Είδε το φως το 1942 σε μια ταπεινή ξύλινη καλύβα στο ιερό όρος Μπαεκντού, όπου παλαιότερα είχαν διασταυρωθεί μια αρκούδα και μια τίγρης γεννώντας τους προπάτορες του έθνους του…
Τον ερχομό του στον κόσμο προανήγγειλε ένα αηδόνι, ενώ την ώρα της γέννησής του ένα νέο αστέρι έλαμψε στον ουρανό και ένα διπλό ουράνιο τόξο καταύγασε το στερέωμα…
Σπούδασε οικονομικά, φιλοσοφία καθώς και την τέχνη του πολέμου, ενώ από μικρός είχε εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για τη μουσική, τη μηχανολογία και τις αγροτικές εργασίες…
Συνέθεσε έξι όπερες σε διάστημα δύο ετών και σχεδίασε προσωπικά το υψηλότερο κτίσμα της χώρας του. Συνέγραψε ένα βιβλίο περί της κινηματογραφικής τέχνης. Εξοικειώθηκε επίσης με την Αγγλική γλώσσα κατά τη διάρκεια επανειλημμένων ταξιδιών του στη Μάλτα…
Ασχολήθηκε από νωρίς με τις προκλήσεις που αντιμετώπιζε η διακυβέρνηση της χώρας του, κηρύσσοντας τον πόλεμο στους γραφειοκράτες και δίνοντας έμφαση στα καθήκοντα της διαφώτισης και της τεχνολογικής ανάπτυξης…
Σε αναγνώριση της προσφοράς του, ο λαός του σύντομα τον ονόμασε "Αγαπημένο ηγέτη" και "Ουρανόπεμπτο Στρατηγό"…
Κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στα νότια σύνορα, ομίχλη έπεσε ξαφνικά για να τον προστατεύσει από τους ακροβολιστές του εχθρού, ωστόσο λαμπρή λιακάδα τη διαδέχθηκε μετά την παρέλευση του κινδύνου...
Για τα πεντηκοστά του γενέθλια ο πατέρας του συνέθεσε ένα ποίημα στο οποίο περιγράφεται το πώς "δονείται η γη και ο ουρανός από τις ζητωκραυγές του λαού για το πρόσωπό του"…
Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, ο γέρος πατέρας του, γνωστός και ως "Ήλιος του Έθνους", έφυγε από τη ζωή και χιλιάδες πουλιά κατέβηκαν να προϋπαντήσουν την ψυχή του…
Συναισθανόμενος τις ευθύνες του, ο Αγαπημένος Ηγέτης, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των συμπατριωτών του. Από σεμνότητα, ωστόσο, δεν δέχθηκε να αναλάβει το αξίωμα του προέδρου, αφού, όπως διακήρυξε, "Αιώνιος Πρόεδρος" θα παρέμενε ο "Ήλιος του έθνους", που "θα ήταν για πάντα κοντά μας". Τρία χρόνια μετά, με την λήξη του περιόδου εθνικού πένθους για τον χαμό του πατέρα του, ο "Ουρανόπεμπτος Στρατηγός" ανέλαβε την θέση του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Άμυνας…
Τι κι αν οι εχθροί του διαδίδουν ότι ο "Αγαπημένος Ηγέτης" γεννήθηκε στην πραγματικότητα το 1941 στη Σιβηρία, ότι είναι ένας υποχόνδριος, ενδεχομένως αλκοολικός, πλει-μπόι, που για το φόβο των αεροπλάνων ταξιδεύει μόνο με τεθωρακισμένο τρένο; Ότι αρέσκεται να καταναλώνει φρέσκους αστακούς με ασημένια καλαμάκια και να περνά την ώρα του ανάμεσα στις 17 επίσημες κατοικίες του, τις 200 Mercedes Benz S500 του και τις 20.000 βιντεοταινίες της συλλογής του;
Το ζήτημα είναι ότι ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ, διάδοχος του Κιμ Ιλ-Σουνγκ στην ηγεσία της Βόρειας Κορέας, δεν έδωσε το "παρών" στην στρατιωτική παρέλαση (τη μεγαλύτερη στα χρονικά της χώρας) για τη συμπλήρωση 60 ετών από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας, τροφοδοτώντας έτσι τις φήμες ότι αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας, ενδεχομένως λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου τις τελευταίες εβδομάδες.
Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο χαρακτηρισμός ενός κράτους ως "απομονωμένου", αρκεί για να σηματοδοτήσει το έσχατο κατάντημα, γεννώντας στο νου εικόνες ασύλληπτης καταπίεσης καλά κρυμμένες πίσω από τα σφραγισμένα σύνορα (σαν να ήταν ικανοί οι ανοιχτοί ορίζοντες να παρεμποδίσουν αίσχη όπως οι "μυστικές φυλακές" και οι "πτήσεις της CIA”). Ωστόσο, η Βόρεια Κορέα, μέλος του κατά τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ "άξονα του κακού", αποτελεί μιαν ολότελα ξεχωριστή περίπτωση, αφού η "αυτάρκεια" (Juche) αποτελεί το ημι-θρησκευτικό δόγμα που εκπόνησε ο Κιμ Ιλ Σουνγκ για να διέπει τη ζωή της χώρας.
Λίγοι, όμως, αντιλαμβάνονται, όταν αποκαλούν το καθεστώς της ΠιονγκΓιανγκ "κομμουνιστική δικτατορία", ότι το κληρονομικό καθεστώς των Κιμ οφείλει πολύ περισσότερα στην ασιατική παράδοση της κρατικής λατρείας του θεοποιημένου ηγέτη, την οποία η ίδια η Κορέα βίωσε στη σοιντοϊστική εκδοχή της κατά την ιαπωνική κατοχή το διάστημα 1910-1945, παρά σε προϊόντα της Δυτικής σκέψης όπως ο Μαρξισμός. (Ο ίδιος ο Κιμ Ιλ Σουνγκ είχε φροντίσει να διακηρύξει ότι ο Μαρξ και ο Λένιν προέκυψαν σε συνθήκες ξένες προς την κορεατική πραγματικότητα και τα έργα τους επιτρέπεται να τα αναγνώσει σήμερα κανείς μόνο κατόπιν ειδικής αδείας!).
Δύσκολα άλλωστε θα μπορούσε να προσπελάσει κανείς με τη λογική τη "φιλοσοφία" ενός καθεστώτος ικανού, πέρα από την σουρρεαλιστική προσωπολατρία, και για εξωφρενισμούς όπως η απαγωγή του αγαπημένου νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη του Κιμ Γιονγκ Ιλ, προκειμένου να υλοποιηθεί το όραμα του "Αγαπημένου Ηγέτη" για τη δημιουργία μιας ρωμαλέας βορεοκορεατικής κινηματογραφίας, ή η εκπαίδευση το 1982, όπως αποκαλύφθηκε μόλις χθες, ειδικών πρακτόρων-δασκάλων του ταεκβοντό με την εντολή να δολοφονήσουν τον τότε ηγέτη της Σεούλ.
Η χώρα που επαιρόταν ότι εξάλειψε τον αναλφαβητισμό ήδη από το 1949 και ότι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης από τους "νότιους αδελφούς", στους οποίους εξήγαγε και τρόφιμα, βυθίσθηκε, ιδίως μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, σε μια κρίση τέτοια που να οδηγήσει στη λιμοκτονία ίσως και δύο εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ωστόσο, οι ισχυρές μνήμες του Πολέμου της Κορέας με τα τέσσερα εκατομμύρια των νεκρών, η συνεχιζόμενη παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στο Νότο και η εγκατάλειψη από την κυβέρνηση Μπους της "Ηλιόλουστης Πολιτικής" της σταδιακής προσέγγισης, ενισχύουν παρά αποδυναμώνουν την ευστάθεια του βορειοκορεατικού καθεστώτος. Λίγοι άλλωστε θα έβλεπαν με καλό μάτι την τυχόν ενοποίηση της κορεατικής χερσονήσου, που θα προσέθετε έναν ισχυρό παίκτη στην περιοχή, ίσως δε ούτε η ίδια η Σεούλ που θα καλούνταν σε μια τέτοια περίπτωση να καταβάλλει το κόστος της οικονομικής ενσωμάτωσης του Βορρά.
Την ίδια ώρα, η Πιονγκγιανγκ, με τη διακριτική στήριξη και του Πεκίνου, εξακολουθεί (αποδεικνύοντας ότι η… έγκαιρη απόκτηση πυρηνικών όπλων δεν έβλαψε ποτέ κανέναν) να παίζει απέναντι στη Ουάσιγκτον τη γάτα με το ποντίκι, εκβιάζοντας οικονομικά ανταλλάγματα για τον τερματισμό του πυρηνικού της προγράμματος. Πρόκειται για μια χορογραφία εξίσου περίπλοκη με το Αριράνγκ, τη μεγάλη ετήσια εορτή της Βόρειας Κορέας που δικαίως βρήκε μια θέση στο βιβλίο Γκίνες.
Όσο για τον "Ουρανόπεμπτο Στρατηγό" ίσως η επαπειλούμενη αναχώρησή του από το μάταιο τούτο κόσμο να μην αλλάξει και πολλά πράγματα. Άλλωστε, ο Κιμ Γιονγκ Ιλ έχει τρεις γιους…
πηγη skai.gr
