Διδακτικές ιστορίες

[palaiohelen]

Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.
Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα καρφί στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.
Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο.
Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα: είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.
Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο.
Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.
Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.
Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.
Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:
- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο. Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν.

Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή.
Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.»
«Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου.

Οι φίλοι είναι σπάνιοι, σε κάνουν να γελάς και σου φτιάχνουν το κέφι.
Πάντα είναι διαθέσιμοι να σε ακούσουν όταν το χρειάζεσαι, σε αγαπούν και σε δέχονται στο σπίτι τους.»

[palaiohelen]

Παιδί: Μπαμπά με αγαπάς;

Πατέρας: Φυσικά παιδί μου.

Παιδί: Μπορείς να μου το αιτιολογήσεις σε παρακαλώ πολύ;

Πατέρας: Μα και βέβαια σε αγαπώ δεν βλέπεις τι έχω κάνει για σένα;

Σου έκανα εξοχικό , αυτό το σπίτι θα γίνει δικό σου, σε σπούδασα, σου έδινα χρήματα όποτε μου ζήτησες, έκανα τα πάντα για σένα!

Παιδί: Μπαμπά να σε ρωτήσω κάτι… διότι πιστεύω ότι αγάπη είναι άλλα πράγματα.

Πότε με πήρες αγκαλιά;

Πατέρας:…

Παιδί: Πότε με φίλησες και μου είπες σ’αγαπώ χωρίς να έχω γιορτή ή να υπάρχει λόγος;

Πατέρας:…

Παιδί: Πότε με σκέπασες όταν πήγαινα για ύπνο;

Πατέρας:…

Παιδί: Πότε με κατάλαβες όταν έκλαιγα;

Και εσύ έλεγες τι θες να σου πάρω για να σου περάσει;

Πατέρας:…

Παιδί: Τώρα που το σκέφτομαι πατέρα, οι μητέρες στην Αφρική που κρατούν τα παιδιά στην αγκαλιά τους και τα ταΐζουν με το σάλιο τους

δεν τα αγαπούν αφού δεν έχουν περιουσία να τους αφήσουν, σωστά;

Πατέρας:…


Παιδί: Τελικά Μπαμπά πόσο κοστίζει η αγάπη για να ξέρω και εγώ πόσα μηδενικά πρέπει να αφήσω στο λογαριασμό του δικού μου παιδιού;

[palaiohelen]

Μια ιστορία...δύο αριθμών

Δεν ήταν πολύ μακριά, να εδώ λίγο πιο κάτω, ίσως πιο πάνω, πάντως δίπλα μας...
Ζούσαν μαζί μας... ο ένας (1) και η δύο (2)...

Ήταν ένας από τους πολλούς και ήταν η συνέχεια του υπήρχε και ο 5 και η 6 , ο 12 και η 7350...

Είχαν και φίλους ο ένας τον μηδέν και η δύο την τρία.

Μια μέρα γνωρίστηκαν. Χρόνια τώρα δεν είχαν συναντηθεί ποτέ
και εκεί επάνω σ' ένα κλάσμα ατέλειωτης διαίρεσης,
ως εκ θαύματος εκείνοι έκαναν... μια πρόσθεση.

Ένοιωσαν τόσο όμορφα.
Ω! Θεέ μου τόσο όμορφα που νόμισαν ότι ήταν οι μόνοι που έκαναν πρόσθεση.
Μα στο σύνολο των πράξεων η δικιά τους πρόσθεση ήταν ανούσια όσο 1 + 2 .
Ήξεραν όμως ότι γι' αυτό είχαν γεννηθεί.

Έπαψαν να είναι σημεία, για πρώτη φορά οριοθετούσαν μια απόσταση.

Ο κόσμος έλεγε συχνά ότι από τον 1 μέχρι την 2 χωράνε πολλά.

Έλεγε 1 έως 2 μέτρα, 1 έως 2 κιλά, 1 έως 2 άνθρωποι.
Ζούσαν ευτυχισμένοι και πολύ κοντά, και ένα σοφό 26 που πέρασε
τους είχε πει ότι όσο πιο κοντά βρισκόταν όσο πιο πολύ ο κόσμος θα αναγνώριζε την δύναμη και την απόσταση που οριοθετούσαν.

Μια μέρα ο ένας (1) γυρνώντας από κάτι πολλαπλασιασμούς είδε την δύο να καθαρίζει την περιοχή τους
και του φάνηκε ότι ήταν τόσο ανούσιο αυτό που έκανε, την κοίταξε καλά-καλά και του φάνηκε τόσο δεύτερη σχεδόν σαν 2.
Δεν ήταν το δύο που γνώρισε, ήταν απλά η "μετά", "η λίγη", "η δεύτερη".

Σκέφτηκε να βρει μια Τρίτη να βάλει ανάμεσα.

Η δύο αντίστοιχα ένοιωσε ότι ο 1 ήταν τόσο μικρός σχεδόν ο μισός από εκείνη...

Έφυγαν μακριά, γύρισαν την πλάτη και κοιμήθηκαν σε άλλες παρενθέσεις και μετά σε άλλα διαστήματα και μετά δεν κοιμήθηκαν πια μαζί.

Δοκίμασαν άλλους συνδυασμούς αλλά πάντα κάτι έλειπε για να συμπληρώσουν την απόσταση...δεν ήταν ποτέ το ίδιο.

Ήταν απλά κενά σημεία, σχέδια μόνα τους σε άσπρο χαρτί.

Σε ένα σταυροδρόμι εξισώσεων συναντήθηκαν, αμήχανα κοιτάχτηκαν.

Έκανε να την αγκαλιάσει ήθελε τόσο να δει πάλι το χαμόγελό της,

αλλά φωνές από υποδιαιρέσεις της δύο, έτρεχαν γύρω της.

Κοντοστάθηκε, ψέλλισε μια καλησπέρα...

- Είναι δικές μου του είπε όλες, να η μικρή 2,3 και αυτή

εδώ στη φωτογραφία είναι η 2,6.

Κάτι έπρεπε να πει κι εκείνος...

- Και εγώ καλά είμαι... οι πολλαπλασιασμοί στο εργοστάσιο αυξήθηκαν

έγινα ο Νο 1 πια στην εταιρεία.

Του χαμογέλασε και μια λιακάδα περικυκλωμένη

Από σύννεφα την φώτισε...

- Μπράβο πολύ χαίρομαι για σένα, του είπε...

Έδωσαν τα χέρια αλλά τα μάτια τους αγκαλιάστηκαν, τα δάκρυα σμίξανε,

πασχίζανε να βγουν.

Ένας κρυφός εγωισμός έκανε τα μάτια να κοιτούν αλλού...

Ο ένας (1) κοίταξε το πέλμα της βάσης του και η δύο (2) την κοιλιά της που προεξείχε

....(2 μηνών έγκυος βλέπεις).

Προχώρησαν λίγο, γύρισε και κοίταξε πίσω του, άραγε θα γύρναγε να κοιτάξει;

Ναι Θεέ μου γύρισε.
Ένοιωσε τόσο χαζούλης, χαμογέλασε κλώτσησε μια υποδιαστολή και προχώρησε.
Πόσο διαφορετικά θα ήταν ... αν, αν, αν

Μια κενή φωνή ακούστηκε μέσα του.

-Εγώ είμαι ο ένας και δεν έχω ανάγκη κανέναν.

Το βράδυ σπίτι αυτό το ένας, πόναγε πιο πολύ.

Α ρε μακάρι να υπήρχε κάποιος ακόμη.

Σκέφτηκε τότε που ήταν ακόμη κοντά με την δύο (2), τότε που την άγγιζε, τότε που έγιναν ένας αριθμός, τότε που έγιναν 12.

Ναι Θεέ μου ήταν τόσο δυνατός, όχι μικρός ένας αλλά 12.

- Δώδεκα φώναξε, δώδεκα!!!

Κοίταξε το ρόλοι του, δάκρυσε λίγο, ήταν αργά σκέφτηκε...


- Έχω πολλούς πολλαπλασιασμούς αύριο, και η ώρα πέρασε....

Το ρόλοι του τοίχου χτύπησε 12...

Ο ήχος του πένθιμος, με κάθε χτύπο έγραφε

το ίσον της ζωής του... 1 - 1 = 000000000000 ,

έκανε την ίδια πράξη πολλές φορές αλλά πάντα μηδέν...

Αποτέλεσμα κύριοι συνάδελφοι, νούμερα και σύμβολα...

μηδέν 0 Χαμογέλασε με ειρωνεία, έβγαλε τη βασούλα του 1 και κοιμήθηκε.

Ένας ίσον κανένας σκέφτηκε...

[GNS]

που τα βρισκετε ολα αυτα....?

[palaiohelen]

που τα βρισκετε ολα αυτα....?

Δεν αποκαλύπτουμε ποτέ τις πηγές μας!!! 

[GNS]

καλλλλλα.... ακρως απορρητο ειναι....?

[elina]

Ενας παπάς αποφασίζει, οτι μια επίδειξη θα έδινε άλλη βαρύτητα στο κυριακάτικο κήρυγμα, γι αυτό έβαλε 4 σκουλήκια σε 4 μπουκάλια.

-Το πρώτο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε οινόπνευμα
-Το δεύτερο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε καπνό
-Το τρίτο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε σπέρμα
-και το τέταρτο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε  καθαρό νερό.

Στο τέλος του κηρύγματός του ο παπάς δίνει τα αποτελέσμα της διαδικασίας αυτής:

- το σκουλήκι που τοποθετήθηκε στο μπουκάλι του αλκοόλ, πέθανε
- το σκουλήκι που τοποθετήθηκε στο μπουκάλι του καπνού, πέθανε
- το σκουλήκι που τοποθετήθηκε στο μπουκάλι με το σπέρμα, πέθανε
- αυτό μόνο που τοποθετήθηκε μέσα στο καθαρό νερό έζησε.

 Ο παπάς απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα ρώτησε: "Ποιό είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα, από αυτήν την παραβολή;"

Και μια γριούλα από το βάθος της εκκλησίας αναφωνεί:

"ΌΣΟ ΠΙΝΟΥΜΕ, ΚΑΠΝΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΗΔΙΟΜΑΣΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ!!!!"

[PASTA]

ΑΠΟ ΤΟ press.gr-blogspot.com
Οπως και σήμερα‏...
Τι έλεγε στους υπουργούς του για τα "δημόσια χρήματα" ο Ι. Καποδίστριας...
.
Όπως ακριβώς και σήμερα…
«Ελπίζω ότι όσοι εξ/ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ/εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ/ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της.»
«....εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».
Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, προς την Δ/ Ε

Γ.Κ.

[palaiohelen]

Ο Κενός Τοίχος

Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες. Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο. Οι άντρες κατέληξαν να μιλούν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το πού είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικό του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι-χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά. Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα του να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται το συγκάτοικό του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση. Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του. Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρισκόταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολλή προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του. Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος.
Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πώς μπορούσε ο συγκάτοικός μου να βλέπει όλα αυτά που μου περιέγραψε; Πώς μπορούσε να μου μιλάει για τόση ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος; Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.
Εάν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.

[palaiohelen]

Στα χρόνια τα παλιά , κάποιος βασιλιάς αποφάσισε να στείλει το παιδί του να περάσει μια νύχτα με μια πολύ φτωχή οικογένεια.

Σκοπός αυτής του της κίνησης ήταν να αφήσει το νεαρό πριγκιπόπουλο

να δει με τα ίδια του τα μάτια τον τρόπο διαβίωσης ενός μέρους των μελλοντικών υπηκόων του,

που όχι μόνο δεν είχαν χρήματα να ξοδέψουν μα δυσκολεύονταν να αντιμετωπίσουν ακόμα και αυτή την απλή καθημερινότητα τους.

Ο βασιλιάς έντυσε σαν απλό χωρικό το παιδί και το συμβούλεψε να μην αποκαλύψει την ταυτότητα του,

για να μην νοιώθουν άβολα οι οικοδεσπότες του.

Το βοήθησε να ανέβει σε μια παλιά άμαξα και πρόσταξε τον οδηγό να το μεταφέρει στην οικογένεια που είχε επιλέξει.

Την επόμενη ημέρα , ο βασιλιάς υποδέχτηκε το νεαρό πρίγκιπα και του ζήτησε να του περιγράψει την εμπειρία του.

Το παιδί αφού τον κοίταξε για λίγη ώρα αμίλητο , αποκρίθηκε:

“Ήταν μια πολύ καλή εμπειρία πατέρα.

Έμαθα πως έχουμε πανέμορφα κάτασπρα άλογα ,που όπως λες πολλοί θα ζήλευαν,

ενώ αυτοί έχουν σκυλιά και κότες και χήνες.

Έχουμε ένα μεγάλο πλουμιστό σιντριβάνι και αυτοί έχουν το ποτάμι.

Διαθέτουμε μια πελώρια ξεσκέπαστη βεράντα,

αλλά αυτοί έχουν τον ουρανό με τα αστέρια και το φεγγάρι.

Έχουμε ένα τεράστιο κήπο γεμάτο λουλούδια , μα αυτοί έχουν το δάσος."

Και ενώ ο βασιλιάς άκουγε αποσβολωμένος τα όσα έλεγε με στόμφο ο γιός του,το παιδί πρόσθεσε:

"Σε ευχαριστώ πατέρα που μου έδειξες πόσο φτωχοί είμαστε!"

Ο βασιλιάς που μια ημέρα πριν έτριβε τα χέρια του με ικανοποίηση,

διαβλέποντας πως το πριγκιπόπουλο μόλις αντίκριζε την φτώχια των απλών ανθρώπων

θα αντιλαμβανόταν άμεσα τη διαφορά και θα κατανοούσε επιτέλους την επιμονή του στον πλούτο,
καθόταν τώρα σαστισμένος και αμίλητος...

Όταν μετράμε τι είμαστε, το αποτέλεσμα είναι η ίδια η αντίληψη μας για τη ζωή.

Σκέψου για λίγο και αποφάσισε αν είσαι πλούσιος η φτωχός…