Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες

[dk]

12α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun - Οι νικητές και τα όσα συνέβησαν στη γιορτινή βραδιά

ΑΝΤΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

1. Ηλίας Βαλάσης (Άγριος Σπόρος)
2. Γιώργος Παπαγεωργίου (1984)
3. Αναστάσης Ροϊλός (Misery)

ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

1. Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Οιδίποδας)
2. Λένα Ουζουνίδου (Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας)
3. Ευσταθία Τσαπαρέλη (Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

1. Σοφία Καραγιάννη (Άγριος Σπόρος)
2. Δημήτρης Καραντζάς (Cleansed)
3. Δημήτρης Καρατζιάς (Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν)

ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

1. Τζόνι Μπλε
2. Άγριος Σπόρος
3. Ρίτα Χέιγουροθ - Η τελευταία έξοδος

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟ

1. Νίκος Ξυλούρης - Ο Αρχάγγελος της Κρήτης της Ζαχαρένιας Πετράκη
2. Αλεξάνδρεια της Ζέτης Φίτσιου
3. Ένα κάποιο κενό της Βαλέριας Δημητριάδου

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

1. Ευανθία Ρεμπούτσικα (Αλεξάνδρεια)
2. Δημήτρης Παπαδημητρίου (1984)
3. Μάνος Αντωνιάδης (Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν)

ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

1. Μανώλης Παντελιδάκης (Αλεξάνδρεια)
2. Πάρης Μέξης (Ταρτούφος)
3. Γιώργος Λυντζέρης (Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν)

RISING STAR
Γιώργος Κισσανδράκης - Ηλέκτρα Μπαρούτα

ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Άντα Πουράνη - Ειρήνη Τσέλλου

ΒΡΑΒΕΙΟ CASTING
Τζόνι Μπλε του Γιωργή Τσουρή σε σκηνοθεσία του ίδιου.

https://all4fun.gr/all4fun/all4fun-all4fun/125567-nikites-12a-theatrika-vraveia-koinou-all4fun

[dk]

''Αυτή η νύχτα μένει'' στο Θέατρο Ολύμπια - Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»

Ακαδημίας 59-61, Κέντρο
Τηλ.: 2103642540



Συγγραφέας: Θάνος Αλεξανδρής
Θεατρική απόδοση-Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης
Πρωτότυπη σύνθεση-Μουσική επιμέλεια: Σταμάτης Κραουνάκης
Εικαστική σύνθεση και εγκατάσταση: Φρόσω Λύτρα
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης
Χορογραφίες: Δημήτρης Παπάζογλου
Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος
Ενορχήστρωση- Μουσική διδασκαλία: Πάνος Κοσμίδης
Διανομή:
Nίνα Ακτύπη (Λέλα Μοντέλα, Μπαλέτο ‘Ηρωα, Λόλα, Κυρία στο τηλέφωνο, Λουλουδού, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα)
Θάνος Αλεξανδρής (Μετρ, Οδηγός ταξί, Οδηγός Κτελ, Μπάρμαν, Τραγουδιστής)
Αντώνης Αντωνάκος (Μπράβος Ρίτας, Μεθυσμένος πελάτης, Πελάτης βιντεοκλάμπ, Αφεντικό νυχτερινού κέντρου, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα)
Εύα Βάρσου (Δημοσιογράφος)
Νίκος Γεωργάκης (Κύριος Σούλης, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Ρεσεψιονίστας Ξενοδοχείου, Σουβλατζής)
Θανάσης Δισλής (Τηλεπαρουσιαστής, Καφετζής, Άντρας στα Τρίκαλα, Κομπέρ, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα)
Ζωή Ευθυμίου (Φανή Βλάχα, Μπαλέτα ‘Ηρωα, Σερβιτόρα σε νυχτερινά κέντρα, Λουλουδού, Κοπέλα στο τηλέφωνο, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα)
Χριστίνα Ζαχάρωφ (Άννα Λάβα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα, Λουλουδού, Άννα, Στέλλα, Γραμματέας Αλεπουδέλη)
Στέλιος Καλαϊτζής (Αφεντικό νυχτερινού κέντρου Gigi, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Άντρας στα Τρίκαλα) Σοφία Καλεμκερίδου (Ρίτα, Νίτσα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα, Λουλουδού, Φρόσω)
Γιάννης Καραμφίλης (Παυλάρας, Μουσικός σε νυχτερινά κέντρα, Σκηνοθέτης σε ακρόαση, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα)
Θάνος Κοντογιώργης (Σερβιτόρος καφενείου, Αλεπουδέλης, Τζέλλας, Μπράβος, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα)
Χριστίνα Κωνσταντινίδου (Λίτσα, Μπαλέτο Μάριου και ‘Hρωα, Κυρία Κούλα, Κυρία στο τηλέφωνο, Σύζυγος μαγαζάτορα, Βοηθός μόδιστρου, Λουλουδού)
Χρήστος Μαστρογιαννίδης (Νώντας, Μουσικός σε νυχτερινά κέντρα, Θαμώνας Καφενείου, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα, Μπάρμαν, Φαντάρος)
Ιωάννης Μόχλας (Μπράβος σε νυχτερινό κέντρο, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα, Περαστικός, Δισκοπώλης, Ποδοσφαιρικός παράγοντας, Σερβιτόρος σε νυχτερινά κέντρα)
Κατερίνα Μπουλούμη (Λίτσα Δεσμώτισσα, Μητέρα Ήρωα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα, Κυρία στο τηλέφωνο, Μπαλέτο Ήρωα)
Δημήτρης Παπάζογλου (Μάριος)
Παναγιώτης Πετράκης (Ήρωας)
Βασιλική Ρέινα (Ηρωδιάδα, Κοπέλα ακρόασης, Μπαλέτο Ήρωα, Μπαλέτο Μάριου, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα)
Κώστας Σαντάς (Αφεντικό νυχτερινού κέντρου, Κυρ- Νώντας)
Εύη Σαρμή (Μαρίνα)
Πηνελόπη Σεργουνιώτη (Κατερίνα, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα)
Γιάννης Τσάτσαρης (Δημήτρης Κοντός, Μπάρμαν, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα)

Χορευτές επί σκηνής:

Αναστασία Κελέση (Καμαριέρα, Λουλουδού, Μπαλέτο σε νυχτερινό κέντρο, Χορεύτρια Οριεντάλ, Παρουσιάστρια, Πελάτισσα σε νυχτερινά κέντρα)
Γιάννης Μάρτος (Σερβιτόρος, Θαμώνας Καφενείου, Μπαλέτο σε νυχτερινό κέντρο, Χορευτής Ταγκό, Πελάτης σε νυχτερινά κέντρα)

Μουσικοί επί σκηνής:

Τραϊανός Αλμπανούδης (μπάσο), Παναγιώτης Μπάρλας (πιάνο), Παύλος Παφρανίδης (μπουζούκι), Ζωγράφος Σταυρίδης (ακορντεόν)

Συμμετέχουν επίσης: Αναστασία Βαβδινού, Μαρία Μπάρτζου, Αργυρώ Μπουντή

Λίγα λόγια για το έργο...

Μια δημοσιογράφος πασχίζει να ανακαλύψει στοιχεία για τον κόσμο της νυχτερινής διασκέδασης, στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 και του ’90, τότε που οι άνθρωποι της μεταπολιτευτικής περιόδου έβλεπαν μια καλύτερη ζωή να ανοίγεται μπροστά τους.

Ένας ηθοποιός κατρακυλάει από την υψηλή τέχνη στον κόσμο της νύχτας και των σκυλάδικων. Κατρακυλάει ή απογειώνεται; Πώς βιώνει το ταξίδι αυτό με τα εφόδια που κουβαλάει, σε μια σκοτεινή πραγματικότητα όπου οι άνθρωποι αφήνουν τα πάθη τους να αναδύονται αχαλίνωτα, για να επιστρέψουν το πρωί στις καθημερινές τους ζωές; Γνωρίζει τους νόμους της νύχτας και επιβιώνει στα όρια της απόλαυσης και της καταστροφής. Εκεί που οι αντιστάσεις χαλαρώνουν και που οι πελάτες εμφανίζουν τον αληθινό τους εαυτό.

Το Αυτή η νύχτα μένει του Θάνου Αλεξανδρή, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1994. Στο βιβλίο αποτυπώνεται η προσωπική εμπειρία του συγγραφέα, όταν αναγκάστηκε να εργαστεί σε νυχτερινά κέντρα. Απολαμβάνοντας τη διαδρομή αυτή, ο Αλεξανδρής καταθέτει έναν πλούτο εμπειρίας, που μέσα από μαρτυρίες και πραγματικά γεγονότα μας δίνουν ένα πολύτιμο υλικό για την κοινωνική πραγματικότητα της επαρχίας μέσα από τη νυχτερινή ζωή της. Δεν είναι τυχαίο που η Μαλβίνα Κάραλη χαρακτήρισε το βιβλίο ως μια «εμπεριστατωμένη κοινωνιολογική μαρτυρία για τον ευρύ χώρο που λέγεται ελληνικό σκυλάδικο». Οι νομικές σπουδές του συγγραφέα και η εκπαίδευσή του στη δραματική σχολή του Κάρολου Κουν, του έδωσαν τα εργαλεία, όχι μόνο να περιγράψει αυτά που έζησε αλλά και να τα αποτυπώσει με απόσταση και νηφαλιότητα.

Στο βιβλίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου το 2000, που απέσπασε μεταξύ άλλων και το δεύτερο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την εκπληκτική μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Το 2016 μεταφέρθηκε στο θέατρο σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή και το 2022 έγινε τηλεοπτική σειρά στον Alpha.

[dk]

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2026-27

"Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού" στο Θέατρο Άλφα «Ληναίος-Φωτίου», για 2η χρονιά



Συγγραφέας: Μαρκ Μέντοφ
Σκηνοθεσία – απόδοση κειμένου: Δημοσθένης Παπαδόπουλος
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Παίζουν: Ευσταθία Τσαπαρέλη, Πάρης Θωμόπουλος, Άντρια Ράπτη, Μιχάλης Γεωργακόπουλος, Δημήτρης Δεληγιάννης, Σοφία Σίμου

Λίγα λόγια για το έργο...

«Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» θεωρήθηκε σαν έργο “επαναστατικό”, καθώς ανέτρεψε τα ταμπού και τις προκαταλήψεις γύρω από τα άτομα με κώφωση φέρνοντας στην επιφάνεια τη δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων, ανεξαρτήτως των περιορισμών που μπορεί να επιβάλλει η κοινωνία.

Η υπόθεση του έργου ακολουθεί τη σχέση ενός δασκάλου που αναλαμβάνει να διδάξει σε ένα σχολείο κωφών και μιας πρώην μαθήτριας του σχολείου, η οποία τώρα εργάζεται ως καθαρίστρια. Εκείνη έχει συνειδητά επιλέξει να μην διαβάζει τα χείλη και να ζει απομονωμένη, αποφεύγοντας κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Εκείνος, βλέποντας την περίπτωσή της ως «επαγγελματική πρόκληση», προσπαθεί να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα τραύματα του παρελθόντος της. Μέσα από τις διαφορές τους, αναπτύσσεται μία ιστορία αγάπης, γεμάτη ένταση και συναισθηματικές συγκρούσεις.

Το «Τα Παιδιά ενός Κατώτερου Θεού» είναι μια αφήγηση γεμάτη συναισθηματική ένταση, που φέρνει στην επιφάνεια τις αλήθειες των ανθρώπινων σχέσεων. Μέσα από αυτή την τρυφερή αλλά και σκληρή ιστορία, το έργο μας καλεί να επανεκτιμήσουμε την έννοια της αγάπης, της επικοινωνίας και της αληθινής σύνδεσης, υπερβαίνοντας τις προκαταλήψεις και τα κοινωνικά στερεότυπα.

Τα ανεβάσματα του έργου:

Αμέσως μετά την πρεμιέρα του στο Μπρόντγουεϊ το 1979, το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Το 1980, η παραγωγή του έργου απέσπασε το βραβείο Tony για το Καλύτερο Θεατρικό Έργο, καθώς και πολλά άλλα βραβεία, και  γίνεται αμέσως σημείο αναφοράς για την παρουσίαση των κωφών ατόμων στο θέατρο και την αποδόμηση των κοινωνικών στερεοτύπων γύρω από αυτούς.

Η παράσταση ανέβηκε σε πολλά θέατρα παγκοσμίως, με την κάθε εκδοχή να φέρνει τη δική της διάσταση στην ιστορία, επισημαίνοντας τις πολιτισμικές και κοινωνικές διαφορές ανάλογα με τον τόπο. Στην Ελλάδα έχει γράψει ιστορία η παράσταση του 1981 με την Έλλη Λαμπέτη και τον Λευτέρη Βογιατζή σε σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη. Το 2015 ανέβηκε στο θέατρο Βεάκη από τον Γιάννη Βούρο με συμπρωταγωνίστρια την Πέγκυ Τρικαλιώτη. Ήταν η χρονιά που το έργο έγινε ευρύτερα γνωστό στο αθηναϊκό κοινό και γρήγορα έγινε επιτυχία.

Το έργο «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1986 σε σκηνοθεσία της Ράντα Χέινς, με την Μάρλι Μάτλιν και τον Ουίλιαμ Χαρτ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Πέρα από το γεγονός ότι θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα love story, χάρισε στην Μάρλι Μάτλιν στα 21 της χρόνια το Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου και έτσι έγινε η πρώτη κωφή ηθοποιός, η οποία τιμήθηκε με τη συγκεκριμένη διάκριση.

[dk]

Kouros CLUB

Θησεως 214 και Μπουμπουλίνας 2Α Καλλιθέα
Τηλ: 210 9572300





❤️Kouros Stage Club❤️

Με μεγαλη χαρα φιλοξενουμε την υπεροχη ΣΑΜΠΡΙΝΑ, τον ΒΑΣΙΛΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ και την ΝΤΙΑΝΑ ΣΑΑΚΙΑΝ... Οriental Silia Marciano... μία βραδιά με πολύ κέφι & χορό!!!

[dk]

''Κόκκινο'' στο Θέατρο Μουσούρη

Πλατεία Καρύτση 7, Αθήνα
Τηλ.: 210-3310936



Συγγραφέας: Τζον Λόγκαν
Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Γιώργος Κιμούλης
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Σοφία Νικολαΐδη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Κιμούλης, Δημήτρης Γκοτσόπουλος

Λίγα λόγια για το έργο...

Το έργο διαδραματίζεται στο στούντιο του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο στα τέλη της δεκαετίας του 1950, την περίοδο που ο μεγάλος εκπρόσωπος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού εργάζεται πάνω στην παραγγελία της ζωής του: μια σειρά μεγάλων πινάκων για τους τοίχους ενός πολυτελούς εστιατορίου της Νέας Υόρκης.

Ο διάσημος ζωγράφος που πίστεψε ότι η τέχνη είναι χώρος στοχασμού, καλείται τώρα να κρεμάσει το έργο του πάνω από τραπέζια πλουσίων που θα τρώνε αδιαφορώντας. Η τέχνη έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα, και ο δημιουργός της καλείται να συναινέσει. Το ποσόν της παραγγελίας είναι τεράστιο, και ακριβώς γι' αυτό ο ζωγράφος βρίσκεται μπροστά σ' ένα μεγάλο δίλημμα. Να αρνηθεί και να μείνει πιστός στις αρχές του, ή να δεχτεί και να συμβιβαστεί με τον κόσμο που περιφρονεί; Δίπλα του εργάζεται ο Κεν. Ένας νέος ζωγράφος που μαθαίνει την τέχνη πλάι του και, παρόλο που τον θαυμάζει απεριόριστα, έχει αρχίσει να τον αμφισβητεί. Είναι η φωνή μιας νέας γενιάς που έρχεται να τα ανατρέψει όλα, να γκρεμίσει ό,τι θεωρήθηκε δεδομένο και να επιβάλει τους δικούς της όρους.

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η σύγκρουση δύο γενεών — ή μάλλον το πέρασμα από τη μία στην άλλη. Πάνω σε αυτό το έδαφος ο Τζον Λόγκαν στήνει μία σχέση που λειτουργεί σε δύο επίπεδα και αλληλοτροφοδοτείται. Ο δάσκαλος και ο μαθητής που στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλον θυμίζουν συχνά πατέρα και γιο.

Ο ώριμος δημιουργός νιώθει την απειλή ενός νέου κύματος καλλιτεχνών να πλησιάζει. Ο νεότερος, με τη σειρά του, διεκδικεί τον δικό του χώρο και το δικαίωμά του να αμφισβητεί. Είναι η αέναη διαδοχή που κάθε γενιά τη ζει ως ανατροπή και ταυτόχρονα ως οφειλή προς εκείνους που προηγήθηκαν. Ο Ρόθκο διδάσκει με τρόπο αυστηρό και συχνά βίαιο. Δεν παραδίδει μόνο κανόνες, αλλά εκθέτει τον νεότερο στη σκληρότητα της δημιουργίας και απαιτεί από αυτόν να σκεφτεί, να δει και να αντισταθεί. Το μάθημα όμως δεν είναι μονόδρομος. Ο δάσκαλος που διδάσκει είναι αυτός που, κάποια στιγμή, αφήνεται να διδαχθεί κι ο ίδιος. Ο μαθητής χρειάζεται τον δάσκαλο για να σταθεί, αλλά για να γίνει ο εαυτός του πρέπει κάποτε να σταθεί απέναντί του. Να αντικρούσει τον δάσκαλό του, ώστε να γεννηθεί ως δημιουργός.

Δεν υπάρχει γέννηση δημιουργού χωρίς αυτή τη ρήξη.

Από την πρώτη του παρουσίαση, το «Κόκκινο» αναγνωρίστηκε διεθνώς ως ένα από τα σημαντικότερα σύγχρονα θεατρικά κείμενα. Έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο το 2009, με τον Άλφρεντ Μολίνα ως Ρόθκο και τον Έντι Ρεντμέιν ως Κεν, σε σκηνοθεσία Μάικλ Γκράντατζ. Τον Μάρτιο του 2010 μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ με την ίδια διανομή και κέρδισε έξι βραβεία Τόνι, ανάμεσά τους εκείνο του Καλύτερου Έργου.

ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Το «ΚΟΚΚΙΝΟ» του John Logan αφορά τη ζωή του διάσημου ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο και τη σχέση του με έναν νεαρό ζωγράφο που εργάζεται δίπλα του, τον Κεν.

Είναι ένα έργο για τη δύσκολη, συχνά βίαιη σχέση ανάμεσα στη γενιά που φεύγει και στη γενιά που έρχεται και, ταυτόχρονα, για τη σχέση ανάμεσα στο έργο που δημιουργεί ένας καλλιτέχνης και στον θεατή που στέκεται απέναντί του.

Η ιστορία της τέχνης έχει συχνά περιγραφεί σαν μια αλληλουχία πατροκτονιών. Κάθε γενιά πρέπει να σκοτώσει την προηγούμενη για να μπορέσει να υπάρξει. Όμως ίσως η δημιουργία να μη χρειάζεται έναν ακόμη νεκρό πατέρα. Μπορεί κανείς να δημιουργήσει κάτι καινούργιο χωρίς να διαγράψει εκείνον που προηγήθηκε. Να φύγει χωρίς να αρνηθεί από πού ξεκίνησε. Να κουβαλήσει μέσα του τον δάσκαλο χωρίς να παραμείνει για πάντα μαθητής του.

Το «ΚΟΚΚΙΝΟ» είναι μια ιστορία ενηλικίωσης και των δύο ανδρών.

Παράλληλα, ο Ρόθκο απαιτεί από τον θεατή να σταθεί απέναντι στον πίνακά του. Να μην τον κοιτάξει απλώς και προσπεράσει, αλλά να παραμείνει εκεί. Να εκτεθεί σ’ αυτόν. Την ίδια στιγμή, όμως, μοιάζει να φοβάται αυτό ακριβώς το βλέμμα. Γιατί ο άλλος, από τη στιγμή που θα σταθεί απέναντι στο έργο, αποκτά ένα δικαίωμα που ο δημιουργός δεν μπορεί πια να ελέγξει. Αποκτά το δικαίωμα να το ερμηνεύσει, να το απορρίψει, να το αγαπήσει, να το παρεξηγήσει, ακόμη και να το ξεπεράσει.

Τι μένει από εμάς όταν κάποιος άλλος αρχίζει να μας κοιτάζει;

Το κόκκινο του Ρόθκο δεν είναι ένα χρώμα. Μπορεί να είναι σώμα, αίμα, φως, ζωή. Μπορεί να γίνει πληγή. Και όσο σκοτεινιάζει, να πλησιάζει τόσο πολύ το μαύρο ώστε κάποια στιγμή να μην ξέρεις πια πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο χρώματα κινείται και το έργο. Ανάμεσα στην ανάγκη να υπάρξουμε και στον φόβο ότι θα εξαφανιστούμε.
Και ίσως, τελικά, η έξοδος από αυτόν τον φόβο να μη βρίσκεται σε μια ακόμη πατροκτονία.

Δεν χρειάζεται να σκοτώσουμε τον πατέρα μας.

Πρέπει να πάψουμε να είμαστε ο γιος που χρειάζεται να τον σκοτώσει.

Γιώργος Κιμούλης

[dk]

''Κάθε Τρίτη με τον Μόρι'' για 2η χρονιά στο Θέατρο Ιλίσια

Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια
Τηλ : 2107210045



Συγγραφείς: Jeffrey Hatcher & Mitch Albom
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Βαλτινός
Μετάφραση: Ζαφείρης Χαϊτίδης
Απόδοση: Νικορέστης Χανιωτάκης / Γρηγόρης Βαλτινός
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούµια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Φωτισµοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν: Γρηγόρης Βαλτινός & Γιάννης Σαρακατσάνης

Λίγα λόγια για το έργο...

Ο Γρηγόρης Βαλτινός ενσαρκώνει ξανά τον εμβληματικό Morrie Schwartz, σε μια ερμηνεία που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στο ελληνικό θέατρο. Στο πλευρό του, ο Γιάννης Σαρακατσάνης υποδύεται τον Mitch Albom, τον συγγραφέα του έργου, παίζοντας το ρόλο με χαρακτηριστική αμεσότητα και ειλικρίνεια.

Οι δύο ηθοποιοί συναντιούνται πάλι επί σκηνής σε μια παράσταση που έχει συγκινήσει χιλιάδες θεατές, φωτίζοντας με απλότητα και ανθρωπιά τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής. Μέσα από μία συγκινητική αλλά και συχνά απρόσμενα χιουμοριστική διαδρομή, το έργο μιλά για τη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης, τη φιλία, την απώλεια, τη συγχώρεση και όσα τελικά δίνουν ουσιαστικό νόημα στην ύπαρξή μας.

Το έργο των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom, βασισμένο στο παγκόσμιο best seller «Tuesdays with Morrie», έχει συγκινήσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Μέσα από τη βαθιά ανθρώπινη σχέση του χαρισματικού καθηγητή κοινωνιολογίας Morrie Schwartz με τον πρώην μαθητή του Mitch, ξετυλίγεται μια σειρά από πολύτιμα «μαθήματα ζωής».

Κάθε Τρίτη, οι δύο άνδρες συναντιούνται και συνομιλούν για όσα συχνά ξεχνάμε μέσα στην καθημερινότητα: την ουσία των ανθρώπινων σχέσεων, την αποδοχή, την ευγνωμοσύνη και τη δύναμη να ζεις αληθινά μέχρι το τέλος.

Η παράσταση που άγγιξε χιλιάδες θεατές, επιστρέφει ξανά, για να μας υπενθυμίσει πως οι πιο σημαντικές αλήθειες της ζωής, βρίσκονται πολύ συχνά, στις πιο απλές ανθρώπινες στιγμές…!