Καλωσήρθατε! Ταξιδέψτε σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού διαβάζοντας τις περιπέτειες των μελών μας. Γίνετε μέλος και μοιραστείτε μαζί μας τις δικές σας εμπειρίες. Δείτε τις πιο όμορφες φωτογραφίες και ψηφίστε την καλύτερη. Σχολιάστε ταξιδιωτικά πρακτορεία και κάντε παρατηρήσεις και προτάσεις στο forum. Καλή διασκέδαση ....

Γράψτε πως περάσατε στις διακοπές σας στο Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα προστατεύεται από spam bots, θα πρέπει να έχετε ενεργοποιημένη τη Javascript για να το δείτε .

 Τώρα μπορείτε να δείτε video που έστειλαν τα μέλη του travelchat. Στείλτο και το δικό σας video. Η διαδικασία είναι απλή. Ανεβάστε το video στο youtube και στείλτε μας τον κωδικό μέσω e-mail. Θα δημοσιευθεί στην κατηγορία "Βίντεο"
 
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ arrow ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ arrow Αφρική arrow Μαυρίκιος, Σμαράγδι του Ινδικού
ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΧΡΗΣΙΜΑ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
ΕΛΛΑΔΑ
ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ
ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ...
ΧΑΡΤΕΣ GOOGLE
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
BINTEO
FORUM
Μαυρίκιος, Σμαράγδι του Ινδικού E-mail
Γράφει ο/η Ntina   
31.08.08
Σμαράγδι του Ινδικού ονόμασαν κάποιοι το Μαυρίκιο και διαπίστωσα ότι είχαν δίκιο. Ξεκινήσαμε μια παρέα 16 ατόμων από τους οποίους τα 4 ήταν παιδιά. Για την ιστορία, ένας προορισμός που τους μικρούς μας φίλους και αυριανούς ταξιδευτές δεν τους άφησε ασυγκίνητους. Όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι είναι ένας τόπος απόλυτα ασφαλής, γι αυτό τα παιδιά μπορούσαν άνετα να οργώνουν την παραλία και να κινούνται χωρίς τη συνεχή επίβλεψή μας. Η θάλασσα ρηχή τουλάχιστον στο τμήμα από την παραλία μέχρι τον κοραλλιογενή ύφαλο, ο οποίος δίνει την εντύπωση ότι σχηματίστηκε για να προστατέψει τις πανέμορφες παραλίες από την μανία των κυμάτων του ωκεανού. Την πρώτη μέρα να σας πω την αλήθεια νόμιζα ότι αυτό που έβλεπα κατά μήκος της παραλίας ήταν κυματοθραύστης. Στην πορεία διαπίστωσα ότι όλο το νησί περιβάλλεται από κοραλλιογενή ύφαλο.

Ο Μαρκ Τουαίην έγραψε ότι ο Παράδεισος αποτέλεσε αντίγραφο του Μαυρίκιου. Η τροπική και πυκνή βλάστηση, η σμαραγδένια θάλασσα και οι μαγευτικές παραλίες δικαιολογούν γιατί τόσοι έχουν μιλήσει με τα ομορφότερα λόγια γι αυτόν τον τόπο.

Το ταξίδι ξεκίνησε  Μεγάλη Πέμπτη στο Βενιζέλος με ενδιάμεσο σταθμό στο Ντουμπάι. Για την αεροπορική εταιρεία που ταξιδέψαμε (emirates) είχαμε ακούσει από πολλούς τα καλύτερα. Σεβαστή  η γνώμη τους αλλά ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω. Μπορεί να διαθέτει ατομική τηλεόραση, πολλά ηλεκτρονικά παιγνίδια, ταινίες, ακόμα και ενδοσυνεννόηση, αλλά μένει εκεί, στη φιγούρα. Η οικονομική θέση παραείναι οικονομική όσων αφορά το χώρο που κάθεσαι και κινείσαι. Σε πράγματα πιο ουσιώδη δεν διαφέρει από άλλες εταιρείες.
Επανέρχομαι στο χώρο που ναι κάτι σημαντικό όταν μάλιστα η πτήση διαρκεί 10 ώρες. Θα ξέρετε φυσικά πόσο σημαντικό για την υγεία μας είναι να κινούμαστε με άνεση μέσα στο αεροπλάνο και όταν αυτό δεν συμβαίνει τι κίνδυνο διατρέχουμε. Αλλά μπρος στο κέρδος αυτά είναι ψιλά γράμματα. Όσο για τη θερμοκρασία μέσα στην καμπίνα δεν  νομίζω ότι ξεπερνούσε τους 15 βαθμούς μα αποτέλεσμα να βγούμε παγωτά. Και μη μου πείτε ότι αυτά συμβαίνουν σε όλες τις αεροπορικές. Το θέμα είναι πως θα έπρεπε να ναι και όχι τι ισχύει αυτή τη στιγμή.

Μετά από 4 ώρες φτάνουμε στο Ντουμπάι όπου θα μείνουμε για 5 ώρες, και ως γνήσιοι Έλληνες πάμε για καφέ και τσιγαράκι. Γρήγορα όμως διαπιστώνουμε ότι απαγορεύεται παντού το κάπνισμα, καταφεύγουμε στο καπνιστήριο και τρώμε φρίκη, το εν λόγω καπνιστήριο είναι ένας θάλαμος αερίων ακόμα και για μας τους θεριακλήδες. Για 9 καπνιστές λοιπόν το ταξίδι αυτό άρχισε με τους χειρότερους οιωνούς.

Άρχισα την ιστορία μου δίνοντας πληροφορίες σχετικά με τους μικρούς ταξιδιώτες. Να σας πω ότι οι ηλικίες των παιδιών ήταν από 9 έως 11. Καταδιασκέδασαν αφού το νησί έχει πάρα πολλά πράγματα να κάνουν χωρίς να βαρεθούν. Όπως Gazela park στα Δυτικά κοντά στην παραλία flic en flac, με πάρα πολλά είδη πουλιών, πιθήκων (ακόμα και Μακάκα), μαύρους κύκνους, τίγρης, βόλτα με γουρούνες στο δάσος, τάισμα μωρών γαζέλας, περίπατο με μικρά λιονταράκια (συνοδεία εκπαιδευτή) και φυσικά σαφάρι με ανοικτά λεωφορεία. Το συγκεκριμένο πάρκο διαθέτει και ένα από τα ομορφότερα εστιατόρια του νησιού με φοβερή θέα Vanille park στο Νότο, φάρμα κροκοδείλων από Μαδαγασκάρη και Νείλο. Σημειώστε ότι το πρώτο ζώο που βλέπει κάποιος επισκέπτης είναι ένας γάιδαρος, σπάνιο είδος για την περιοχή. Πολύ κοντά με το συγκεκριμένο πάρκο βρίσκονται και οι καταρράκτες  Rochester. Πήγαμε Κυριακή και μετά από πεζοπορία ανάμεσα στα ζαχαροκάλαμα απολαύσαμε ένα μοναδικό θέαμα. Τους ντόπιους να κάνουν πικ νικ κάτω από τους καταρράκτες και τα παιδιά τους να επιδίδονται σε μακροβούτια από το ψηλότερο σημείο τους. Όταν δε, είδαν κάμερες και φωτογραφικές μηχανές έγινε της βουτιάς. Στη συνέχεια για να μην  κουραστούμε καθότι είχαμε δρόμο μέχρι το mini van, μας μετέφεραν με τ αγροτικά τους.

Άφιξη στο νησί  νωρίς το πρωί μετά από 6.30  ώρες και το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε από το αεροπλάνο ήταν το απόλυτο πράσινο. Σε κάποιες μεριές άλλαζε χρώμα λες και κάποιο γιγάντιο χέρι είχε επέμβει μόνο και μόνο για τις ανάγκες του πληθυσμού. Πράσινο που σταματούσε στις άκρες του δρόμου. Σπίτια αποικιοκρατικού στυλ βυθισμένα σε φυσικούς κήπους αποτελούμενους από πολύχρωμα λουλούδια και θεόρατα δέντρα.

Ως βάση επιλέξαμε την παραλία Flic en Flac γιατί από τη μια ήταν δυτικά παραλία και θα μπορούσαμε ν απολαμβάνουμε ηλιοβασιλέματα, απ' την άλλη βρίσκεται στο μέσο του νησιού και θα μας διευκόλυνε στις εξορμήσεις μας. Μείναμε στο Hilton. Καταπληκτικό και σε πολύ καλή θέση πάνω στην παραλία. Δραστηριότητες πολλές ώστε να μην σε αφήνουν να βαρεθείς λεπτό. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αφού όλοι  λίγο πολύ ξέρετε τι προσφέρει ένα resort. Η ολόλευκη παραλία βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα δωμάτια. Καθημερινά μετά την ξενάγηση, η οποία φροντίζαμε να τελειώνει νωρίς απολαμβάναμε τον καυτό ήλιο λικνιζόμενοι στις αιώρες κάτω από τους κοκκοφοίνικες. Το δειλινό ήταν  κάτι που δεν χάναμε ποτέ και για τίποτα. Περισσότερα χρώματα σε ουρανό και θάλασσα δεν είχα δει ποτέ μέχρι τώρα.

Αν και το ξενοδοχείο ήταν γεμάτο κόσμο η ησυχία και η ηρεμία ήταν κάτι απίστευτο. Μόνη παραφωνία το παρεάκι των Ελλήνων.  Τα πουλιά  να φανταστείτε περπατούσαν δίπλα μας και σε κάθε ευκαιρία βουτούσαν ότι είχε απομείνει πάνω στο τραπέζι. Οι κήποι παραδεισένιοι γεμάτοι χρώματα, ρυάκια και λιμνούλες με χρυσόψαρα. Στο δωμάτιο καθημερινά υπήρχαν λουλούδια ιλάνγκ παντού, ακόμα και στο μπάνιο, τα οποία μάζευαν από τον κήπο. Μικρό λευκό άνθος που μυρίζει υπέροχα. Από το απόσταγμά του βγαίνει το γνωστό αρωματικό έλαιο.

Οι μικροπωλητές που όργωναν την παραλία ζωσμένοι με παρεό και χάντρες μας άφηναν αδιάφορους τουλάχιστον τις πρώτες μέρες. Μια καταναλωτική φίλη όμως, έγινε η αιτία ν ανακαλύψουμε ότι πουλούσαν μαργαριτάρια σε πάρα πολύ καλές τιμές. Ναι!!!! Μαργαριτάρια, λευκά, λιλά, ροζέ, σε κάθε μέγεθος και  σχήμα. Όοοοχι δεν μας δούλεψαν. Η εκτιμήτρια Ελισάβετ δικαιώθηκε πανηγυρικά όταν γυρίσαμε. Δύο κολιέ μου στοίχησαν 100 ευρώ μετά από παζάρι φυσικά και αφού κοντέψαμε να γεμίσουμε όλες μαζί  ένα σάκο με γιορντάνια. Χαραααααά οι σύζυγοι!!!!!!!

Για να πάμε βόλτα με το καταμαράν, πήραμε τιμές σε πρώτη φάση από τους διάφορους που σε προσεγγίζουν στην παραλία. Έλεγαν ότι ήθελε ο καθένας. Κάποιοι το έφτασαν ως και 80 ευρώ το άτομο. Τελικά καταλήξαμε στα 38 ευρώ με μπάρμπεκιου αστακό. Μπορούσες φυσικά με το ίδιο καταμαράν να πας και πιο φτηνά, αλλά αστακός γιοκ. Να σαι τώρα στο Μαυρίκιο και να μη γευτείς ένα από τα καλύτερα πιάτα τους. Γίνονται αυτά??

Το ile aux cerfs δεν ήταν γραφτό να το δούμε καθότι τη συγκεκριμένη περίοδο στ' ανατολικά δεν είχε καθόλου καλό καιρό. Αποφασίστηκε να πάμε στο ile Gabriel  στο Βορρά. Με mini van έγινε η μεταφορά από το ξενοδοχείο στο Grand Baie. Η πρώτη εντύπωση από το χωριό ήταν η καλύτερη. Με καταμαράν κάποιοι από την παρέα δεν είχαν εμπειρία γι αυτό και στην αρχή σαν καλά παιδιά κάθισαν στις θέσεις τους απολαμβάνοντας τη θάλασσα και τα γαλαζοπράσινα νερά. Όταν όμως βρίσκεσαι σε κρουαζιέρα στον Ινδικό με προορισμό κάποιο τροπικό νησάκι το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να προσαρμοστείς αμέσως. Γι αυτό και εμείς ακολουθήσαμε το καθόλου κακό παράδειγμα των παιδιών και ξαπλώσαμε στο δίχτυ που υπάρχει μπροστά στο σκάφος. Απίστευτη εμπειρία και μάλιστα όταν ακριβώς από κάτω σου έχεις για συντροφιά δυο δελφίνια. Η διαδρομή διαρκεί μιάμιση ώρα περίπου, χρόνος αρκετός για να μεταμορφωθείς σε ώριμη ντομάτα, πριν καν φτάσεις στο νησί. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι πάθαμε από το ήλιο, πάνω στο δίχτυ, που ‘γινε στη πορεία δεύτερο πετσί μας. Τη γλίτωσαν μόνο, των φρονίμων τα παιδιά, υπάρχει σχετική φωτό.

Σνόρκελιγκ αποφασίσαμε από τους 16 να κάνουμε οι 3. Εγώ, το παιδί μου και ο φίλος Βασιλάκης, ο οποίος ασχολείται με καταδύσεις και αναφέρομαι στην πείρα του, γιατί το μέρος και η στιγμή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να μπορέσεις τελικά να κάνεις σνόρκελιγκ. Θάλασσα διάφανη και απόλυτα ήρεμη. Σχετικά ρηχή γι αυτό θα πρέπει να προσέχουμε μην τραυματιστούμε από τα κοράλλια. Ο βυθός απίστευτος, χιλιάδες πολύχρωμα ψαράκια περνούσαν δίπλα μας, κοράλλια σε αποχρώσεις του μωβ-ροζ, αστερίες και υπερμεγέθη κοχύλια. Όχι δεν πρέπει να με συνεπάρει η τόση ομορφιά, έχω κι ένα παιδί μαζί μου αν μη τι άλλο πρέπει να του εξηγώ κάποια  πράγματα, είναι η πρώτη του φορά. ΕΔΩ  ήταν πριν μερικά δευτερόλεπτα. Τώρα που πήγε το σκασμένο??? Νάαατο 30 μέτρα πιο πέρα. Χρειάστηκε προσπάθεια για να το φτάσω και ακόμα περισσότερη για να γυρίσουμε στο καταμαράν. Από το να βρω το παιδί στη Μαδασκάρη καλύτερα ένα όνειρο  να σταματήσει εδώ. Τα ρεύματα ήταν απίστευτα, το ένιωθες ακόμα και στους 10 πόντους. Η θάλασσα ακύμαντη αλλά φοβερά επικίνδυνη εξαιτίας των ρευμάτων. Ακόμα και στην παραλία ελάχιστοι ήταν αυτοί που κατάφερναν  να κολυμπήσουν.

Για το βυθό λοιπόν δεν έχω να σας πω πολλά πράγματα, ούτε να τον συγκρίνω με άλλα μέρη που χω κάνει σνόρκελ (Μπαλί και Ερυθρά Θάλασσα). Θα σας μεταφέρω μόνο τις εντυπώσεις του Βασιλάκη  ο οποίος άντεξε μάλιστα, αρκετά. Καταπληκτικός!!!!! αφού δεν ήθελα να βγω με τίποτα. Από τους ομορφότερους βυθούς που έχω δει, απίθανα χρώματα στον ύφαλο και πολύ παράξενα ψάρια. Έχασες!!!!! Το νησάκι περιτριγυρισμένο από μια λευκή παραλία και όχι πολύ τουριστικό. Τα παιδιά χαίρονται να τρέχουν και να ξαπλώνουν στην καυτή άμμο.
Η θάλασσα είναι μόνο για λίγη δροσούλα και ξέπλυμα. Κολύμπι ίσον Μαδαγασκάρη στην καλύτερη των περιπτώσεων, δεν το διακινδυνεύουν και από μόνα τους. Αφού δεν κατορθώσαμε ν απολαύσουμε το βυθό ας το παίξουμε Ροβινσώνες, κατευθυνόμενοι λοιπόν προς τα έσω του νησιού ανακαλύψαμε πλούσια χλωρίδα.
Έρποντα λουλούδια που φυτρώνουν στην άμμο σχημάτιζαν ένα χαλί στο έδαφος, και άλλα στόλιζαν τους κορμούς των δέντρων. Πήραμε και δείγματα για τους κήπους μας. Βρήκαμε τρόπο και τα μεταφέραμε. Θα δείξει αν οι κόποι μας δώσουν καρπούς.

Μπάρμπεκιου πάνω στο καταμαράν αφού πρώτα γίνει η μεταφορά από την παραλία με μια βάρκα η οποία έμπαζε από παντού, και το νερό στον πάτο της είχε ανοδικές τάσεις. Βαρκάρης ένας δεκαπεντάχρονος που το μόνο που έλεγε ήταν no problem και πάντα πρόθυμος να δίνει το τιμόνι στον κάθε Ασχετίδη που ήθελε να το παίξει πειρατής του Μαυρίκιου (αυτό για σένα Αργύρη, επισκέπτης του forum κι αυτός).

Το φαγητό πάρα πολύ καλό, τοπικά πιάτα λαχανικών και αστακός. Οι μπύρες όμως καλύτερες με τέτοια κάψα  Ώρα για μπανάκι. Με τέτοιο βάρος τα ρεύματα δεν θα μας πάνε πουθενά. Με πολύ προσοχή, βουτήξαμε, γιατί ακριβώς δεν μπορούσαμε ν’ αντισταθούμε  σε μια θάλασσα που ήταν  να την πιείς. Μόλις θυμήθηκα ότι οι σύζυγοι δεν βούτηξαν, απλά φωτογράφιζαν. Αργύρη εσύ πως το εξηγείς ως ειδικός??? Μη ξεχνάς σε άφησαν να βουτήξεις μαζί μας. Η επιστροφή ήταν επεισοδιακή διότι  ο καιρός αγρίευε και μας χάλασε καθοδόν η μία μηχανή με αποτέλεσμα το σκάφος να κάνει κύκλους στο πουθενά. Στην αρχή όλοι ήμασταν ψυχραιμότατοι εκτός από την Ιταλιδούλα που ‘βαλε επιτόπου τα κλάματα. Η ώρα περνούσε και ο κάπταιν το μόνο που έκανε ήταν να πειραματίζεται με τη βλαμμένη μηχανή. Δε μπορεί κάτι θα έχουν υπόψη γι αυτές τις περιπτώσεις. Στον ορίζοντα χάθηκαν τα λίγα καταμαράν που πριν λίγο ήταν δίπλα  μας. Άραγε θα τη γλιτώσουμε τη Μαδαγασκάρη???
Μπααα!!!! δεν το βλέπω, ο ουρανός σκοτείνιασε, τα κύματα μεγάλωσαν και η μια μηχανή δεν λέει με τίποτα να γίνει δύο ώστε να γυρίσουμε πίσω. Ο καθένας αντιδρά με το δικό του τρόπο. Κάποια αυτοσυγκεντρώνεται ατενίζοντας τα απέραντο γκρι, άλλες δύο (ξέρετε εσείς κορίτσια)το ρίχνουν στο δροσερό κρασάκι, δυο τρεις κάνουν τους νυσταγμένους και αγκαλιάζουν τα καθίσματα δήθεν για ύπνο, τα παιδιά στο γνωστό στέκι (δίχτυ) το καταδιασκεδάζουν νομίζοντας ότι βρίσκονται σε ταινία, και οι υπόλοιποι λένε ότι τους κατέβει. Πάντως η βοήθεια ήρθε από ψηλά. Απλά ανοίξανε τα πανιά. Δεν καταλαβαίνω γιατί τόση ώρα μας παιδεύουν??? Είναι και αυτό στο τουριστικό σενάριο??? Με ανοιγμένα πανιά και υπό τον ήχο έγχορδων και κρουστών πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Στο Grand Baie μείναμε 2-3 ώρες παραπάνω, αφού πρώτα συνεννοηθήκαμε με τον οδηγό να του δώσουμε κάτι παραπάνω. Αποζημιωθήκαμε πλήρως, το χωριό ήταν πολύ γραφικό με φοβερή παραλία, όμορφα και πεντακάθαρα καφέ και εστιατόρια.

Επί τη ευκαιρία να σας πω ότι ολόκληρο το νησί ήταν Πεντακάθαρο στα χωριά και στους επαρχιακούς δρόμους, Παντού!!!! Σκουπίδι δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Εντύπωση ακόμα μας έκαναν οι δημόσιες τουαλέτες. Κάποιοι ίσως να μην έχετε επισκεφθεί ποτέ. Το ίδιο κι εμείς μέχρι το Μαυρίκιο. Να σας πω την αλήθεια ήταν το πρώτο πράγμα που μας είπε μια Ελληνίδα που συναντήσαμε όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Όντως δεν είχε άδικο, όλο το νησί έλαμπε και ιδιαίτερα οι τουαλέτες που σε άλλες χώρες δεν τολμάς ούτε να σκεφτείς επίσκεψη σε τέτοιο χώρο.

Vanille Park η φάρμα των κροκοδείλων, πραγματικός παράδεισος όχι για τα ζώα που φιλοξενεί, αλλά για την απίστευτη τροπική του βλάστηση. Πεζοπορία κάτω από αιωνόβια δέντρα δίπλα σε ρυάκια, με μοναδικό ήχο για συντροφιά, αυτό των πουλιών. Το συγκεκριμένο τμήμα του πάρκου έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να μπορεί ο επισκέπτης να χάνεται βαθιά στη ζούγκλα. Μονοπάτια από ξύλο και σχοινί σε οδηγούν βαθιά σ ένα φαράγγι όπου μπορείς με την ησυχία σου ν' απολαύσεις τη φύση. Μη σας φαίνεται παράξενο σ ένα πάρκο χιλιάδων επισκεπτών πως μπορεί να ναι εφικτό κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι καταλύουν στο καφέ του πάρκου.
Ελάχιστοι είναι αυτοί που δεν τελειώνουν την περιήγησή τους εκεί και συνεχίζουν και στο τμήμα που δεν υπάρχουν κλουβιά. Οι γιγάντιες χελώνες βρίσκονται σε ανοικτό χώρο και μπορείς να περπατήσεις ανάμεσά  τους. Κάποιες απ αυτές ήταν έως και 120 ετών. Σεβαστήκαμε λοιπόν τα χρόνια τους και την ηρεμία τους κι εκτός από ελάχιστες φωτογραφίες δεν τις ενοχλήσαμε περισσότερο. Οι κροκόδειλοι δεν πτοήθηκαν με την παρουσία μας. Ο περιορισμένος χώρος τους εξάλλου δεν τους επέτρεπε και πολλά κουνήματα. Οι μόνοι ζωηροί κάτοικοι του πάρκου ήταν οι πίθηκοι Μακάκα. Σας βεβαιώ ότι το βιντεάκι του Λάκη είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Στη συνέχεια της εξόρμησης γνωρίσαμε όλη την Νότια πλευρά του νησιού. Η φύση εδώ έχει κάνει το θαύμα της. Παραλίες λευκές, κολπίσκοι με διαυγή νερά και οι ντόπιοι κάτω από τα δέντρα απολαμβάνουν το μεσημεριανό τους. Χωριά αυθεντικά που ο τουρισμός δεν τα έχει αλλοιώσει ακόμα. Το τοπίο μοναδικό στις εκβολές του ποταμού Riviere Noire, ο οποίος διασχίζει σχεδόν όλο το νησί. Στο διάβα του, περνά μέσα από φαράγγια, σχηματίζοντας καταρράκτες και λίμνες. Αυτά μπορεί κάποιος να τα δει μόνο αν βγει από τον κεντρικό δρόμο και περιπλανηθεί στους χωματόδρομους και τα μη τουριστικά μέρη. Κάποιοι από μας το κάναμε και δεν μετανιώσαμε. Χαλάλι η ταλαιπωρία.

Riviere Noire ακόμα, λέγεται και ο εθνικός δρυμός τους, ο οποίος έχει περιοριστεί στο κέντρο του νησιού. Δάσος υπό προστασία που κάποτε κάλυπτε τα πάντα. Στην περιοχή βρίσκεται και η ιερή λίμνη των Ινδουιστών το Grand Bassin. Μέρος όπου πηγαίνουν οι πιστοί για προσευχή και εξαγνισμό. Εντύπωση μας έκανε το θεόρατο άγαλμα του θεού  Σίβα. Εχει μεταφερθεί στο Μαυρίκιο από την Ινδία και το ύψος του είναι αν δεν κάνω λάθος 42 μέτρα. Το μέγεθος δεν αλλάζει ποτέ για την συγκεκριμένη θεότητα. Η διαδρομή από τη λίμνη στο Chamarel (τη γη με τα 7 χρώματα) μοναδική. Δρόμος στενός όλο στροφές αλλά αξίζει να το δεις. Πολύ κοντά βρίσκονται και οι καταρράκτες Chamarel οι πιο γνωστοί του νησιού.

Οι άνθρωποι του Μαυρίκιου ζεστοί και χαμογελαστοί. Εξυπηρετικοί με τους επισκέπτες και σε καμιά περίπτωση δουλοπρεπής. Κάπου είχα διαβάσει ότι πίσω από την πολυτέλεια και την λάμψη των resort υπάρχει φτώχεια. Ναι αυτό είναι αλήθεια όπως άλλωστε συμβαίνει παντού, αλλά θα πρέπει να πω ότι πουθενά, τουλάχιστον όσων είδα εγώ, δεν υπήρχε εξαθλίωση. Το βιοτικό τους επίπεδο είναι τέτοιο, που τους επιτρέπει να ζουν με αξιοπρέπεια. Κατ αρχήν δικαίωμα στη μόρφωση έχουν όλοι οι πολίτες και η ανεργία δεν μαστίζει τη χώρα. Δε συναντάς πουθενά παιδιά να ζητιανεύουν, και δεν νομίζω να υπάρχουν και να μη φαίνονται λόγω θερέτρου. Εμείς τουλάχιστον κινηθήκαμε ατομικά και γυρίσαμε πολλά μη τουριστικά μέρη.

Πορτ Λιούις μια πόλη σχετικά μικρή με όλα όμως τα χαρακτηριστικά της πρωτεύουσας. Επιλέξαμε να την δούμε καθημερινή για να βρούμε ανοικτή την τοπική αγορά των μπαχαρικών και των λαχανικών. Πανδαισία χρωμάτων κι αρωμάτων θα μπορούσε να ονομαστεί. Το παζάρι και εδώ είναι απαραίτητο ή καλύτερα αναγκαίο. Οι ίδιοι ξεκινούν να πουλήσουν κάτι, κάνοντας παζάρι απ την αρχή. Τα ψάθινα χειροποίητα είδη έχουν την τιμητική τους. Ψωνίσαμε όπως πάντα μαγνητάκια για το ψυγείο. Αστακοί και ψαράκια τα πιο δημοφιλή. Παντού όμως δεσπόζει ο Do Do. Πουλί που έχει εξαφανιστεί απ το 14ο αιώνα. Το αποδεκάτισαν οι κατακτητές Πορτογάλοι επειδή ακριβώς ήταν πολύ φιλικό με τον άνθρωπο. Μοιάζει με μικρό πελεκάνο και αποτελεί πλέον θρύλο για το νησί, ως ένα βαθμό είναι και το σύμβολο τους.

Μπροστά στο λιμάνι υπάρχουν σύγχρονα εμπορικά κέντρα, που και εκεί μπορεί κάποιος να βρει είδη λαϊκής τέχνης. Στον πεζόδρομο που το περιβάλει υπάρχουν καφέ και φαγάδικα. Εμείς σταθήκαμε τυχεροί, πίνοντας τον καφέ μας, απολαύσαμε τζαζ και ρέγγε από μουσικούς του δρόμου. Στο συγκεκριμένο μέρος είχαμε και την εξής εμπειρία. Εμπόριο ναρκωτικών φάτσα κάρτα στο πιο κεντρικό σημείο του Πορτ Λιούις. Έπαιρναν μέρος παιδιά ως 18 χρονών το πολύ και μάλιστα περιποιημένα και εμφανίσιμα  για να μην κινούν υποψίες. Το μόνο που τους τρόμαζε στην κυριολεξία ήταν οι φωτογραφικές μηχανές και οι κάμερες που κρατούσαμε.

Αυτό που θυμάμαι έντονα και μάλιστα δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν οι μυρωδιές της αγοράς και οι ήχοι των μουσικών στους πεζόδρομους. Ένα σφίξιμο ένιωσα όταν το αεροπλάνο απογειώθηκε, άφηνα κάτι πίσω. Έξι μέρες γι αυτόν τον τόπο δεν είναι ποτέ αρκετές. Νιώθω ότι δεν είδα αρκετά ότι δεν έπιασα τον παλμό του νησιού.

Ίσως κάποια στιγμή ξαναγυρίσω..... 
 
(C)2006-2007 Travelchat.