Τριήμερο στη Μάλτα

[McElk]

Πρόλογος

Το ταξίδι έγινε σε άσχημες συγκυρίες.
Η επιδημία του κορωνοϊού δεν μας επηρέασε αρνητικά καθώς δεν είχε σημειωθεί μέχρι στιγμής κρούσμα στη Μάλτα αλλά τα πρόσφατα γεγονότα στον Έβρο την έθεσαν πλέον σε δεύτερη μοίρα.
Μολαταύτα έχοντας προπληρώσει εδώ και ένα μήνα αεροπορικά και ξενοδοχείο (3 άτομα) αποφασίσαμε να μη χάσουμε το ταξίδι.
Ελάχιστες πληροφορίες  είχαμε για το μέρος οπότε αυτά που είδαμε στο 3ήμερο (4 βράδια) ταξίδι ήταν ευχάριστη έκπληξη.

[McElk]

Ταξίδι και Βαλέτα

Στο αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Θεσσαλονίκης το μεσημέρι της Καθαράς Δευτέρας ένα 4% των ταξιδιωτών φορούσε ιατρικές μάσκες. Το ίδιο ποσοστό αργότερα και στο αεροσκάφος. Η πτήση της RYANAIR έγινε με μικρή καθυστέρηση. Ο έλεγχος για μέγεθος - βάρος των χειραποσκευών ήταν απλώς οπτικός από τις υπαλλήλους – μόνο σε κάποιον με καταφανώς ογκώδη (διπλάσια από το κανονικό) έκαναν παρατήρηση. Με ένα μπουκαλάκι κόκκινο κρασί  (6€) απόλαυσα την ήρεμη πτήση.

Στο αεροδρόμιο της Μάλτας περάσαμε από έλεγχο θερμικής κάμερας και από γκισέ κοντά στην έξοδο προμηθευτήκαμε για τις μετακινήσεις την tallinja card με 15€ που ισχύει για 12 απλές διαδρομές λεωφορείων.  Δεν είχαμε σκοπό να κάνουμε πολλές διαδρομές οπότε πήραμε 1 και για τους τρείς μας (σε κάθε διαδρομή κάναμε 3 φορές την επαφή της κάρτας στην συσκευή δίπλα στον οδηγό). Εκτός από την έκπτωση που έχει κανείς με την συγκεκριμένη κάρτα αποφεύγει τις καθυστερήσεις στην επιβίβαση καθώς τα μεμονωμένα εισιτήρια τα κόβει ο οδηγός.

Το ξενοδοχείο μας Palazzo Paolina Boutique Hotel ήταν στην καρδιά της Βαλέτας και η στάση του λεωφορείου X4 ακριβώς μπροστά στην έξοδο του αεροδρομίου. Κατεβήκαμε στο τέρμα  όπου μετά το σιντριβάνι Τρίτων βρίσκεται η πύλη της παλιάς πόλης.


 


Η Βαλέτα μας υποδέχθηκε φωτισμένη. Τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο



και βγήκαμε να φάμε κάτι πρόχειρο και να κάνουμε την πρώτη γνωριμία με την πόλη.





Μπαρόκ αρχιτεκτονική αναγεννησιακού ρυθμού, κεντρικοί  πεζόδρομοι με επιβλητικά μέγαρα, και στενά με έντονες κλίσεις  και υποβλητικό φωτισμό με αγάλματα σε κόγχες κτιρίων στις διασταυρώσεις που δημιουργούν όταν είναι ερημικά ένα ψυχεδελικό σκηνικό. 

[McElk]

Βαλέτα

Μια πρωινή αναγνωριστική βόλτα μόνος μου στις 6.30 κατά τη συνήθειά μου στα ταξίδια. 









Επιστροφή στο ξενοδοχείο για πρωινό στο υπόγειο κελάρι 



και με την παρέα για την πρωινή περιήγηση.



Κήποι Κάτω Μπαράκα





Ναός Αγ. Ιωάννη. Η λιτή εξωτερική του όψη δεν προϊδεάζει για το μέγεθος του πλούτου που θα συναντήσει κανείς στο εσωτερικό.



Το δάπεδο καλύπτεται με 405 περίτεχνες μαρμάρινες ταφόπλακες Ιπποτών και Μαγίστρων με επιγραφές στα Λατινικά





Κήποι Άνω Μπαράκα,







μια ανάπαυλα στο καφέ Cordina και ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα.
Ο Πρέσβυς της Ελλάδας στη Μάλτα (παιδικός φίλος του κουμπάρου μου) μας καλούσε για απογευματινό τσάι στην πρεσβεία! Αναθεμάτισα την ώρα που δεν πήρα μαζί μου … γραβάτα    και με ταξί πήγαμε στην περιοχή Ta’ Xbiex  όπου το κτίριο της πρεσβείας μας. 





Ο πρέσβης ευπροσήγορος και η συζήτηση φιλική. Μάθαμε μεταξύ άλλων ότι στη Μάλτα ζουν περί τους 1400 έλληνες, οι μισοί περίπου έχουν οργανωμένη ελλ. κοινότητα και λειτουργεί ελληνικό σχολείο μία μέρα την εβδομάδα με μέριμνα της εκκλησίας.



 Για το δείπνο είχαμε κάνει κράτηση στο Beati Paoli ένα μικροσκοπικό Restaurant ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο μας.



Πήραμε μεταξύ άλλων και το κουνέλι που φημίζεται στη Μάλτα. Παρά τα 5 αστέρια που έχει σε κριτικές στο tripadvisor δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα με το φαγητό. 

[McElk]

Mdina

Στην πρωινή μου βόλτα περνώντας από το μέγαρο του κοινοβουλίου



έφτασα στους κήπους Hastings.





Την γέφυρα στην πύλη της Βαλέτας διέσχιζαν οι πρωινοί εργαζόμενοι.



Αργότερα από τις στάσεις έξω από την πύλη παίρναμε το λεωφορείο για Mdina. Μετά διαδρομή μισής ώρας φτάσαμε έξω από τα τείχη της πόλης και διασχίζοντας την πύλη στο εσωτερικό.

 



Όμορφες εικόνες στα στενάκια και τις πλατειούλες.

















Σε ένα στενό μια πόρτα τράβηξε την προσοχή μας. 



Επισκεφθήκαμε τον καθεδρικό του Αγ. Παύλου καθώς και το μουσείο απέναντι με το ίδιο εισιτήριο.





Για καφεδάκι καθίσαμε στο café Fontanella



ενώ αργότερα γευματίσαμε στο Coogi’s (Τζίντζις) 



Επιστρέφοντας στη Βαλέτα πετύχαμε τον κανονιοβολισμό των 16.00 από τους κήπους Άνω Μπαράκα.



Για δείπνο βρήκαμε τραπέζι στην υπόγεια πιτσαρία SOTTΩ (ιδιαίτερη γεύση η πίτσα «Λουίζα» με τρούφα). 



Στη συνέχεια για ποτό στο Γιαπωνέζικο μπαρ-ρεστωράν ΑΚΙ.
Το ποτό με το εξωτικό όνομα Geisha και την εξ ίσου εξωτική τιμή του αποδείχτηκε αδιάφορο. 
Και η βραδιά έκλεισε όπως πάντα με ένα παγωτό στο χέρι από το café Royale. Εγώ που δεν είμαι λάτρης προτίμησα να ρίξω τον οβολό μου σε έναν μοναχικό μουσικό που ροκάριζε με την ηλεκτρική κιθάρα του στον έρημο πεζόδρομο Republic.   

[McElk]

Birgu

Με το πρώτο φως της ημέρας στον παραλιακό δρόμο Quarry Wharf









και στην προκυμαία της Βαλέτας (Waterfront) 



Πρωινό και περπάτημα ως τους κήπους Άνω Μπαράκα.



Το σημερινό μας πρόγραμμα ήταν η επίσκεψη στην μεσαία από τις 3 Πόλεις (Birgu), που βρίσκονται σε ισάριθμες χερσονήσους νοτιοανατολικά της Βαλέτας και παρουσίαζε το πιο ενδιαφέρον. Η πιο σύντομη μετάβαση γίνεται με μικρά ferry. Στην άκρη των κήπων υπάρχει ασανσέρ που με ένα ευρώ εισιτήριο σε κατεβάζει στο επίπεδο της αποβάθρας των ferry (το ίδιο εισιτήριο ισχύει και για την άνοδο)



 Η διαδρομή αν και μόλις 10λεπτών ήταν οπτική απόλαυση!





Πήραμε τον κεντρικό δρόμο για το φρούριο του Αγίου Αγγέλου.



Κάπου στα μισά της διαδρομής μια παράκαμψη για το Norman House ένα σπίτι του 13ου αιώνα.



Το εισιτήριο που βγάλαμε στο φρούριο ίσχυε επίσης για το ναυτικό μουσείο και το παλάτι του Ιεροεξεταστή. Η θέση του φρουρίου ελέγχει απόλυτα την είσοδο του λιμανιού.





Η κατοικία του διοικητή (Μάγιστρου) του φρουρίου



και μια αδιάκριτη ματιά στο εσωτερικό της.



Συνεχίσαμε για το Ναυτικό Μουσείο από τον παραλιακό δρόμο κάνοντας μια στάση για ξεκούραση και καφεδάκι στο Cargo bar.
Η βολή του κανονιού από απέναντι, μας υπενθύμισε την ώρα: 12.00

Tο Ναυτικό Μουσείο είχε μικρό (έως ελάχιστο) ενδιαφέρον.



Στη συνέχεια περάσαμε δίπλα από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Λαυρεντίου που ήταν κλειστός για επισκέπτες



και ανηφορίσαμε για την πλατεία Victory



και το Παλάτι του Ιεροεξεταστή.



Εκτός από τους χώρους κατοικίας περιλάμβανε αίθουσα ανακρίσεων και (φρικτές) φυλακές κρατουμένων.

Επιστροφή με το ferry στη Βαλέτα



και πρόχειρο (αλλά εν τέλει νόστιμο και χορταστικό) γεύμα στη Waterfront (Crave) με ψαρόσουπες (bouillabaisse) και σχετικά. 



Στο δρόμο για το ασανσέρ ο αχός από την κανονιά των 16.00 στους κήπους Μπαράκα.
 Για δείπνο το ένα μέλος της παρέας είχε την έμπνευση να κλείσουμε στο Noni (Μαλτέζικη κουζίνα) - βραβευμένο με αστέρι Michelin. 
Δεν μπορώ να πω, οι γεύσεις ήταν θεσπέσιες αλλά οι μερίδες …μάλλον μικρές! Ευτυχώς που είχαμε φάει το μεσημέρι!  (οι τιμές στα 30€ το κυρίως πιάτο) 



Την επομένη η πτήση ήταν νωρίς το μεσημέρι οπότε χαλαρά στο πρωινό και μετάβαση στο αεροδρόμιο. Παρ’ όλο που κάνοντας τσεκ-ιν φαινόταν σχεδόν όλες οι θέσεις κατειλημμένες, στο ταξίδι ήταν πολλές κενές. Φαίνεται ότι πολλοί ακύρωσαν, μάλλον λόγω του ιού.
Μια μέρα μετά την επιστροφή μας (6/3), ανακοινώθηκε το πρώτο κρούσμα στη Μάλτα.   


Εντυπώσεις

Ήταν ένα σύντομο αλλά πολύ ενδιαφέρον ταξίδι. Υπήρχαν αρκετά αξιοθέατα που δεν είδαμε – υπολογίζω ότι χρειάζεται τουλάχιστον 7 μέρες κανείς για να δει όλα τα ενδιαφέροντα (φυσικά τοπία, μεγαλιθικά μνημεία, επίσκεψη στο νησί Γκόζο κλπ)

Πολύ καλή η χρονική περίοδος που πραγματοποιήθηκε (εκτός high season)  – άσχετα με την περίπτωση της επιδημίας. Χωρίς κοσμοσυρροή στους δρόμους και τα αξιοθέατα, μουσεία, καφέ -ρεστωράν κλπ

Επίσης άριστη η επιλογή που κάναμε για διαμονή μέσα στη Βαλέτα. Αργά το βράδυ η παλιά πόλη γίνεται ιδιαίτερα ατμοσφαιρική. Περπατώντας στα υποφωτισμένα στενά έχεις την αίσθηση ότι από κάπου θα πεταχτεί ένας έφιππος ιππότης με την πανοπλία και το ξίφος του


Μερικά οικονομικά στοιχεία (για τα 3 άτομα εκτός αεροπορικών και ξενοδοχείου): Μεταφορές 40, είσοδοι 90, γεύματα(2)–δείπνα(4) 430, καφέδες-ποτά κλπ 85

[dk]

Η Μαλτα ειναι τοσο μικρη που θα μπορουσατε να ειχατε δει πολυ περισσοτερα πραγματα στο 3ημερο σας... δεν πειραζει ομως, παντα κατι αφηνουμε για να ξαναεπιστρεψουμε καποια στιγμη.
  που το μοιραστηκες μαζι μας!!

[McElk]

Θα μπορούσαμε να βλέπαμε και άλλα αξιοθέατα, αλλά θέλαμε να είμαστε χαλαροί με τα καφεδάκια μας ενδιάμεσα, την απογευματινή ξεκούραση στο ξενοδοχείο κλπ.
Αν ήμουν μόνος μου θα έβγαζα το τριήμερο πρόγραμμα σε μιάμιση μέρα αλλά δεν είχε και η υπόλοιπη συντροφιά τους δικούς μου ρυθμούς.

5-6 μέρες πριν το ταξίδι κοίταγα για εισιτήρια για το περίφημο «Υπόγειο» αλλά είχε διαθεσιμότητα μετά 1 μήνα! 

Τώρα για δεύτερη φορά δεν νομίζω να ξαναπήγαινα. Εντάξει, κοντά είναι, βολική αεροπορική σύνδεση έχει, μάθαμε τώρα και τα κατατόπια αλλά υπάρχουν τόσοι δημοφιλείς προορισμοί που δεν έχουμε πάει ακόμα! (π.χ. Πράγα). Ύστερα όταν ξαναπάς στο ίδιο μέρος δεν σε εντυπωσιάζει στον ίδιο βαθμό κάτι που σου φάνηκε τόσο έντονο την πρώτη φορά. Ας μείνουμε με τις αρχικές εντυπώσεις.

[McElk]

Και μια στιχομυθία.

Φεύγοντας με τα βαλιτσάκια μας, περιμέναμε στην αφετηρία  το λεωφορείο για αεροδρόμιο. Καθώς συζητούσαμε, τρεις άνδρες από δίπλα, μας χαιρετούν στα ελληνικά αλλά με ξενική προφορά.
 -Γεια σας, τι κάνετε κλπ.
–Τι είστε εσείς ρε παιδιά;
 -Μολδαβοί είμαστε αλλά έχουμε δουλέψει δέκα χρόνια στην Ελλάδα. Με την κρίση ήρθαμε εδώ για δουλειά. Εγώ ήμουν μάγειρας σε ρεστοράν αλλά εδώ αναγκαστικά δουλεύω οικοδόμος.
–Ζείτε σε ωραία χώρα, πρέπει να είστε ευχαριστημένοι! 
 -Ποια ωραία; Η ζωή είναι χειρότερη από Ελλάδα αλλά τι να κάνουμε που εκεί δεν έχει δουλειές. Εκεί ζούσαμε πολύ καλύτερα. Σαν την Ελλάδα δεν έχει! 
Και οι τρεις εν χορώ:  – Σαν την Ελλάδα δεν έχει πουθενά!!!