Επίσκεψη στη μοντέρνα και παλιά, την παραδοσιακή αλλά και σύγχρονη πόλη.
Μία πόλη που σε μαγεύει από την πρώτη στιγμή. Η πρωτεύουσα της Καταλονίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα Ισπανικής πόλης, καθώς μεταφέρει την πολυμορφία του Ισπανικού τοπίου, και τη σύνθεση των διαφορετικών πολιτισμών. Με ιστορία 2.000 ετών, η Βαρκελώνη είναι μια πόλη με έντονη προσωπικότητα. Είναι μια πόλη στην οποία μπορείς να κινείσαι μέρες βλέποντας συνεχώς νέα και ενδιαφέροντα πράγματα.
Όλα σε αυτή την πόλη συμβαίνουν μπροστά σου, ούτε καν δίπλα σου. Δεν χρειάζεται να την ανιχνεύσεις γιατί σου παρουσιάζεται από μόνη της, ανάγλυφη. Μεγάλοι δρόμοι, πλατείες και πεζοδρόμια, πράσινο, και επιβλητική αρχιτεκτονική. Η πόλη ζει και δουλεύει μέσα σε μεσαιωνικά παλάτια, καθεδρικούς ναούς και αυθεντικά δείγματα της εποχής του ρομαντισμού. Ζωή που εκτυλίσσεται στους δρόμους όλες τις ώρες της ημέρας με ξέφρενους ρυθμούς, καλοκαιρινούς. Η καρδιά της χτυπά στα κομψά φινετσάτα καταστήματα, στα χιλιάδες μικρά καφέ και εστιατόρια, στα μνημεία της. Μια πόλη που καλοδέχεται τον επισκέπτη και τον κάνει να νιώθει από την πρώτη στιγμή τη ζωντάνια της Ισπανικής κουλτούρας.
Η Βαρκελώνη εμφανίζεται τον 4ο αιώνα π.χ. ως ρωμαϊκή αποικία (Colonia Iulia Augusta Paterna Farencia Pia Barcino), γνωρίζει όμως ακμή τον 11ο – 15ο αιώνα στο βασίλειο της Αραγονίας, το οποίο μετά τους γάμους του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας ενώθηκε με τη Καστίλη και ίδρυσε το Ισπανικό βασίλειο. Η αναγέννηση της πόλης ξεκίνησε κατά το 1850 με την γρήγορη εκβιομηχάνιση της. Κατά το 1900, η πόλη είχε ισχυρή αστική τάξη εμπόρων και βιομηχάνων που επέτρεψε την ανάπτυξη των τεχνών και της αρχιτεκτονικής.
Περιοχές με πολλά αξιοθέατα που μπορείτε να επισκεφτείτε.
Στο Λόφο Μονζουίκ, ο οποίος φτάνει ως τη θάλασσα και αποτελεί το νοτιοδυτικό άκρο ενός τόξου από λόφους που δείχνει να αγκαλιάζει την πόλη, υπάρχουν πολλές πινακοθήκες, μουσεία (Εθνικό Μουσείο Τέχνης Καταλονίας, Εθνολογικό Μουσείο, και το Αρχαιολογικό Μουσείο), και θέατρα (Το Τεάτρε Γκρεκ, Θέατρο του Μερκάτ ντε λες Φλορς κ.α.). Πολλά από τα κτίρια σχεδιάστηκαν για τη Διεθνή Έκθεση του 1929. Στις βεράντες του Παλάου Νασιονάλ υπάρχουν σιντριβάνια και μικροί καταρράκτες. Από κάτω βρίσκεται το «Μαγικό Σιντριβάνι». Κάθε Παρασκευή και Σάββατο τον χειμώνα γίνεται παράσταση ήχου και φωτός (Έργο του Κάρλες Μπουίγκας για τη Διεθνή Έκθεση του 1929).
Εδώ επίσης αξίζει να δείτε το Ισπανικό Χωριό (Πουέμπλο Εσπανιόλ), που αποτελεί μια σμίκρυνση των κωμοπόλεων και χωριών της Ισπανίας. Ένα σύνολο από 116 ταπεινά σπίτια, παλάτια και επαύλεις με τονισμένη επαρχιακή φυσιογνωμία, απλές και μικρές στο μέγεθος εκκλησίες, δημαρχεία και πλάθας. Το χωριό ανακαινίστηκε το 1980 και σήμερα αποτελεί αγαπημένη περιοχή των τουριστών αλλά και των κατοίκων της πόλης. Βέβαια δεν θα πρέπει παραλείψετε να επισκεφθείτε το Ίδρυμα Χοάν Μιρό. Ανάμεσα στα καλύτερα εκθέματα είναι η «Σειρά της Βαρκελώνης» (1939-44), 50 ασπρόμαυρες λιθογραφίες
Από την Placa Catalunya ως το λιμάνι εκτείνεται ο γεμάτος κόσμο πεζόδρομος Las Ramblas. Την ημέρα, αποκτά χρώμα με τα κιόσκια, τα ανθοπωλεία και τους καλλιτέχνες που δίνουν παραστάσεις. Επιβλητικό ορθώνεται στο τέλος της Ramblas (και στην είσοδο του λιμανιού) το ύψους 76 μ. άγαλμα του Κολόμβου, ενώ τα στενά δρομάκια από τον πεζόδρομο οδηγούν στην παλαιά πόλη, τη «γοτθική συνοικία» όπου υπάρχει ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Ευλαλίας προστάτιδα της Βαρκελώνης, το Παλάου Ζενεραλιτάτ, το Μουσείο Φρεδερίκ Μαρές, το Μουσείο Ιστορίας της Πόλης, το Δημαρχείο της Βαρκελώνης (Καζα ντε λα Σιουτάτ), το Παλάου Ρεζάλ Μαζόρ κ.α.
Στο υπέδαφος της Ramblas ακούγεται να περνά το μετρό. Οι γραμμές του αυξήθηκαν με την ευκαιρία της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων το 1992. Η Βαρκελώνη από μια γραφική παλιά πόλη μετατράπηκε σε μια μεγαλούπολη. Ξηλώθηκαν οι παλιές σιδηροδρομικές γραμμές, κατασκευάστηκε το νέο λιμάνι και το ολυμπιακό χωριό. Περισσότερες από 30 γειτονιές άλλαξαν μορφή, περιφερειακοί λεωφόροι αποσυμφόρησαν το κέντρο, φτιάχτηκε καινούργιο αεροδρόμιο, ενώ υποβαθμισμένες περιοχές καλύφθηκαν από αθλητικές εγκαταστάσεις. Παρέμεινε όμως η παλιά πόλη γύρω από τον καθεδρικό ναό.
Τέλος, η πυκνοκατοικημένη συνοικία Εσαμπλε με τις μεγάλες λεωφόρους και την υπέροχη μοντέρνα αρχιτεκτονική σίγουρα θα σας ενθουσιάσει. Η περιοχή αυτή καλύπτει το πιο ενδιαφέρον τμήμα της πόλης. Αν κάνετε περίπατο στα δρομάκια θα διακρίνετε πολλές λεπτομέρειες μοντερνισμού, όπως η περίτεχνη πύλη της Καζα Κομαλάτ στην Αβινγκούδα Διαγκονάλ.
Παντού στη Βαρκελώνη ακούς για τον Gaudi (Ρεούς 1852 – Βαρκελώνη 1926), την ιδιόρρυθμη αρχιτεκτονική και τον παράξενο θάνατό του (τον πάτησε ένα τραμ).
Μνημειώδη έργα του ήταν:
Τα Casa Battlo (1905-1907) και Casa Mila ή Pedrera (1905-1910) (λατομείο).
Με την οικία Battlo, ο Gaudi είχε φτάσει στο ζενίθ της πρωτότυπης σχεδίασης. Η κατασκευή είναι ένα πελώριο γλυπτό παρά ένα σπίτι. Το εξωτερικό και το εσωτερικό μέρος, οι κοίλες και οι κυρτές του γραμμές, ολόκληρο αλλά και τα επί μέρους κομμάτια, οι τοίχοι και η οροφή είναι μια αδιαίρετη οντότητα.
Το πάρκο Guell (1900-1914), το πιο μεγαλεπήβολο σχέδιό του, που βρίθει από δείγματα της παραμορφωτικής τέχνης του, όπως μια γιγάντια σαύρα κι ένα πέτρινο δάσος.
Και κυρίως το τέμπλο Sagrada Familia (Αγία Οικογένεια) (1882-1926). Η Αγία Οικογένεια είναι ένας επιβλητικός ναός με γλυπτές αναπαραστάσεις που βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή. Η όψη της Γέννησης είναι οριοθετημένη λανθασμένα από τον αρχικό κατασκευαστή Francisco Paula de Villar, πράγμα που δεν γίνεται αντιληπτό με το μάτι. Επίσης, σε δύο χρόνια, ολόκληρο το νότιο οικοδομικό τετράγωνο θα απαλλοτριωθεί με σκοπό να εξυπηρετηθεί αισθητικά η ανάδειξη της Sagrada Familia.
Είναι ένα χαρακτηριστικό της Sagrada Familia το ότι εκτός από το αρχιτεκτονικό της ενδιαφέρον, κάθε στοιχείο της εκκλησίας έχει και μια συμβολική σημασία. Ο Gaudi δεν ήθελε απλώς να κάνει ένα ‘σπίτι για τον θεό’, αλλά φαντάστηκε μια εκκλησία σαν κατήχηση πάνω στην πέτρα, ένα ανοιχτό βιβλίο που ο παρατηρητής θα μπορούσε να διαβάσει. Φαντάστηκε την εκκλησία σαν το σώμα του Χριστού. Το κέντρο είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο βωμός. Ο Χριστός είναι πάνω από όλα, που συμβολίζει η κυρίως σπείρα με τον μεγάλο σταυρό. Οι δώδεκα πύργοι που υψώνονται πάνω από την πρόσοψη αντιστοιχούν στην χριστιανοσύνη που αντιπροσωπεύεται από τους Δώδεκα Αποστόλους. «Η Αγία Οικογένεια είναι το καλύτερο παράδειγμα της σπουδαίας ανακάλυψης του Gaudi ότι ένα πλέγμα από παραβολικά τόξα και κεκλιμένες κολώνες μπορεί να στηρίξει κατασκευές που εκτείνονται στα ύψη. Στην Αγία Οικογένεια συνδύασε αυτή την κατασκευαστική αρχή με την βαθιά γνώση που κέρδισε παρατηρώντας την φύση».
Θα είναι παράλειψη αν πάτε στην Βαρκελώνη και δεν περάσετε από το μουσείο Πικάσο. Το Μουσείο στεγάζεται σε τρία παλάτια του 13ου αιώνα στην παλιά πόλη. Πολλές εκατοντάδες έργα επιτρέπουν τον επισκέπτη να παρακολουθήσει την καλλιτεχνική εξέλιξη του ζωγράφου, από την παιδική του ηλικία μέχρι τη δεύτερη διαμονή του στη Βαρκελώνη (1901-1904). 23 χρόνια μετά το θάνατο του ο Πικάσο έγινε και μόδα. Πίνακες, μπλουζάκια, ποτήρια, μπρελόκ και διάφορα άλλα αξεσουάρ κάνουν θραύση στην παλιά πόλη.
Δεν πρέπει να ξεχάσετε την τελευταία μεγάλη απόλαυση. Να πάτε στην παραλία την ώρα που ανατέλλει ο ήλιος, γιατί «Ο ήλιος της Ισπανίας θεραπεύει τα πάντα»
