Με τροχόσπιτο στη Β.Ιταλία

[Aigagros]

εν είχαμε φύγει ποτέ από την Ελλάδα με το αυτοκίνητο και πάντα μ' έτρωγε η ιδέα. Λίγο τα γνωμικά "μην αναβάλλεις
ποτέ δια την αύριον", "ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω", λίγο το τροχόσπιτο, δεν άργησε η ιδέα να γίνει απόφαση. Πρώτο
βήμα για να κλειδώσει το σχέδιο ήταν η αγορά των εισητηρίων από το Φλεβάρη. Αφού λοιπόν φιξάραμε τις ημερομηνίες
που θα λείπαμε, είχαμε όλο τον καιρό για να σχεδιάσουμε πού θα πάμε και τι θα δούμε. Οδηγός μας ήταν οι περιηγήσεις
φίλων που έχουν πραγματοποιήσει παρόμοια ταξίδια, αλλά και ο απέραντος κόσμος του ίντερνετ. Βρήκα κάμποσα μέρη
πλησίον των περιοχών που θα βρισκόμασταν και με ικανοποίησε το γεγονός ότι μπόρεσα και επισκέφθηκα τα περισσότερα.
Γνώμονας για την επιλογή του ταξιδίου ήταν η λόξα μας για το πράσινο, η χαλάρωση, η διασκέδαση για τα παιδιά, καθώς
και η εμπειρία που θέλαμε να αποκτήσουμε, στο να ταξιδέψουμε οδικώς σε μια ευρωπαϊκή χώρα, έτσι ώστε να έρθουμε πιο
κοντά στο τοπικό στοιχείο, στη νοοτροπία του και στην κουλτούρα του και να γνωρίσουμε κάτι διαφορετικό από τα
εγχώρια δεδομένα.

Στις 8 Αυγούστου αποπλεύσαμε από την Πάτρα, απολαμβάνοντας μία υπέροχη θέση στο open deck του πλοίου.

[Aigagros]

ην επομένη φτάσαμε στην Αγκώνα. Ήμουν αγχωμένος τις πρώτες ώρες μέχρι να εναρμονιστώ με την οδηγική συμπεριφορά
στην Ιταλία, αλλά κατόπιν άρχισα να απολαμβάνω τη διαδρομή.
φτάσαμε το απόγευμα στη Garda, στο παραλίμνιο κάμπινγκ Eurocamping Pacengo.






Μερικές φωτό από το χωριό Pacengo που βρισκόταν το κάμπινγκ. Ένα τυπικό ιταλικό χωριό.

[Aigagros]

Έχοντας ως ορμητήριο το κάμπινγκ, επισκεφθήκαμε την πόλη Bolzano στην αρχή των δολομιτικών Άλπεων. Μία ιταλική πόλη
όπου όλοι μιλούσαν γερμανικά, οι ταμπέλες στα καταστήματα ήταν στα γερμανικά και τα κτίρια γενικότερα μόνο Ιταλία
δεν θύμιζαν.






Εκεί επισκεφθήκαμε και το μουσείο του Ozze, ενός σαμάνου ο οποίος πέθανε πριν από 5.000 χρόνια στους πάγους, όπου
λόγω των καιρικών συνθηκών μουμιοποιήθηκε και διατηρήθηκε όπως ακριβώς πέθανε, μαζί με το ρουχισμό και τον
εξοπλισμό του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους ειδικούς να απαντήσουν πολλά ερωτήματα για εκείνη την εποχή, αλλά
και να δημιουργήσουν αυτό το μουσείο.

[Aigagros]

Φεύγοντας από το Bolzano, στο ύψος του Trento στρίψαμε ανατολικά μέσα στα βουνά (αρχή των Δολομιτών), για να βρούμε
τη λίμνη στο Levico Terme (α ρε Google Earth που μας τραβολόγαγες!). Γραφική λίμνη σε υψόμετρο μέσα σε δασωμένα
βουνά και με καθαρό νερό, όπου μπορούσες να κάνεις άνετα μπάνιο.





Μια άλλη μέρα όπου στη Garda έπιασε μπόρα, πεταχτήκαμε μέχρι τη Βενετία. Φρικτή ζέστη με υγρασία μας περίμενε εκεί
μαζί με μερικά εκατομμύρια τουρίστες. Ωραία που την είδαμε αλλά όταν είχαμε πάει άλλοτε Οκτώβρη, οι συνθήκες ήταν
πολύ πιο πρόσφορες.

[Aigagros]

Η περιοχή που επιλέξαμε να στήσουμε το τροχόσπιτο δεν ήταν βέβαια τυχαία. Τα πιτσιρίκια έπρεπε να πάρουν το μερτικό
τους στη διασκέδαση, οπότε μία διήμερη επίσκεψη στη Gardaland ήταν επιβεβλημένη.

[Aigagros]

Μικροί και μεγάλοι ενθουσιαστήκαμε από την επίσκεψή μας στο Natura Viva, ζωωλογικό πάρκο για να κάνεις σαφάρι με το
αμάξι σου, να χαζέψεις ομοιώματα δεινοσαύρων και να ταΐσουν οι μικροί μας φίλοι κατσίκια (κάτι σαν τα περιστέρια
στο Σύνταγμα...).

[Aigagros]

Όπως και στο Giardino Sigurta, όπου το περιτριγυρίζεις με ηλεκτροκίνητο αυτοκινητάκι,









με το παρακείμενο χωριουδάκι (Bronghetto) κυριολεκτικά μέσα στο ποτάμι.

[Aigagros]

Ένα πέρασμα από την παραλίμνια μαισαιωνική πόλη Lazise





και τη χερσόνησο Sirmione (όπου υπάρχει και η βίλα της Μαρίας Κάλλας) με το φανταστικό της κάστρο.

[Aigagros]

Άλλη μία παιδική (και όχι μόνο) απόλαυση ήταν μία πολύωρη διαμονή στο υδάτινο πάρκο Cavour, σε ένα χωριό δυτικά του
Giardino Sigurta. Διέθετε τεράστιες πισίνες με τεχνητή αμμουδιά, νεροτσουλήθρες, αντίγραφο ρωμαϊκού λουτρού με
ζεστό και κρύο νερό σε εναλλαγή για τόνωση του κυκλοφορικού (τουλάχιστον έτσι λέγανε) και μπόλικο πράσινο. Δεν είχε
τον αυγουστιάτικο πανικό του υδάτινου θεματικού πάρκου στη Movieland και το ευχαριστηθήκαμε.

[Aigagros]

Στις 21 του μήνα και αφού βρεθήκαμε για ένα βράδυ με το φίλο μας Γιωργάκο που κατέβαινε από βορειότερα, κατεβήκαμε
νοτιότερα, όπου επιλέξαμε να σταθούμε για δυο βράδια στην περιοχή του Ρίμινι. Δοκιμάσαμε τη θάλασσα, η οποία είχε
ένα απεχθές καφεκίτρινο χρώμα, κάνοντας το κολύμπι μια απλή τυπική διαδικασία προς χάριν των παιδιών.


Ένα δάσος από ...ομπρέλες!


Βέβαια οι υποδομές τους ήταν καλές, μετά το μπάνιο στη θάλασσα, είχες διαθέσιμη ντουζιέρα με ζεστό νερό και δίπλα
σαμπουάν και μαλακτικό για τα μαλλιά. Τα αποδυτήρια ήταν εφοδιασμένα με πιστολάκι.