Καλωσήρθατε! Ταξιδέψτε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού διαβάζοντας τις περιπέτειες των μελών μας. Γίνετε μέλος και μοιραστείτε μαζί μας τις δικές σας εμπειρίες. Δείτε τις πιο όμορφες φωτογραφίες και ψηφίστε την καλύτερη. Σχολιάστε ταξιδιωτικά πρακτορεία και κάντε παρατηρήσεις και προτάσεις στο forum. Καλή διασκέδαση ....

Γράψτε πως περάσατε στις διακοπές σας στο Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε .

 Τώρα μπορείτε να δείτε video που έστειλαν τα μέλη του travelchat. Στείλτο και το δικό σας video. Η διαδικασία είναι απλή. Ανεβάστε το video στο youtube και στείλτε μας τον κωδικό μέσω e-mail. Θα δημοσιευθεί στην κατηγορία "Βίντεο"
 
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΧΡΗΣΙΜΑ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΕΛΛΑΔΑ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ...
ΧΑΡΤΕΣ GOOGLE
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
BINTEO
FORUM
Βενεζουέλα - Ισημερινός E-mail
Γράφει ο/η Βίκυ   
20.08.13
Έχω ήδη 3 εβδομάδες στην Αθήνα και νομίζω ότι έχω γυρίσει χθες από την Νότιο Αμερική. Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες εδώ και εκεί που δεν το καταλαβαίνεις κοντεύει να περάσει  και ο Σεπτέμβριος. Το αντίθετο ακριβώς συνέβη στο ταξίδι. Επειδή κάναμε τόσα πράγματα και επειδή γέμιζε το μάτι και η ψυχή με τόσες διαφορετικές παραστάσεις όλη μέρα, έχω την αίσθηση ότι λείπω τουλάχιστον 2 μήνες! Πήρα άδεια 3 εβδομάδες αλλά μου φάνηκε ότι ήταν 2 μήνες! Απίστευτο? Τελικά νομίζω ότι έχω κάνει τρομερή ανακάλυψη. Βρήκα τρόπο να παρατείνω τον χρόνο. Βρήκα τρόπο να μεγαλώσω  την ζωή. Ταξιδεύοντας! Χαλάλι οι αμέτρητες ώρες στα αεροπλάνα, χαλάλι και οι φουσκωμένες όσο δεν πάει πιστωτικές κάρτες, χαλάλι και που θα ζω στο νοίκι για πολλά πολλά χρόνια ακόμη. Έτσι ζω καλύτερα. Αποφάσισα να γράψω για αυτό το ταξίδι με λεπτομέρειες γιατί δεν θέλω να ξεχάσω. 7 φίλοι, 7 backpacks, τρελό κέφι και ενθουσιασμός και ... συνταξιδιώτες και συνοδοιπόροι φύγαμε για Βενεζουέλα και Ισημερινό!
Cuidad Bolivar:
Μια εσωτερική πτήση (με Rutaka airlines) περίπου 1:30 ώρας από το Caracas μας προσγείωσε στο Cuidad Bolivar. Μείναμε στην παλιά πόλη σε παραδοσιακή Posada υπέροχα διακοσμημένη με ξύλινα έπιπλα, Patio στην μέση με φυτά και αιώρες.

Backpackers και γενικά νέος κόσμος στην Posada. Κουβέντες και γνωριμίες με ταξιδιώτες, όλες οι φυλές του κόσμου μια παρέα, κουβέντες για την Βενεζουέλα αλλά και γενικά για ταξίδια. Αγαπημένο θέμα : Angel Falls (κάποιοι είχαν πάει ήδη κάποιοι θα πήγαιναν την επόμενη ή την μεθεπόμενη ημέρα). Παιχνίδια και γέλια το βράδυ συνοδευόμενα με μπυρίτσες και ρούμι (αααχχχ πώς να το πιείς το ρούμι χωρίς πάγο που το τοπικό νερό απαγορεύεται δια ροπάλου! Ζητείται απεγνωσμένα πολύ – μα πολύ – παγωμένη Coca Cola!). Η παρέα μεγαλώνει. Μαζί μας θα έρθουν στην 3-ημερη εκδρομή μας στα Angels Falls και ο Robin από την Γερμανία, ο Francois από τον Καναδά και ο Jose Mari από την Ισπανία. Super!
Η πόλη (Cuidad Bolivar) στις όχθες του ποταμού Orinoco, με πολύχρωμα χαμηλά σπίτια και αποικιοκρατικά κτίσματα θυμίζει αρκετές πόλεις της Νοτίου και της κεντρικής Αμερικής.     
Το άγαλμα του Simon Bolivar φιγουράρει στην κεντρική πλατεία της πόλης, “El Libertador” όπως χαρακτηριστικά τον λένε αφού τους απελευθέρωσε από τον ισπανικό στρατό και ίδρυσε το 1821 την «Μεγάλη Κολομβία» η οποία κάλυπτε την έκταση που καλύπτουν σήμερα οι χώρες Βενεζουέλα, Κολομβία, Ισημερινός και Παναμάς (το Lonely Planet το μελετήσαμε καλά!).

Canaima:
Από το Cuidad Bolivar πήραμε ένα 6 –θέσιο αεροπλάνο τύπου Cessna για μια πτήση περίπου 1 ώρας. Θεέ μου πόσο μικρό είναι αυτό το αεροπλάνο, σαν παιδικό παιχνίδι μοιάζει. Απογείωση και ισορροπώ ανάμεσα στον φόβο και τον ενθουσιασμό. Απίστευτος ενθουσιασμός όταν ο ουρανός είναι καθαρός και κοιτάζω κάτω και βλέπω μόνο πυκνή ζούγκλα και ποτάμια (πάμε εκεί που δεν υπάρχουν δρόμοι!) και φόβος όταν το Cessna χάνεται ανάμεσα στα σύννεφα και πέφτει σε κενά αέρος. Μου ήρθε στο μυαλό η Ελληνική ταινία «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με την Βλαχοπούλου να τραβάει τα μαλλιά του Εξαρχάκου για να πάρει ύψος το αεροπλάνο τους (αεροπλάνο ίδιο και απαράλλακτο με το δικό μας!) …τράβα μαλλί Ρένα , ανεβαίνουμε….
Αααχχχ και ο δικός μας ο πιλότος είναι σχεδόν φαλακρός!

Μετά τον αέρα έρχεται το νερό. Τετράωρη διαδρομή με μηχανοκίνητη πιρόγα όλο και πιο βαθιά στην ζούγκλα. Τι να πω και τι να περιγράψω. Εκστασιασμένοι κοιτάμε γύρω μας τοπία απίστευτης ομορφιάς! Νιώθω σαν τον Indiana Jones! Κανείς δεν δίνει σημασία στα πιασμένα οπίσθια μετά από 4 ώρες καθισιό σε ξύλο.  
Φεύγει αμέσως το πιάσιμο με ένα αναζωογονητικό μπάνιο στο ποτάμι στο σημείο που τελικά σταματήσαμε για να διανυκτερεύσουμε. Πλύσιμο και λούσιμο στο ποτάμι, ψήσιμο στην φωτιά νοστιμότατων κοτόπουλων και ύπνος στις αιώρες μας. 
Μπροστά μας: το ποτάμι από πίσω μας: ο ψηλότερος καταρράχτης του κόσμου.  

Το βράδυ έπεσε η θερμοκρασία, κάποιοι  δεν κοιμήθηκαν καλά λόγω κρύου ή λόγω του ότι δεν βολεύονταν στην αιώρα. Προσωπικά – είχα φροντίσει και είχα πάρει μαζί μου sleeping Bag- κοιμήθηκα σαν πουλάκι 7 ώρες! Έγερση με το ξημέρωμα και trekking 1:30 ώρα για να δούμε τα Αngel falls από κοντά .Δύσκολη διαδρομή μέσα στην ζούγκλα ,ρίζες  δέντρων παντού όπου πατούσαμε και την τελευταία μισή ώρα σχεδόν σκαρφάλωμα. H Μαργαρίτα γυρίζει τον αστράγαλο της αλλά παλικάρι συνεχίζει ακάθεκτη με το πόδι τούμπανο! Ζέστη πολύ αλλά ευτυχώς η πυκνή βλάστηση δεν αφήνει τον ήλιο να μπει. Μούσκεμα στον ιδρώτα και με την γλώσσα έξω από το λαχάνιασμα, στρίβουμε δεξιά σε έναν βράχο και ιδού: Σχεδόν 1000 μέτρα ύψος με την κορυφή κρυμμένη στα σύννεφα , με το νερό κοντά στο έδαφος να μετατρέπεται σε ομίχλη από την μεγάλη πτώση και γύρω γύρω πυκνή βλάστηση, οι πιο ψηλοί καταρράκτες στον κόσμο: Angels Falls!
  
Τα σύννεφα ανοίγουν σαν να επιτρέπει η φύση μια φωτογραφία με τον καταρράκτη ολόκληρο και αμέσως ξανά κλείνουν. Πέντε λεπτά κατέβασμα και μας δίνεται η ευκαιρία  να κολυμπήσουμε κάτω από τον καταρράκτη. Κανείς άλλος τουρίστας εκτός από εμάς (φτάσαμε πολύ πρωί), μαγικές στιγμές, ενθουσιασμός διάχυτος.
 
Πίσω στις αιώρες με ένα πιο ξεκούραστο πλέον trekking αφού ήταν κατέβασμα, και μετά  το μεσημεριανό μας γεύμα, πίσω στην τετράωρη διαδρομή με την πιρόγα. Τα πράγματα όμως στον γυρισμό δεν ήταν τόσο εύκολα. Έβρεχε καταρρακτωδώς επί 2 ώρες συνεχόμενες, η πιρόγα χωρίς σκέπαστρο, εμείς βρεγμένοι μέχρι το κόκαλο τουρτουρίζοντας από τον αέρα απορούσαμε πως είναι δυνατόν πριν από λίγο να σκάγαμε από την ζέστη. Εκεί που είπα ότι δεν θα ξανα διαμαρτυρηθώ για την ζέστη βγήκε ο ήλιος και μαζί του τα αντηλιακά, τα αντικουνουπικά κλπ κλπ και σε μισή ώρα νοσταλγούσαμε την δροσούλα. Τι να γίνει όμως, έτσι είναι όταν πηγαίνεις υγρή εποχή σε τροπικά μέρη.

Η όλη φάση πάντως έγινε αφορμή για πολλά γέλια μετά που θυμόμασταν εκφράσεις, ατάκες και συμπεριφορές! Το βράδυ εκείνο κοιμηθήκαμε σε ένα Camp κοντά σε ένα χωριό. Από το απόγευμα 11 άτομα παίζαμε παιχνίδια με σφηνάκια και συνεχίσαμε σε ένα μπαράκι του χωριού για μπιλιάρδο, ρούμι, χορό και τοπική μουσική. Εεε μας άξιζε μετά από όλα αυτά νομίζω! 
Η τρίτη ημέρα μας επιφύλασσε κάτι εξίσου συναρπαστικό όμως. Πάλι με πιρόγα πήγαμε στα Sapo & Sapito falls, μικρότεροι καταρράκτες τις περιοχής αλλά εξίσου συναρπαστικοί. Το πρόγραμμα είχε ως εξής: εκεί που περπατούσαμε μας λέει ο οδηγός μας να μείνουμε με τα μαγιό μας (ότι δεν θέλουμε να βραχεί να το αφήσουμε κάτω) και να τυλίξουμε φωτογραφικές μηχανές με πλαστικές σακούλες. Έτσι ξεκινήσαμε να περνάμε πίσω από τον καταρράκτη. Είχα περάσει και άλλες φορές πίσω από καταρράκτες αλλά αυτό δεν μπορώ να το περιγράψω! Ο καταρράκτης είχε πλάτος, μεγάλη ποσότητα νερού και απίστευτη ορμή. Το νερό που μας έβρεχε σχεδόν πονούσε! Ήμασταν ενθουσιασμένοι! Το σημείο που βγήκαμε ήταν μαγευτικό, μόνο σε έργα έχω δει τέτοια τοπία και να που το ζούσα και εγώ.   
 Στην συνέχεια περπάτημα 5 λεπτών και να’σου ο καταρράκτης από πάνω, άλλα 10 λεπτά και να’ σου και ο μικρότερος καταρράκτης ο Sapito. Αν κάποιος πριν μου έλεγε ότι θα περπατούσα με το μαγιό μου και ξυπόλητη στην ζούγκλα δεν θα τον πίστευα! Και να που το έκανα και αυτό. Με φόβο για το που θα πατήσω (λίγο πριν μας έδειχναν στο μονοπάτι τα δηλητηριώδη μυρμήγκια Conga) και με σμήνος κουνουπιών τριγύρω σκεφτόμουν γιατί ο οδηγός δεν μας είπε να μην αφήσουμε τα παπούτσια μας τουλάχιστον. Θα προτιμούσα χίλιες φορές να καταλήξω με ένα ζευγάρι βρεγμένα αθλητικά παρά με ένα τσίμπημα από οτιδήποτε στην πατούσα! Άλλες οι προτεραιότητες για τους ιθαγενείς όμως, μιας και ο ίδιος περιφερόταν κατά τον ίδιο τρόπο (και χωρίς να προσέχει και που πατάει!)

Αργά το μεσημέρι ξανά πτήση με το Cessna (ξανά φόβος εγώ μιας πέσαμε και σε καταιγίδα) και πίσω στο Cuidad Bolivar. Εκείνο το βράδυ κάναμε ένα υπέροχο δείπνο σε κήπο σε σπίτι ντόπιων (μας το πρότειναν από την posada μας) για να απολαύσουμε την τοπική κουζίνα. Το περιβάλλον πολύ όμορφο , το φαγητό εξαιρετικό (ίσως το καλύτερο που έφαγα στο ταξίδι). Εγώ είμαι πολύ χαρούμενη. Σήμερα 12/8/08 γεννήθηκε στην Αθήνα η πρώτη μου ανιψιά! Άπειρες ευχές από όλους!
Το βράδυ εκείνο επίσης ο Λουκάς ξεχνάει στο ταξί το πορτοφόλι του με διαβατήριο και όλα του τα χρήματα μέσα! Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τα επόμενα βήματα (να πάμε Καράκας, να πάρουμε τηλ. την πρεσβεία κλπ κλπ). Τελικά ο ταξιτζής  - που στην Βενεζουέλα – επιστρέφει το πορτοφόλι στην Posada!! (Άγιος άνθρωπος!) Λουκά όταν επιστρέψουμε Αθήνα να παίξεις Joker. Θα κερδίσεις!

Los Llanos:
Η περιοχή του Los Llanos βρίσκεται βορειοδυτικά, είναι τα λεγόμενα wetlands της Βενεζουέλας και είναι πατρίδα των Llianeros (Γιανέρος όπως προφέρονται) που είναι οι cowboys της χώρας (κάτι αντίστοιχο με τους Gauchos της Αργεντινής). Είναι επίσης πατρίδα πολλών ειδών ζώων, ερπετών και πουλιών. Πούμα, Τζάγκουαρ, κροκόδειλοι, ανακόντα και πάρα πολλά άλλα. Εμείς μείναμε για 2 βράδια σε ράντσο (Hato Pinero) με όλα συμπεριλαμβανόμενα στην τιμή: διαμονή, φαγητό, 3 ημέρες σαφάρι, ακόμα και ποτά. Το περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από την ζούγκλα, καταπράσινα λιβάδια με αγελάδες, ελάφια, άλογα, συστάδες δέντρων σε πολλά σημεία, λίμνες παντού (αν πρόσεχες θα έβλεπες μάτια κροκοδείλων να εξέχουν), δάση και πολλά μα πολλά πουλιά.
  
Τις ημέρες μας τις περάσαμε ως εξής:
-Σαφάρι με ανοιχτό αυτοκίνητο (ακόμα και βραδινό). Ειδικά το βράδυ ψάξαμε για πούμα ή τζάγκουαρ αλλά δεν σταθήκαμε τυχεροί. Ούτε ανακόντα είδαμε δυστυχώς (δύσκολο μας είπαν να τα δεις την υγρή εποχή γιατί είναι μέσα στο νερό). Δεν πειράζει όμως, είδαμε πολλά άλλα ζώα και χαρήκαμε πιο όμορφη φύση από την ξηρή εποχή.
-Περπάτημα στα δάση (από μακριά καταφέραμε να διακρίνουμε μαϊμούδες στα δέντρα) και στις λίμνες (κροκοδειλάκια Caiman είδαμε αρκετές φορές).
- Άπλωμα αντικουνουπικού 24 ώρες το 24-ωρο. Θεέ μου πόσα κουνούπια. Όλοι έχουμε καντήλες παντού (ευτυχώς που παίρνουμε χάπια ελονοσίας!). Ο Σταμάτης ειδικά έχει γίνει σουρωτήρι από τα τσιμπήματα, έχει χαλάσει ένα μπουκάλι πολύ γερό αντικουνουπικό αλλά τα κουνούπια εδώ είναι φονιάδες. Στο τέλος αναγκάζεται να κυκλοφορεί με αδιάβροχο με κουκούλα. Η ζέστη αφόρητη αλλά δεν πτοείται! Γεια σου ρε Σταμ γλυκοαίματε!
-Ψάρεμα πιράνχας στις όχθες της λίμνης. Μόνο η Μιμίκα κατάφερε να πιάσει πιράνχας. Μπράβο Μιμίκα ο καλύτερος ψαράς της παρέας! Κανονικά ότι πιάναμε θα τα τρώγαμε το βράδυ αλλά αυτό που πιάσαμε ήταν άρρωστο και το ξαναρίξαμε πίσω. Έτσι όμως είχαμε την ευκαιρία να δούμε έναν caiman ανάμεσα μας να βγαίνει από τα νερά για να τσακώσει το πιράνχας.  
-Κάναμε ιππασία ανάμεσα σε υπέροχη φύση, χωμάτινα μονοπάτια, δάση, τσαλαβουτώντας στα νερά και αυξάνοντας τον ρυθμό του αλόγου (και της καρδιάς μαζί) στα λιβάδια.
  
-Φάγαμε υπέροχα τοπικά φαγητά (οι σούπες ήταν το κάτι άλλο)
Το τελευταίο βράδυ  κάναμε ανασκόπηση των ημερών που πέρασαν . Κάποιος λέει: «ρε παιδιά να τα γράψουμε κάπου όλα αυτά να μην τα ξεχάσουμε». Ξεκινήσαμε επιτόπου. Χαρτί και μολύβι, η μπίρα έραιε άφθονη (απλά ανοίγαμε το ψυγείο και παίρναμε) και οι ατάκες ολονών μας, τα αστεία μας και τα αξιοσημείωτα καταγράφηκαν επιγραμματικά. Την επομένη φεύγαμε για Καραϊβική.

Puerto Colombia:
To Puerto Colombia είναι ένα παραθεριστικό θέρετρο της Καραϊβικής. Τα Σαββατοκύριακα μαζεύει κόσμο από τις πόλεις (ιδιαίτερα το Caracas) και μεταμορφώνεται σε Party place.  
Το σκηνικό γνωστό: γαλάζια νερά, κάτασπρες αμμουδιές, φοίνικες, μουσικές και salsa χοροί παντού. Η διαδρομή για να φτάσεις υπέροχη γιατί περνάς μέσα από το Henri Pittier National Park το οποίο είναι ένα cloud forest απίστευτης ομορφιάς.
Εμείς επιλέξαμε να είμαστε εκεί Σαββατοκύριακο για να το ρίξουμε λίγο έξω (ουσιαστικά θα ήταν και οι μοναδικές 2 ημέρες από όλο το ταξίδι που προέβλεπαν ξενύχτι). Έτσι και έγινε λοιπόν, χορεύαμε salsa με ντόπιους ως το πρωί! (για την ακρίβεια εκείνοι χόρευαν salsa εμείς απλά προσπαθούσαμε να ακολουθήσουμε τον ρυθμό που και που πιάνοντας και λίγα βήματα.).Με το ποτό βέβαια  ξεθαρρέψαμε, ξεχάσαμε που βρισκόμαστε (δεν ήμασταν σε Ελληνικό νησί αλλά στην Βενεζουέλα με τεράστιο ποσοστό εγκληματικότητας) και παραλίγο να το πληρώσουμε ακριβά! Γυρίζαμε με τα πόδια από το μπαράκι της Καραϊβικής στην Hacienda μας κατά της 5 το πρωί, ήμασταν μεθυσμένοι όλοι, τραγουδούσαμε και γελάγαμε και είχαμε χωριστεί σε 2 group. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτούμε επίθεση από κάποιον που πετάχτηκε από τα δέντρα με στόχο την τσάντα της Ανθής (αααχχχ καημένη Ανθούλα). Για καλή μας τύχη η μοναδική απώλεια ήταν ένα σκισμένο φόρεμα και βέβαια ένα βαρβάτο σοκ. Την επομένη, όλοι με πολύ hangover σύραμε τα κορμιά μας στην παραλία , τα γαλάζια νερά και η παραλία έκαναν το θαύμα τους , και η ημέρα κύλησε με παιχνίδια στα κύματα, φτιάξιμο πύργου στην άμμο (να σημειωθεί εδώ ότι ο Τζάνος ήταν κακό παιδί και μας χάλαγε τον πύργο), αγορά χαϊμαλιών από πλανόδιο στην παραλία, κατανάλωση empanadas και ολόκληρης καρύδας από καντίνα στον δρόμο μέχρι και κλείσιμο ραντεβού με κυρία που φτιάχνει στα μαλλιά κοτσιδάκια (Caribbean style)- η οποία μας έστησε τελικά. Το σούρουπο γυρνώντας στην hacienda μας το μπάνιο και τα παιχνίδια συνεχίστηκαν στην πισίνα και με μια πολύ ωραία – πιο μαζεμένη βέβαια– βραδινή έξοδο ετοιμαστήκαμε να αποχαιρετήσουμε το Puerto Colombia και γενικά την Βενεζουέλα. Την επομένη πετούσαμε για Ισημερινό και όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι που θα βλέπαμε μια καινούρια χώρα.


Equador – περιοχή Αμαζονίου:
Μια μέρα στάση στην πρωτεύουσα (Quito) για ανασυγκρότηση δυνάμεων και ξανά περιπέτεια στις ζούγκλες (του Αμαζονίου αυτή την φορά). Μεγάλη διαδρομή από το Quito με πολύ κακούς δρόμους. Η διαφορά θερμοκρασίας από τις Άνδεις στον Αμαζόνιο τεράστια. Στην διαδρομή είδαμε χιόνι ακόμα και πάνω στον δρόμο, και μετά από μερικές ώρες ήμασταν με σορτσάκια και φανελάκια να σκάμε απτήν ζέστη.
Highlight της διαδρομής ένα χωριό του οποίου την πλατεία την είχαν καταλάβει μαϊμούδες. Πλήρως εξοικειωμένες με τον άνθρωπο έρχονται στην πλατεία για να φάνε. Αν κρατάς οτιδήποτε φαγώσιμο στο χέρι θα στο κλέψουν στα σίγουρα. Εμείς αγοράσαμε αυγά (μάθαμε ότι είναι τρομερός μεζές) και τις ταΐσαμε.  
 Ακολούθησε διαδρομή σε χωματόδρομο στην ζούγκλα, ώσπου φτάσαμε στο ποταμό Napo, επιβιβαστήκαμε στις πιρόγες μας για να φτάσουμε στο lodge. Η διαδρομή για άλλη μια φορά συγκλονιστική .Πολύ πιο στενά υδάτινα περάσματα, νερά λάδι και ηλιοβασίλεμα, και στο βάθος ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση μερικές καλύβες που ίσα που ξεχώριζαν. Γιούπι γιούπι τι ωραία! Οι καλύβες φανταστικές, φτιαγμένες από δέντρα της περιοχής και το πάνω μέρος του τοίχου μόνο με σήτα. Ξύλινο μπαλκόνι με αιώρα, κρεβατάκια με κουνουπιέρα και θέα μαγική! Το lodge δεν είχε ηλεκτρικό ρεύμα παρά μόνο για λίγες ώρες την ημέρα με γεννήτρια. Το βράδυ κεράκια και φακοί. Τι ωραία!!      
Το δείπνο μας περίμενε έτοιμο και το απολαύσαμε μέχρι τελευταίας μπουκιάς. Σκεφτήκαμε ότι είμαστε στον παράδεισο, μέχρι που νύχτωσε τελείως και μια δυσάρεστη έκπληξη μας περίμενε. ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ! Όχι μία, όχι δύο μα πολλές, πάρα πολλές. Τεράστιες, φτερωτές και ΠΑΝΤΟΥ! Τα δωμάτια γεμάτα, μέσα στο backpack 2, μέσα στο νεσεσέρ άλλη μία, στο κρεβάτι μέσα από την κουνουπιέρα να τρέχει άλλη μία, στο χώρο υποδοχής που πήγαμε να απολαύσουμε το κρασάκι μας τουλάχιστον 15, στο μάγουλο μου προσγειώθηκε άλλη μία! Στα δωμάτια να μπαίνουν συνέχεια από τα ανοίγματα που είχαν τα καλάμια. Έχουν φωλιά στους τοίχους του δωματίου!! Ααααχχχχχ Θεέ μου τι θα κάνουμε??? Η κουνουπιέρα δεν έχει αρκετό ύψος για να την ασφαλίσουμε! Περνάνε! Πώς θα κοιμηθούμε???  Πως θα πάμε τουαλέτα?? Δεν έχει και ηλεκτρικό ρεύμα!!! Ααααχχχχ. Ουρλιαχτά να ακούγονται από τα δωμάτια μας όταν κάναμε την τρομερή ανακάλυψη!  Ήμασταν μόνοι μας στο lodge, δεν είχε άλλους τουρίστες, εμείς και οι ιθαγενείς οι οποίοι έσπευσαν για βοήθεια. «Πως κάνετε έτσι» μας ρωτούν «οι κατσαρίδες δεν πειράζουν και επίσης δεν είναι βρόμικες γιατί είναι της ζούγκλας» Βρώμικες ή καθαρές η κατσαρίδα είναι κατσαρίδα. «Δεν έχει νόημα να συνεχίσετε έτσι . Θα σκοτώνετε όλη νύχτα. Έχει παντού εδώ όταν βραδιάζει». Άντε αλήθεια, και δεν το είχαμε καταλάβει!!
Δίκιο είχαν οι άνθρωποι όμως. Έτσι είναι αν το σκεφτεί κανείς λογικά αλλά άντε να εξηγήσεις! Ο Λουκάς παλικάρι, με διάφορα επιφωνήματα αηδίας και με τρόμο στα μάτια σκότωσε τουλάχιστον 20. Λουκά είσαι ο ήρωας μας!! Ο Τζάνος ο μοναδικός cool με κιθάρα και κρασί να μας φωνάζει: «σταματήστε τον πόλεμο με τις κατσαρίδες και ελάτε να απολαύσουμε την φύση», «Ελάτε να δείτε τι υπέροχος ουρανός» «είναι και αυτά ζωντανά της φύσης, εμείς εισβάλαμε στο περιβάλλον τους, μην τις σκοτώνετε» και άλλα τέτοια. Τελικά τον ακούσαμε και καθίσαμε σε μια βεράντα. Πώς να ηρεμίσεις όμως? 3 ήταν πάνω από το κεφάλι μου στην πόρτα! Το βράδυ εκείνο ο καθένας έκανε ότι μπορούσε για να εξασφαλίσει έναν ήσυχο ύπνο. 3 από εμάς κοιμήθηκαν έξω στις αιώρες αφού δέσανε από πάνω τις κουνουπιέρες από τα κρεβάτια. Ο Σταμάτης κοιμήθηκε με 3 νυχτερίδες ακριβώς πάνω από το κεφάλι του! Τις προτιμούσε από τις κατσαρίδες. Οι υπόλοιποι κάναμε ότι πατέντα σκέφτηκε ο καθένας για να μην μπουν κατσαρίδες μέσα από την κουνουπιέρα το βράδυ. Εμένα με κλείσανε γύρω γύρω  με ρούχα και κοιμήθηκα σε ένα κρεβάτι που δεν με χωρούσε πλέον παρά μόνο κουλουριασμένη. Το βράδυ εκείνο ,μέσα στην ησυχία της ζούγκλα ακούστηκαν τα εξής:
Ανθή: Γντουπ …έπεσα!! (από την αιώρα)
Βίκυ: Τζάνο έλα από εδώ να με βγάλεις. Θέλω να πάω τουαλέτα.
Μιμίκα – Μαργαρίτα: Τζάνο έλα και από εδώ να ελέγξεις, κάτι είδαμε.
Λουκάς: Παιδιά εγώ δεν παίζει να κοιμηθώ.
Σταμ: Οι νυχτερίδες τσιρίζουν.
Τζάνος: Τελικά είναι πολλές. (τι λέμε τόση ώρα ρε Τζάνο…..)
Ευτυχώς με το που ξημερώνει οι κατσαρίδες εξαφανίζονται . Σιωπηρή εκεχειρία : το πρωί εμείς , το βράδυ αυτές. Η επόμενη ημέρα έμελε να είναι μια από τις πιο ωραίες του ταξιδιού.  

Και τι δεν κάναμε: Βάψαμε τα πρόσωπα μας όπως βάφονται οι ιθαγενείς, επισκεφτήκαμε κοινότητα ιθαγενών, περπατήσαμε στην ζούγκλα (όχι σε προκαθορισμένα μονοπάτια αλλά σε πολύ στενά περάσματα που ίσα που χωράγαμε –κατά διαστήματα ο οδηγός άνοιγε δρόμο με machete), βουτήξαμε μέχρι το γόνατο στις λάσπες και στα νερά (ευτυχώς μας είχαν προμηθεύσει με γαλότσες), κάναμε βαρκάδα, βρήκαμε χρυσό στα νερά του ποταμού (πάντα βρίσκεις λίγο!!), και τέλος κάτι πολύ συναρπαστικό: Μας έδωσαν σαμπρέλες και μας άφησαν να μας παρασύρει το ρεύμα του ποταμού για πολλή ώρα. Αυτό ήταν από τις πιο ωραίες εμπειρίες που είχα ποτέ. Φανταστείτε ακουγόντουσαν μόνο οι ήχοι της ζούγκλας , στο ποτάμι μόνο εμείς με μια σαμπρέλα ο καθένας να μας παρασύρει το ρεύμα με ταχύτητα και γύρω γύρω πυκνή βλάστηση. Δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς που είμαι και τι κάνω! Κροκόδειλοι? Μας είπαν ότι δεν έχει σε αυτό το σημείο.(και τι τους εμποδίζει να μετακινηθούν άραγε?) Πιράνχας? Μας είπαν ότι δεν δαγκώνουν πριν τις 6 το απόγευμα (άντε γρήγορα παιδιά είναι 5:30 που είναι η βάρκα να μας μαζέψει). Πραγματικά  αυτή η ημέρα άξιζε τόσο που όλοι είπαμε ότι χαλάλι ακόμα και οι κατσαρίδες!   
Το βράδυ οι ιθαγενείς μας μάζεψαν γύρω από φωτιά και μας κέρασαν τοπικό αλκοολούχο ποτό (βάλε κι άλλο για να μπορέσω να κοιμηθώ το βράδυ!) Κιθάρα και κρουστά και τραγούδια δικά τους και δικά μας (ναι ναι τους τραγουδήσαμε και στα Ελληνικά). Επίσης με αρχηγό τον Τζάνο (τον κιθαρίστα της παρέας) αλλάξαμε τα λόγια στο γνωστό “La Cucaracha” και με Ελληνικούς στίχους πλέον τους τραγουδήσαμε τις περιπέτειες μας λόγω κατσαρίδας. Τους κάναμε και την μετάφραση έτσι για να μην έχουν πια καμιά αμφιβολία για το πόσο ηλίθιοι ήμαστε! Τρελό γέλιο! Αυτό που έχω να πω πάντως είναι ότι οι κατσαρίδες έγιναν αφορμή ακόμα να συζητάμε για αυτό και να γελάμε. Τα δύσκολα φέρνουν ακόμα πιο κοντά την παρέα? Αλήθεια είναι.  

Banos:
Αφήνοντας την ζούγκλα του Αμαζονίου και αρχίζοντας την άνοδο στις Άνδεις το κλίμα γίνεται πιο δροσερό και λιγότερο υγρό και για πρώτη φορά μετά από τόσες ημέρες δεν υπάρχει ανάγκη να αλειφόμαστε με αυτά τα αντικουνουπικά που βρομάνε τόσο. Μια χαρά! (στο κρύο επίσης δεν έχει κατσαρίδες εεε????). Το Banos (Μπάνιος όπως προφέρεται) πήρε το όνομα του από τις πολλές πηγές που έχει τριγύρω. Βρίσκεται δε στους πρόποδες του ηφαιστείου Tungurahua που είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια του πλανήτη. Αυτή η πόλη μου άρεσε πάρα πολύ. Γραφικότατη με αρκετή τουριστική υποδομή χωρίς να χάνει καθόλου το τοπικό της χρώμα, με καλόγουστα εστιατόρια και μικρά καταλύματα, κουλτούρα, και όμορφη φύση. Στους δρόμους έβλεπες ανθρώπους με την παραδοσιακή ενδυμασία να κυκλοφορούν.  Η Posada μας (posada del arte) υπέροχη γεμάτη πίνακες ζωγραφικής ντόπιων καλλιτεχνών, με υπέροχα διακοσμημένα δωμάτια (το καθένα με το τζάκι του) και κάποια με θέα σε καταρράκτη (όλα αυτά στην καταπληκτική τιμή των 26 περίπου Ευρώ το δίκλινο).
Εδώ θα πρέπει να σημειώσω ότι το κόστος ζωής στο Equador είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Καμία σχέση με Βενεζουέλα που μας φάνηκε ακριβή για νότιο Αμερική. Στο Banos κάναμε βόλτες στην πόλη, ψώνια, μαραθώνιο Street food στο τοπικό market φαγητών σε πάγκους, εκδρομή λίγο έξω από την πόλη όπου υπάρχει basket τελεφερίκ το οποίο διασχίζει με ταχύτητα μια χαράδρα (ο φόβος και ο τρόμος του υψοφοβικού), trekking στην χαράδρα (καλά το κατεβαίνεις αλλά πως το ανεβαίνεις – ακόμα και τώρα που το σκέφτομαι μου κόβεται η ανάσα). Το βράδυ κανονίσαμε (από την posada μας) να πάμε βραδινή εκδρομή να δούμε το ηφαίστειο από μια διπλανή κορυφή. Τις ημέρες που έχει αυξημένη δραστηριότητα μπορείς να δεις εκρήξεις και την λάβα να κάνει κόκκινη την νύχτα! Ουαααου. Μόνο σε ντοκιμαντέρ είχα δει κάτι τέτοιο και το περίμενα σαν τρελή. Δυστυχώς δεν φανήκαμε τυχεροί και το ηφαίστειο δεν είχε δραστηριότητα που να μπορεί να δεί κανείς. Απογοήτευση σε όλοι την παρέα. Δεν πειράζει ρε παιδιά θα το δούμε κάποια άλλη στιγμή , κάπου αλλού ίσως.  Είδαμε όμως κάτι τεράστιες μπριζόλες στο πιάτο μας σε ένα Αργεντίνικο που επιλέξαμε να φάμε για βράδυ. Υπέροχο εστιατόριο και το κλου της βραδιάς ένα ντόπιο συγκρότημα που μπήκε και μας έπαιξε μουσική των Άνδεων. Αχ πως μου αρέσουν αυτά τα τραγούδια με τα Panpipes, την μικρή παραδοσιακή κιθαρίτσα και τα κρουστά! Μας κάλεσαν και στο μπαράκι που παίζουν live αλλά μετά την ανάβαση της χαράδρας μόνο τα αγόρια της παρέας βρήκαν το κουράγιο να συνεχίσουν (εε παιδιά θα κουτουλάτε στο λεωφορείο αύριο, φεύγει πολύ νωρίς!)
 

Άνδεις (loop) - περιοχή Cotopaxi:
Ανεβαίνοντας κι άλλο στις Άνδεις η θερμοκρασία πέφτει και το υψόμετρο μεγαλώνει. Έχω βρεθεί και άλλη φορά σε μεγάλο υψόμετρο και ξέρω: Όχι πολύ φαί, όχι αλκοόλ, όχι έντονη σωματική άσκηση. Τα φύλλα κόκας βοηθάνε (τα φτιάχνουν και τσάι). Πρώτη στάση στην πόλη Latacunga. Πρωινό σε τοπικό καφενείο. Γύρω μας άνθρωποι με παραδοσιακές φορεσιές. Όλοι! Πο πο πως ξεχωρίζουμε!  Επόμενη στάση στο παραδοσιακό market του χωριού Saquisilli. 7 πλατείες έχει το χωριό , 7 markets γίνονται κάθε Πέμπτη. Εμείς πήγαμε στο market των ζώων και στο market των υφαντών, ξυλόγλυπτων κλπ (των σουβενίρ με άλλα λόγια). Για ποιόν να πρωτοπάρεις δώρο και τι να πρωτοδιαλέξεις. Εεε Τζάνο έτσι όπως το πάς θα πρέπει να αγοράσεις σάκο για να τα κουβαλήσεις όλα αυτά. Μιμίκα αν φας 1 ώρα κάνοντας παζάρια στον πωλητή των καπέλων Παναμά δεν θα ψωνίσεις τίποτα άλλο.
Επόμενη στάση (με μερικά κιλά παραπάνω βάρος όλοι) το Quilitoa loop. Εξωπραγματικό το θέαμα, ένας κρατήρας ηφαιστείου γεμάτος νερό! Αμέσως μετά στάση στο χωριό Chugchilan και φαγητό στο πολύ γραφικό και ζεστό Mama Hilda.
Τα τοπία των Άνδεων συγκλονιστικά, οι κάτοικοι των χωριών παραδοσιακότατοι. Κάθε στιγμή για φωτογραφία! Τι να μην φωτογραφίσεις: Τα κοριτσάκια- γύρω στα 5- ολομόναχα στα βουνά με τα παραδοσιακά ρουχαλάκια τους , εξολοκλήρου υπεύθυνα για ένα κοπάδι πρόβατα. Την κυρία με το λάμα φορτωμένο χόρτα και την ρόκα στον χέρι να γνέθει όρθια. Την οικογένεια των Ινδιάνων σε παραδοσιακή καλύβα φτιαγμένη από χόρτα όπου ζουν όλοι μαζί (από τον παππού μέχρι τα εγγόνια σε ένα δωμάτιο) παρέα με ιδικά χοιρίδια τα οποία και τρώνε. Την στάνη γεμάτη αλπάκα. Τα βουνά, τα ηφαίστεια, τον ουρανό (πιο γαλάζιο ουρανό – όταν άνοιγαν τα σύννεφα – δεν έχω δει ποτέ στην ζωή μου, άλλωστε βρισκόμουν πολύ κοντά στο πιο κοντινό σημείο του πλανήτη στον ήλιο).
 
Κουρασμένοι από τους κακούς δρόμους και το υψόμετρο αλλά γεμάτοι εικόνες φτάσαμε αργά το απόγευμα στην Hacienda μας. Απλά υπέροχη! Με φόντο το Cotopaxi, Hacienda με αγελάδες και άλογα, πέτρινα & ξύλινα δωμάτια με πολύ στυλ, τζάκια αναμμένα, τραπέζι στρωμένο να μας περιμένει , πολύ καλό Χιλιανό κρασάκι, κλασική μουσική στο Background. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?


Quito:

Από την περιοχή του Cotopaxi μέχρι το Quito είχαμε προγραμματίσει να πάρουμε το Chiva express. Το Chiva express είναι ένα τρένο το οποίο έχει θέσεις στην οροφή και κάνεις την διαδρομή με τον αέρα των Άνδεων να σε φυσάει στο πρόσωπο! (το ίδιο τρένο κάνει και την περίφημη διαδρομή στο Devils nose που λέγεται ότι είναι από τις πιο συγκλονιστικές διαδρομές με τρένο στον κόσμο, που όμως εμείς δεν είχαμε χρόνο για να την κάνουμε.) Δυστυχώς οι γραμμές του τρένου είχαν χαλάσει όταν ήμασταν εμείς εκεί και έτσι πήραμε λεωφορείο. Το συγκεκριμένο λεωφορείο καμία σχέση με τα άλλα. Μικρό, κόκκινο – λες και είχε φορέσει και αυτό παραδοσιακή στολή- και γεμάτο ιθαγενείς. Τι ωραία εμπειρία! Η πρωτεύουσα του Ισημερινού από τις πιο ωραίες πρωτεύουσες που έχω δει.
Χωμένο ανάμεσα σε ηφαίστεια και δασώδη βουνά το Quito με το ιστορικό κέντρο του (από την Unesco ανακηρυγμένο "World Heritage Site"), με τα πολλά μουσεία του και τα αποικιοκρατικής αρχιτεκτονικής κτίσματα του, θεωρείται  από τις πιο όμορφες πόλης της Νοτίου Αμερικής. Ακόμα και στην πρωτεύουσα το τοπικό χρώμα είναι διάχυτο. Γραφικά Caféé, παραδοσιακά μαγαζάκια και ιθαγενείς  να κυκλοφορούν στους δρόμους κάνει ξεκάθαρο στον επισκέπτη ότι βρίσκεται σε μια πόλη της Νοτίου Αμερικής. Δεν χορταίνεις να βολτάρεις στο ιστορικό κέντρο εκτός όμως του κέντρου ότι κάνεις πρέπει να το κάνεις με ταξί γιατί  δυστυχώς η εγκληματικότητα είναι αυξημένη. Στο Νότιο μέρος της πόλης δεσπόζει το άγαλμα της Παναγίας (La Virgen de Quito) με υπέροχη θέα το Quito αλλά και τα γύρω βουνά. Εκεί έχουν αναφερθεί πολλές ένοπλες ληστείες για αυτό πρέπει κανείς να πάει με ταξί και να πει και στον ταξιτζή να περιμένει για να τον γυρίσει πίσω. Ο δικός μας έκανε και ξενάγηση στα σημεία από τα οποία περνούσαμε (στα Ισπανικά βέβαια!) σαν tourist guide. Τι καλός! Ο καιρός βροχερός με χαμηλές θερμοκρασίες. Ποιος θέλει λίγο καλοκαίρι ακόμα? Εμείς!! Galapagos σου ερχόμαστε!

   

Νησιά Galapagos:
Φυλάξαμε το καλύτερο για το τέλος? Εεε νομίζω πως ναι!
Δεν είμαι τόσο καλή ώστε να το περιγράψω οπότε και παραθέτω απόσπασμα από το Lonely Planet:
“Much like the revolutionary scientific idea it’s become synonymous with, the Galapagos islands may inspire you to think differently about the world. Nowhere else can you enlarge in staring contest with wild animals and lose. You can’t help thinking you’ve stumbled upon an alternate universe, some strange utopian colony organized by sea lions – the golden retrievers of Galapagos – and arrange on principles of mutual cooperation.
The islands have taken on mythological status. Their relationship with Charles Darwin, the island’s most famous visitor who undoubtedly violated several park rules in riding and eating the Galapagos turtles, has become distorted and romanticizes. Yet you don’t have to be an evolutionary biologist or an ornithologist to appreciate one of the few places left on the planet where the footprint of the human presence is kept to a minimum.”
Οι θαλάσσιοι λέοντες στα Galapagos βρίσκονταν ακόμα και στην προβλήτα στο λιμάνι (Puerto Ayora), ακόμα και πάνω στα σκάφη που είναι αραγμένα και οι πελεκάνοι (καμία 20 αριά) περιμένουν τον ψαρά στον λιμάνι να τους πετάξει κανένα ψάρι.
Τι να πεις και τι να αισθανθείς όταν κολυμπάς με θαλάσσιους λέοντες, όταν έρχεσαι φάτσα με φάτσα με μια γιγάντια χελώνα ξηράς, όταν παρατηρείς σε απόσταση αναπνοής άπειρα marine Iguana να λιάζονται, όταν περπατάς και βλέπεις δίπλα σου τουλάχιστον 25 καρχαρίες, όταν βλέπεις πουλιά με γαλάζια πόδια και φουσκωμένους κόκκινους λαιμούς, όταν είσαι ανάμεσα σε ένα κακτόδασος, όταν κάνεις πικνίκ και κολυμπάς σε κάποιες από τις πιο ωραίες παραλίες του κόσμου, όταν βουτάς από πολύ ψηλά σε γαλαζοπράσινα νερά, όταν προσπαθείς να κάνεις σερφ στα μεγάλα κύματα, όταν πίνεις τις μπύρες σου σε μοναχικό μπαράκι δίπλα στην θάλασσα, όταν τρως πάμφθηνο ολόκληρο αστακό με γάλα καρύδας, όταν είσαι στα Galapagos!
Το ωραιότερο μέρος στην γη? Όταν βλέπεις τον θαλάσσιο λέοντα να στροβιλίζεται γύρω σου μπορεί και να το πιστέψεις!      
      
Καθώς γράφω, οι εμπειρίες μου ξανάρχονται στο μυαλό και γεμίζω χαρά που τις έζησα. Οι φυσικές ομορφιές του πλανήτη άπειρες και έτοιμες για εξερεύνηση. Η ομορφιά των ανθρώπων όμως πιο σημαντική. Για αυτό και πρέπει να πω ότι το ταξίδι δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν υπήρχαν οι:
-Romero, Martin & η γυναίκα του από την Posada Don Carlos στο Ciudad Bolivar που μας υποδέχτηκαν με χαμόγελα, μας βοήθησαν όταν το χρειαστήκαμε και μας αποχαιρέτησαν με μια ζεστή αγκαλιά.
-Ο Patrick και η γυναίκα του που μας άνοιξαν το σπίτι τους και που μοιράστηκαν μαζί μας τόσες σκέψεις για την Βενεζουέλα και τον Τσάβες.
-Ο Robin, o Francois & ο Jose Mari που μας πρόσφεραν την τόσο ωραία παρέα τους στην εκδρομή στα Angel Falls.
-Ο Mario & ο Thomas στο Hato Pinero στο Los Llanos που  έκαναν την διαφορά  με τις συμβουλές τους, την προθυμία τους να πραγματοποιήσουν όλα μας τα χατίρια και την πραγματικά ζεστή και καλή καρδιά τους. (Mario, αν και ο ανταγωνισμός ήταν πολύ δυνατός , ψηφίστηκες ο καλύτερος άνθρωπος που γνωρίσαμε στο ταξίδι!)
-Όλοι οι ντόπιοι στο Puerto Colombia που μας τραβούσαν να σηκωθούμε να χορέψουμε salsa.
- Ο κύριος στην Posada Pittier που επειδή δεν είχε άλλη πορτοκαλάδα μας έδωσε από την δική του.
-Ο  Bartholomew που με τις γνώσεις του και την εμπειρία του, μας έκανε να τον εμπιστευόμαστε τόσο που κάναμε μπάνιο σε ένα ποτάμι με πιράνχας & περπατήσαμε χιλιόμετρα στην ζούγκλα. Πού γέλαγε σαν παιδί κρύβοντας τα δόντια του ,που δεν έχανε ευκαιρία να μας πειράζει με αστεία (ακόμα και πιο πιπεράτα!) και που μας τραγούδησε δυνατά τραγούδια της φυλής του. (Bartholomew σχεδόν ισοψήφησες με τον Mario).
-Όλο το προσωπικό του Yacuma lodge στον Αμαζόνιο που με το χαμόγελο στα χείλη έκαναν την διαμονή μας πιο όμορφη (και τον εφιάλτη μας με τις κατσαρίδες πιο υποφερτό).
-Ο Jim από την posada del arte στο Banos που μας έκανε δώρο τα τηλεφωνήματα μας στην Αθήνα.
-Η Maria και ο Caesar από την Hacienda Hato Verde που κάθισαν μαζί μας στο δείπνο, μοιράστηκαν μαζί μας σκέψεις και που έτρεχαν να μας φέρουν στο Quito αυτά που εμείς οι ξεμυαλισμένοι ξεχάσαμε στην hacienda τους.
- Την διοίκηση του Café Cultura στο Quito που επειδή διαμαρτυρηθήκαμε γιατί μια ημέρα δεν είχε νερό το δωμάτιο, δεν μας χρέωσαν καθόλου για αυτό το βράδυ και επιπλέον μας έκαναν δώρο μια σαμπάνια.
-Την Jill και τον Javier στα Galapagos που έγιναν πραγματικά κομμάτι της παρέας μας, που τραγουδούσαν μαζί μας Bowie “This is ground control to major Tom…”, και που μας χαιρετούσαν κουνώντας χέρια  όταν φεύγαμε. (Jill πραγματικά θα μπορούσες να είσαι φίλη μου αν δεν ζούσες τόσο μακριά!)
Τέλος, το ταξίδι αυτό δεν θα ήταν το ίδιο αν δεν υπήρχαν οι φίλοι που μοιράστηκαν μαζί μου όλα αυτά.

Σταμάτη, Μιμίκα, Ανθή, Μαργαρίτα, Λουκά, Τζάνο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!
 
(C)2006-2007 Travelchat.