Τρανσυλβανία

[McElk]

1. Ρουμανοβουλγαρικά σύνορα - Courtea de Agres - Λίμνη Vidraru

(Συνέχεια από το Veliko Tarnovo στην ενότητα της Βουλγαρίας)

Περάσαμε την διασυνοριακή γέφυρα του Δούναβη ερχόμενοι από Βουλγαρία. Ο αστυνομικός στο τελωνείο έριξε μια ματιά στα διαβατήρια, τις ταυτότητες και την άδεια του αμαξιού και τα επέστρεψε αμέσως. Σταματήσαμε σε χώρο πάρκιν και σε ένα από τα 3-4 ανταλλακτήρια που υπήρχαν κάναμε λίγα Lei με ισοτιμία 1€ =4,30Lei (ενώ σε ανταλλακτήρια στις πόλεις είχε 1€=4,552Lei) και πήραμε την βινιέττα προς 14 Lei (πάμφθηνα δηλαδή!) Ο δρόμος από σύνορα μέχρι παρυφές του Βουκουρεστίου πολύ καλός με δυο λωρίδες ανά διεύθυνση αλλά όχι αυτοκινητόδρομος. (όριο ταχύτητας 100 και σε κατοικημένες περιοχές 50 km/h). Φτάσαμε στον περιφερειακό του Βουκουρεστίου όπου κάναμε κάπου 20 km σε πολύ μεγάλη κίνηση με βήμα σημειωτόν και πήραμε τον αυτοκινητόδρομο προς Pitesti. Ο δρόμος σε άριστη κατάσταση και όριο τα 130 km/h. Νωρίς το απόγευμα σταματήσαμε σε μεγάλο πάρκιν που διέθετε τραπέζια-παγκάκια για πικ-νικ και τουαλέτες όπου γευματίσαμε πρόχειρα από προμήθειες που είχαμε μαζί μας. Συνεχίσαμε για Pitesti όπου πήραμε τον επαρχιακό προς Courtea de Agres. Καθώς διασχίζαμε τη πόλη ένα εντυπωσιακό κτίσμα (εκκλησία μοναστηριού) τράβηξε την προσοχή μας και σταματήσαμε για φωτογράφιση.





                       

Είχε αρχίσει να σουρουπώνει όταν φεύγαμε, η διαδρομή άρχισε να γίνεται ορεινή και καταλάβαμε ότι μπαίναμε πλέον στον δρόμο Τρανσφαγκαρασάν. Ο δρόμος αυτός είναι ένα πέρασμα από την οροσειρά Φαγκαράς (τμήμα των Καρπαθίων) και κατασκευάσθηκε επί Τσαουσέσκου για στρατιωτική κυρίως χρήση. Είναι ανοικτός μόνον 4 μήνες το χρόνο (Ιούλιο-Οκτώβριο) και η διάσχισή του αποτελεί must για τους οδηγούς που «σέβονται τον εαυτό τους». Λένε μάλιστα «αν πάς με ΙΧ Τρανσυλβανία και δεν περάσεις τον Τρανσφαγκαρασάν είναι σαν να μην πήγες»!! Ο δρόμος προχωρά με συνεχόμενους μαιανδρισμούς ανάμεσα στους ορεινούς όγκους σε ένα φοβερό τοπίο. Κοιλαδογέφυρες που ενώνουν απότομες πλαγιές κόβουν την ανάσα.











Πλησιάζοντας την λίμνη Vidraru σε μια κορυφή είδαμε το κάστρο Poenari. Δυστυχώς λόγω της προχωρημένης ώρας η επίσκεψη ήταν αδύνατη



Από το διαδίκτυο:

Περάσαμε πάνω από το φράγμα της λίμνης και στα 200 μέτρα το νεόκτιστο hotel Posada Vidraru με τα κουκλίστικα δωμάτια. Οι χιονισμένες κορυφές των Καρπαθίων ξεχώριζαν πέρα από τη λίμνη.









Τέλος τουριστικής εποχής και εκτός από την παρέα μας το ξενοδοχείο φιλοξενούσε μόλις άλλα 3 ζευγάρια.

[McElk]

2. Τρανσφαγκαρασάν – Carta - Fagaras – Sibiu

8.00 κατεβήκαμε για πρωινό όπου μας το σέρβιραν πλουσιότατο (λόγω μικρού αριθμού πελατών δεν υπήρχε μπουφές) και στις 8.45 ήμασταν έτοιμοι για αναχώρηση. Ο υπάλληλος στη ρεσεψιόν με πληροφόρησε ότι ο δρόμος στην κορυφή είναι κλειστός και πιθανόν να ανοίξει την επόμενη! Μια και ξεκινούσαμε 1 ώρα νωρίτερα από την προγραμματισμένη αποφάσισα να προχωρήσουμε και αν δούμε τα σκούρα ξαναεπιστρέφουμε Courtea de Agres και πάμε Sibiu από άλλο δρόμο. Θα κάναμε βέβαια κάπου 90 km επί πλέον. Μαζί μας ξεκίνησε και ένα ζευγάρι που μας προσπέρασε. Μετά ένα 10λεπτο τους είδαμε να επιστρέφουν. Άλλο αμάξι στο δρόμο δεν συναντήσαμε.





Σε 2-3 σημεία υπήρχαν μικροί ξενώνες αλλά δεν είδα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.





Ο ανήφορος συνεχιζόταν, τα δάση τελείωσαν και μπήκαμε στην αλπική ζώνη όπου δεν υπάρχει βλάστηση. Η θερμοκρασία είχε πέσει στους μείον 3. Ο δρόμος ήταν καθαρισμένος από τα χιόνια αλλά κάπου-κάπου γυάλιζε.



Πάτησα το φρένο μερικές φορές απότομα και βεβαιώθηκα ότι οι ρόδες δεν γλιστρούσαν. Καλού κακού κούμπωσα τον λεβιέ του αυτόματου σασμάν στην επιλογή 2 - για καλύτερο κράτημα - και συνέχισα με 20-25km/h. Κάθε τόσο βέβαια σταματούσαμε για φωτογραφίες. Κανένα αυτοκίνητο δεν συναντήσαμε και άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Ώσπου λίγο πριν την κορυφή είδαμε ένα εκχιονιστικό μηχάνημα να κατηφορίζει. Προσπερνώντας ο χειριστής δεν μας έκανε κανένα νόημα, όπως να γυρίσουμε πίσω κλπ, οπότε υπέθεσα ότι ο δρόμος θα είχε ανοίξει. Πράγματι σε λίγο αφού περάσαμε φρεσκοκαθαρισμένα τμήματα, διασχίσαμε ένα τούνελ περνώντας κάτω από την κορυφογραμμή και φτάσαμε στην άλλη πλευρά όπου είδαμε σταματημένα 3-4 αμάξια που είχαν έρθει από την αντίθετη κατεύθυνση. Υπήρχαν και κάποια οικήματα εδώ – πιθανόν κάποιος ξενώνας - αλλά από τα χιόνια δεν ξεχώριζαν και πολλά πράγματα. Αρχίσαμε την κάθοδο με την ίδια αργή ταχύτητα σε μια κοιλάδα με αλλεπάλληλους μαιάνδρους του δρόμου.





Στο τέλος της κοιλάδας άρχισε η ζώνη της βλάστησης δεν υπήρχαν πλέον χιόνια και η θερμοκρασία ανέβηκε αισθητά. Αρχίσαμε να συναντούμε και μερικά αυτοκίνητα που ανέβαιναν.



Σε ένα ξέφωτο υπήρχαν κιόσκια με τοπικά προϊόντα. Σταματήσαμε και κάναμε μερικές αγορές: γούνινα σκουφιά και καπνιστά τυροκομικά που αποδείχθηκαν νοστιμότατα. Καμιά δεκαριά χιλιόμετρα φουρκέτες ακόμη και πιάσαμε πεδιάδα.



Κατευθυνθήκαμε στο χωριό Carta



και στο ερειπωμένο μοναστήρι Cisterciana Carta.





Καθώς περιεργαζόμασταν την κλειστή είσοδο εμφανίστηκε μία κυρία από την διπλανή αυλή, ζήτησε να πληρώσουμε εισιτήρια (5 lei) και άνοιξε την πύλη λέγοντάς μας να κλείσουμε μόνοι μας φεύγοντας. Η εκκλησία του μοναστηριού ήταν σε καλή κατάσταση και δεν έλειπε το εκκλησιαστικό όργανο.



Πήραμε το δρόμο Σιμπίου-Μπρασόφ για την πόλη Fagaras έχοντας δεξιά μας το συνεχές «τείχος» των Καρπαθίων με τις χιονισμένες κορυφές.



Προορισμός μας το καλοδιατηρημένο κάστρο – μουσείο του Φαγκαράς (είσοδος 15 lei).





Στο Sibiu θα φτάναμε νωρίς το απόγευμα με τα τελευταία 20 km σε αυτοκινητόδρομο. Το ξενοδοχείο καινούριο με μοντέρνα δωμάτια μόλις 10 λεπτά περπάτημα από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Γεύμα στο ξενοδοχείο, ολιγόωρη ξεκούραση και κατά τις 18.00 βγαίναμε για την βραδινή μας βόλτα. Πλήθος στην Piata Mica, Piata Mare (μικρή και μεγάλη πλατεία) και τον κεντρικό πεζόδρομο Nikolae Balcescu



το οποίο κατά τις 21.30 άρχισε να αραιώνει. Στις 22.00 που επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο οι δρόμοι είχαν ερημώσει.
            

[McElk]

3. Sibiu – Axente Sever - Sighisoara

Στις 8.00 παίρναμε το πρωινό μας (όπως κάθε μέρα) και βγήκαμε για την περιήγηση στα αξιοθέατα και με το φως της ημέρας.



Κάναμε ένα γύρο περνώντας από την  Ευαγγελική εκκλησία στην πλατεία Huet,





το δρόμο Mitripoliei,



το πάρκο Astra,



τις παρυφές της σύγχρονης πόλης,



τον πεζόδρομο Balcescu



και την Strata Cetatii. Εδώ έχει διασωθεί τμήμα του τείχους που περιέβαλε την παλιά πόλη με τρείς πύργους (από τους 39 που είχε συνολικά).



Όπως είδαμε και σε άλλα οχυρά κάθε πύργος είχε την ονομασία των τεχνιτών της εποχής που στέγαζε: πύργος των ραπτών, των αγγειοπλαστών, των οπλοποιών.

Κατά τις 11.00 καθίσαμε για καφέ στη μικρή πλατεία (cafe Einstein) κοντά στη Γέφυρα των Ψεμάτων (!)



και στις 12.00 αποχαιρετούσαμε την κοπέλα στη ρεσεψιόν βάζοντας στο JPS την διεύθυνση του ξενοδοχείου μας στη Sighisoara. Οι επαρχιακοί δρόμοι στη Ρουμανία έχουν όριο ταχύτητας τα 90, πλησιάζοντας τους οικισμούς τα 70 ενώ μέσα τα 50 km/h. Σεβόμασταν τα όρια παρατηρώντας ότι και οι ντόπιοι κάναν το ίδιο, άρα υπάρχει αυστηρή αστυνόμευση. Στην πράξη δηλαδή η μέση ταχύτητα στο επαρχιακό δίκτυο δεν ξεπερνά τα 65-70 km/h.

Βλέπαμε πινακίδες από τα χωριά που περνούσαμε “biserica fortificata” - πρόκειται για τις οχυρωμένες εκκλησίες της Τρανσυλβανίας που έχουν χαρακτηριστεί Μνημεία της UNESCO. Στο χωριό Axente Sever μία ήταν δίπλα στο δρόμο μας οπότε κάναμε μια στάση.



Ήμασταν οι μοναδικοί επισκέπτες, την εξώπορτα άνοιξε μία κυρία με ένα μωρό μας ζήτησε από 8 lei τα οποία έβαλε στη τσέπη της χωρίς να μας δώσει κάποιο εισιτήριο και μας άφησε να περιηγηθούμε μόνοι στο μέρος.



Συνεχίσαμε για το κατάλυμά μας σε κεντρικότατο σημείο - 100 μόλις μέτρα απόσταση από την είσοδο στην παλιά πόλη της Sighisoara.

Δεν θα το έλεγα ακριβώς ξενοδοχείο. Το εσωτερικό του Taschler Haus ήταν από μόνο του ένα από τα αξιοθέατα του ταξιδιού!!



Μερικά σνακς που μας προσφέρθηκαν για το καλωσόρισμα μπισκοτάκια, φρούτα, καφέδες, ποτά ήταν αρκετά για να ξεγελάσουμε την πείνα μας. Ξεκουραστήκαμε λίγες ώρες και βγήκαμε για την περιήγηση.



Η πύλη με τον πύργο του ρολογιού οδηγεί στην κεντρική πλατεία.



Η παλιά πόλη είναι μικρή σε έκταση μόλις 170χ400 μέτρα. Περικλείεται από ένα τείχος με καμιά 10ριά πύργους (των υποδηματοποιών, των ραπτών, των σιδεράδων, των γουνοποιών κλπ) τα ¾ της έκτασης είναι σε χαμηλό επίπεδο το υπόλοιπο ¼ σε λόφο που αναβαίνει κανείς με μια επιμήκη σκεπαστή σκάλα.

Και η γκάφα της ημέρας! Βλέποντας η μία συνταξιδιώτισσα σταματημένο ένα «τραινάκι» από αυτά που κάνουν βόλτα τους τουρίστες και κυρίως τα παιδιά, ενθουσιάστηκε. - Ας ανεβούμε θα μας περάσει από τα κυριότερα αξιοθέατα! Δεν ήθελα να της χαλάσω το χατίρι και έβγαλα τα εισιτήρια προς 10 lei χωρίς να ρωτήσω λεπτομέρειες. Ανέβηκαν και  2-3 οικογένειες με παιδιά και το τραινάκι ξεκίνησε βγαίνοντας κατ’ ευθείαν έξω από την παλιά πόλη σε έναν περιφερειακό δρομάκο. Το πάθημα δεν ήταν μόνο η τελείως αδιάφορη διαδρομή (όπου δεν είδαμε απολύτως τίποτα το αξιόλογο να φωτογραφήσουμε) ούτε τα 20 λεπτά χρόνου που χάσαμε και τα 40 lei, αλλά κυρίως ο λιθόστρωτος δρόμος που μας γύρισε ανάποδα τα στομάχια από τα σκαμπανεβάσματα!! Ούτε να μας πλήρωναν οι ίδιοι τα 40 lei άξιζε να ανέβουμε! Τέλος φυσικά το πήραμε στην πλάκα και κάναμε άνετα την περιήγηση με τα πόδια σε λιγότερο από ένα δίωρο με τις φωτογραφίσεις και το καφεδάκι στην πλατεία.







Το ψηλότερο επίπεδο με τη σκάλα το αφήσαμε για το πρωί της επόμενης.

Για δείπνο έκανα κράτηση στο Gasthaus Alte Post πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας. Ωραίο περιβάλλον, γευστικότατα φαγητά και ο λογαριασμός (δυο σούπες, τέσσερα κρεατικά, δυο σαλάτες, μπουκάλι κρασί και γλυκό στο τέλος) στα 45 €.  Φεύγοντας το άλλο ζευγάρι πήγε κατ΄ευθείαν στο ξενοδοχείο και εγώ με τη σύζυγο για μια νυχτερινή βόλτα στην παλιά πόλη. Ήταν μόλις περασμένες 9. Τα ερημικά λιθόστρωτα στενά ο φωτισμός πάνω στα πολύχρωμα μικρά κτίρια και η καμπάνα του πύργου που σήμαινε ώρες, μισάωρα και τέταρτα, δημιουργούσαν ένα περιβάλλον ονειρικό. Για μένα ήταν από τις μοναδικές στιγμές που ζει ο καθένας σε κάποιο ταξίδι και τον κάνει να νοιώθει ότι γι’ αυτή τη στιγμή άξιζε όλο το ταξίδι. Μια εικόνα που τη θυμάται για πάντα.

[McElk]

4. Sighisoara – Viscri - Brasov

Στο πρωινό πρόγραμμα είχαμε τον λόφο της παλιάς πόλης και την εκκλησία του λόφου που μαζί με τον πύργο του ρολογιού θεωρούνται τα κυριότερα αξιοθέατα της Sighisoara. Στο λόφο ανεβαίνει κανείς από μία σκεπαστή με σανίδωμα σκάλα. Τα σανίδια είναι αραιά τοποθετημένα και έτσι το εσωτερικό φωτίζεται. Παρ’ όλο το μέγεθός της η σκάλα είναι πολύ ξεκούραστη.



Επάνω εκτός της εκκλησίας (του 13ου αιώνα)



υπήρχε και μία σχολή (του 1901 στη θέση παλαιότερης του 1522).



Οι μαθητές (16-18 χρονών) είχαν διάλειμμα εκείνη την ώρα και αγόρια-κορίτσια κάπνιζαν σχεδόν όλοι. Ακόμη στο προαύλιο από μεγάφωνο μεταδιδόταν δυνατά ρόκ μουσική! Κανονικό μπαράκι! Μόνο τα ποτά λείπαν από τα χέρια τους. Κατεβαίνοντας είδαμε και τον Πύργο των Λευκοσιδηρουργών (δεν είναι επισκέψιμος).



Μια τελευταία βόλτα κάναμε στη πόλη,



οι άντρες αγοράσαμε γυαλιά ηλίου Polaroid σε πολύ καλή τιμή, μαγνητάκια για δώρα και αποχαιρετήσαμε την συμπαθέστατη ξενοδόχο. Σε ερώτησή μου για οχυρωμένες εκκλησίες μου έδωσε ένα χάρτη που σημειωνόταν 5-6 στην περιοχή. Ζήτησα τη γνώμη της για την πιο αξιόλογη καθ’ οδόν για Brasov και μου υπέδειξε αυτήν στο χωριό Viscri. Θα κάναμε μια μικρή παράκαμψη. Περνώντας μέσα από τον οικισμό Saschiz ένας εντυπωσιακός πύργος ρολογιού δίπλα στο δρόμο.



Στον οικισμό Bunesti πήραμε δεξιά έναν δευτερεύοντα δρόμο, με άσφαλτο μεν αλλά σε κακή κατάσταση αρχικά. Στην πορεία το οδόστρωμα ήταν καλύτερο. Περάσαμε από έναν τσιγγάνικο μαχαλά



και σε 20 λεπτά φτάσαμε στο Viscri.



Ταμπέλες μας καθοδήγησαν στο λόφο της εκκλησίας όπου περιμέναμε λίγα λεπτά για να ανοίξει (13.00-14.00 είναι κλειστή).



Μαζί μας άλλοι 15-20 επισκέπτες οι περισσότεροι Γερμανοί. Η κυρίως εκκλησία πολύ παλιά.



Ανέβηκα στο καμπαναριό.



Οι χώροι στο μέσα μέρος του τείχους είχαν μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο.





Γυρίσαμε από τον ίδιο δρόμο για Bunesti και συνεχίσαμε. Ένα κάστρο πάνω σε λοφίσκο στον οικισμό Rupea τράβηξε την προσοχή μας.



Στο Brasov είχα κλείσει στο Coroana Brasovului ένα απλό ξενοδοχείο με βολικότατο πάρκιν και 10 λεπτά περπάτημα για την κεντρική πλατεία και την «Μαύρη Εκκλησία» το γνωστότερο αξιοθέατο της πόλης.













Κάναμε τη βόλτα μας στον κεντρικό πεζόδρομο όπου σε ιρλανδέζικο μπαράκι πήραμε τα καφεδάκια μας. Για δείπνο είχα επιλέξει κατ’ αρχήν το πολυδιαφημισμένο ρεστοράν bella muzica. Εν τέλει μετά από αντίρρηση των συνταξιδιωτών να κλειστούμε την μοναδική μας βραδιά στην πόλη σε ένα  υποφωτισμένο υπόγειο, προτιμήσαμε ένα ιταλικό με θέα στην πλατεία.

[McElk]

5. Bran – Rasnov – Sinaia

Περιμένοντας να κατέβουν για το πρωινό οι συνταξιδιώτες φωτογράφισα   την εκκλησία του Αγ. Νικολάου (1495) μπροστά στο ξενοδοχείο.



Προορισμός μας αφήνοντας το Brasov, η πόλη Bran με το περίφημο κάστρο της. Φτάσαμε στις 10.00, ακριβώς την ώρα που ανοίγει και ήμασταν από τους πρώτους επισκέπτες.



Λίγα μέτρα πριν το χώρο υπήρχε πάρκινγκ (4 lei/ώρα), περάσαμε μπροστά από δεκάδες κιόσκια με τουριστικά.



και αφού βγάλαμε τα εισιτήρια (30 lei/άτομο) ανηφορίσαμε προς το κάστρο.



Είναι η θεμελίωσή του πάνω στον ακανόνιστο βράχο και στοιχεία της εξωτερικής τοιχοποιίας που του δίνουν μια τρομακτική όψη εξ’ ου και η καθιέρωσή του σαν κάστρο του Δράκουλα αλλιώς το εσωτερικό του αν και δαιδαλώδες είναι συμπαθητικό, με τα δωμάτια και τους χώρους σε «ανθρώπινα μέτρα», χαμηλοτάβανα και με ξύλινα στοιχεία παντού.











Εσωτερικά δηλαδή θα το χαρακτήριζα … «το παλατάκι της Σταχτοπούτας»! Το είδαμε όλο με την άνεσή μας σε 1 ώρα. Όταν φεύγαμε στο γκισέ των εισιτηρίων περίμεναν ίσα με 200 άτομα για σειρά!! Για μερικά χιλιόμετρα επιστρέψαμε από τον δρόμο που είχαμε έρθει ως την πόλη Rasnov. Πινακίδες μας οδήγησαν σε ένα χώρο έξω από την πόλη με μεγάλο ελεύθερο πάρκιν, καντίνες και καφέ. Ένα τρακτέρ ρυμουλκούσε βαγονέτο για τον λόφο όπου το κάστρο του Rasnov (5 lei πήγαινε-έλα). Στο ενδιάμεσο υπήρχε ένα πάρκο … δεινοσαύρων!! Δεν κατάλαβα τι ακριβώς είχε αυτό το πάρκο αλλά εμάς μας ενδιέφερε μόνο το κάστρο. Το κάστρο είναι κτισμένο πάνω σε παλαιολιθικό οικισμό.



Μέσα είχε ερείπια και σε σωζόμενα τμήματα … μαγαζάκια με τουριστικά.





Η θέα της πόλης από πάνω εξαιρετική.



Μια ωραία διαδρομή σε δασικό τοπίο



και φτάσαμε στην πόλη Sinaia και το ξενοδοχείο μας New Montana.



Αποθέσαμε και κατέβηκα στον χώρο spa για τζακούζι. Απόγευμα κατέβηκε όλη η ομάδα για βόλτα και καφέ. Η Σινάια είναι τουριστικότατη πόλη με μεγάλα ξενοδοχεία, βίλες και επαύλεις ευκατάστατων Ρουμάνων.



Ακριβά αυτοκίνητα παρκαρισμένα παντού. Για δείπνο μια και ήταν η τελευταία βραδιά του ταξιδιού είχα επιλέξει την Taverna Sarbului που ξεχώρισα στο tripadvisor.

[McElk]

6. Sinaia και επιστροφή

Για τελευταία μέρα είχαμε αφήσει το παλάτι Peles το σπουδαιότερο αξιοθέατο της πόλης αλλά και από τα πιο ξακουστά της Ρουμανίας. Φτάνοντας στο μέρος εντυπωσιακά κτίρια προϊδεάζουν για το τι ακολουθεί.





Πήγαμε πάλι από τους πρώτους αλλά χάσαμε ώρα φωτογραφίζοντας εξωτερικά.





Έτσι όταν βγάλαμε τα εισιτήρια (30lei/άτομο) είχε σχηματιστεί κάποια ουρά. Το εσωτερικό του εξ’ ίσου αν όχι περισσότερο εντυπωσιακό από το εξωτερικό. Με τη βαριά ξύλινη διακόσμηση να κυριαρχεί παντού.







Όχι μακριά από το χώρο ένα μικρότερο παλάτι το Pelisor μοιάζει με το … φτωχό συγγενή (δεν ήταν επισκέψιμο όταν πήγαμε).





Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο και από το απέναντι σουπερμάρκετ κάναμε μερικές προμήθειες. Ώρα 12 ακριβώς ξεκινήσαμε για την επιστροφή. Ήταν Σάββατο και για πολλά χιλιόμετρα το απέναντι ρεύμα αυτοκινήτων προχωρούσε με βήμα σημειωτόν! Η ίδια κατάσταση σχεδόν μέχρι τα περίχωρα του Βουκουρεστίου. Το δικό μας ρεύμα σχεδόν άδειο αλλά υπήρχε κίνδυνος από αμάξια που προσπερνούσαν από απέναντι. Μετά το Βουκουρέστι ο δρόμος νέκρωσε. Φτάσαμε στα σύνορα και έκανα να δώσω διαβατήρια κλπ. ο υπάλληλος όμως στο γκισέ ήθελε μόνο να πληρώσω τα τέλη για τη γέφυρα. Μου είπε κάτι στα Ρουμάνικα και διέκρινα ένα «τρέ» μάλλον θα ήθελε 13 λέι αλλά δεν ήμουν σίγουρος του έτεινα 20 σε ψιλά που μας είχαν περισσέψει, για να διαλέξει, τα άρπαξε αμέσως όλα λέγοντας ένα ανυπόμονο «άιντε!» και φύγαμε.  Στις 21.30 μετά από κουραστικό ταξίδι εννιάμισι ωρών (καθαρή οδήγηση 8 ώρες) είμαστε στα πάτρια.

[McElk]

Γενικά:

Οικονομικά: Το ταξίδι 4 ατόμων με 6 διανυκτερεύσεις (μαζί με το τμήμα της Βουλγαρίας) στοίχισε συνολικά 1350€ εκτός τα προσωπικά έξοδα, αγορές κλπ. Αναλυτικά τα ξενοδοχεία 770, είσοδοι σε αξιοθέατα 120, καύσιμα-διόδια-παρκινγκ 150, φαγητά 250 και καφέδες-ποτά 60. Η χώρα είναι φθηνή με τις τιμές να κυμαίνονται περίπου στο 60% σε σχέση με την Ελλάδα. Χιλιόμετρα ταξιδιού 1800.

Οδήγηση: Από τους Ρουμάνους οδηγούς κανένα παράπονο. Κανείς ανυπόμονος δεν μου αναβόσβησε τους προβολείς για να προσπεράσει παρ’ όλο που οδηγούσα με αργούς ρυθμούς πάντα μέσα στα όρια ταχύτητας. Και σε ένα-δύο λαθάκια που έκανα σε κυκλικές νησίδες κανείς δεν κόρναρε. Τροχαία δεν συνάντησα πουθενά. Ο περιφερειακός του Βουκουρεστίου με μεγάλη κίνηση και πολλές καθυστερήσεις. Στο επαρχιακό δίκτυο όπως προανέφερα μεταξύ των πόλεων Σιμπίου-Σιγκισοάρα-Μπρασόφ-Σιμπίου αλλεπάλληλοι οικισμοί κατεβάζουν τη μέση ταχύτητα στα 65-70Km/ώρα.

Τα καλύτερα του ταξιδιού ήταν το πέρασμα του Τρανσφαγκαρασάν και η Σιγκισοάρα. Αν μου δοθεί η ευκαιρία θα ήθελα να το ξανακάνω και αντίστροφα  

[dk]

 

[McElk]

Εν τέλει το βρήκα στο ιντερνέτ. Τα διόδια για τη γέφυρα του Δούναβη από Ρουμανία προς Βουλγαρία είναι 13 lei ή 3 €. Ο τύπος στο γκισέ μας πήρε 7 lei παραπάνω. Μικρό το κακό!

[McElk]

Μερικά συμπληρωματικά για μελλοντικούς ταξιδιώτες στην Τρανσυλβανία.                                                                                                                                                                                                                                                                      
     Ο κλασσικός γύρος που θα κάνει κανείς στην περιοχή και βολεύει οδικά είναι: (Βουκουρέστι) - Σινάια-Μπρασόφ-Σιγκισοάρα-Σιμπίου - (Βουκουρέστι). Οι πόλεις Μπρασόφ, Σιγκισοάρα και Σιμπίου χαρακτηρίζονται από το μεσαιωνικό ιστορικό τους κέντρο όπου και είναι μαζεμένα όλα τα ενδιαφέροντα να δει ο επισκέπτης. Είναι και το ιδανικό σημείο για διαμονή και όντως αξίζει σε όλες από μία τουλάχιστον διανυκτέρευση. Ψάχνοντας είχα δει γραφικότατα μικρά καταλύματα, boutique ξενοδοχεία και πανσιόν αλλά επειδή αυτά κατά κανόνα δεν έχουν ασανσέρ και η μία συνταξιδιώτισσά μας έχει πρόβλημα με τα σκαλοπάτια τα απέκλεισα και μείναμε λίγο παραέξω από το κέντρο εκτός από τη Σιγκισοάρα όπου είχαμε δωμάτια σε ισόγειο. Η Σινάια είναι καινούρια πόλη με μεγάλα σύγχρονα ξενοδοχεία - δημοφιλής προορισμός του σαββατοκύριακου για τους εύπορους κατοίκους  του Βουκουρεστίου. Εκτός από το κορυφαίο αξιοθέατο, το παλάτι Peles, σαν πόλη αυτή καθ’ εαυτή δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, δεν θα συνιστούσα διανυκτέρευση εδώ εκτός αν έτσι βολεύει το όλο πρόγραμμα του ταξιδιού.                                                                                                                                                                                                                                                                 
   Η πιο συμφέρουσα ισοτιμία που πήραμε μετατροπής ευρώ σε lei ήταν σε ανταλλακτήρια στις πόλεις. Η ανάληψη από ΑΤΜ είχε όπως διαπίστωσα εκ των υστέρων έξτρα χρεώσεις η δε χειρότερη μετατροπή ήταν στα ανταλλακτήρια των συνόρων.