Αποστολέας Θέμα: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες  (Αναγνώστηκε 530600 φορές)

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2250 στις: Φεβρουάριος 24, 2020, 20:24:05 μμ »
''Πού πας καλέ μου λουστράκο;'' στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης»

Πειραιώς 206, Ταύρος
Τηλ.: 2103418550





Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελώνης
Ιδέα - Σύλληψη: Παύλος Λάμπρου
Κείμενα: Κωστής Γωγιός
Παίζουν οι: Αλέξανδρος Καναβός, Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Στο πιάνο η Φωτεινή Τσακνάκη
Καλεσμένη έκπληξη... η Kατερίνα Στανίση με το μπουζούκι της Γιώργο Παγώνη!

Λίγα λόγια για το έργο...

Τι συμβαίνει όταν δύο wanna be ραδιοφωνικοί παραγωγοί πιάνουν τα μικρόφωνα;

Η είδηση και η καθημερινότητα μπερδεύονται. Το on air και το off air σε ένα γλυκό αλαλούμ. Ακούγονται αυτά που δεν πρέπει να ακουστούν και τα σημαντικά γίνονται μουσική. Από την είδηση της τελευταίας στιγμής μέχρι την διαδρομή Παγκράτι - Κολιάτσου. Όλα στην ατζέντα τους. Η συνέντευξη και ο καλεσμένος, θα πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Θα σταθούν;  Θα ρωτήσουν αυτά που πρέπει; Θα τραγουδήσουν παρέα;

Κι οι ακροατές - θεατές, που με τα κινητά τους και τα μηνύματα τους μπορούν να επέμβουν, να σχολιάσουν, να ανατρέψουν τα πάντα. Πόσο έτοιμοι είναι να το διαχειριστούν;

Μια παράσταση new media για το πιο αγαπητό μέσο, το ραδιόφωνο και ό,τι συμβαίνει αλλά δεν βγαίνει ποτέ ή σχεδόν ποτέ στον αέρα.

Ο Κωστής Καπελώνης, με άγνοια κινδύνου, δέχεται να σκηνοθετήσει αυτή την ανατρεπτική παράσταση. Ο Αλέξανδρος Καναβός κι η Παναγιώτα Χαϊδεμένου, σε ρόλους ραδιοφωνικών παραγωγών, όχι και τόσο κόντρα ρόλος από τους ίδιους. Άλλωστε το έχουν ξανακάνει, Chiribim Chiribom κι ο Θεός βοηθός. Ο Χρήστος Θεοδώρου που με το πιάνο του προσπαθεί να σώσει καταστάσεις. Κι ο καλεσμένος έκπληξη... Που πας καλέ μου Λουστράκο;

Όταν στήναμε την παράσταση και τους καλεσμένους είχα εκφράσει την επιθυμία στο φινάλε να έχουμε την Κατερίνα Στανίση.

Δεν την έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά. Έχω τραγουδήσει τα τραγούδια της, έχω ερωτευτεί με τα τραγούδια της, έχω σπάσει πιάτα, πετάξει γαρύφαλλα, έχω κάνει ερωτικές εξομολογήσεις.

Την πήρα τηλέφωνο και το ναι της ήταν τόσο αυθόρμητο, όσο είναι κι η ίδια σαν άνθρωπος. Η χαρά κι η τιμή μεγάλη.

Υπάρχει άραγε κάποιος που δεν έχει τραγουδήσει το "Μυστικέ μου Έρωτα"; Κάποιος που δεν έχει καψουρευτεί με τα τραγούδια της και την φωνή της;

Με την πιο γνήσια λαϊκή φωνή, την Κατερίνα Στανίση ρίχουμε αυλαία για φέτος.

Μαζί της στο μπουζούκι ο Γιώργος Παγώνης.

Παύλος Λάμπρου

Καλεσμένοι μέχρι σήμερα, που μας τίμησαν με την παρουσία τους, οι Χρήστος Θηβαίος, Πάνος Παπαϊωάννου, Lia Hide, Λάκης Παπαδόπουλος, Σταύρος Σαλαμπασόπουλος, Ελένη Πέτα, Παντελής Κυραμαργιός, Κορίνα Λεγάκη, Μπέσσυ Αργυράκη!
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 25, 2020, 02:29:50 πμ by dk »

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2251 στις: Φεβρουάριος 25, 2020, 21:13:07 μμ »
''Το όνομα του ρόδου'' στο Θέατρο Altera Pars

Μ. Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός
Τηλ.: 2103410011



Συγγραφέας: Umberto Eco
Θεατρική διασκευή: Stefano Massini
Μετάφραση: Ντίνα Μπόγρη
Σκηνοθεσία: Michael Seibel
Παίζουν: Μίλτος Δημουλής, Αντώνιος Αντωνιάδης, Αντωνάκος Αντώνης, Δεστούνης Μανώλης, Ζαχαρέας Αλέξανδρας, Κορομβόκη Νατάσσα, Μπικηρόπουλος Δημητρης, Μερμιγκάκης Πασχάλης, Νικολόπουλος Δημήτρης, Ορφανός Μαρίνος, Πανόπουλος Νίκος, Πολυτάκης Ιωάννης, Σπηλιόπουλος Παναγιώτης, Συράκης Κωνσταντίνος, Τσινιάρης Σάκης

Λίγα λόγια για το έργο...

Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Έκο, το οποίο έγραψε λίγο πριν το κατώφλι των πενήντα χρόνων του. Από το 1980, οπότε εκδόθηκε για πρώτη φορά με τον τίτλο Il Nome Della Rosa, μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες και έχει πουλήσει 50 εκατομμύρια αντίτυπα, ενώ η εφημερίδα Le Monde το συμπεριέλαβε στη λίστα με τα 100 αριστουργήματα του 20ου αιώνα.

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε ήταν δύσκολο να καταταχθεί σ’ ένα λογοτεχνικό είδος, καθώς θα μπορούσε να διαβαστεί ως αστυνομικό μυθιστόρημα, αλληγορία, μεσαιωνικό χρονικό αλλά και γοτθική νουβέλα.

Το Όνομα του Ρόδου μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ζαν–Ζακ Ανό το 1986 με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερυ στο ρόλο του Γουίλιαμ της Μπάσκερβιλ και τον Κρίστιαν Σλέιτερ ως Άντσο. Μια ταινία που συγκλονίζει τους θεατές ακόμη και σήμερα, οι διεθνείς εισπράξεις της οποίας ξεπερνούν τα 77εκατομμύρια δολάρια.

Τον περασμένο Μάρτιο, δε, προβλήθηκε μια σειρά οκτώ επεισοδίων διάρκειας 52 λεπτών στη δημόσια ιταλική τηλεόραση, με πρωταγωνιστή τον Τζον Τουρτούρο. Μάλιστα, ο ίδιος ο Έκο είχε εγκρίνει το προσχέδιο του σεναρίου πριν από το θάνατό του το 2016.

Το Όνομα του Ρόδου εξακολουθεί να σαγηνεύει το κοινό σαράντα χρόνια μετά από την έκδοσή του, αποδεικνύοντας τη διαχρονική του αξία. Ενδεικτική, η επιτυχία που γνώρισε η πρώτη θεατρική μεταφορά του, το 2016 οπότε και ανέβηκε στο ιστορικό Piccolo Teatro του Μιλάνο, με την υπογραφή του καλλιτεχνικού του διευθυντή Stefano Massini, ενός εκ των σημαντικότερων σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων. Ακολούθησαν παραστάσεις στο περιφερειακό θέατρο του Τορίνο, καθώς και στη Γένοβα.

Τον Ιανουάριο του 2020 το αριστούργημα του Ουμπέρτο Έκο κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα... για πρώτη φορά στα ελληνικά, σε θεατρική μεταφορά του βραβευμένου Stefano Massini.

Η πλοκή

Μεσαίωνας, 14ος αιώνας. Ένας φραγκισκανός μοναχός καλείται σ’ ένα απομονωμένο μοναστήρι βενεδικτίνων, με σκοπό να λύσει ένα μυστηριώδη θάνατο. Η άφιξή του, όμως, πυροδοτεί μια σειρά φόνων, οι οποίοι φαίνεται πως συνδέονται μ’ ένα σπάνιο βιβλίο: Το δεύτερο τόμο της «Ποιητικής» του Αριστοτέλη που είναι γραμμένος για την «Κωμωδία». Και ενώ η μία δολοφονία διαδέχεται την άλλη, στο μοναστήρι καταφτάνει ένας απεσταλμένος της Ιεράς Εξέτασης, έτοιμος να στείλει στην πυρά όσους δεν συμμορφώνονται με το γράμμα των εκκλησιαστικών νόμων. Μια δυνατή αστυνομική ιστορία, αλλά και μια ιστορική αναπαράσταση μιας εποχής.

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2252 στις: Φεβρουάριος 26, 2020, 20:36:06 μμ »
''Και τώρα: ο κόσμος! Ή Αυτό που αποκαλείτε έξω, εμένα δεν μου λέει τίποτα'' στο Εθνικό Θέατρο Rex - Πειραματική Σκηνή 1 (Σκηνή «Κατίνα Παξινού»)

Πανεπιστημίου 48, Κέντρο
Τηλ.: 2103301881



Συγγραφέας: Σιμπίλε Μπεργκ
Μετάφραση: Γρηγόρης Λιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Ελένη Ευθυμίου
Hθοποιοί: Ελένη Ευθυμίου, Στέλλα Νούλη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νάνσυ Σιδέρη, Καλλιόπη Σίμου, Νατάσσα Σφενδυλάκη, Αναστασία Χατζάρα
Κρουστά: Βασίλειος Παναγιωτόπουλος

Λίγα λόγια για το έργο...

Ένας πολυφωνικός μονόλογος για τις γυναίκες και το «τίποτα» του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου.

Χαρακτηρισμένη ως «το πιο βίαιο eye-liner της Γερμανίας», η Σιμπίλε Μπεργκ, που ζει και εργάζεται στη Ζυρίχη, θεωρείται η πιο ζωντανή φωνή στον σύγχρονο γερμανόφωνο κόσμο. Με το λογοτεχνικό και θεατρικό έργο της μεταφρασμένο σε 34 γλώσσες, ρίχνει μια διαπεραστική ματιά στη σύγχρονη ευρωπαϊκή μεγαλούπολη. Απλά και καθημερινά πράγματα της ζωής σκιαγραφούν με σαρκασμό και χιούμορ την ποιότητα μιας κοινωνίας, που όπως λέει η συγγραφέας «φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους αδύναμους. Στους εαυτούς μας  δηλαδή, οι οποίοι θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στον δρόμο αύριο λόγω κάποιας μακροχρόνιας αρρώστιας, τυχόν απόλυσης ή μιας άλλης κακοτυχίας. Σχεδόν παντού επικρατεί σήμερα η περίεργη πίστη στην επικράτηση του πιο εύρωστου. Και το μίσος για όλους όσοι έχουν εκπέσει, τους αδύναμους και τους ασθενείς, είναι για πολλούς η έκφραση του φόβου για τη δική τους κατάρρευση».

Νεαρές γυναίκες που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις επιταγές της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας βρίσκονται σε αδιέξοδο: εγκλωβισμένες στην αυτοεικόνα τους, θεωρούν τη διαρκή κατανάλωση ως μονόδρομο, μιλάνε με δυσπιστία για τον ρόλο της οικογένειας, αδυνατούν να πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός έρωτας και παρόλο που περιφρονούν την αγορά, ζούνε πουλώντας δικά τους φάρμακα στο διαδίκτυο. Νιώθοντας παγιδευμένες σε έναν κόσμο που προωθεί μονάχα πλασματικές ανάγκες και ψεύτικες επιλογές, έχουν χάσει κάθε κίνητρο και αναρωτιούνται αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστούν. Επί σκηνής ένας δυναμικός χορός γυναικών, που, η καθεμία μόνη της και όλες μαζί, μιλούν με δυσπιστία για την έννοια του «εμείς», φωτίζοντας άλλοτε με τρυφερό και άλλοτε με σκληρό τρόπο, ένα οργισμένο «εγώ» εμποτισμένο από ματαίωση και απέραντη μοναξιά.

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2253 στις: Φεβρουάριος 28, 2020, 21:35:07 μμ »
"Δόκτωρ Γκλας" στο Θέατρο Olvio

Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Γκάζι
Τηλ: 2103414118



Συγγραφέας: Γιάλμαρ Σέντερμπεργκ
Μετάφραση: Αγγελική Νάτση
Σκηνοθεσία- Δραματοποίηση:  Στρατής Πανούριος
Ερμηνεύουν: Παναγιώτης Μπουγιούρης, Αγγέλα Σιδηροπούλου

Λίγα λόγια για το έργο...

"Από σκοτάδι σε σκοτάδι. Ζωή, δεν σε καταλαβαίνω"

Γιατί ένας άνθρωπος που έχει ορκιστεί να σώζει ζωές, υποστηρίζει με σθένος την ευθανασία, τις εκτρώσεις, την αυτοκτονία, την αυτοδικία; Τι είναι αυτό που κάνει έναν γιατρό να αμφισβητεί τον όρκο του Ιπποκράτη και να απαξιώνει τη ζωή;  Γιατί μας αφορά η απόφασή του να δολοφονήσει έναν άνθρωπο; Και πόσο αλαζονική είναι η έλλειψη ενοχής γι αυτήν του την πράξη; Είναι το σεξ η υπέρτατη ηδονή ή μια βρώμικη πράξη;

Ερωτήματα που πραγματεύεται το έργο "Δόκτωρ Γκλας", ένα από τα πιο προκλητικά και εμβληματικά αριστουργήματα της Σκανδιναβικής λογοτεχνίας, γραμμένο το 1905 με τη μορφή ημερολογίου, από τον Σουηδό συγγραφέα Γιάλμαρ Σέντερμπεργκ (Hjalmar Söderberg). Σήμερα, 150 χρόνια από τη γέννησή του, η αίσθηση ανωτερότητας που αισθάνεται ο ήρωάς του έναντι των συνανθρώπων του και το αίσθημα αυτοδικίας που τον διακατέχει παραμένουν αναλλοίωτα και δείχνουν να μας αφορούν πιο πολύ από ποτέ.

Κεντρικό πρόσωπο της παράστασης- είναι ο καταθλιπτικός γιατρός Γκλας. Η Χέλγκα, νεαρή γυναίκα του κατά πολύ μεγαλύτερού της κληρικού Γκρεγκόριους, ζητά από τον γιατρό Γκλας να "ανακαλύψει" ότι πάσχει η ίδια από κάποια ασθένεια, έτσι ώστε να ξεφύγει για λίγο από τα συζυγικά της "καθήκοντα". Οι λόγοι είναι αφ' ενός η αηδιαστική προσωπικότητα του συζύγου της και αφ' ετέρου, ότι έχει εραστή.

Ο Δόκτωρ Γκλας ερωτεύεται την Χέλγκα -μια εντελώς απελπιστική αγάπη, καθώς όχι μόνο είναι παντρεμένη αλλά αγαπάει και κάποιον άλλο- και φαντάζεται την αγάπη του ως κάτι λαμπρό και ιερό. Την βοηθά λέγοντας στον ιερέα ότι έχει κάποια ασθένεια, η οποία απαιτεί πλήρη αποχή από τις ερωτικές  συνευρέσεις. Ωστόσο, αυτό το ψέμα δεν θα διαρκέσει για πολύ, αφού ο σεξομανής πάστορας αναγκάζει τη Χέλγκα να κάνουν έρωτα ξανά, με τη βία.

Ο γιατρός Γκλας πολύ θυμωμένος με τον πάστορα προτάσσει μία νέα ιατρική απειλή για τον πάστορα Γκρεγκόριους, αλλά ούτε και αυτό το κόλπο κρατάει πολύ. Το διαζύγιο είναι αδύνατο και ενώ η κατάσταση γίνεται όλο και πιο αφόρητη, ο Δόκτωρ Γκλας παίρνει μία σκληρή απόφαση...

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2254 στις: Μάρτιος 03, 2020, 20:08:49 μμ »
''Chicago'' στο Ολύμπια - Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»

Ακαδημίας 59-61, Κέντρο, Αθήνα
Τηλ : 2103642540



Συγγραφείς: Τζον Κάντερ, Φρεντ Εμπ, Μπομπ Φόσι
Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας
Απόδοση κειμένου: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Πρωταγωνιστούν: Νάντια Μπουλέ, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Αργύρης Πανταζάρας/Αιμιλιανός Σταματάκης (διπλή διανομή), Μίνως Θεοχάρης, Γιάννης Ποιμενίδης, Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Συμμετέχουν ακόμα 14 ηθοποιοί-χορευτές και δωδεκαμελής ορχήστρα.

Λίγα λόγια για το έργο...

Το Chicago πραγματεύεται τον κυνισμό των media και τις αδικίες του δικονομικού συστήματος ενώ βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν τη δεκαετία του 1920. Η σκηνοθεσία και οι πρωτοποριακές χορογραφίες του Bob Fosse έμειναν στην ιστορία.

Συνολικά έχει τιμηθεί με 6 βραβεία Tony, 2 βραβεία Olivier, 5 βραβεία κριτικών (Drama Desk Awards), αλλά και το βραβείο Grammy για το καλύτερο Musical Album το 1998. Έχει παρουσιαστεί σε μεγάλα θέατρα σε όλο τον κόσμο, από την πόλη του Μεξικού μέχρι τη Μόσχα και από το Σάο Πάολο μέχρι τη Νότιο Αφρική.

Το 2002 το Chicago έγινε ταινία σε σκηνοθεσία και χορογραφίες Rob Marsall. Κέρδισε 6 βραβεία Oscar, ανάμεσα σε αυτά και το Oscar καλύτερου μιούζικαλ που μέχρι τότε ανήκε στο «Oliver» από το 1969. Στην ταινία πρωταγωνιστούσαν η Catherine Zeta-Jones, η Renée Zellweger, ο Richard Gere και η Queen Latifah.

Στην ελληνική παράσταση πρωταγωνιστούν 7 εξαιρετικοί ηθοποιοί. Το ρόλο της Roxie Hart αναλαμβάνει η Νάντια Μπουλέ, ενώ της Velma Kelly η Μαρία Διακοπαναγιώτου. Στο ρόλο του δικηγόρου Billy Flynn θα απολαύσουμε σε διπλή διανομή* τον Αιμιλιανό Σταματάκη και τον Αργύρη Πανταζάρα. Ο Μίνως Θεοχάρης θα υποδυθεί τον Amos Hart ενώ τον ρόλο του Fred θα αναλάβει ο Γιάννης Ποιμενίδης. Στο ρόλο της Mama Morton η εξαιρετική Δάφνη Λαμπρόγιαννη.

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2255 στις: Μάρτιος 04, 2020, 20:46:03 μμ »
"Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους" στον Πολυχώρο Vault

Μελενίκου 26, Βοτανικός
Τηλ.: 2130356472 - 6945993870



Κείμενο: Ελένη Καρασαββίδου
Δραματουργική επεξεργασία - Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Δήμητρα Βαμβακάρη, Δήμητρα Σύρου, Έλενα Τυρέα

Λίγα λόγια για το έργο...

Βερολίνο 1942. Δυο γυναίκες συναντιούνται. Μια Εβραία και μια Γερμανίδα, παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί. Έχει τέσσερα αγόρια. Έχει τιμηθεί από τον Φύρερ γιατί έφερε στη ζωή τέσσερις μελλοντικούς στρατιώτες. «Που θα μάθουν να σκοτώνουν χωρίς πρόβλημα, αγόρια στην ηλικία τους».

Δυο γυναίκες συναντιούνται και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται. Σ’ ένα Βερολίνο όπου έξω έπεφταν οι βόμβες βροχή και μέσα οι άνθρωποι χόρευαν και ερωτεύονταν απελπισμένα. «Οι βόμβες βόμβες και η ρούμπα ρούμπα». Μνήμες, επιστολές, ανατροπές στη σκιά του φασισμού που εξαφανίζει ανθρώπινες ζωές, στο όνομα του «πολιτισμού».

Όλη η ζωή της Γερμανίδας Ναζί, της Λίλυ, οι 18 μήνες που έζησε με την Εβραία Φελίτσε. Και συνεχίζει να ζει μαζί της όλη την υπόλοιπη ζωή της. Με τις αναμνήσεις της, τις ενοχές της, στην αέναη προσπάθεια να κατανοήσει αυτό το τεράστιο και αναπάντητο "γιατί;" Γιατί κάποιοι αποφασίζουν για τις ζωές μας;

Γιατί μας επιβάλλουν πώς και με ποιους θα συνυπάρξουμε; Ποιος έχει ορίσει πώς θα ζουν οι γυναίκες, οι φυλές, όλοι όσοι έχουν άλλες επιλογές ζωής, οι διαφορετικοί; Και ποιος βάζει μέτρο σύγκρισης για διαρκή ρατσιστικό διαχωρισμό; Ποιος και γιατί αποφασίζει για το μέλλον των παιδιών, των χωρών, των πολιτισμών;

Μια παράσταση που ξυπνά συναισθήματα και γεννά σκέψεις, με αφορμή μια αληθινή ιστορία αγάπης που γεννιέται σε ένα τραυματικό ιστορικό πλαίσιο… την ιστορία της Φελίτσε και της Λίλυ.

Σκηνοθετικό Σημείωμα:

Μια Γερμανίδα παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί και μια Εβραία συναντιούνται στο Βερολίνο του 1942 και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται στη σκιά του ναζισμού και μιας πόλης που βομβαρδίζεται στο όνομα του «πολιτισμού και της τάξης». Σε μια σκοτεινή εποχή, όπου Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, διαφορετικοί, άνθρωποι με αναπηρία δολοφονούνταν, περιουσίες καταστρέφονταν, παιδιά σκοτώνονταν γιατί είχαν την ατυχία να γεννηθούν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ’ αυτό τον τόπο.

Μια αληθινή ιστορία που ενέπνευσε την Ελένη Καρασαββίδου, ερευνώντας την μέσα από το βιβλίο της Erica Fischer, την ταινία Aimee and Jaguar αλλά και την επικίνδυνη άνοδο της ναζιστικής απειλής και των ρατσιστικών επιθέσεων παγκοσμίως. Επιθέσεις εναντίον γυναικών, ομοφυλόφιλων, ανθρώπων με αναπηρία, ανθρώπων με κάθε είδους ιδιαιτερότητα. Η άρρωστη μανία για εξουσία και κέρδος κάποιων, διαμορφώνει συνειδήσεις εκπαιδεύοντας ανθρώπους να σκοτώνουν συνανθρώπους τους, να ασκούν κάθε μορφής βία χωρίς να σκέφτονται πως αύριο θα έρθει και η δική τους σειρά.

Διαστρεβλώνουν την αλήθεια φανατίζοντας, χειραγωγώντας. Ένας «θαυμαστός καινούριος κόσμος», που αποφασίζει ποιος θα επιζήσει και ποιος όχι, ποια χώρα θα επιβιώσει και ποια θα ισοπεδωθεί, ποια κουλτούρα και ποια γλώσσα θα επικρατήσουν. Ένας παραλογισμός χωρίς τέλος. Που ακόμα και σήμερα, γιορτάζουμε θλιβερές επετείους και δημιουργούμε αλλού, σε άλλα σημεία του πλανήτη που καταστρέφουμε, άλλες οδυνηρές επετείους.

Και η ιστορία συνεχίζεται και θα συνεχίζεται όσο η παιδεία, η ιστορία, τα ΜΜΕ, κατευθύνουν συνειδήσεις και διαπράττουν εγκλήματα καθημερινά, από την κλιματική αλλαγή, τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, την καταστροφή ιστορικών πολιτισμών και άρα της συλλογικής μνήμης, τις μαζικές καταστροφές χωρών και τη δολοφονία παιδιών.

Μια παράσταση αγάπης, μνήμης, ενοχής.

Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2256 στις: Μάρτιος 05, 2020, 20:36:15 μμ »
''Άμλετ'' στο Αμφι-Θέατρο

Αγγελικής Χατζημιχάλη 15 & Αδριανού 111, Πλάκα
Τηλ.: 2112131301



Συγγραφέας: Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Δραματουργία - Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Διανομή:
Άμλετ: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Νίκος Ψαρράς (Κλαύδιος)
Άννα Μάσχα (Γερτρούδη)
Δημήτρης Παπανικολάου (Πολώνιος)
Αμαλία Νίνου (Οφηλία)
Μιχάλης Μιχαλακίδης (Οράτιος)
Γιώργος Ζυγούρης (Λαέρτης)
Γιάννης Κότσιφας (Ηθοποιός, Νεκροθάφτης)
Κλέαρχος Παπαγεωργίου (Ρόζενκραντζ)
Βασίλης Μπούτσικος (Γκίλντενστερν)
Στον ρόλο του Φαντάσματος εμφανίζεται σε βίντεο ο Γιάννης Φέρτης

Λίγα λόγια για το έργο...

Στον «Άμλετ» συναντά κανείς όλα τα θεμελιώδη ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μια ιστορία εκδίκησης αποτελεί τη βάση για να αναπτυχθεί ένα πολυσύνθετο έργο, που άλλαξε την πορεία της ανθρώπινης σκέψης και επηρέασε όσο σχεδόν κανένα άλλο, ένα ευρύτατο φάσμα στοχαστών, επιστημόνων και δημιουργών από την εποχή που γράφτηκε μέχρι σήμερα. Ποια είναι τα όρια ανάμεσα στο “είναι” και το “φαίνεσθαι”; Πώς εκφράζεται η λειτουργία του πένθους; Υπάρχει ταμπού στην επιθυμία; Γιατί δρω ή δεν δρω; Η τέχνη του Θεάτρου πώς αποκαλύπτει την πυρηνική μας αλήθεια; Ποιος φόβος κινεί την ύπαρξή μας;

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2257 στις: Μάρτιος 06, 2020, 20:37:31 μμ »
"Η Σκούπα" στο Θέατρο Γκλόρια

Ιπποκράτους 7, Κέντρο
Τηλ.: 2103609400



Κείμενο - Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου - Μιχάλης Ρέππας
Παίζουν: Σίλβια Δεληκούρα, Κατερίνα Ζαρίφη, Μελέτης Ηλίας, Bίβιαν Κοντομάρη, Νίκη Λάμη, Αντιγόνη Νάκα, Παρθένα Χοροζίδου, Σπύρος Τσεκούρας

Λίγα λόγια για το έργο...

Η Σκούπα είναι μια κωμωδία που έχει στο επίκεντρο της την εργαζόμενη γυναίκα. Τη σύγχρονη εργαζόμενη που οφείλει να είναι και συνεπής στην εργασία όσο ένας άντρας αλλά ταυτόχρονα ΚΑΙ νοικοκυρά ΚΑΙ μητέρα ΚΑΙ σύζυγος ΚΑΙ ερωμένη.

Σε μια εταιρεία συσκευασίας και εμπορίας νωπών φρούτων εργάζονται πέντε γυναίκες υπάλληλοι (αλφαβητικά: Σίλβια Δεληκούρα, Βίβιαν Κοντομάρη, Νίκη Λάμη, Αντιγόνη Νάκα και Παρθένα Χοροζίδου) και ο προϊστάμενος τους (Μελέτης Ηλίας). Η εταιρεία ανήκει στον κύριο Μπουρλά (Σπύρος Τσεκούρας) και την σύζυγο του (Κατερίνα Ζαρίφη). Είναι μια ελληνική εταιρεία που θαλασσοδέρνεται στα χρόνια της οικονομικής λιτότητας. Υπάλληλοι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και ένα αφεντικό, που η “παντοδυναμία” του τον κάνει αυταρχικό και αντιπαθή.

Η κωμωδία αρχίζει όταν μια υπάλληλος καταλαβαίνει ότι το αφεντικό σκέπτεται να “φαλιρίσει” επίτηδες την εταιρεία και να πάρει τα κεφάλαια της, να τα βγάλει στο εξωτερικό και να αφήσει τους πάντες άνεργους. Έτσι αρχίζει ένας μυστικός πόλεμος ανάμεσα στους υπαλλήλους και την εργοδοσία για να ακυρωθούν τα καταστροφικά σχέδια του αφεντικού. Πρώτα απ όλα οι υπάλληλοι πρέπει να μπουν στο γραφείο και στο κομπιούτερ του αφεντικού χωρίς να τις πάρει πρέφα. Γι αυτό το λόγο ρίχνουν υπνωτικό στο ουίσκι του. Αλλά κατά λάθος αυτό το ουίσκι αντί να το πιει το αφεντικό, το πίνει μια υπάλληλος που πέφτει σε λήθαργο. Έτσι αρχίζει μια αλυσίδα από απρόβλεπτες και κωμικές ανατροπές μέχρι τελικής πτώσεως.

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2258 στις: Μάρτιος 07, 2020, 01:39:03 πμ »
''Ένα λιοντάρι Μεσοπέλαγα'' στο Μικρό Άνεσις

Λεωφ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι
Τηλ : 2107718943



Συγγραφέας: Σλάβομιρ Μρόζεκ
Διασκευή/σκηνοθεσία: Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς
Μετάφραση: Ισμήνη Ραντούλοβιτς
Παίζουν: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Αστέρης Πελτέκης, Γιάννης Οικονομίδης, Θάνος Κοντογιώργης

Λίγα λόγια για το έργο...

Πρόκειται για μια κωμωδία με έντονο το σατιρικό στοιχείο και το γκροτέσκο για τα οποία διακρίθηκε ο Μρόζεκ και αναγνωρίστηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους μεταπολεμικούς συγγραφείς  του θεάτρου του παραλόγου, δίπλα στον Μπέκετ και τον Ιονέσκο.

Τρεις ναυαγοί βρίσκονται μεσοπέλαγα χωρίς τρόφιμα. Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν τους ερχεται η ιδέα ότι πρέπει να φάνε τον έναν.

Ο Σλαβομίρ Μρόζεκ με αιχμηρό πολιτικό λόγο τα βάζει με ένα σύστημα υποκρισίας και διπροσωπίας τόσο αλλόκοτο, ώστε μια ρεαλιστική περιγραφή του να φαντάζει αυτή καθαυτή σαν μια παράλογη υπερβολή.

Συνδεδεμένος dk

  • Γενικός Συντονιστής
  • Hero Member
  • *****
  • Μηνύματα: 28639
  • Φύλο: Άντρας
    • facebook/dktravelchat
Απ: Θεατρικές - Μουσικοχορευτικές παραστάσεις - Πίστες
« Απάντηση #2259 στις: Μάρτιος 09, 2020, 00:29:59 πμ »
"Έντα Γκάμπλερ" στο Θέατρο Άλμα (Κεντρική σκηνή)

Ακομινάτου 15-17 & Αγ. Κωνσταντίνου, Μεταξουργείο
Τηλ.: 2105220100



Συγγραφέας: Χένρικ Ίψεν (Henrik Ibsen)
Σκηνοθεσία – Επεξεργασία κειμένου: Θέμης Μουμουλίδης
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Παίζουν: Ιωάννα Παππά, Μιχάλης Μαρίνος, Κατερίνα Μισιχρόνη, Νίκος Γκέλια, Δημοσθένης Ξυλαρδιστός

Λίγα λόγια για το έργο...

Η «Έντα Γκάμπλερ» είναι ένα από τα κορυφαία έργα του Henrik Ibsen. Από την πρώτη του παρουσίαση το 1891 στη Γερμανία, μέχρι σήμερα, το πρόσωπο της ηρωίδας του δεν έπαψε να απασχολεί τους μελετητές του θεάτρου, και θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους δραματικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

Προκειμένου να εξασφαλίσει υλική άνεση και μια έντονη κοινωνική ζωή, η Έντα –η υπερήφανη, απαιτητική και αναμφίβολα γοητευτική μοναχοκόρη του στρατηγού Γκάμπλερ- βρίσκεται εγκλωβισμένη σ’ έναν συμβατικό γάμο με τον σχολαστικό & απλοϊκό μικροαστό -πλην επίδοξο ακαδημαϊκό- Γέργκεν Τέσμαν. Ασφυκτιώντας μέσα σε μια καθημερινότητα που δεν της προκαλεί παρά αδιαφορία και περιφρόνηση, βουλιάζει στην ανία.

Η Έντα φλέγεται να ζήσει, αλλά δεν τολμάει. Παγιδευμένη ανάμεσα στη δίψα της για ελευθερία και στην αυστηρή συμμόρφωση στις κοινωνικές συμβάσεις, αρνούμενη να υποταχθεί στη μοίρα της ως γυναίκας, αλλά και δέσμια της δημόσιας εικόνας της, η Έντα δεν μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί παρά μόνο αρνητικά: καταστρέφοντας ό,τι δεν μπορεί να αποδεχθεί. 

Έτσι, όταν ο παλιός της φίλος Έιλερτ Λέβμποργκ -που αποτελεί για εκείνη την ενσάρκωση του ρομαντικού της ιδεώδους, του ελεύθερου και παθιασμένου για ζωή ήρωα- επανεμφανίζεται στο μοναχικό της δρόμο, η Έντα καταλαμβάνεται από την άγρια επιθυμία να δοκιμάσει για άλλη μια φορά τη δύναμή της πάνω του. Αφού δεν μπορεί να εξουσιάσει τη δική της ζωή, μπορεί τουλάχιστον να εξουσιάσει τη ζωή ενός άλλου, να την σημαδέψει για πάντα. Επιδίδεται έτσι σ’ ένα δαιμόνιο παιχνίδι χειραγώγησης και σε πράξεις συγκλονιστικής σκληρότητας, στήνοντας μια παγίδα στην οποία τελικά, αφού δει όλες τις προσδοκίες της να διαψεύδονται, θα πιαστεί και η ίδια.

Στην «Έντα Γκάμπλερ» ο Ibsen συνθέτει ένα εξαιρετικής ακρίβειας και βάθους ψυχογράφημα και μια σπουδή πάνω στην ανάγκη μας για άσκηση δύναμης, δύναμης δημιουργίας ή δύναμης καταστροφής, φωτίζοντας ταυτόχρονα τη νοσηρότητα μιας κοινωνίας που καταπνίγει την ελευθερία και την αυτοέκφραση των πιο χαρισματικών μελών της. Πάνω απ’ όλα, όμως, συνθέτει μια από τις πιο σαγηνευτικές και αμφιλεγόμενες μορφές του σύγχρονου θεάτρου, μια γυναίκα-αίνιγμα, που δεν ερμηνεύεται απόλυτα με ψυχολογικούς ή κοινωνικούς όρους, και παραμένει ανοιχτό σε προσεγγίσεις και ερμηνείες.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Σκοτεινή και μυστηριώδης, βασανισμένη και ανελέητη, διψασμένη για ζωή και ελευθερία αλλά παγιδευμένη σε μια μοίρα που φαντάζει προδιαγεγραμμένη, η Έντα Γκάμπλερ είναι ένα πρόσωπο απόν από τη ζωή του, απόν από τον ίδιο του τον εαυτό. Άλλωστε, ως Έντα Γκάμπλερ δεν υφίσταται πλέον. «Έντα Τέσμαν» -με το όνομα του συζύγου της- την αναφέρει ο δημιουργός της στα πρόσωπα του έργου. Παρούσα/απούσα η Έντα Γκάμπλερ υπάρχει ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Και αποδρά ελάχιστες στιγμές παίζοντας άλλοτε στο πιάνο κι άλλοτε με τα πιστόλια της. Ηρωίδα της σιωπής, με την ενέργεια πυρηνικού αντιδραστήρα. Η σκηνική μας ανάγνωση παρακολουθεί την πορεία αυτής της ηρωίδας, αυτού του προσώπου που συρρικνώνεται και ασφυκτιά, αυτού του «ατόμου» που συμπιέζεται μέχρι να εκραγεί, πυρπολώντας και αυτοπυρπολούμενο. Η Έντα Γκάμπλερ είναι σαν να έρχεται από το μέλλον για να μας βάλει το πιστόλι της στον κρόταφο ψιθυρίζοντας «αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…»

Θέμης Μουμουλίδης