Συρία....ακόμα με ακολουθούν οι μυρωδιές απο τις αγορές και το ναργιλέ!!Λιγες μέρες μετά το νέο έτος (2007) μια βραδυά μετά απο ατελειωτες ταξιδιωτικές ιστορίες για εξωτικούς και ιστορικούς προορισμους , εμπειριες φίλων μου μιάς και εγώ δεν έχω ταξιδέψει ακόμα στο εξωτερικό, γεννιέται η ιδέα να κάνουμε ενα ταξίδι το Πάσχα!!!! Και το ψάξιμο προορισμού ξεκινά αμέσως.....η τελική αποφαση πάρθηκε...Συρία-Δαμασκός για τις αργίες του Πάσχα γιατι λόγο δουλείας δε γίνεται να λείψει κανένας !!!!
Ο καιρός πέρασε γρήγορα μέσα σε ψάξιμο για πληροφορίες, εκδοση διαβατηρίου και ατελειωτου ενθουσιασμού απο μέρους μου για τη πρωτη μου εξόρμηση στο εξωτερικό!!!!
Ετσι Μ. Πεμπτη περασμένα μεσάνυχτα βρισκόμαστε στο Ελ. Βενιζέλος με τις βαλίτσες ανα χείρας ετοιμοι για το ταξίδι μας......μια καθυστέριση στη πτήση μας καθυστερεί και τελικά πετάμε στις 6 το πρωι...αλλά ο ενθουσιασμός είναι ακόμα έντονος ακόμα και μέσα στο αεροπλάνο που με έβαλαν να καθήσω ανάμεσα σε δύο μεγαλόσωμους αραβες οι οποίοι κοιμήθηκαν και κόντεψαν να ακουμπήσουν τα κεφάλια τους στους ώμους μου.......
Φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Δαμασκού και εκει μας περίμενε ο οδηγός μας ο οποίος μας υποδέχθηκε, καναμε συναλλαγμα στο αεροδρόμιο για τα πρώτα έξοδα και ξεκινήσαμε αμέσως για το οδικό ταξιδι μας προς την Παλμύρα. Οι εικονες είναι πρωτόγονες και εγω δε το πιστεύω ακόμα οτι βρίσκομαι σε μια ξένη χώρα και οχι στο χωριό μου. Αφού περάσαμε μέσα απο τη πολη και παρατηρώντας το κόσμο μεσα απο τα παραθυρα του mini van, αρχίσαμε να βγαίνουμε προς τα έξω και το τοπίο αλλάξει....ερημος, ερημος και φτωχικες παράγκες διασπαρτες σχηματίζοντας μικρούς οικισμούς. Μετα απο αρκετή ωρα κάνουμε μια στάση στο Bagdad Café. Αργότερα κατάλαβα ότι είναι μια στάση που ολοι τη κάνουν μιάς και μετά δεν έχει αλλού να σταματήσεις για καφέ και λίγη ξεκούραση......Πίνουμε το πρώτο καφέ κάτι σαν ελληνικό χωρίς καϊμάκι με εντονη γεύση κάρδαμου. Ερχεται ένας βεδουίνος και μας λεει στις γυναίκες άν θέλουμε να δούμε Βεδουίνικη σκηνή...εμεις αλλό που δε θέλουμε!!!! Μας πάει και μας λέει ότι άν θέλουμε μπορούμε να φορεσουμε και κάτι τοπικές φορεσιες (μη φανταστείτε κάτι το τρομερό) για να μας βγάλει φωτογραφίες......
Εγώ με την υποτιθέμενη βεδουίνικη ενδυμασία στη σκηνή!!!
Η σκηνή εξωτερικά.
Μετά απο κάμποσες ώρες απο ατελειωτη έρημο και μια απολυτη ευθεία δρόμου, φτασαμε στη καρδιά της Συριακής ερήμου και στα ερείπια της μυθικής πολής της Βασιλισσας Ζηνοβίας, Παλμυρα μια πολη-οαση των καραβανιών που διέσχιζαν το δρόμου του Μεταξιού.
Τα μνημεία είναι υπέροχα και διατηρημένα πολύ καλά σε σχέση με τη τοποθεσία και τη μεγάλη επισκεψιμοτητα του χώρου. Αυτό όμως που με άφησε αφωνη ήταν το αρχαίο θέατρο...ενα μνημείο θαρρείς ανέγγιχτο απο το χρόνο......!!!
Η Αρχαία πολη της Παλμύρα.
Το αρχαίο θεατρο της Παλμύρας.
Μετά απο μια σύντομη επίσκεψη στο αρχαιολογικό Μουσείο της Παλμύρα και μια στάση για φαγητό επισκεφθήκαμε τους άρχαίου πύργους- τάφους. Τρεχοντας μπήκα μέσα και ανέβηκα στη κορυφή γιατί μετά απο λίγα λεπτά εκλειναν...και άντε να φωνάζεις να μη σε κλείσουν μέσα να το “παίζεις Ιντιάνα Τζόουνς”!!!!
Πύργος - ταφος!!
Η ώρα πλησιάζει απογευμα και πηγαίνουμε στο ξενοδοχείο μας να τακτοποιηθούμε...επιτέλους!!! Ενα υπέροχο ξενοδοχείο, που εκεινη τη χρονιά μολίς πρίν 15 μέρες είχε ανοιξει!!!!
Ο οδηγός μας προτεινε να πάμε σε Βεδουίνικη βραδιά σε τέντα και βέβαια το κανονίσαμε αμέσως...!!! Μια μεγάλη τέντα μέσα στην έρημο, στρωμένη με χαλιά και χαμηλά τραπέζια με φαγητό, χορό και...ναργιλέ ήταν ότι καλύτερο για το τελειωμα της πρώτης μας μέρας.
Ο ναργιλές είναι απαραίτητος!!!
Παραδοσιακοί Συριακοί χοροί.
Η επόμενη μέρα μας βρίσκει στο δρόμο της επιστροφής στη Δαμασκό αλλά με ενδιάμεσους σταθμούς. Ο πρώτος είναι στο κάστρο Krac Du Chevalier το κάστρο των στραυροφόρων. Ενα επιβλητικό τεράστιο κάστρο πάρα πολύ καλοδιατηρημένο....
Εσωτερικοί χώροι του κάστρου.
Επόμενος σταθμός είναι η πόλη Σαϋντνάγια και το ορθόδοξο μοναστήρι της Παναγίας της Σαϋντνάγια.
Συνεχίζουμε με την επίσκεψή μας στη Μααλούλα μια πολη περίπου μια ώρα μακρία απο τη Δαμασκό χτισμένη αμφιθεατρικά σε μια μεγάλη πλαγιά. Εκεί η κάτοικοι μιλούν τα Αραμαϊκά, τη διάλεκτο του Χριστού. Στη Μααλούλα βρίσκονται δύο πολυ σημαντικά μοναστήρια τα οποία και επισκεφθήκαμε, το πρώτο είναι των Αγίων Σεργίων και Βάκχου και το μοναστήρι της Αγίας Θέκλας.
Το φαράγγι που οδηγεί στο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στη Μααλούλα.
Εδώ είναι μαθητές ενός σχολείου, ενώ διασκεδάζουν κάνοντας τσουλίθρα στα βράχια.
Η πολη της Μααλούλας.
Αργά το απογευμα καταλήγουμε στη Δαμασκό, αρκετά κουρασμένοι αλλά γεμάτοι εικόνες. Ξεκούραση λίγων ωρών στο ξενοδοχείο και μετά....βραδυνη διασκέδαση!!!!
Ο οδηγός μας πρότεινε ένα μαγαζι για φαγητό και ποτο και δε χασαμε ευκαιρία για αραβική μουσική και πεντανόστημο φαγητό!!! Το μαγαζί θυμάμαι λεγόταν «Oxygen Bar” ενα κτίριο 400 ετών διαμορφωμένο στο σύγχρονο τρόπο διασκέδασης, με υπέροχη διακόσμηση, φοβερή συλλογή κρασιών (εμείς ήπιαμε κόκκινο κρασί Βηρυτού) και υπέροχους μεζέδες. Αρχικά είχε συνοδία βιολιού και πιάνου σε συγχρονους ρυθμούς και στη συνέχεια ανέλαβε ο dj και εγινε χαμος!!!!
Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμενη στη πολη της Δαμασκού και τι αλλο, απο τη Μεγαλύτερη σκεπαστή αγορά του Αραβικού Κόσμου, Al-Hamidiyeh (Αλ-Χαμαντιγιέ). Ακόμα θυμάμαι τις μυρωδιές των μπαχαρικών, το σαλέπι που πουλούσαν στο δρόμο, τα πολύχρωμα ρούχα κρεμασμένα εξω απο τα μαγαζιά, τις αντίκες και το υπεροχο χειροποιητο παγωτό καϊμακι στο Bakdas!!!! Οπου οι πωλητές εκει μας είδαν ανοιχτόχρωμες και ευρωπαιες και μας ρώτησαν απο που ήμασταν....μολις είπαμε Yunan μας απάντησαν “ααα Μαμαλάκης!!!”.
Για ώρες περπατούσαμε στα στενά της αγοράς, παζαρεύοντας τιμές, και αγοράζοντας διάφορα πραγματα.....Σταματήσαμε για φαγητό σ’ ενα μουσουλμανικό εστιατόριο που πάλι μας είχε προτείνει ο οδηγός μας αλλα δε σκεφτήκαμε ότι δε θα μπορούμε να πιούμε τίποτα....αλλα η εξυπηρέτηση του προσωπικού και το υπέροχο φαγητό μας αποζημειωσε και με το παραπάνω!!! Το εστιατόρια αυτό ήταν μια παλιά επαυλης, τα τραπέζια ήταν στην τεράστια εσωτερική αυλή του και στο πάνω όροφο ήταν οι οντάδες...πάρα πολύ ομορφο κτίριο....
Το Bakdas cafe μέσα στη σκεπαστή αγορά, πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε το παγωτό του και τις κρέμες του...είναι απλά τέλεια!!!
Κυριακή του Πάσχα και η φωνή του Μουεζίνη απο το Τζαμί των Ομαγιαδών καλεί τους μουσουλμάνους για τη μεσημεριανή προσευχή και εμεις δε χανουμε την ευκαιρία, τρεχουμε να μπουμε μέσα.....αφου περνάμε απο τη πλαϊνη είσοδο για να ντυθούμε ανάλογα (μας έδωσαν ενα μακρύ μανδία με κουκουλα) μπήκαμε στο τεράστιο Τζαμί.....το οποίο είναι και το μεγαλύτερο στο κόσμο!!
Πρόκειται για το σημαντικότερο κτίσμα της Δαμασκού αλλά και ολοκληρής της Συρίας. Εδώ βρίσκεται το μαυσωλείο του Σαλαντίν, τον θρυλικό αρχηγό των Αράβων που πολέμησε τους Σταυροφόρους αλλά και το παρεκκλήσι του Ιωάννη του Βαπτιστή το οποίο φιλοξενεί το λείψανό του. Σύμφωνα με την ιστορία, όταν χτιζόταν το τέμενος τον 8ο αιώνα, βρέθηκε ένα φέρετρο θαμμένο κάτω από την παλαιά Βασιλική. Περιείχε το κεφάλι του βιβλικού χαρακτήρα, με μαλλιά και δέρμα, σχεδόν άθικτα. Έκτοτε, αυτό το λείψανο βρίσκεται ακόμα μέσα στο τέμενος και πιστεύεται ότι ανήκει στον άνθρωπο που βάφτισε τον Ιησού.
Η είσοδος του τζαμιού.
Το παρεκκλίση του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, εσωτερικά του τζαμιού.
Αυτό το ταξίδι πραγματικά το θυμάμαι με νοσταλγία, γιατί ειναι το πρώτο μου αλλά και γιατί οι αραβικές χώρες είναι αυτές που με τραβούν πολύ να τις γνωρίσων. Η φιλοξενία και τα χαμογελα των ανθρώπων μας εντυπωσιασαν. Οποιοι μας ρωτούσαν απο που είμασταν και λέγαμε Yunan μας λέγανε ότι μας αγαπουν και μας θεωρούν αδερφια τους.....
Εδω θέλω να πώ ότι είναι μια ασφαλείς για τους τουρίστες χώρα, δε κινδυνέψαμε λέπτο, ούτε αργά το βράδυ που περπατούσαμε στα μισοσκοτεινα στενά της παλίας πολης. Ούτε φοβηθήκαμε ότι θα μας ληστέψουν καθώς βολτάρουμε για τα ψώνια μας στα μαγαζιά και στην αγορά.
Ελπίζω ολη αυτή η αναταρραχή που υπάρχει στον αραβικό κόσμο να κοπάσει σύντομα, να βρούν οι άνθρωποι τους ρυθμούς τους και να μπορέσουμε κι εμεις να επισκεφθουμε ακόμα περισσότερα μέρη αυτής της περιοχής.....
