Fondue, Raclette, κρασί και σοκολάτες!

[dimosf]

Είπα να δοκιμάσω και πάλι και τώρα φαίνεται να δουλεύει (!!!).
Οπότε πάμε από εκεί που είχαμε μείνει.

[dimosf]

περνώντας μπροστά από το κοινοβούλιο, μέχρι την Casino platz,

όπου είναι το παλιό καζίνο (σήμερα εστιατόριο και αίθουσα συναυλιών)

και άλλο ένα όμορφο κτίριο (στην παλιά πόλη, όλα τα κτίρια είναι πολύ όμορφα!!).
Πίσω από το καζίνο  πήραμε την Herrengasse μέχρι την Munster platz

όπου και βρίσκεται ο υπέροχος καθεδρικός της πόλης

με τα μοναδικά χρωματισμένα ανάγλυφα της κεντρικής πύλης.

Είναι από τα ωραιότερα που έχω δει, κι αν έχω δει καθεδρικούς!!

Μέσα στον Καθεδρικό απαγορεύεται η φωτογράφιση αν και δεν το πρόσεξα όταν μπήκαμε και έτσι έβγαλα μερικές φωτογραφίες,

όπως τα όμορφα βιτρό, μέχρι να μου κάνουν παρατήρηση.

Όχι πως δεν προσπάθησα ξανά στη ζούλα! Απέναντι από το ναό είναι ακόμα μια βρύση,

η Mosesbrunnen (βρύση του Μωϋσή).

[dimosf]

Μέσα από ένα σοκάκι βγήκαμε στο κέντρο της Kramgasse, του κεντρικού πεζόδρομου της παλιάς πόλης. Ο δρόμος αυτός, έχει διεύθυνση ανατολής-δύσης και αλλάζει όνομα 3-4 φορές. Είναι ο κεντρικός δρόμος της πόλης από τον Μεσαίωνα

και έχει και από τις δύο πλευρές όμορφα κτίρια (κάποια στέγαζαν παλιά τις συντεχνίες της πόλης) με αψιδοστοιχίες στην πρόσοψη.

Εμείς στρίψαμε δεξιά, προς τα ανατολικά. Ο δρόμος γίνεται Gerechtig-Keitsgasse,

με τη Gerechtigkeitsbrunnen (βρύση της δικαιοσύνης) στη μέση της, και καταλήγει στη γέφυρα Nydeggbrucke.

Από εκεί οι εικόνες των κεραμιδένιων στεγών,

το ποτάμι,

τις παλιές γέφυρες και τα ψιλόλιγνα καμπαναριά, που λογχίζουν τον Ελβετικό ουρανό είναι πολύ όμορφες, μεταφέροντάς σε αιώνες πίσω.

Περνώντας απέναντι, είναι ένα κτίριο, που παλιά ήταν γκαράζ για το τραμ και σήμερα ένα πολύβουο εστιατόριο.

Η πλαγιά που κατρακυλά από εκεί μέχρι το ποτάμι, είναι το πάρκο μέσα στο οποίο είναι οι αρκούδες. Κάτσαμε να τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ και να πιούμε μια μπύρα. Μέχρι να έρθει η παραγγελία μας βγήκα να φωτογραφίσω αρκούδες.

Ήμουν τυχερός, γιατί είδα κάποια μικρά που έπαιζαν και μια μεγάλη. Εντυπωσιακά ζώα!

Δίπλα στο εστιατόριο έχει ένα χώρο με ξύλινα ομοιώματα αρκούδων για να παίζουν τα παιδιά και να ξεκουράζονται οι γονείς. Γύρισα, όταν έφτασε το φαΐ. Ήταν πολύ νόστιμο, σε μεγάλες μερίδες και τελικά σκάσαμε.

Και βέβαια τα κοπανίσαμε κανονικά.

[dimosf]

Μετά το φαΐ ξεκινήσαμε προς τα πίσω,

περνώντας και πάλι τη γέφυρα.

Η θέα από εκεί με το παλιό πέτρινο γεφύρι Untertorbrucke, τα παλιά φτωχικά σπίτια πάνω στο ποτάμι, που έχουν αγοραστεί από πλούσιους και έχουν ανακαινιστεί υποδειγματικά και το καμπαναριό της Nydeggkirche είναι μοναδική. Μετά τη γέφυρα στρίψαμε δεξιά και αμέσως αριστερά στην Postgasse

μέχρι το καταπληκτικό Δημαρχείο με τις δύο σκάλες  του 15ου αι.

Δίπλα είναι ο ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου και απέναντι η πλατεία του Δημαρχείου

με τη βρύση Vennerbrunnen (η βρύση με τον στρατιώτη-σημαιοφόρο της Βέρνης).

Στρίψαμε αριστερά και μετά δεξιά στην Kramgasse. Κατά μήκος της έχει 2 βρύσες.

Την Simsonbrunnen (βρύση του Σαμψών)

και την Zähringenbrunnen (βρύση του Zähringen, με μια αρκούδα με πανοπλία).

Σε αυτό το δρόμο είναι το σπίτι, που έμεινε από το 1903 ως το 1905 ο Αϊνστάιν.

Ο δρόμος στα δυτικά φτάνει στον Πύργο του Ρολογιού, όπου είδαμε κάποιες μικρές φιγούρες να βγαίνουν κάνοντας ένα κύκλο και στην κορυφή του πύργου μια φιγούρα να χτυπά την καμπάνα με ένα σφυρί. Όλα αυτά 4 λεπτά πριν την ολοκλήρωση της ώρας.

Πίσω από το ρολόι, είναι η Kindlifresserbrunnen (βρύση του δράκου, που τρώει παιδιά).

Στρίψαμε δεξιά και αριστερά μέχρι το Kornhaus, το κτίριο, όπου συγκέντρωναν παλιότερα το σύνολο της συγκομιδής σιτηρών. Σήμερα στεγάζει εστιατόριο, καφέ, βιβλιοθήκη κλπ. Είχαμε μπει πια στην κύρια εμπορική περιοχή.

[ Invalid YouTube link ]

Χαζέψαμε δύο μουσικούς με έντονο μπρίο να παίζουν κιθάρα και κόντρα μπάσο και να τραγουδάνε

(εκείνη τη μέρα είχαμε δει και τρεις μουσικούς να παίζουν ακορντεόν, σε διάφορα σημεία) και σε μια στοά κάτσαμε για καφέ. Κατεβήκαμε μετά  μέχρι το σπίτι των κοριτσιών του Werner,

που είναι δίπλα στο Μουσείο Καλών Τεχνών, κοντά στη βόρεια όχθη του ποταμού. Τα κορίτσια δεν ήταν εκεί και έτσι πήραμε το δρόμο για το σταθμό. Το τρένο ήθελε περίπου μισή ώρα μέχρι να έρθει

και εμείς κάναμε λίγο χάζι στα μαγαζιά

και τον κόσμο, που πήγαινε πέρα-δώθε.
Είχε βραδιάσει όταν φτάσαμε στο σπίτι. Πολύ κουρασμένος, έκανα ένα μπάνιο και κάτσαμε να φάμε κάτι ελαφρύ (ποικιλία αλλαντικών με κρασί!!!!!!!!!).
Η Βέρνη ήταν, όχι απλά ευχάριστη, αλλά υπέροχη έκπληξη! Καταπληκτική πόλη!! Πόλη, που την αγαπάς και απ’ ότι φάνηκε, που αξίζει να ζεις!

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/116213570543368398574/SWITZERLANDA35102013

Από το: http://disaki.blogspot.gr/2016/03/blog-post.html

[dimosf]

3.   Neuchâtel, μουσική και Raclette!
Κυριακή πρωί και μετά το πρωινό, ξεκινάμε όλοι μαζί για μια μεγάλη εκδρομή με το αυτοκίνητο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά είχα συνεχώς την αίσθηση της Κυριακάτικης εκδρομής «αλά παλαιά»! Ίσως το γεγονός πως βλέπαμε στο δρόμο, κόσμο με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες, που προφανώς πήγαινε κι αυτός εκδρομή.
Ο σημερινός μας προορισμός ήταν ο, κατά το μεγαλύτερο μέρος, γύρος της λίμνης Neuchâtel, στα βορειοδυτικά της χώρας, με δύο στάσεις. Την ομώνυμη πόλη Neuchâtel και τη μικρή πόλη Murten (γερμανικά) ή Morat (γαλλικά). (Μην το πείτε χωριό μπροστά σε κάποιον κάτοικό του, γιατί θα σας μισήσει. Γι αυτούς είναι πόλη(!!!) κι ας είναι ένα μεσαίο χωριό για τα κεντροευρωπαϊκά δεδομένα).
Φεύγοντας, κινηθήκαμε προς τα δυτικά και φτάσαμε στη λίμνη

μπαίνοντας στη μικρή πόλη Estavayer-le-Lac, με το γοτθικό Château de Chenaux, την οποία περάσαμε χωρίς να σταματήσουμε.

Την εικόνα με τα ομοιώματα βατράχων, που κρέμονταν σε διάφορα σημεία, μου την εξήγησε ο οδηγός μου λίγο μετά. Στην πόλη υπάρχει ένα μουσείο, στις συλλογές του οποίου υπάρχει και μία, του 19ου αι., ενός εκκεντρικού στρατιώτη της Ελβετικής φρουράς του Βατικανού, ο οποίος δημιούργησε συλλογή 108 ταριχευμένων βατράχων σε στάσεις που παρωδούσαν την κοινωνική ζωή της εποχής εκείνης (!!!).
Πήραμε το δρόμο, που πάει παράλληλα με τη λίμνη, αν και δεν τη βλέπαμε,

λόγω της βλάστησης, που μεσολαβεί ανάμεσα στο δρόμο και σ’ αυτήν.

Όταν φτάσαμε στο νοτιότερο άκρο της, την είδαμε, ενώ τον ορίζοντα έκλεινε η νεφοσκεπής οροσειρά του Ιούρα. Και μπήκαμε στην πόλη Yverdon-les-Bains.

Μπαίνοντας στην πόλη εντυπωσιαστήκαμε από το Théâtre Benno Besson, που χτίστηκε το 1898 για καζίνο και ένα αιώνα μετά μετατράπηκε σε θέατρο, αφιερωμένο στον μεγάλο θεατράνθρωπο Benno Besson (1922-2006).

Πιο μέσα στην πόλη είδαμε το château d'Yverdon του 13ου αι και στην πλατεία του

το Δημαρχείο

και την εκκλησία, του 18ου αι. και τα δύο.

Γενικά η πόλη έχει ένα όμορφο παλιό κομμάτι και λίγο πιο έξω από το ιστορικό κέντρο, θερμά λουτρά, εξ’ ου και το όνομά της.
Από εκεί και μετά πήραμε το δρόμο, παράλληλα με τη βόρεια όχθη της λίμνης και κινηθήκαμε προς τα βορειοανατολικά.

Πολύ κοντά στην Yverdon-les-Bains είναι η Grandson.

Πάνω στο δρόμο, εντυπωσιάζει το μεσαιωνικό κάστρο (château), που χτίστηκε μεταξύ 11ου και 15ου αι. Στο χώρο αυτό, στις 2 Μαρτίου του 1476, οι δυνάμεις της Ελβετικής ομοσπονδίας νικούν τον Δούκα της Βουργουνδίας Κάρολο τον Τολμηρό.

Άλλη μια όμορφη, ιστορική πόλη της Ελβετίας.

Συνεχίζοντας, περάσαμε από μερικά όμορφα χωριά και εύφορες, καλλιεργημένες περιοχές, στην όχθη της λίμνης, μέχρι που μπήκαμε στην πόλη Neuchâtel.

[McElk]

Ο Πύργος του Ρολογιού πραγματικό κόσμημα. 

[dimosf]

Πράγματι. Φέρνει λίγο σε αυτό της Πράγας

[dimosf]

Neuchâtel, η πόλη η «σμιλεμένη στο βούτυρο»! Έτσι λέγεται πως είπε ο Αλέξανδρος Δουμάς, σαν την είδε για πρώτη φορά. Ο λόγος, το κίτρινο χρώμα του ασβεστόλιθου, που έχει χρησιμοποιηθεί για το κτίσιμο των κτιρίων της.
Λόγω της Κυριακής, κάποια από τα αξιοθέατα ήταν κλειστά. Άλλωστε δεν είχαμε πολύ χρόνο μιας και έπρεπε να γυρίσουμε νωρίς για την επόμενη δραστηριότητα της μέρας.

Μπαίνοντας πήραμε τα ανηφορικά δρομάκια για το κάστρο και την Κολεγιακή εκκλησία της πόλης (La collégiale Notre-Dame de Neuchâtel). Φτάνοντας στο πλάτωμα

μπροστά στην εκκλησία

και δίπλα στο κλειστό κάστρο κατεβήκαμε.

Περιοριστήκαμε να δούμε το δεύτερο απ’ έξω και μόνο σε εκείνο το σημείο, μιας και είναι αρκετά μεγάλο.

Η παλιά πόλη που κατρακυλά προς τη λίμνη που φαίνεται στο βάθος,

ο Πύργος-φυλακή, λίγα μέτρα μακριά μας

και ένας κυκλικός πυργίσκος με υπέροχη ψηφιδωτή στέγη, ήταν μοναδική θέα και την απολαύσαμε από εκεί πάνω.

Η εκκλησία με το κιτρινωπό της χρώμα είναι πολύ όμορφη.

Θεμελιώθηκε το 1276 και είναι ρομανικού και Βουργουνδικού γοτθικού ρυθμού. Το 1530 έγινε προτεσταντική, όταν ο Γκιγιώμ Φαρέλ, ηγέτης της μεταρρύθμισης, κήρυξε τις ιδέες του εκεί.

Με την μετατροπή της σε προτεσταντική αφαιρέθηκαν όλες οι εικόνες

με εξαίρεση το κενοτάφιο του 1372, ένα αριστούργημα γοτθικής γλυπτικής

με τα αγάλματα των ευγενών σε φυσικό μέγεθος και σε στάση δέησης.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα βιτρό του πρώτου μισού του 20ου αι

και το όργανο, που αντικατέστησε παλιότερο το 1996.

Έξω στην αυλή και απέναντι από την είσοδο του ναού είναι το άγαλμα του Φαρέλ, του 19ου αι.

Μπήκαμε ξανά στο αυτοκίνητο και κατηφορίζοντας φτάσαμε στο δρόμο κοντά στη λίμνη.

Οι εικόνες της πόλης είναι πολύ όμορφες με εντυπωσιακά κτίρια,

όπως το ταχυδρομείο,
[

URL=http://s1274.photobucket.com/user/disaki/media/2013%20SWITZERLAND%20b/DSCN9492_zpsamxda80y.jpg.html][/URL]

το πανεπιστήμιο

και την ολοκόκκινη Notre-Dame.
Δυστυχώς η έλλειψη χρόνου δεν μας επέτρεψε να πάμε λίγο πιο μέσα, στην παλιά πόλη. Άλλη φορά!

[dimosf]

Φτάνοντας στο βορειότερο άκρο της λίμνης στρίψαμε προς τα ανατολικά.

Οκτώβρης, η εποχή της κολοκύθας και είδαμε αρκετά σημεία στο δρόμο, που πουλούσαν κολοκύθες.

Σε λίγο φτάσαμε σε μια άλλη, μικρότερη λίμνη, την Murtensee. Στην ανατολική της όχθη είναι η ιστορική πόλη Murten (στα γερμανικά) ή Morat (στα γαλλικά).
Στην περιοχή αυτή έχουν βρεθεί ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας από την μεσολιθική εποχή. Το όνομα φαίνεται πως προέρχεται από την κέλτικη λέξη «moriduno», που σημαίνει «παραλίμνιο κάστρο». Η σημαντικότερη ημέρα στην ιστορία της μικρής αυτής πόλης, ήταν η 22α Ιουνίου του 1476, όταν ο στρατός της Ελβετικής ομοσπονδίας συνέτριψε το στρατό του Δούκα της Βουργουνδίας, Κάρολου του Τολμηρού. Η μάχη αυτή έμεινε στην ιστορία σαν η «Μάχη του Murten» ή η «Μάχη του Morat». Σύμφωνα με την παράδοση, ένας οπλίτης έκανε τρέχοντας την απόσταση μέχρι το Fribourg (8χμ) για να αναγγείλει τη νίκη και πέθανε από την εξάντληση!!. Σας θυμίζει κάτι; Σε ανάμνηση του γεγονότος γίνεται κάθε χρόνο αγώνας δρόμου μεταξύ των δύο πόλεων, την 1η Κυριακή του Οκτωβρίου, δηλαδή τη μέρα που ήμασταν εμείς εκεί!! Βέβαια όταν φτάσαμε εμείς, όλα είχαν τελειώσει. Είδαμε μόνο τις αφίσες και τα πανό που ανάγγελλαν το γεγονός.

Η παλιά πόλη βρίσκεται μέσα στα όρια του τείχους, που την περιβάλει και το οποίο είναι σε εξαιρετική κατάσταση. Μέσα μπαίνουν μόνο αυτοκίνητα με σχετική άδεια. Για το λόγο αυτόν υπάρχει απ’ έξω μεγάλο πάρκινγκ. Εκεί αφήσαμε κι εμείς το αυτοκίνητο για να την επισκεφτούμε.

Οι πρώτες εικόνες είναι άκρως σαγηνευτικές. Ειδικά τα τείχη

και η κεντρική πύλη, η μπαρόκ «Πύλη της Βέρνης» (Berntor), με το ρολόι του 1712.

Περνώντας την πύλη, βλέπεις μπροστά σου τον κεντρικό δρόμο-καλντερίμι.

Κατά μήκος του είναι πολλά όμορφα κτίρια του 15 και 16ου αι,

όπως το Δημαρχείο με τον πύργο του ρολογιού στην στέγη του.

Σε διάφορα σημεία βλέπει κανείς βρύσες, χωρίς όμως την περίτεχνη διακόσμηση, που είδαμε στη Βέρνη. Ο δρόμος διασταυρώνεται με μικρότερα καλντερίμια. Συναντιέται με άλλον, που έρχεται από τα αριστερά και διαγώνια, σχηματίζοντας μια πλατεία. Εκεί κάτσαμε σε ένα εστιατόριο να φάμε. Μην ξεχνάμε πως στην Κεντρική Ευρώπη δεν είναι όπως στην Ελλάδα, που βρίσκεις να φας ότι ώρα θέλεις.

Κάτσαμε δίπλα στη μεγάλη τζαμαρία με άπλετη θέα στη λίμνη. Παραγγείλαμε και μέχρι να έρθει το φαγητό, βγήκα για μια ακόμα ματιά στην πόλη. Μου αρέσουν πολύ οι μικρές πόλεις και θα έλεγα πως αυτή, είναι από τις πολύ όμορφες, που έχω δει στα ταξίδια μου.
Μετά το φαΐ πήγαμε εκεί δίπλα να δούμε το πιο εντυπωσιακό, για τα γούστα μου, κτίριο της πόλης.

Ένα μικρό παλάτι-κάστρο με πύργους στις γωνίες του.

Είναι υπέροχο απ’ έξω,

αλλά και στην εσωτερική του αυλή, ακόμα καλύτερο!!

Και η θέα προς τη λίμνη υπέροχη, με το χωριό Môtier, απέναντι!!

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής προς το αυτοκίνητο, είδαμε κι αλλά όμορφα κτίρια,

όπως και άλλα στοιχεία που κάνουν την πόλη τόσο όμορφη.

Η Berntor είναι το ίδιο εντυπωσιακή και από τη μέσα μεριά.

[dimosf]

Στο δρόμο για το σπίτι περάσαμε και από άλλα χωριά και γύρω στις 4.30 μ.μ. φτάσαμε, φρεσκαριστήκαμε, βάλαμε τα καλά μας και ξανά στο αυτοκίνητο.
Σε λιγότερο από 3 χμ είναι το χωριό Corpataux.

Στην εκκλησία του χωριού επρόκειτο να παρακολουθήσουμε μια συναυλία με το Κουαρτέτο Εγχόρδων Quatuor Byron, από τη Γενεύη. Η συναυλία θα άρχιζε στις 5.30 και είχα καιρό για μια βόλτα γύρω από το ναό.

Δεν είναι τόσο παλιός (πάντως πάνω από 100 χρόνων) και έχει ανακαινισθεί σχετικά πρόσφατα.

Τα βιτρό

και τα «έπιπλα» του ιερού, είναι σε πολύ μοντέρνα γραμμή και πολύ όμορφα, πάντα για το δικό μου γούστο. Στον υπόλοιπο ναό υπάρχουν στοιχεία πιο παραδοσιακά,

όπως ο άμβωνας

και κάποιες εικόνες.

Στον περίβολο έχει νεκροταφείο με τους τάφους σε μία σειρά να εφάπτονται στα κάγκελα της αυλής.

Στις 5.30 ακριβώς, βγήκε ένας κύριος και είπε κάποια πράγματα, που φυσικά δεν κατάλαβα λέξη και στη συνέχεια βγήκαν οι μουσικοί.

Εδώ, να πω πως, αν και πολύ νέοι, είναι εξαιρετικοί, με σπουδές και πολλά βραβεία στην Ελβετία και το εξωτερικό.

Το πρόγραμμά τους περιλάμβανε 5 έργα, ισάριθμων συνθετών, των J. Haydn, G. Puccini, G. Fauré, A. Dvoràk και A. Piazzola.

Βιντεοσκόπησα το Pavane του G. Fauré

και το Four For Tango του A. Piazzola. Εξαιρετικές εκτελέσεις.
Η Κυριακή μας είχε απ’ όλα και δεν είχε τελειώσει ακόμα.
Γυρίσαμε στο σπίτι, στρώσαμε το τραπέζι και η Anita έφερε κάτι περίεργα αντικείμενα.

Σήμερα θα δοκιμάζαμε Raclette! Τι είναι τούτο πάλι;

Μα τίποτα άλλο από ψημένο τυρί. Μόνο που γίνεται με ένα ειδικό τρόπο και σε ειδικό σκεύος.

Τρεις γυάλινες επίπεδες και κυκλικές επιφάνειες είναι η μία πάνω από την άλλη και θερμαίνονται. Ανάμεσά τους τοποθετούνται τα μικρά «τηγάνια» με το τυρί. Δύο τον αριθμό. Το τυρί ζεσταίνεται πάνω και κάτω και αρχίζει να λιώνει.

Το βγάζεις, παίρνεις με μια σπάτουλα από την επιφάνεια, όσο τυρί έχει λιώσει και το βάζεις στο πιάτο σου,

τοποθετώντας πάλι, το τηγάνι στη «φωτιά». Αυτό γίνεται συνέχεια μέχρι να τελειώσει το τυρί. Το τρως λιωμένο με ψωμί ή μικρές, βραστές πατάτες και κάποια άλλα σαλατικά. Το συνοδέψαμε με πολύ καλό κρασί και αφού φάγαμε,

στο τέλος, είχε γλυκό με ιταλική γκράπα και καφέ!! Τι άλλο να ποθήσει η ψυχή του ταξιδιώτη; Καλή σας νύχτα!!
Υ.Γ. ξέχασα, όλη μέρα λιακάδα και θερμοκρασίες μεταξύ 20 και 22 βαθμούς!!


Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/116213570543368398574/SWITZERLANDB67102013

Από το: http://disaki.blogspot.gr/2016/03/neuchatel-raclette.html