Το Κεμπέκ είναι μια υπέροχη πόλη και θα ήθελα να ξαναπάω. Όλα τα καλά όμως δεν διαρκούν για πάντα και έτσι συνεχίζοντας φτάσαμε στην Οτάβα μεσημέρι. Περιττό να σας πω ότι η οικονομική κρίση που είχε δείξει τα δόντια της τα έδειχνε και στην Οτάβα που εξάλλου δεν είναι και κάποιος διάσημος τουριστικός προορισμός. Φτάνοντας λοιπόν στην Οτάβα και μετά από μια γρήγορη περατζάδα σταματάμε σε επώνυμο ξενοδοχείο και στην ρεσεψιόν λέω στην ευγενέστατη κυρία ότι :
-Θέλω ένα δίκλινο ΚΑΠΝΙΖΟΝΤΩΝ για 3 νύκτες και παρκινγκ για το αυτοκίνητο.
Αυτή κάτι ρώτησε μία άλλη κυρία στο πίσω από το ντεσκ, γραφείο, στα γαλλικά που δεν καταλαβαίνω αλλά από τα λίγα Tabaco που έπιασα θα είχε να κάνει με το θέμα κάπνισμα. Η άλλη κυρία με σκεπτικό ύφος της έγνεψε συγκαταβατικά και η πρώτη κυρία είπε ΟΚ σε όλα. Ανεβήκαμε στο δωμάτιο (τα απαγορευτικά του καπνίσματος στην ρεσεψιόν τα θεώρησα φυσιολογικά) ανάψαμε φώτα, ρυθμίσαμε τον κλιματισμό και ανάψαμε τα τσιγάρα μας. Τασάκια όμως δεν είχε πουθενά. Εκείνη την στιγμή ήρθε και το παιδί με τις βαλίτσες, εμείς το έχουμε ντουμανιάσει κανονικά, και στην ερώτηση του αν είναι όλα καλά του ζητήσαμε να μας φέρει τασάκια. Το παλληκάρι μας είπε ότι θα φέρει αμέσως και εμείς βολευτήκαμε με βρεγμένες ιδιοκατασκευές από χαρτομάντιλα. Κάποια στιγμή κτύπησε το τηλέφωνο και το παιδί με τις αποσκευές μας ενημέρωσε ότι δεν βρίσκει τασάκια για να μας φέρει. Σχολιάσαμε τα δέοντα και φύγαμε για καφέ. Το βράδυ φέραμε ένα πρόχειρο τασάκι και τις επόμενες δύο μέρες καπνίζαμε κανονικά στο δωμάτιο. Ήρθε η μέρα του τσεκ-άουτ και στην ρεσεψιόν που τακτοποιούσαμε τον λογαριασμό μια άλλη κυρία βλέποντας τον αριθμό του δωματίου με λίγο σκοτεινό, ανακριτικό αλλά και αυστηρό ύφος, σαν απατημένη σύζυγος που ρωτάει τον άντρα της το εάν υπάρχει άλλη, με ρωτάει:
-καπνίσατε στο δωμάτιο.
-βεβαίως, της απαντώ.
-Έχετε πέναλτι 200 δολάρια γιατί είμαστε Non smoke Hotel.
Έγινε ένας ψιλοχαμός γιατί από την αρχή είχα ζητήσει δωμάτιο καπνιζόντων και κανένας ποτέ δεν μου είπε ότι το ξενοδοχείο ήταν Non smoke αλλά και δεν το έγραφε και πουθενά. Τα πήρα πολύ και παρά την υποχώρηση της και την «συγχώρεση» που μας έδωσε επέμενα να έλθει η πρώτη κυρία που μας έδωσε το δωμάτιο την πρώτη ημέρα που πήγαμε. Τελικά το θέμα έληξε, το πρόστιμο δεν μας επεβλήθη αλλά τα νεύρα μας ψιλοχάλασαν. Επιγραμματικά θα πω ότι δεν έχω πρόβλημα να μείνω σε smoke free δωμάτια και να βγαίνω να καπνίζω έξω. Από την στιγμή όμως που είμαι καπνιστής πάντα ζητάω δωμάτιο καπνιζόντων.
Η Οτάβα σαν πόλη και εφόσον έχεις δει το Μόντρεαλ και το Κεμπέκ είναι ψιλοαδιάφορη έως συμπαθητική.
