Ταξίδι μνήμης στη Συρία... με γεύση από Λίβανο!!

[dk]

Καλοκαίρι 2004 κι ένα μήνα μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου (Euro 2004), από την εθνική ομάδα της χώρας μας, πετάμε για Δαμασκό. Η αναφορά στην κατάκτηση του Euro γίνεται γιατί στις φώτος θα με δείτε να φοράω μπλουζάκια της εθνικής, κάτι που δεν ήταν τυχαίο... απλά η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη!

Έχουμε κλείσει με το Boutros Tours ένα 8ήμερο στη Συρία, με μια μέρα εκδρομή στο Λίβανο. Το πρόγραμμα περιελάμβανε 3 νύχτες στη Δαμασκό, 1 βράδυ στην Παλμύρα, 1 στη Λαττάκεια και 2 στο Χαλέπι. Την τρίτη μέρα θα είχαμε ολοήμερη εκδρομή στο Λίβανο. Το ταξίδι προέκυψε βλέποντας μια ταξιδιωτική εκπομπή... τις Εικόνες του Τάσου Δούση, στην τηλεόραση του Αlpha... λίγες μέρες πριν. Πραγματικά η χώρα αυτή με μάγεψε!

Ήμασταν ένα μίνι γκρουπ 8 ατόμων... οι 6 από εμάς φίλοι που τους ξεσήκωσα να ξαναταξιδέψουμε πάλι μαζί, όπως τα προηγούμενα χρόνια. Ξεναγός μας ο Ισαάκ, ένας υπέροχος άνθρωπος που σπούδασε στη Θεσ/νίκη οδοντίατρος, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ να πάρει πτυχίο... καταραμένη φτώχεια... κι έτσι επέστρεψε στην πατρίδα του και ασχολήθηκε με τον τουρισμό, εκμεταλλευόμενος τη γνώση της ελληνικής γλώσσας. Ο Ισαάκ εκτός από ξεναγός μας ήταν και ο εκπρόσωπος του εκεί τοπικού γραφείου που συνεργαζόταν με το Boutros. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να κάνει για μας ότι καλύτερο μπορούσε, αφού όμως πρώτα ερχόταν σε συννενόηση μαζί μας. Για να καταλάβετε τι εννοώ, απλά θα σας πω ότι κάποια στιγμή που θέλαμε να πάμε για φαγητό σ' ένα restaurant με περιστρεφόμενους δερβίσηδες, αλλά είχαμε από Αθήνα καθημερινά, πληρωμένο δείπνο στο εκάστοτε ξενοδοχείο που μέναμε, αυτός κανόνισε να μη φάμε στο ξενοδοχείο και μας έκανε το δείπνο στους δερβίσηδες χωρίς να πληρώσουμε ούτε ένα ευρώ! Επίσης πάντα είχαμε το πουλμανάκι στη διάθεση μας, ακόμη και το πρώτο βράδυ που ξημεροβραδιαστήκαμε στα ''σκυλάδικα'' της Δαμασκού. Και πάντα μας ρωτούσε τι ώρα θέλουμε να μας ξυπνήσει την επομένη ώστε να έρθει να μας πάρει για να κάνουμε το πρόγραμμα μας. Αυτός ήταν ο Ισαάκ και όλα αυτά τα έκανε χωρίς να απαιτήσει κάτι, ασχέτως αν εμείς του κάναμε ένα πολύ καλό ''δώρο'' στο τέλος του ταξιδιού, όπως και στον οδηγό επίσης.



Όπως διαβάσατε λοιπόν παραπάνω, το πρώτο βράδυ είχε ''σκυλοκατάσταση'' με πολύ τραγούδι, χορό με την πανέμορφη Σαλιμάρ στην πίστα, αλλά και δύο Johnnie Walker, φρούτα και ξηροκάρπια στο τραπέζι.

Έτσι το επόμενο πρωινό ξύπνημα έγινε σχεδόν μεσημεριανό και είχε φτάσει η πρώτη γνωριμία με τα αξιοθέατα της συριακής πρωτεύουσας που θεωρείται η παλαιότερη κατοικημένη πόλη του κόσμου. Αρχικά επισκεφτήκαμε τη χριστιανική πλευρά της πόλης για να δούμε το χριστιανικό και εβραϊκό τομέα της παλιάς πόλης και να θαυμάσουμε την εκκλησία-κατακόμβη και οικία του Αγίου Ανανία, τη δυτική πύλη του ναού του Δία και η ξενάγησή μας θα τελειώσει στα κλειστά παζάρια Χαμιντιέ (Σουκς) της Δαμασκού, όπου θα βρούμε μωσαϊκά, φίλντισι, μεταξωτά υφάσματα, μπαχαρικά, φυσητό γυαλί, ναργιλέδες, ασημικά και χρυσαφικά, αλλά θα φάμε κι ένα από τα γευστικότερα παγωτά που έχουμε φάει ποτέ στο Bakdash.















Μετά ήρθε η επίσκεψη στο Τζαμί των Ομαγιαδών (995 μ.Χ.), το τέταρτο κατά σειρά ιερότερο τζαμί των μουσουλμάνων που μέσα στην τεράστια αίθουσα προσευχής του, βρίσκεται μαρμάρινο μνημείο με πράσινο θόλο, όπου πιστεύεται ότι έχει ταφεί η κεφαλή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, ο οποίος συγκαταλέγεται μεταξύ των προφητών και του Ισλάμ. Εδώ προσέρχονται χριστιανοί και μουσουλμάνοι για να λατρέψουν και να προσκυνήσουν την ιερή κάρα του αγίου.





Ακολουθεί επίσκεψη στους θησαυρούς του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου - ένα από τα πλουσιότερα του κόσμου.



Το βράδυ θα ανέβουμε στο Mount Qassioun (Jebal Kasioun) για πανοραμική θέα της φωτισμένης Δαμασκού και μετά για δείπνο στους περιστρεφόμενους δερβίσηδες που έχω αναφέρει παραπάνω. Αυτή τη φορά δεν ξενυχτήσαμε γιατί το πρωί θα πηγαίναμε μονοήμερη εκδρομή στο Λίβανο.

[dk]

Πρωί πρωί λοιπόν... όλοι μαζί... ο οδηγός, ο Ισαάκ και το γκρουπάκι των 8 ατόμων, περάσαμε τα σύνορα Masnaa (Lebanon, Syria border crossing), με κατεύθυνση το Μπάαλμπεκ, μια πόλη στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου που κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο ήταν γνωστή ως Ηλιούπολις και που ο εξαιρετικός αρχαιολογικός χώρος της, από το 1984 αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Το εισιτήριο για την είσοδο μας στον αρχαιολογικό χώρο ήταν υποχρέωση του Ισαάκ. Μας μοίρασε τα εισιτήρια και ναι... είμαστε μπροστά στο Ναό του Βάκχου, έναν από τους καλύτερα διατηρημένους και μεγαλοπρεπείς ελληνορωμαϊκούς ναούς. Ο ναός έχει μήκος 66 μέτρα, πλάτος 35 μέτρα και 31 μέτρα ύψος, διαστάσεις που τον καθιστούν λίγο μικρότερο από τον γειτονικό Ναό του Δία. Το βάθρο πάνω στο οποίο βρίσκεται ο ναός έχει χτιστεί στον άξονα Ανατολής-Δύσης. Ο περιμετρικός τοίχος κοσμείται από μια κιονοστοιχία σαράντα δύο κιόνων ιωνικού ρυθμού, από τους οποίους οι δεκαεννέα παραμένουν όρθιοι.











Έχοντας ξαναεπισκεφτεί το Λίβανο 4 χρόνια πριν ζήτησα απο τον Ισαάκ να συνεχίσουμε με ένα extra tour προς Βηρυτό, με κάποιες στάσεις σε αξιόλογα αξιοθέατα όπως το εντυπωσιακό σπήλαιο γοτθικού ρυθμού Jeita Grotto που είναι ένα από τα «θαύματα της φύσης» και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σπήλαια της Μέσης Ανατολής. Ανακαλύφθηκε το 1836 και αποτελείται κυρίως από ασβεστολιθικά πετρώματα. Έχει συνολικό μήκος πάνω από 9 χιλιόμετρα ενώ χωρίζεται σε δύο εντυπωσιακά κομμάτια. Το ανώτερο τμήμα αποτελείται από τρεις αίθουσες, η πρόσβαση στις οποίες γίνεται μέσω ενός τούνελ μήκους 117 μέτρων. Το κατώτερο τμήμα διασχίζεται από έναν ποταμό και είναι προσβάσιμο μόνο με βάρκα. Βασικά χαρακτηριστικά του σπηλαίου είναι ότι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους σταλακτίτες στον κόσμο, ύψους 8 μέτρων, αλλά και πολλές αίθουσες που θυμίζουν εντυπωσιακά γοτθικά κτίρια, εξαιτίας των ιδιόμορφων σχηματισμών από τον ασβεστόλιθο. Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες έχουν δημιουργήσει στο εσωτερικό του σπηλαίου ένα ασυνήθιστο τοπίο, το οποίο προκαλεί το ενδιαφέρον των επισκεπτών τόσο με τα χρώματα όσο και με τους γοτθικού ρυθμού σχηματισμούς του, καθιστώντας τη Jeita Grotto το μοναδικό σπήλαιο-γκαλερί στον κόσμο.











Είχε έρθει η ώρα για μεσημεριανό φαγητό και ο Ισαάκ κανόνισε να φάμε στο Restaurant Sfeir εντός Jeita Parc και να παραγγείλει ο καθένας μας ότι θέλει. Αφού περπατήσαμε λίγο για να χωνέψουμε από το γαστριμαργικό όργιο στο οποίο είχαμε επιδοθεί όλοι μας, συνεχίσαμε προς Ζούνιε (Jounieh), μια πανέμορφη παραθαλάσσια πόλη, από την οποία ξεκινά ένα από τα παλαιότερα και πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα του Λιβάνου, οι γόνδολες του εναέριου τελεφερίκ που προσφέρουν εκπληκτική θέα στον κόλπο του Ζούνιε και τη γύρω πόλη, κατά τη διαδρομή τους προς την κορυφή του λόφου Χαρίσσα και για να θαυμάσουμε το γιγαντιαίο μπρούντζινο άγαλμα της Κυρίας του Λιβάνου (Our Lady of Lebanon -سيدة لبنان), το οποίο ζυγίζει 15 τόνους, έχει κατασκευαστεί στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα και έχει τοποθετηθεί στη Χαρίσσα το 1908. Γύρω από το άγαλμα της Παναγίας, που καλεί τους πιστούς με απλωμένα τα χέρια της, υπάρχουν εκκλησίες διαφόρων δογμάτων. Στη βάση του αγάλματος της Παναγίας υπάρχει ένα μικρό παρεκκλήσιο, ενώ παραπλεύρως ορθώνεται ο τεραστίων διαστάσεων υπερμοντέρνος Καθεδρικός Ναός των Μαρωνιτών και πιο πέρα η βυζαντινού ρυθμού ελληνοκαθολική βασιλική του Αγίου Παύλου, χτισμένη μεταξύ των ετών 1947 και 1962. Νομίζω ότι σταθήκαμε και λίγο τυχεροί εκεί, αφού είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε ένα χριστιανικό γάμο και η Ξένια δεν έχασε την ευκαιρία να φωτογραφηθεί δίπλα στο αυτοκίνητο τους (φαίνεται και η νύφη πίσω από αυτό).











Πήραμε τη γόνδολα της επιστροφής και φτάσαμε στο parking, όπου επιβιβαστήκαμε στο πουλμανάκι μας με προορισμό τη Βηρυτό. Φτάνοντας στην είσοδο της πόλης πέφτουμε σ' ένα μεγάλο μποτιλιάρισμα που μας ακινητοποιεί γι' αρκετή ώρα. Ίσως κάποιο ατύχημα να είχε συμβεί μερικά χλμ μπροστά μας. Η ώρα περνούσε κι εμείς έπρεπε να επιστρέψουμε στη Δαμασκό, οπότε μετά από μια μίνι σύσκεψη αποφασίσαμε να πάρουμε το δρόμο προς τα σύνορα. Η απογοήτευση φάνηκε από την πρώτη στιγμή, όχι τόσο σε μένα πού είχα επισκεφτεί ξανά τη Βηρυτό 4 χρόνια πριν, όσο στα πρόσωπα των συνεπιβατών μου που έχασαν αυτή τη μοναδική ευκαιρία. Έτσι κι εγώ θα κάνω μια γρήγορη αναφορά κι ένα μίνι φωτογραφικό αφιέρωμα στο ''Παρίσι της Ανατολής'' για να τους ευχαριστήσω όταν το διαβάσουν. Είναι μια πόλη χριστιανική και μουσουλμανική, αραβική και ευρωπαϊκή, μια πόλη των αντιθέσεων που προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να βρει το βηματισμό της, εκεί όπου ο μιναρές του τεμένους βρίσκεται στο ίδιο κάδρο με τον σταυρό της χριστιανικής εκκλησίας και τα λαβωμένα από τους βομβαρδισμούς και τις σφαίρες τσιμεντένια κουφάρια συνυπάρχουν με εξαιρετικής αρχιτεκτονικής και πολυτέλειας νεόδμητα πολυώροφα κτίρια. Η μεγαλύτερη όμως αντίθεση είναι αυτή που βλέπει κανείς στα μάτια των κατοίκων που έζησαν την πόλη πριν από τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο του 1975, όταν η Βηρυτός ήταν ακόμη γνωστή ως το ''Παρίσι της Μέσης Ανατολής'', προσελκύοντας το διεθνές jet set.















Πολύ αργά το βράδυ επιστρέψαμε στη Δαμασκό και στο 5* ξενοδοχείο μας (Ebla Cham Palace) και ενώ το εστιατόριο του θα έπρεπε να είναι κλειστό, με ένα τηλεφώνημα που είχε κάνει ο ''άγιος'' Ισαάκ, είχε φροντίσει να δειπνήσουμε μεταμεσονύκτια. Ήμουν πολύ χαρούμενος που τον είχαμε ξεναγό.

[dk]

Σήμερα ξυπνήσαμε λίγο πιο αργά λόγω της χθεσινοβραδινής ταλαιπωρίας μας, κλείσαμε βαλίτσες και κατεβήκαμε για πρωινό. Αναχώρηση λοιπόν από Δαμασκό για την καρδιά της Συριακής ερήμου, την Παλμύρα... το "Μαργαριτάρι της Ερήμου"... με μια μικρή στάση για τσάι, στο ιστορικό Bagdad Cafe 66 στη μέση του πουθενά. Ήταν τόσο ευγενικοί και φιλόξενοι οι ιδιοκτήτες του, που πρότειναν στις γυναίκες άν θέλουν να φορέσουν τοπικές ενδυμασίες και να φωτογραφηθούν μέσα στη βεδουίνικη σκηνή που ήταν στημένη λίγο πιο πέρα. Η Ξένια δεν έχασε την ευκαιρία και φωτογραφήθηκε.



 

Λίγη ώρα μετά φτάσαμε στην Παλμύρα και στο 5* ξενοδοχείο μας (Palmyra Cham Palace) που βρίσκεται λίγο έξω από την πόλη, δίπλα στον παγκοσμίου φήμης αρχαιολογικό χώρο. Τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια μας και κατεβήκαμε για φαγητό. Λίγη ώρα αργότερα θα ξεκινούσε η ξενάγηση μας στο χώρο από τον Ισαάκ. Η Παλμύρα, γνωστή και ως Τάντμορ, η ισχυρή και οικονομικά ακμάζουσα πρωτεύουσα του κράτους που ίδρυσε η φιλόδοξη Βασίλισσα Ζηνοβία, υπήρξε σημαντικότατο εμπορικό κέντρο που κρατούσε τον έλεγχο των καραβανιών πάνω στο "Δρόμο του Μεταξιού" στη Μέση Ανατολή. Υπό την ηγεσία της βασίλισσας Ζηνοβίας, έφτασε στο σημείο να αψηφήσει και να αντισταθεί στον πανίσχυρο Ρωμαϊκό στρατό. Νικήθηκε όμως και αλυσοδεμένη με χρυσές αλυσίδες μεταφέρθηκε στη Ρώμη, όπου και έζησε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής της. Περιηγηθήκαμε στον τεράστιο υπαίθριο αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας πόλης, με επίκεντρα του ενδιαφέροντος το Ναό του Μπελ (του Θεού Ήλιου), τα ερείπια των εμπορικών και διοικητικών κτιρίων, την κιονόστοιχη Ευθεία Οδό με την αγορά, το Τετράπυλο συγκρότημα, το Θέατρο, τα λουτρά της Ζηνοβίας, την Αψίδα του Θριάμβου και την κοιλάδα - νεκρόπολη με τους πυργόσχημους και υπόγειους τάφους. Μετά ανεβήκαμε στο κάστρο με το πούλμαν, απ' όπου η θέα στον αρχαιολογικό χώρο ήταν μοναδική. Επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για δείπνο... πραγματικά έχω πάθει πλάκα με τους μπουφέδες τους, απίστευτες γεύσεις... και συνεχίσαμε με μια βραδινή βόλτα στην πόλη για να την γνωρίσουμε καλύτερα, άλλωστε την επόμενη μέρα το πρωί θα αναχωρούσαμε για Λαττάκεια μέ κάποιες στάσεις σε κάποια αξιόλογα μέρη.

[dk]

Το πρωί της επόμενης έφτασε, γευτήκαμε το αυτοκρατορικό πρωινό μας, βαλίτσες στο πουλμανάκι και δρόμο αφήνουμε, δρόμο παίρνουμε και περνώντας μέσα απο την Χομς, μεγάλο βιομηχανικό κέντρο και τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας, αλλά και έδρα της Μητροπόλεως Εμέσης του Πατριαρχείου Αντιοχείας, φτάσαμε στο μεγαλοπρεπές Κάστρο των Ιπποτών (Crac des Chevaliers), το αρχιτεκτονικό οχυρωματικό αριστούργημα των Σταυροφόρων, το καλύτερα διατηρημένο κάστρο σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Οι στάβλοι, η κουζίνα και η αχανής τραπεζαρία, οι κοιτώνες, τα μπάνια, τα διπλά τείχη, η μεγάλη τάφρος, οι πύργοι και τέλος η μεγάλη αίθουσα των συμποσίων με την γοτθική αρχιτεκτονική θα μας μεταφέρουν έστω και για λίγο στη σκοτεινή εποχή του Μεσαίωνα.



Φεύγοντας από το κάστρο επισκεφτήκαμε τη Πατριαρχική Μονή του Αγίου Γεωργίου και στη συνέχεια ζήτησα από τον Ισαάκ να κάνουμε μια μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα και να ακολουθήσουμε τη διαδρομή που είχε κάνει με τον Δούση και τις Εικόνες του Alpha. Aυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επισκεφτούμε ένα χωριό της Νότιας Συρίας, το Χαμιντιέ και τους Συροκρητικούς του (Σύροι πρόσφυγες Κρητικής καταγωγής). Η συγκεκριμένη πόλη ιδρύθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα με ευθεία διαταγή του Τούρκου Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίντ Β' γύρω στο 1897, προκειμένου να εξυπηρετήσει ως καταφύγιο για τους Μουσουλμάνους Κρητικούς, που εγκατέλειψαν την Κρήτη, όταν το νησί έπαψε να αποτελεί τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατά τη φυλετική και θρησκευτική διένεξη μετά την αναχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί. Έχει πληθυσμό περίπου 8000 κατοίκων, των οποίων η πλειοψηφία ακόμα μιλάει την κρητική διάλεκτο στην καθημερινότητά τους και διατηρούν τα ήθη και έθιμα της παλαιάς τους πατρίδας. Ένας από αυτούς... ο αρχηγός της κοινότητας, αν θυμάμαι καλά τα λόγια του Ισαάκ (δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα του)... μας άνοιξε το σπίτι του, μας είπε την ιστορία τους, γνωρίσαμε την οικογένεια του, μας κέρασαν καφέ και γλυκό, μας έκαναν δωράκια-σουβενίρ για να μην τους ξεχάσουμε ποτέ... ακόμη έχω το κομπολόι από ελαιοκούκουτσα (κουκούτσια ελιάς) που μου δώρησε ο ίδιος. Κι εμείς με τη σειρά μας μαζέψαμε λίγα ευρώ (8 άτομα γκρουπάκι ήμασταν), έτσι, κάτι σαν κέρασμα για τη φιλοξενεία του. Έχουν πολύ χαμηλούς μισθούς και συντάξεις και σίγουρα το δώρο μας θα τους έλυνε κάποια από τ΄αρκετά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν.





Η ώρα είχε περάσει, αποχαιρετήσαμε την οικογένεια, πήραμε και την ανηψιά του αρχηγού μαζί μας για να την αφήσουμε στον οδοντίατρο της στην Ταρτούς, μια πανέμορφη παραλιακή πόλη που βρίσκεται στις ακτές της Συρίας στη Μεσόγειο και δεύτερο σημαντικότερο λιμάνι της χώρας, φτάσαμε στη Λαττάκεια... το πρώτο λιμάνι της χώρας και στο 4* ξενοδοχείο μας (Cote D Azur De Cham) όπου τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτια μας και πολύ γρήγορα κατεβήκαμε για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη. Το βραδάκι κατά τη διάρκεια του δείπνου μας, είχαμε την τύχη να απολαύσουμε ένα live με άραβες τραγουδιστές και οριεντάλ χορεύτριες, στο εξωτερικό restaurant του ξενοδοχείου μας, δίπλα στη θάλασσα. Η βραδιά έκλεισε βολτάροντας στη νυχτερινή Λαττάκεια με άμαξα.   





Την επομένη το πρωί αναχωρήσαμε για Χαλέπι, με πρώτη στάση στην αρχαία πόλη Απάμεια (Apamea) όπου περιηγηθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο της και δεύτερη στάση στην πόλη Χάμα, τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας μετά τη Δαμασκό, το Χαλέπι και τη Χομς, η οποία είναι γνωστή για τους ξύλινους νερόμυλους που βρίσκονται στον ποταμό Ορόντη, γνωστοί και ως «Νόρια» και οι οποίοι χρησιμοποιούνταν για αρδευτικούς σκοπούς, ενώ σήμερα η χρήση τους είναι μόνο για αισθητικούς-πολιτιστικούς σκοπούς.




   

[dk]

Αργά το απόγευμα φτάσαμε στο Χαλέπι (Aleppo) και στο 3* superior παραδοσιακό ξενοδοχείο μας (Μandaloun) πολύ κοντά στο ιστορικό κέντρο, πήραμε τα δωμάτια μας και βγήκαμε για μια βόλτα εκεί τριγύρω. Το Χαλέπι βρίσκεται στις πεδιάδες της βόρειας Συρίας ανάμεσα στους ποταμούς Ευφράτη και Ορόντη, είναι η μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη πόλη της Συρίας και μία από τις μεγαλύτερες και ιστορικότερες πόλεις της Ανατολής. Μια πόλη ζωντανή όλο το 24ωρο που αξίζει να περπατήσεις στα γραφικότατα σοκάκια της και να αναμιχτείς με τους ντόπιους, να καθήσεις στα συνοικιακά καφέ κι εστιατόρια και να ανακαλύψεις τους ρυθμούς της καθημερινότητας των Σύριων. Μετά το δείπνο στο εστιατόριο του ξενοδοχείου μας και συνηθισμένοι από τα σχεδόν καθημερινά ξενύχτια στα ''σκυλάδικα'' της Συρίας, ζητήσαμε από τον Ισαάκ να μας βρει live διασκέδαση. Και ναι βρήκαμε ένα πανέμορφο χώρο, που συμπτωματικά είχε και κάποια γαμήλια εκδήλωση, για να πιούμε και να χορέψουμε.

Σχεδόν τελευταία μέρα εδώ και λέω τελευταία γιατί αύριο φεύγουμε πάρα πολύ πρωί. Breakfast λοιπόν στο ξενοδοχείο, επιβίβαση στο πούλμαν και επίσκεψη στις αρχαιότητες της ακριτικής Βυζαντινής τοποθεσίας του μοναστηριού του Αγίου Συμεών του Στυλίτη. Ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης έζησε 42 χρόνια πάνω σε μία κολώνα, γύρω από την οποία χτίστηκε αργότερα η εκκλησία, δεύτερη σε μέγεθος στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, μετά από την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης. Είδαμε το Βαπτιστήριο, τα ερείπια των κοιτώνων των μοναχών, καθώς και το οίκημα ταφής τους, το οποίο όμως δεν πρόλαβαν να χρησιμοποιήσουν ποτέ. 



Κατόπιν επιστρέψαμε στο Χαλέπι για να ξεναγηθούμε στα αξιοθέατα του από τον Ισαάκ, με πρώτη την περίφημη Ακρόπολη, αυτό το οχυρωματικό αρχιτεκτονικό αριστούργημα των Αράβων, σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Η αναστηλωμένη μεγάλη Αίθουσα του Θρόνου μας άφησε πραγματικά άφωνους. Είδαμε το μεγάλο τζαμί, το Εθνικό μουσείο και στη συνέχεια καταλήξαμε στο κλειστό παζάρι με το βιβλικό του χρώμα και τα ατέλειωτα σοκάκια, που σαν λαβύρινθος απλώνεται σε μήκος 12 περίπου χιλιομέτρων αλλά και μια μικρή βιοτεχνία που παρασκευάζει το ξακουστό σαπούνι Χαλεπίου (Aleppo soap) που ίσως είναι το αρχαιότερο σαπούνι στον κόσμο!















Το απόγευμα επισκεφτήκαμε το ιστορικό ξενοδοχείο ''Μπαρόν'' (Hotel Barón), αλλά και αρχαιότερο ξενοδοχείο της περιοχής, χρονολογούμενο από τα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα και γνωστό από τον Λώρενς της Αραβίας που κοιμήθηκε τον Απρίλιο του 1914 στο δεύτερο όροφο του ξενοδοχείου, στο δωμάτιο 202. Επίσης εκεί ο βασιλιάς Φεϋζάλ ανακήρυξε την ανεξαρτησία της Συρίας από το μπαλκόνι του δωματίου 215 και η Αγκάθα Κρίστι (που υπάρχει η υπογραφή της στο βιβλίο επισκεπτών το έτος 1934) έγραψε το πρώτο μέρος του μυθιστορήματός της «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» στο δωμάτιο 203. Στην Προεδρική Σουΐτα έχουν διαμείνει ο βασιλιάς Γουσταύος ΣΤ' της Σουηδίας, ο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ της Αιγύπτου, ο πρώην πρόεδρος της Συρίας Χαφέζ Αλ Άσαντ, ο Σεϊχης Ζαϊντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναγιάν, ιδρυτής των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και ο Αμερικανός δισεκατομμυριούχος Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Ανάμεσα σ’ άλλους διάσημους επισκέπτες περιλαμβάνονται: ο πρόεδρος των Η.Π.Α. Θίοντορ Ρούζβελτ με τη σύζυγό του, ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο Αμερικανός αεροπόρος Τσαρλς Λίντμπεργκ, ο Βρετανός κατάσκοπος Κιμ Φίλμπυ, η Αγγλίδα συγγραφέας ταξιδιωτικής λογοτεχνίας Φρέγια Σταρκ, ο Σαρλ ντε Γκωλ, η Αγγλίδα ηθοποιός Τζούλι Κρίστι και ο κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν. Στη μεγάλη τραπεζαρία στο ισόγειο του ξενοδοχείου δίνονταν περίφημες δεξιώσεις προς τιμήν των επίσημων επισκεπτών του. Στον προθάλαμο είναι αναρτημένος μέσα σε γυάλινη θήκη ο υπογραμμένος από τον ίδιο - και απλήρωτος - λογαριασμός του Λώρενς της Αραβίας. Νομίζω ότι αυτή η επίσκεψη ήταν μοναδική εμπειρία για όλους μας. Το βράδυ δείπνο στο ξενοδοχείο και αναχώρηση τα ξημερώματα για το αεροδρόμιο.







Άλλο ένα πανέμορφο ταξίδι είχε φτάσει στο τέλος του. Αποχαιρετήσαμε τη Συρία, μια χώρα που τώρα που το σκέφτομαι, κανείς δεν πρόκειται να δει και να ζήσει όπως την είδα και την έζησα εγώ 17 χρόνια πριν. Ας όψεται ο γ@#&μένος εμφύλιος που μαίνεται από το 2011, έχει σχεδόν ισοπεδώσει τη χώρα κι έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 500.000 ανθρώπους, αλλά κι έχει μετατρέψει εκατομμύρια άλλους σε εσωτερικά εκτοπισμένους και πρόσφυγες.

[xenia]

Απο τα καλυτερα μας ταξιδια, ο Ισαακ μας εκανε ολα τα κεφια, περασαμε τελεια!!

[dk]

Βιντεακι απο το ταξιδι μου το 2004!!!

[asiatraveller]

Η Συρία ήταν είναι και θα είναι μια φοβερή χώρα με πολλά αρχαία μνημεία. Κρίμα που καταστράφηκε από τον εμφύλιο πόλεμο. Το κακό είναι ότι με τους βομβαρδισμούς είχαμε την ολική καταστροφή του ναού της Παλμύρας, τον ναό Βαάλ Σαμίν, που θεωρείται ο δεύτερος σημαντικότερος στην αρχαία Παλμύρα. Η Παλμύρα ήταν διάσημη για τις άριστα διατηρημένες ελληνορωμαϊκές της αρχαιότητες.

[dk]

Το κακό είναι ότι με τους βομβαρδισμούς είχαμε την ολική καταστροφή του ναού της Παλμύρας, τον ναό Βαάλ Σαμίν, που θεωρείται ο δεύτερος σημαντικότερος στην αρχαία Παλμύρα. Η Παλμύρα ήταν διάσημη για τις άριστα διατηρημένες ελληνορωμαϊκές της αρχαιότητες.

Βλεπω στο βιντεακι μου πως ηταν η Παλμυρα και εικονες στο ιντερνετ πως τη καταντησαν... πραγματικα ειναι τραγικο αυτο που εχει συμβει.

[xenia]

Εξαιρετικες αναμνησεις.. βλεποντας αυτα τα βιντεακια!