω. Τι όμορφα!
Στην Goa μείναμε στο Panjim που είναι η πρωτεύουσα.
Παλιά Πορτογαλική αποικία και στέκι των Hippies πριν μερικές δεκαετίες δεν θυμίζει με τίποτα Ινδία. Θα έλεγα ότι κάποια σημεία του μου θυμίζουν Νότιο Αμερική παρά Ασία (οι Πορτογάλοι έχουν αφήσει το στίγμα τους).
Το ξενοδοχείο μικρό και κουκλί, στιλάτα café και εστιατόρια, κουλτούρα διαφορετική και ένα στυλ Καραϊβικής. Μ’ αρέσει πολύ! Μ’ αρέσει που δεν έχει πολλούς τουρίστες γιατί είναι off season εποχή, μ’αρέσει ότι είναι το μοναδικό μέρος στην Ινδία που μπορείς να νοικιάσεις μηχανάκι χωρίς να θέλεις να αυτοκτονήσεις, μ’ αρέσουν τόσο τα παζάρια στα διάφορα χωριά, μ’ αρέσουν οι παραλίες και τα σχεδόν άδεια beach bar. Τελικά είναι ωραία να πηγαίνεις σε τόσο τουριστικές περιοχές την εποχή των μουσώνων. Ε ναι θα φας κάποιες βροχές αλλά έχεις να κερδίσεις τόσα άλλα. Με το μηχανάκι που νοικιάσαμε γυρίσαμε την Goa, όταν έπιανε βροχή σταματούσαμε σε κάποιο café η εστιατόριο στην μέση του πουθενά (όλο και κάποιο βρίσκεις) μέχρι να περάσει η μπόρα και μετά συνεχίζαμε με ήλιο! (Είχε και αυτό την πλάκα του). Φάγαμε καβούρια και γαρίδες, ήπιαμε τα κρασάκια μας αλλά και το τοπικό ποτό το Feni (από cashew και σερβίρεται με χυμό ανανά), ψωνίσαμε στα markets, απολαύσαμε ένα Ayurvedic μασσαζάκι και διασκεδάσαμε τόσο.
Τελευταίος σταθμός μας θα ήταν η Βομβάη ,όπου εκεί θα φτάναμε με τραίνο το οποίο διέθετε πρώτη θέση και θα απολαμβάναμε την super διαδρομή. Ήμασταν λίστα αναμονής στο τραίνο (2 και 3 στην σειρά) και όλοι μας έλεγαν ότι σίγουρα θα μπούμε αλλά για κακή μας τύχη δεν μπήκαμε και αναγκαστήκαμε να κλείσουμε πτήση με αεροπλάνο. Συμβουλή μου: κλείστε τα εισιτήρια των τραίνων από πολύ πιο πριν γιατί δεν θα βρείτε (εμείς τα είχαμε κλείσει πριν 4 μήνες και πάλι δεν βρήκαμε αυτά που θέλαμε) και δεν έχει πλάκα να πας σε χειρότερη θέση από την AC2.

Mumbai


Η Βομβάη είναι μεγαλούπολη με τραγικές αντιθέσεις. Από την μια βλέπεις τα παραπήγματα , την φτώχια  και την εξαθλίωση και ακριβώς δίπλα τον υπέρμετρο πλούτο, την χλιδή και τα παλάτια. Αυτή είναι η Βομβάη με τα slums (φτωχογειτονιές) αλλά και τις γειτονιές Ευρωπαϊκών προδιαγραφών (και τιμών), η Βομβάη των μεγαλοεπιχειρηματιών, του Bollywood, των τουριστών αλλά και των απλών ανθρώπων.









Εγκαταλείποντας την Ινδία και αφού ήμασταν στο ιδανικό μέρος χαρίσαμε στον Εαυτό μας την πολυτέλεια ενός super gourmet δείπνου, ενός εισαγόμενου κρασιού και αρκετών Cocktails μιας και τόσο καιρό δεν μπορούσαμε να πιούμε καθόλου πάγο.
Έτσι με ένα ωραιότατο Hangover, την επομένη, πετάξαμε πίσω στην μαμά Ελλάδα.

Ινδία και Μπουτάν. Θεέ μου τι ταξίδι. Πέρασα μαγευτικά παρ’ όλες τις δυσκολίες.
Το είπα και πριν αλλά θα το ξαναπώ: Από τα πιο ωραία ταξίδια που έχω κάνει στην ζωή μου (νομίζω ότι είναι το δεύτερο καλύτερο μου).
Το Μπουτάν με άφησε με το στόμα ανοιχτό αφού είναι από τα λίγα μέρη στον κόσμο που έχει παραμείνει ανέγγιχτο και παρθένο.
Η Ινδία με άγγιξε, με επηρέασε, με συγκίνησε, με συνεπήρε. Μου άφησε επίσης και το συναίσθημα ότι θέλω κάποια στιγμή να την ταξιδέψω ξανά γιατί νιώθω ότι έχει τόσα πολλά ακόμα να προσφέρει. Η Ινδία των πάνω από 1 δις κατοίκων, των διαφορετικών πολιτισμών, θρησκειών και των κοινωνικών αντιθέσεων. Η Ινδία του Γκάντι και της Μητέρας Τερέζας. Η Ινδία της φτώχειας αλλά και της γρηγορότερης αναπτυσσόμενης οικονομίας στον κόσμο. Η Ινδία των μουσώνων και των τόσο διαφορετικών κλιμάτων και φυσικών τοπίων. Η Ινδία  που με τα καλά της και με τα κακά της σου μένει ανεξίτηλη στην μνήμη και στην καρδιά. Σίγουρα θα επιστρέψω.
Μακάρι την επόμενη φορά να δω βελτίωση σε όλα αυτά που θα ήθελα να αλλάξουν. Να μην ξεχνάμε όμως πως και εμείς οι ίδιοι ήμαστε αναπόσπαστο κομμάτι του γενικού συνόλου και μια ψηφίδα στο όλο πάζλ της ζωής. Άλλωστε όπως είπε και ο Γκάντι: «Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε.»
 
(C)2006-2007 Travelchat.