Αποστολέας Θέμα: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!  (Αναγνώστηκε 15226 φορές)

Αποσυνδεδεμένος dimosf

  • Συντονιστής Gallery
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4651
  • Φύλο: Άντρας
  • disaki.blogspot.gr και fototsepi.blogspot.gr
    • το δισάκι μου στον ώμο......
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #20 στις: Σεπτέμβριος 09, 2012, 14:48:34 μμ »
Η περιοχή των λιμνών!
Υπάρχει άραγε άλλος νομός με τόσες λίμνες όσες έχει ο νομός της Φλώρινας; Μάλλον όχι. Η Ροδόπη που έχει επίσης πολλές, είναι οι περισσότερες λιμνοθάλασσες. Έτσι η Φλώρινα κρατά τα σκήπτρα του νερού. Έξι τον αριθμό οι λίμνες της. Από μεγάλες, όπως οι Πρέσπες, μέχρι μικρούλες, όπως η Ζάζαρη. Μαζί με τη γειτόνισσά της τη Χειμαδίτιδα αλλά και τις άλλες δύο, Πετρών και Βεγορίτιδα που είναι λίγα χιλιόμετρα βορειοανατολικά κυριαρχούν σε μια περιοχή που το νερό έπαιξε και παίζει τον πρώτο ρόλο. Το βλέπεις στη βλάστηση και στα πουλιά, αλλά και στα εύφορα εδάφη, γύρω και ανάμεσά τους.
Στη Ζάζαρη λοιπόν κατευθυνθήκαμε φεύγοντας από το Λέχοβο. Αφήσαμε αριστερά μας το χωριό Ασπρόγεια, δεξιά τα χωριά Σκλήθρο και Αγραπιδιές και στη διασταύρωση στο χωριό Αετός κάναμε δεξιά. Σε λίγο φάνηκε η φουρτουνιασμένη λίμνη. Η μέρα δεν είχε βροχή όπως η προηγούμενη, αλλά είχε αρκετό αέρα.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μας χαρίσει «φουρτουνιασμένες» εικόνες. Εικόνες που σπάνια μας τυχαίνουν. Μπήκαμε στο Λιμνοχώρι και ψάχνοντας βρήκαμε ένα πολύ ωραίο καφέ πάνω στο νερό. Εκεί και κάτσαμε απολαμβάνοντας τη θέα.
Οι πάπιες και οι χήνες είχαν βγει στη στεριά και κόβανε βόλτες, λίγα πουλιά μπορούσες να δεις πάνω στο νερό να ανεβοκατεβαίνουν μαζί του,
απέναντι, από τη μια μεριά ένα όμορφο πέτρινο σπίτι δίπλα στο νερό, να ζηλεύεις τον ιδιοκτήτη του και από την άλλη,,
πάνω σε ένα μικρό ύψωμα, ένα εκκλησάκι ανάμεσα σε μια συστάδα δέντρων. Τι ειδυλλιακές εικόνες!! Σαν πίνακας της εποχής του ρομαντισμού! Μόνο που εδώ είναι η πραγματικότητα. Απολαύσαμε καφέ μετά θέας και βγήκα για μια βόλτα και φωτογραφίες. Ο αέρας ξύριζε. Κάποιοι ντόπιοι στο καφέ λέγανε πως στο Νυμφαίο (επόμενο προορισμό μας) η θερμοκρασία ήταν κάτω από 6 βαθμούς (!!). Που πάμε ρε!!
Απτόητοι από τα «νέα», πήραμε το δρόμο προς Νυμφαίο. Στη διασταύρωση του Αετού περάσαμε απέναντι, διασχίσαμε το χωριό και πιάσαμε τον ανήφορο. Στροφές πολλές και αρκετά μεγάλη η κλίση αλλά σε κάθε στροφή η θέα προς τις δύο λίμνες όλο και πιο εντυπωσιακή!

Όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο όμορφες εικόνες! Βέβαια υπάρχει και μια άσχημη πινελιά σ’ αυτόν τον πίνακα. Τα τεράστια φουγάρα του εργοστασίου της ΔΕΗ της Πτολεμαΐδας στο βάθος.

(συνεχίζεται)

Αποσυνδεδεμένος dimosf

  • Συντονιστής Gallery
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4651
  • Φύλο: Άντρας
  • disaki.blogspot.gr και fototsepi.blogspot.gr
    • το δισάκι μου στον ώμο......
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #21 στις: Σεπτέμβριος 09, 2012, 17:53:10 μμ »
Το πέρασμα της αρκούδας!

Σε όλες μας τις εκδρομές αυτές τις μέρες είχαμε δει στο δρόμο τις προειδοποιητικές πινακίδες για το πέρασμα των  ελαφιών και από κάτω συμπληρωμένες με αυτές του WWF για το πέρασμα της αρκούδας. Τα μέρη που κινούμασταν είναι από τα λίγα στη χώρα μας που ζει το υπέροχο αυτό θηλαστικό, που τόσα έχει υποφέρει από τον μόνο του εχθρό. Τον άνθρωπο. Η πιο συνηθισμένη κακομεταχείριση ήταν το «μπαλέτο». Πόσες φορές στα παιδικά μου χρόνια δεν είχα δει τσιγγάνους αρκουδιάρηδες να βαρούν το ντέφι και το άμοιρο το ζωντανό, με το χαλκά στη μύτη να κάνει πως «κάνει η Βουγιουκλάκη, πως κάνει ο Βέγγος». Γύρναγαν τις γειτονιές και δώστου σώου. Η «μαρίδα» ένα γύρω ξεκαρδιζόμασταν με τα καμώματα του ζωντανού αδιαφορώντας για την ταλαιπωρία του. Ώσπου κάποιοι πιο ευαίσθητοι συνάνθρωποί μας κινητοποιήθηκαν και σιγά-σιγά πέτυχαν την απαγόρευση του «ευγενούς» αυτού θεάματος. Φυσικά άργησε πολύ να εξαφανιστεί η εικόνα του αρκουδιάρη. Εν τω μεταξύ μπήκε θέμα τι γίνεται με τα ζώα που «έχαναν τη δουλειά τους». Πρόκειται για αρκούδες που μεγάλωσαν στην αιχμαλωσία και είναι ανίκανες για επιβίωση, αλλά και να τη διδάξουν στα μικρά που θα γεννήσουν. Έτσι η μόνη λύση που έμοιαζε να είναι η καλύτερη ήταν η στείρωση και το να περάσουν τη ζωή που τους μένει σε περιφραγμένο, φυλασσόμενο χώρο, αλλά σε συνθήκες που να προσομοιάζουν, όσο αυτό γίνεται, στις φυσικές. Έτσι το Ελληνικό τμήμα του διεθνούς οργανισμού WWF, σε συνεργασία με διάφορους φορείς έφτιαξε ένα χώρο έξω από το Νυμφαίο της Φλώρινας, γι αυτό το σκοπό. Το όνομα του προγράμματος και του χώρου ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ.
Ένα δάσος με οξιές, έκτασης περίπου 100 στρεμμάτων, το φιλοξενεί. Το πρόγραμμα έχει φέρει σπουδαία αποτελέσματα στην κατεύθυνση του σκοπού του αλλά και πολλά έσοδα στο χωριό. Μεγάλος αριθμός σχολείων από όλη την Ελλάδα και ακόμα μεγαλύτερος επισκεπτών, Ελλήνων και Ξένων καταφθάνουν εδώ 10 μήνες το χρόνο για να επισκεφθούν τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ. Και φυσικά τρώνε και ψωνίζουν από το χωριό πριν αναχωρήσουν. Κάποιοι διανυχτερεύουν κιόλας. Τους χειμωνιάτικους μήνες που οι αρκούδες κοιμούνται στο χωριό γίνεται τα Σαββατοκύριακα το αδιαχώρητο. Η ομορφιά του τόπου, το χιόνι και η Εγνατία έκαναν το Νυμφαίο μια από τις «συνοικίες» της Θεσσαλονίκης!! Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση κάποιων τοπικών κοινοτήτων που δεν μπορούν να δουν (ή μάλλον κάποιοι επιτήδειοι δεν τους αφήνουν να δουν) το μακροπρόθεσμο όφελος από κάποιες παρόμοιες πρωτοβουλίες.
Το Νυμφαίο τώρα είναι άλλο ένα βλαχοχώρι στις πλαγιές του όρους Βίτσι, στα 1346 μέτρα υψόμετρο, γνωστό από τον 14ο αι. Το βλάχικό του όνομα Νέβεσκα. Από τον 17ο ως και τον 19ο αι. υπήρξε σπουδαίο κέντρο Αργυροχρυσοχοΐας. Μέχρι πριν 2-3 δεκαετίες, το χωριό είχε σχεδόν ερημώσει. Η πρωτοβουλία και κινητοποίηση κάποιων τέκνων του άρχισε να φέρνει αποτελέσματα. Σιγά-σιγά, με ίδιους πόρους στην αρχή αλλά και κάποιες επιδοτήσεις στη συνέχεια αναστηλώθηκαν τα μισογκρεμισμένα κτίρια, πλακοστρώθηκαν οι δρόμοι, λαμαρίνα κάλυψε τις στέγες έτσι ώστε το χιόνι να φεύγει εύκολα και να μην γίνεται επικίνδυνο και προέκυψε ένας οικισμός πρότυπο αναστήλωσης και συντήρησης. Φυσικά κρίθηκε διατηρητέος και πλέον πορεύεται έτσι σαν ένα από τα ομορφότερα χωριά της Ελλάδας. Χωριό που θυμίζει άλλες χώρες, όπως η Ελβετία. Μόνο που ίσως έφτασαν στην υπερβολή. Μου θύμισε λίγο σκηνικό για ταινία εποχής. Είχα την αίσθηση ότι δεν έχει κατοίκους και ότι κάποια στιγμή το βράδυ θα το κλειδώνουν και θα φεύγουν. Μόνη δραστηριότητα (τουλάχιστον αυτή που φαίνεται) είναι η εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Του χωριού και του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ.
Στην είσοδο του χωριού μας «υποδέχτηκαν» υπέροχα άλογα που έβοσκα σε δυο τρία χωράφια. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στην πλατεία της αγοράς και κάτσαμε για φαΐ.
Έκανα κάμποσες βόλτες στο χωριό, να το δω και να το φωτογραφήσω,
πήγα στο υπέροχο κτίριο της Νικείου Σχολής, που σήμερα χρησιμοποιείται για συνεδριακούς σκοπούς, αλλά στεγάζεται εκεί και το κέντρο πληροφόρησης του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ και περπάτησα το περίπου 1 χιλιομέτρου υπέροχο πλακόστρωτο μέχρι την είσοδο του καταφυγίου της Αρκούδας. Μέσα σε πυκνό δάσος είναι ανεπανάληπτη εμπειρία!! Δυστυχώς δεν προλάβαμε την τελευταία ξενάγηση. Τι λέγαμε για τη λίστα με τα χρέη; Άλλο ένα!!

Ένα καφέ παρέα με πελεκάνους!
Απογευματάκι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Στην Κλεισούρα πήραμε ένα δρόμο για να πάμε για καφέ στη Βλάστη αλλά αυτός κατέληγε σε δασικό χωματόδρομο με αρκετή λάσπη και δεν είχα καμιά όρεξη για περιπέτειες. Έτσι βγήκαμε και πάλι στον κεντρικό για Καστοριά. Όταν φτάσαμε κοντά στη λίμνη, στρίψαμε δεξιά προς Μαύροβο ή Μαυροχώρι. Δεν είδαμε κάτι να μας αρέσει και συνεχίσαμε για την Πολυκάρπη. Εκεί κάτσαμε σε ένα καφέ στην άκρη της λίμνης, απέναντι ακριβώς από την πόλη της Καστοριάς.
Μπροστά μας βολτάρανε αρκετοί Πελεκάνοι, σε παρέες ή κατά μόνας. Ο καφές σε ένα τέτοιο περιβάλλον δεν μπορούσε παρά να είναι υπέροχος και η ώρα που κάτσαμε άκρως χαλαρωτική και γεμάτη όμορφες εικόνες του απογεύματος που πήγαινε προς το τέλος του. Ήταν σούρουπο σαν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε λίγο.

Το βράδυ βγήκαμε για φαΐ στο Ντολτσό. Το φαΐ ήταν υπέροχο, πολύ και αρκετά καυτερό. Είπα πως δεν θα ξημερωθώ εκείνο το βράδυ. Τελικά η πολύ ομορφιά πέφτει βαριά καμιά φορά!!

(συνεχίζεται)

Αποσυνδεδεμένος dimosf

  • Συντονιστής Gallery
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4651
  • Φύλο: Άντρας
  • disaki.blogspot.gr και fototsepi.blogspot.gr
    • το δισάκι μου στον ώμο......
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #22 στις: Σεπτέμβριος 09, 2012, 22:53:29 μμ »
Εκεί που τέλειωσε ο εμφύλιος!
Ήρθε και η τελευταία μέρα του ταξιδιού μας. Η μέρα που θα πηγαίναμε δυτικά. Προς το Γράμμο, το βορειότερο κομμάτι της μοναδικής μας Πίνδου.
Είναι γνωστό πως προς το τέλος του εμφυλίου, ο Εθνικός Στρατός, σιγά-σιγα κατάφερνε να απωθήσει τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Στρατού προς τα βόρεια σύνορα μας. Εκεί λοιπόν δόθηκαν και οι μάχες που έδωσαν οριστική λύση στον πόλεμο που διέλυσε τον τόπο, στέλνοντας ένα τεράστιο δυναμικό ανθρώπων, πολλοί των οποίων εξαιρετικά μορφωμένοι, σε αναγκαστική «πολιτική» ξενιτειά, στις Σοσιαλιστικές χώρες των Βαλκανίων αρχικά αλλά και της υπόλοιπης Ευρώπης στη συνέχεια. Αλλά και από την άλλη μεριά έστειλε τεράστιο αριθμό σε αναγκαστική, «οικονομική» αυτή τη φορά ξενιτειά στην αναπτυσσόμενη Γερμανία, στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και σε τόσες άλλες χώρες. Η τεράστια αυτή «αιμορραγία» ήταν η χαριστική βολή στο παιγνίδι της υποτέλειας. Ο πόλεμος εκείνος, πολλαπλά πιο αιματηρός από αυτόν που είχε προηγηθεί, δεν είχε κατά τη γνώμη μου Νικητές και Ηττημένους. Κι ας πανηγύρισαν οι «Εθνικόφρονες». Ένα Ηττημένο είχε, και αυτός ήταν αυτός ο έρμος τόπος! Και μόνο οι ξένοι έτριβαν τα χέρια τους.
Οι καθοριστικές λοιπόν μάχες που σήμαναν και το τέλος του πολέμου δόθηκαν στο Γράμμο και στο Βίτσι. Τι έφταιγαν αυτά τα πανέμορφα βουνά να συνδεθεί το όνομά τους με τόσο αιματηρές μάχες, ντροπή για τον τόπο;

Ξεκινήσαμε με κατεύθυνση προς το Νεστόριο, το κεφαλοχώρι της Δυτικής Καστοριάς και του River Party (!!), που ξεκίνησε από μερικούς νεαρούς το 1978 στις όχθες του Αλιάκμονα, έξω από το χωριό και έγινε με τα χρόνια θεσμός που συγκεντρώνει δεκάδες χιλιάδες άτομα που έρχονται να απολαύσουν μουσικούς σε συναυλίες, να κάνουν δραστηριότητες στο ποτάμι και γενικά να απολαύσουν τη χαλαρή ατμόσφαιρα των ημερών που διαρκεί το Party!
Ο δρόμος κινείται μέσα σε κάμπο με καλλιέργειες. Λίγο πριν φτάσουμε στο Νεστόριο, στρίψαμε δεξιά για το χωριό Αγία Άννα. Ο δρόμος ανηφορίζει και φτάνει σε ένα πολύ μικρό χωριό με λίγα σπίτια και μια μικρή πλατεία. Δεν υπήρχε ψυχή. Και εμείς θέλαμε πληροφορίες για να πάμε στο Μοναστήρι της Τσούκας. Και τώρα; Ξαφνικά βλέπουμε να τρέχει στην ανηφόρα μια νέα γυναίκα. Κάτι έλεγε αλλά ήταν ακόμα μακριά. Όταν πλησίασε καταλάβαμε πως έψαχνε για τσιγάρα. Πόσο άτυχη μπορεί να είσαι κοπέλα μου; Ένα αυτοκίνητο να μπει στο χωριό και οι επιβάτες του να το έχουν κόψει δεκαετίες τώρα; Φυσικά απογοητεύτηκε αλλά μας έδωσε τις πληροφορίες που θέλαμε. Πολύ κοντά στο χωριό, σε ένα πλάτωμα είναι η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, του 1924.
Πέτρινος, συντηρημένος ναός, έχει λίγες τοιχογραφίες.. Η εντυπωσιακή εκκλησία της μονής του 13ου αι.  βρίσκεται χαμηλότερα στη ρεματιά, στην οποία και δεν κατεβήκαμε. Απολαύσαμε όμως ένα από τα ομορφότερα θεάματα ακριβώς απέναντι.
Τα βράχια πέφτουν κάθετα σχηματίζοντας ένα γκρεμό ημικυκλικού σχήματος. Νερά τρέχουν και «γλύφοντας» το βράχο σχηματίζουν καταρράκτη που καταλήγει σε μικρή βάθρα. Αυτά φαίνονταν από εκεί που στεκόμασταν. Ίσως πιο χαμηλά, εκεί που δεν είχαμε ορατότητα να σχηματίζονταν και άλλα ωραία!! Ο υπέροχος ήχος του νερού που πέφτει ήταν η καλύτερη συνοδεία εκείνων των εικόνων.
Μπήκαμε και πάλι στο αυτοκίνητο και συνεχίσαμε. Περάσαμε το Νεστόριο και κάναμε μια δυο στάσεις σε διάφορα σημεία της πορείας του Αλιάκμονα.
Εκεί που γίνεται το Party και σε μια γέφυρα.
Λίγο παρακάτω κάναμε πάλι δεξιά στη διασταύρωση για το χωριό Πεύκος. Στην αρχή άσφαλτος και στη συνέχεια χωματόδρομος, μπαίνει μέσα στην καρδιά του βουνού περνώντας από ένα καταπράσινο τοπίο. Βέβαια το βουνό δεν μας είχε δείξει ακόμα το αληθινό, το μεγαλειώδες του πρόσωπο. Ο Πεύκος είναι κι αυτό ένα μικρό χωριό. Λίγα σπίτια και λίγοι άνθρωποι. Σε μια αυτή κάνανε δουλειές και εκεί σταματήσαμε να ρωτήσουμε. Μας απέτρεψαν από το αρχικό σχέδιο να πάμε στο χωριό Γράμμος. Είχε βρέξει πολύ τις προηγούμενες μέρες και ο δρόμος έχει λάσπη. Μας έδωσαν όμως πληροφορίες για να κατέβουμε στον δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης στο Επταχώρι. Η διαδρομή αποδεικνύεται μεγαλειώδης. Ο δρόμος είναι έτοιμος για ασφαλτόστρωση και αν και χωματόδρομος είναι καλύτερος από άσφαλτο. Το τοπίο όμως είναι μοναδικό.
Οξιές και έλατα θηρία, στο βάθος οι κορυφές χιονισμένες! Τι εικόνες ύψιστε!! Είναι δυνατόν σε ένα τέτοιο χώρο να αλληλοσφάζονται; Εδώ είναι μόνο για γιορτές και πανηγύρια, της φύσης και των ανθρώπων. Τι άτιμο ζωντανό είναι ο άνθρωπος; Δεν το χωρά ο νους μου.
Βλέπω μια βρύση και σταματώ να πιω κρύο νερό. Είναι φτιαγμένη από κάποια γυναίκα, στη μνήμη του αδερφού της, στρατιώτη του Εθνικού Στρατού, που σκοτώθηκε σε μάχη εκεί στη θέση Αρένες. Δίπλα άλλο ένα μικρό ηρώο για τους πεσόντες της ίδιας μάχης. Σα μαχαιριές στον θεϊκό εκείνο τόπο είναι τα μνημεία αυτά.
Από κάτω στις ρεματιές παντού ο ήχος του νερού. Σβήνω τη μηχανή, ανοίγω τις πόρτες να μπει η δροσιά του βουνού στο αυτοκίνητο, κατεβαίνω και στέκομαι να απολαύσω δροσιά, μυρωδιές, ήχους, εικόνες! Πόσο σα λαός δεν ξέρουμε τι έχουμε, κι όταν ξέρουμε συνήθως δεν το εκτιμούμε και κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να το βιάσουμε, για μια χούφτα πενταροδεκάρες! Είναι ώρες που λιγώνομαι από την ομορφιά και συνάμα με πιάνει απελπισία για το μέλλον μας. Ίσως φταίει και το γενικότερο κλίμα της απαισιοδοξίας που βιώνουμε στον καιρό των μνημονίων. Αλλά όχι, φτάνει! Ο Γράμμος είναι εκεί, για την ώρα «δικός» μου, φιλόξενος να μου χαρίσει τα κάλλη του απλόχερα. Δεν θα δηλητηριάσω αυτές τις στιγμές με καμιά σκοτεινή εικόνα, κανένα μίζερο συναίσθημα.
Και εκεί σε μια στροφή το αποκορύφωμα της ομορφιάς.
Μέσα στην οργιώδη βλάστηση, τεράστιες ποσότητες νερού, γκρεμοτσακίζονται σχηματίζοντας καταρράκτες με έντονο το θόρυβο. Εκεί η διάψευση κάποιων από τις παραπάνω σκέψεις μου. Όταν θέλει ο άνθρωπος και σεβαστεί αυτό που του προσφέρει απλόχερα ο τόπος, τότε «κεντάει»! Κάνει θαύματα! Ένας υπέροχα διαμορφωμένος χώρος εκεί που τρέχει το νερό με ορμή. Γεφυράκια, πεζούλες, βρύσες! Και όλα από πέτρα! Κόσμημα!! Το νερό περνώντας κάτω από το δρόμο γκρεμίζεται με θόρυβο στην καταπράσινη ρεματιά και πάει να βρει άλλα νερά, και άλλα, και άλλα να ενωθούν σε μια πορεία μέχρι τη μεγάλη μάνα, τη θάλασσα!!
Ο χώρος αυτός είναι στην είσοδο του χωριού Πευκόφυτος, το οποίο περάσαμε, περάσαμε και τη Χρυσή και σε λίγο βγήκαμε στον κεντρικό. Κάποτε εδώ είχε πολύ κίνηση. Ιδιαίτερα φορτηγά. Από όταν έγινε η Εγνατία ο τόπος ησύχασε.

(συνεχίζεται)

Αποσυνδεδεμένος vagantos

  • Sr. Member
  • ****
  • Μηνύματα: 332
  • kavouras12.blogspot.gr
    • καβουροζούμι
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #23 στις: Σεπτέμβριος 09, 2012, 23:57:09 μμ »
Διαβάζω την ιστορια σου Δήμο  ακούγοντας και μουσική.
Τελευταίος  - υπέροχος-δισκος του Θανάση Παπακωνσταντίνου : Μαγγανείες, τραγουδά ο Γιάννης Χαρούλης.
Ακου λοιπόν μια αφήγηση που ταιριαζει με τη δικιά σου
ΡΑΜΟΝ
Κόκκαλο ρίξε στο σκυλί, το μαύρο που αλυχτά
και στείλε τη φιγούρα μας στον πειρατή ρεγάλο...

Αποσυνδεδεμένος dimosf

  • Συντονιστής Gallery
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4651
  • Φύλο: Άντρας
  • disaki.blogspot.gr και fototsepi.blogspot.gr
    • το δισάκι μου στον ώμο......
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #24 στις: Σεπτέμβριος 10, 2012, 00:39:12 πμ »
Νάσαι καλά Βαγγέλη! Μου έφτιαξες το βράδυ μου!

Αποσυνδεδεμένος dimosf

  • Συντονιστής Gallery
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4651
  • Φύλο: Άντρας
  • disaki.blogspot.gr και fototsepi.blogspot.gr
    • το δισάκι μου στον ώμο......
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #25 στις: Σεπτέμβριος 10, 2012, 00:51:12 πμ »
Να είχαμε και ένα, και δύο και τρία…… πέτρινα γεφύρια!

Στρίψαμε αριστερά και μπήκαμε στο Επταχώρι. Πόσες φορές δεν είχα περάσει από εδώ παλιά! Στα 880 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, μέσα σε πράσινο από οξιές και έλατα είναι χτισμένο με πέτρα στις δυο πλευρές του ρέματος.
Ένα πολύ όμορφο πέτρινο γεφύρι συνδέει τις δύο όχθες μέσα στο κέντρο του χωριού.  Εκεί στην ταβέρνα που είναι ακριβώς δίπλα κάτσαμε για φαΐ. Μια παρέα 8 Αυστριακών πίνανε καφέ. Φόραγαν μπλε μπλουζάκια που έγραφε πως κάνανε το γύρο της Ελλάδας. Μέσο τους τα παρκαρισμένα εκεί «θηρία». Μοτοσυκλέτες μεγάλου κυβισμού.
Λίγο μετά, με τις μηχανές να μουγγρίζουν ξεκίνησαν ό ένας πίσω από τον άλλο. Καλό ταξίδι νάχετε φιλαράκια και να απολαύσετε τις ομορφιές του τόπου μου!!
Φάγαμε, ξεκουραστήκαμε, βγάλαμε φωτογραφίες το γεφύρι και πήραμε το δόμο προς το χωριό Ζούζουλη να δούμε δύο ακόμα γεφύρια. Εν τω μεταξύ έχει αρχίσει να ψιχαλίζει.
Στρίβοντας από τον κεντρικό δρόμο προς τα αριστερά για Ζούζουλη, λίγο παρακάτω,
στα δεξιά μας το μονότοξο γεφύρι του Κουσιουμπλή. Είναι εντυπωσιακό. Συνεχίζουμε (ο δρόμος σε ορισμένα σημεία σχετικά χαλασμένος) και φτάνουμε στη Ζούζουλη. Ευτυχώς στο τέλος του χωριού, εκεί που αρχίζει ο χωματόδρομος, υπάρχει πινακίδα για το γεφύρι της Ζούζουλης. Ο δρόμος σχετικά βατός χωματόδρομος 2 περίπου χμ.
Στο σημείο που βρίσκεται το γεφύρι υπήρχε και ένας νερόμυλος.
Τον έχουν αναστηλώσει, έχουν φτιάξει και τον ξύλινο εξοπλισμό. Δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον καμιά μέριμνα, με αποτέλεσμα να μοιάζει τελείως εγκαταλελειμμένο. Κρίμα. Ανέβηκα στο γεφύρι. Τι εντυπωσιακό το τοπίο!! Μπήκα και στον μύλο και έβγαλα φωτογραφίες. Γύρισα στο αυτοκίνητο για να φύγουμε. Η βροχή δεν έχει σταματήσει. Μέχρι να βγούμε στο Επταχώρι  μια λιακάδα θαύμα Θεού! Προχωράμε. Εξω από το χωριό μια νέα διασταύρωση οδηγεί δεξιά για Γρεβενά και αριστερά για Καστοριά.
Εκεί είναι και το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του 12ου αι. Δεν ξέρω αν λειτουργεί, πάντως ήταν κλειστό.

(συνεχίζεται)

Αποσυνδεδεμένος dimosf

  • Συντονιστής Gallery
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 4651
  • Φύλο: Άντρας
  • disaki.blogspot.gr και fototsepi.blogspot.gr
    • το δισάκι μου στον ώμο......
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #26 στις: Σεπτέμβριος 10, 2012, 09:34:49 πμ »
Ζουπανιώτικος καφές!
Πάλι στο δρόμο για να πάμε στον Πεντάλοφο για καφέ. Πρόκειται για το Ζουπάνι, όπως λεγόταν παλιά και ήταν πασίγνωστο για τους εξαιρετικούς του χτιστάδες. Απλώνεται από τη μια και την άλλη μεριά του δρόμου με τα πέτρινα σπίτια του, χαρακτηριστικά της Μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής. Για το λόγο αυτό έχει κριθεί διατηρητέος οικισμός.
Πριν φτάσουμε στον Πεντάλοφο, σταματήσαμε να δούμε από μακριά το Βυθό. Όπως λέει και το όνομά του είναι χτισμένο στο βάθος ενός βυθίσματος, με τα βράχια να το στεφανώνουν ένα γύρω.
Πριν τον Πεντάλοφο, πάνω στο δρόμο είναι ένα εντυπωσιακό γλυπτό αφιερωμένο στη γυναίκα της Πίνδου.
Κάτσαμε σε ένα καφενείο πάνω στο δρόμο με ωραία θέα στην κάτω γειτονιά του χωριού.
Φεύγοντας, στο χωριό Ομαλή, στρίψαμε αριστερά, και ακολουθώντας τον επαρχιακό δρόμο που περνά από χωριά, διάσελα, λιβάδια και μικρές ρεματιές, φτάσαμε στο Άργος Ορεστικό και συνεχίζοντας μπήκαμε στην πόλη της Καστοριάς για να πάρω χρήματα από ATM και από εκεί γραμμή στο ξενοδοχείο. Η κούραση ήταν μεγάλη αλλά και αυτά που δέχτηκα δεν περιγράφονται. Το πρωί φεύγουμε. Καλή σου νύχτα Κυρά της Λίμνης, καλή σας νύχτα τόποι ιστορικοί!

Επιστροφή
Το πρωί πληρώσαμε, φορτώσαμε και ξεκινήσαμε. Η Εγνατία γρήγορα μας έφερε στα μέρη γύρω από την Κοζάνη και μετά από λίγο περνάγαμε πάνω από τη μεγάλη γέφυρα της τεχνητής λίμνης του Αλιάκμονα, στο ύψος των Σερβίων.
Μόλις περάσαμε τη γέφυρα στρίψαμε αριστερά να πάμε στο Βελβενδό. Όλη η διαδρομή γεμάτη περιβόλια με καρποφόρα. Άλλωστε η κωμόπολη είναι γνωστή για τα νόστιμα φρούτα της.
Στην είσοδο του χωριού είναι το επισκέψιμο οινοποιείο του Αμπελώνα Καμκούτη. Μπήκαμε στην πόλη. Νωρίς το πρωί της Κυριακής και ελάχιστοι άνθρωποι ήταν στους δρόμους. Ρωτήσαμε για τον καταρράκτη. Μάθαμε πως είναι μακριά και πως θα χρειαστεί χρόνο, μιας και χρειάζεται και περπάτημα, οπότε μπήκε κι αυτός στη λίστα.
Στο ύψος του οινοποιείου, σταματήσαμε σε μια σκιά.
Κολατσίσαμε από αυτά που είχαμε μαζί, απολαμβάνοντας στο βάθος τους λόφους και τα βουνά να καθρεφτίζονται στα γαλήνια νερά της λίμνης!
Πήραμε το δρόμο της επιστροφής, περνώντας από τα Σέρβια και την ορεινή διάβαση του Σαραντάπορου. Όταν αρχίσαμε να κατηφορίζουμε ήμασταν πια στη Θεσσαλία. Μπήκαμε στην Ελασσόνα για ένα καφέ, αλλά η εκκλησία είχε πριν λίγο τελειώσει και ο κόσμος είχε ξεχυθεί παντού. Για να παρκάρεις κάπου κοντά στην κεντρική πλατεία ούτε λόγος. Έτσι το αφήσαμε. Πιάσαμε το δρόμο για Λάρισα και από εκεί εθνική. Απογευματάκι φτάσαμε στο σπίτι μας.
Άλλο ένα ταξίδι μόλις τελείωσε. Για μένα ήταν ένα τάμα. Ένα προσκύνημα πες καλύτερα! Πολλά είχαν αλλάξει αλλά και πολλά είχαν μείνει όπως και τότε. Η αίσθηση όμως του να κινείσαι στα «όρια» παραμένει η ίδια. Ήταν ένα ταξίδι που άξιζε και με το παραπάνω. Και για το «ξύπνημα» των αναμνήσεων και για τις νέες εντυπώσεις. Γνώρισα πολλά καινούρια πράγματα, αλλά άφησα και πολλές εκκρεμότητες για άλλο ένα ταξίδι εκεί πάνω. Σε αναμονή του επομένου λοιπόν.

Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/107507909249596776992/WMacedonia152052012

Το οδοιπορικό στη Δυτική Μακεδονία έχει αναρτηθεί στο προσωπικό μου blog σε τέσσερα μέρη στις παρακάτω διευθύνσεις:
http://disaki.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6.html
http://disaki.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7.html
http://disaki.blogspot.gr/2012/09/blog-post_8.html
http://disaki.blogspot.gr/2012/09/blog-post_9.html

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 30850
  • Φύλο: Άντρας
  • Τα ταξίδια σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο!!
    • facebook/dktravelchat
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #27 στις: Σεπτέμβριος 12, 2012, 00:27:21 πμ »
 :thank: Δημο!!! :good:

Αποσυνδεδεμένος coolalexis

  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 2793
  • Φύλο: Άντρας
  • Φεύγω...πάλι!
    • Αμμουδιά Σερρών
Απ: Δυτική Μακεδονία. Εικόνες τριών νομών στα όρια τριών κρατών!
« Απάντηση #28 στις: Σεπτέμβριος 12, 2012, 16:29:36 μμ »
σε όλα αυτά τα μέρη θέλω να πάω...ξεκινώντας από το Νυμφαίο φέτος ελπίζω σιγά σιγά και στα υπόλοιπα...
πολύ όμορφο το ταξίδι σου...