Τελευταία μηνύματα

Σελίδες: 1 ... 6 7 [8] 9 10
71
«Μη σου τύχει…!» στο Θέατρο Αθηνών

Βουκουρεστίου 10, Κέντρο
Τηλ.: 2103312343



Κείμενο: Francis Veber
Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Αιμίλιος Χειλάκης, Μανώλης Δούνιας
Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Μαρία Κοντοδήμα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Καμαρωτός
Κίνηση: Έλενα Γεροδήμου
Παίζουν: Αιμίλιος Χειλάκης, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Τάνια Τρύπη, Ελένη Καρακάση, Ευγενία Ξυγκόρου, Νίνα Φώσκολου

Λίγα λόγια για το έργο...

Δυο ξένοι.
Δύο διπλανά δωμάτια ξενοδοχείου.
Ένας απατημένος σύζυγος.
Ένας επαγγελματίας δολοφόνος.
Ο ένας θέλει να αυτοκτονήσει.
Ο άλλος θέλει απλά να εκτελέσει… τη δουλειά του.
Μια οποιαδήποτε μέρα θα τα είχαν καταφέρει και οι δύο.
Όχι όμως σήμερα.
Γιατί σήμερα, όλα θα τους πάνε στραβά…
72
''Το μποστάνι του Μποστ'' στο Θέατρο Μεταξουργείο

Ακαδήμου 14, Μεταξουργείο
Τηλ.: 2105234382



Κείμενα: Μποστ
Σύνθεση – Διασκευή κειμένων – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Κατερίνα Μπιλάλη
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κατερίνα Τσακότα
Σχεδιασμός φωτισμών: Λέων Εσκενάζη
Χορογραφίες – Κινησιογραφία: Λιλλύ Κουτσανδρέα
Ενορχήστρωση: Γιώργος Κομπογιάννης
Διανομή: Κατερίνα Μπιλάλη, Κωνσταντίνος Κυριακού, Ερμόλαος Ματθαίου, Αλεξία Μουστάκα, Κρίστη Παπαδοπούλου, Τέλης Ζαχαράκης
Ακούγονται οι φωνές των: Γιάννη Μποσταντζόγλου & Σπύρου Πούλη

Λίγα λόγια για το έργο...

Πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα…

Ποιος ήταν ο αληθινός λόγος που εξώθησε τη Μήδεια να κάνει το αποτρόπαιο έγκλημά της;

Ποιο ήταν πραγματικά το τέλος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας;

Τι συνέβη και η Φαύστα απέκτησε εγγόνι, αφού την κόρη της την έφαγαν οι γάτες;

Ήπιε ή δεν ήπιε το φαρμάκι η Γκόλφω όταν την παράτησε ο Τάσος;

Ποιες είναι οι «ιστορικέ ιστορίε» που έχει να μας αφηγηθεί η Μαμά Ελλάς από τις περιπέτειες που πέρασε όλα αυτά τα χρόνια;

Πώς έχασε η Ανεργίτσα το «βιβλιάριο απόρου κορασίς» της και τι λύση βρήκε ο Πειναλέων;

Τελικά, επέστρεψαν ή όχι τα μάρμαρα του Παρθενώνα στην Ελλάδα;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα απαντώνται στην παράσταση.

Μια ανατρεπτική επιθεώρηση, γεμάτη σάτιρα, γέλιο, τραγούδι και χορό

Τα περισσότερα κείμενα του Μποστ που παρουσιάζονται στην παράσταση, αν και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία όταν πρωτοπαίχτηκαν, δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Το ίδιο ισχύει και για τη μουσική του Λουκιανού Κηλαηδόνη, που γράφτηκε για αυτά καθώς έχει παραμείνει και αυτή ακυκλοφόρητη στο αρχείο του.

Μία παράσταση όπου, χάριν στο ειρωνικό χιούμορ, την παρωδία και τη σατιρική ματιά του Μποστ, οι γνωστές ιστορίες της Φαύστας, της Μήδειας και της Ιουλιέτας, συμπλέκονται με την άγνωστη ιστορία της Γκόλφως, τις «ιστορικέ ιστορίε» που αφηγείται η Μαμά Ελλάς, αλλά και τις περιπέτειες του Πειναλέοντα και της Ανεργίτσας καθώς καλούνται να συγκροτήσουν έναν θίασο.

Για πρώτη φορά θα παρουσιαστούν τα πραγματικά φινάλε που έγραψε ο Μποστ στα ήδη γνωστά έργα του –«Φαύστα», «Μήδεια», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»–, δίνοντας μία άλλη, διαφορετική κωμικοτραγική διάσταση στην εξέλιξη των ιστοριών τους!

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη παράσταση ξαναφέρνει μαζί επί σκηνής δύο μεγάλους καλλιτέχνες, «επανασυνδέοντάς» τους, ακριβώς πενήντα χρόνια μετά από την πρώτη τους συνεργασία. Μπορεί να έχουν φύγει από κοντά μας, όμως το έργο τους παραμένει αλησμόνητο και εξαιρετικά επίκαιρο.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Ως THEARTES, αποφασίσαμε με την Κατερίνα Μπιλάλη να παρουσιάσουμε μία παράσταση που μας επιτρέπει να επιδοθούμε για άλλη μια φορά στο αγαπημένο μας «παιχνίδισμα» με την «εναλλαγή» των θεατρικών ειδών, συνδέοντας την παλιά αθηναϊκή επιθεώρηση των αρχών του εικοστού αιώνα, την μπρεχτική τεχνική της Αποστασιοποίησης, το γελοιογραφικό αισθητικό ύφος και την υπερμεταμοντέρνα παρωδία, έχοντας συμμάχους μας τα βασικά χαρακτηριστικά της μπόστειας θεατρικής γραφής, που είναι η ιδιότυπη γλώσσα, η μπουρλέσκ παρωδία, η απροκάλυπτη σάτιρα, το αλλοπρόσαλλο χιούμορ και η διεισδυτική ειρωνεία, αλλά και τα ειδοποιά στοιχεία της κηλαηδόνειας μουσικής γραφής, όπως είναι το ξέφρενο κέφι, η μαγευτική μελωδία και το ρυθμικό ξάφνιασμα.

Κωνσταντίνος Κυριακού
73
''Το χρονικό ενός δυσλεκτικού'' στο Θέατρο 104

Ευμολπιδών 41, Γκάζι
Τηλ.: 2103455020



Συγγραφέας: Γιάννης Πάσχος
Σκηνοθεσία: Ντίνος Ψυχογιός
Δραματουργική επεξεργασία: Ελένη Σπετσιώτη
Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Νίκη Ψυχογιού
Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη
Παίζουν: Δημήτρης Μαμιός

Λίγα λόγια για το έργο...

Ας γίνει το παιδί ό,τι θέλει, δεν είναι ανάγκη να μάθει γράμματα!

Ο ήρωας μας μεγαλώνει σε ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου. Ονειρεύεται και ανακαλύπτει τον κόσμο σχεδόν όπως κάθε παιδί, μα ένα “λάθος” που κουβαλάει τον στιγματίζει, τον απομονώνει και την ίδια στιγμή τον πεισμώνει. Με όχημα την μοναδική του ματιά για τα πράγματα, το χιούμορ αλλά και την αγάπη των ανθρώπων του, αντιμετωπίζει καταστάσεις που μοιάζουν να συνθέτουν το ψηφιδωτό ενός παράξενου, μαγικού κόσμου. Το παιδί ενηλικιώνεται, αλλά πόσα “λάθη” χωράνε σε ένα κόσμο γεμάτο “σωστούς” ανθρώπους; Θα καταφέρει άραγε να κατακτήσει την πιο ψηλή κορφή της φαντασίας του; Θα μπορέσει να είναι ποτέ σαν όλους τους άλλους;

Το έργο αποτελεί καταγραφή της δύναμης ενός ανθρώπου που με πίστη στον εαυτό του οδηγεί την ίδια του τη ζωή εκεί όπου ο ίδιος θέλει. Μέσα από την αφήγηση του ήρωα, μας παρουσιάζεται μια δύσκολη ιστορία ενηλικίωσης με χιούμορ και τρυφερότητα, ρίχνοντας φως σε ένα λεπτό αλλά διαχρονικά σημαντικό ζήτημα. Ο συγγραφέας δεν ασχολείται με την δυσλεξία ως επιστήμονας αλλά ως άνθρωπος που αγωνίστηκε μια ολόκληρη ζωή για να μπορέσει να “υπάρχει” σε έναν κόσμο αφιλόξενο για νευροδιαφορετικούς.
74
Καλημέρα σας, 

είμαι φοιτητής μεταπτυχιακού προγράμματος του ΕΑΠ και στο πλαίσιο της διπλωματικής μου εργασίας, διεξάγω την παρακάτω ερεύνα που αφορά την αξιοποίηση ψηφιακών τεχνολογιών όπως app, VR, AI, εντός φυσικών εμπορικών καταστημάτων (phygital retail). Παρακαλώ όσες και όσους έχουν την διάθεση να συμμετάσχουν και ευχαριστώ ιδαίτερα για την συμμετοχή σας.

Η έρευνα είναι ανώνυμη και τα δεδομένα που θα συλλεχθούν προορίζονται για ακαδημαϊκή ερευνητική χρήση (μη-εμπορική). Ο μέσος χρόνος για την συμπλήρωση του ερωτηματολογίου είναι <10 λεπτά.

Με τον όρο phygital εννοούμε τα φυσικά καταστήματα που χρησιμοποιούν digital τεχνολογίες για να παρέχουν νέες υπηρεσίες στον πελάτη ή/και διαφοροποιημένη εμπειρία καταναλωτή. Για παράδειγμα δοκιμή προϊόντων μέσω τεχνολογίας VR, ψηφιακοί καθρέπτες, app για εξυπηρέτηση πελατών, δυνατότητα customizing προϊόντων μέσω app ή tablet, υπηρεσίες click & collect, δυνατότητα βιντεοκλήσης με το κατάστημα κ.α.

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!  :good:
 
link συμμετοχής: https://www.surveymonkey.com/r/Z6S2SDP

Με εκτίμηση,

Θανάσης
75
''Golfώ'' στο Θέατρο 104

Ευμολπιδών 41, Γκάζι
Τηλ.: 2103455020



Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης
Διασκευή κειμένου – Κοστούμια: Ηρώ Κισσανδράκη
Μουσική: Ορέστης Μπενέκας
Χορογραφία: Βρισηίδα Σολωμού
Σκηνικά: Γρηγόρης Καραντινάκης
Ερμηνεία: Λευτέρης Βασιλάκης, Μαρία Δαμασιώτη, Ηρώ Κισσανδράκη, Γιώργος Κοσκορέλλος

Λίγα λόγια για το έργο...

Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, καλησπέρα σας
Ακούσατε, ακούσατε!
Εγώ είμ’ η Γκόλφω η τρανή
πιστά λογοδοσμένη
Κι εγώ η Σταυρούλα, αδίστακτη
με προίκα φορτωμένη
Που ’χω τον Τάσο στο μυαλό
κι ο Τάσος μ’ έχει γραμμένη.
Για γίδια και για προξενιά
ελάτε να σας πούμε
Για μαχαιριές του έρωτα
να ξομολογηθούμε
Στο 100 και 4
να σας υποδεχτούμε.

Μία διαφορετική ανάγνωση του αγαπημένου βουκολικού κωμειδυλλίου του Σπυρίδωνα Περεσιάδη.

Εν μέσω πολλών παρτίδων γκoλφ, δύο Λόρδοι περιηγητές προσπαθούν να καταλάβουν αν οι ψυχές συναντώνται για κάποιο λόγο και αν όντως υπάρχει η παντοτινή αγάπη.

Δημιουργώντας ένα μη προβλέψιμο εικαστικό και στυλιστικό περιβάλλον, η παράσταση προσγειώνει το κοινό, σε μία άχρονη ανάγνωση της ιστορίας αγάπης του Τάσου και της Γκόλφως. Η κοινωνία θέλησε να τους εμποδίσει με υπαρκτούς οικονομικούς περισπασμούς και στερεοτυπικά διλήμματα. Το άδοξο φινάλε του έρωτα τους ανέδειξε την αγάπη τους ως απόλυτη έκφραση ρομαντισμού, οδηγώντας τους ήρωες στη μετά θάνατον συνύπαρξη. Τι θα γινόταν όμως, αν είχαν μία δεύτερη ευκαιρία;
76
''Αγριόπαπια'' στο Θέατρο Τέχνης Εκάτη

Υακίνθου & Εκάτης 11, Κυψέλη
Τηλ.: 2106401931



Συγγραφέας: Ερρίκος Ίψεν
Μετάφραση-Προσαρμογή: Θίασος Λεπτουργείον
Σκηνοθεσία: Βαλεντίνη Λουρμπά
Φωτογραφία: Αντώνης Συμεωνάκης
Σκηνογραφία -Ενδυματολογία: Val de Lou
Mουσική επιμέλεια: Σωτήρης Λούπας
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μάνος Χατζηγεωργίου, Λήδα Χατζηδημητρίου, Μιχαήλ Άγγελος Δρόσος, Χάρης Λογγαράκης, Όλγα Μουργελά
Ακούγεται η φωνή του Αντώνη Τρικαμηνά

Λίγα λόγια για το έργο...

Δράμα μεγάλης δραματικής δύναμης και αρίφνητου πόνου. Κανένα άλλο έργο του Ίψεν δεν συγκεντρώνει τόσο σπαραγμό και συμπόνια. Οι ήρωες έχουν τρυφερότητα, οίκτο, εγωισμό και σκληρότητα. Δυνάστης η φτώχεια με επενδυτή τα όνειρα. Το έργο παρουσιάζει την ψυχική καταρράκωση μιας οικογένειας που συντηρείται με αυταπάτες που τις συμβολίζει μια σακατεμένη αγριόπαπια που την φυλάνε στην σοφίτα τους, και την φροντίζουν η εγγονή Έντβιγκ και παππούς Έκνταλ. Η αγριόπαπια, είναι το τραγικότερο σύμβολο του ζωτικού ψεύδους. Ο παραμικρός φθόγγος αλήθειας αποκαλύπτει την ψυχική τους διάλυση και συντρίβει το κίβδηλο κόσμο τους...

Το δράμα παίζεται στο σπίτι ενός αποτυχημένου φωτογράφου του Γιάλμαρ Έκνταλ που έχει μια επίφαση ευτυχισμένης ζωής που την καλύπτει η στίλβη των ψευδαισθήσεων και της αυταπάτης. Καταρρέουν τα πάντα, όταν εισβάλει ένας ιδεαλιστής ο Γκρέγκερς Βέρλε και φανερώνει την αλήθεια και τους εξοντώνει. Η Γκίνα, η γυναίκα του Γιάλμαρ, ήταν ερωμένη του πατέρα του, του Γέρο Βέρλε. Αποδεικνύει πως η κόρη του η Έντβιγκ δεν είναι δικό του παιδί και έτσι έρχεται η καταστροφή. Η μικρή Έντβιγκ μαθαίνοντας την αλήθεια αυτοκτονεί.
77
"Καφενείο «Το επέκεινα»" στο Από Μηχανής Θέατρο (Κάτω σκηνή)

Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο
Τηλ.: 2105231131



Κείμενο: Μιχάλης Σπέγγος
Σκηνοθεσία: Στέλιος Καλαθάς
Σκηνικά-Κοστούμια: Γιωργίνα Γερμανού
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα
Μουσική επιμέλεια-Sound design : Σωτήρης Καναρέλης
Ηθοποιοί:Λεωνίδας Αργυρόπουλος, Γιώργος Ζώης, Μάνθος Καλαντζής, Κώστας Καραμουσάλης, Μαργαρίτα Σάββα

Λίγα λόγια για το έργο...

Η ζωή ενός ορεινού χωριού στη μέση του πουθενά, ταράσσεται ξαφνικά όταν ξεσπά αναπόφευκτη βία. Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα. Ο τόπος σφίγγει τους πρωταγωνιστές σαν μέγγενη. Δημιουργεί αδιέξοδα. Ερωτικά, κοινωνικά, ηθικά, οικονομικά. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια, λένε. Το έργο μιλάει, όπως σχεδόν όλα τα έργα, για τη ζωή και το θάνατο. Προσπαθεί όμως να κάνει και ένα βήμα πέρα από αυτά. Σε αυτό που κάποιοι, φιλοσοφικά ίσως και μόνο, αποκαλούν επέκεινα, με στόχο την λυτρωτική σημασία που έχει η έννοια της μετάνοιας.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Κινούμενος στο πλαίσιο του θεάτρου του παραλόγου και αγγίζοντας τις παρυφές της κωμωδίας, το Καφενείο Το επέκεινα, μας συστήνει έναν δυστοπικό κόσμο και χρόνο που τελικά, ίσως να μην απέχει και πολύ από την πραγματικότητα στην οποία ζούμε.

Σ' έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, ή σε έναν κόσμο που θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα αν πράτταμε ή σκεφτόμαστε αλλιώς. Τα παράδοξα πάθη, ο απαγορευμένος έρωτας, αλλά και τα καταπιεσμένα ήθη της εποχής, είναι κάποιες από τις αρχές και αξίες που εκθειάζονται περίτρανα σε αυτό τον χώρο με σαρκασμό, εντάσεις και βιτριολικό χιούμορ. Στον απόηχο του γέλιου, σε μια κοινωνία, στην οποία μένουμε να προβληματιζόμαστε για την επερχόμενη καταστροφή. Ή- ακόμα χειρότερα- για την καταστροφή που είναι ήδη εδώ.

Σε έναν παράταιρο χωροχρόνο που όλο και δυσχερέστερα χαρακτηρίζεται βιώσιμος, ο κόσμος αλλάζει διαρκώς και η καθημερινή ζωή στο καφενείο ενός χωριού σηματοδοτεί το τέλος αλλά και μια νέα αρχή.
78
''The Humans'' στο Θέατρο Μουσούρη

Πλατεία Καρύτση 7, Αθήνα
Τηλ.: 210-3310936



Συγγραφέας: Stephen Karam (Στίβεν Κάραμ)
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή
Φωτισμοί: Σίμος Σαρκετζής
Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου
ΔΙΑΝΟΜΗ
Έρικ: Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Ντίντρη: Θέμις Μπαζάκα
Μόμο: Ξένια Καλογεροπούλου
Έιμι: Ειρήνη Μακρή
Μπρίτζετ: Μαρία Πετεβή
Ρίτσαρντ: Κωνσταντίνος Ασπιώτης

Λίγα λόγια για το έργο...

Γραμμένη με ένα φρέσκο μείγμα ντοκιμαντερίστικου νατουραλισμού και θεατρικής τόλμης, η τραγικωμωδία του Stephen Karam αποτυπώνει την ουσία της ανθρώπινης κατάστασης με ακρίβεια, συμπόνια και απαράμιλλη αυθεντικότητα.

Το “The Humans” ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής της οικογένειας Μπλέικ, κατά τη διάρκεια ενός μόνο απογεύματος, προσκαλώντας το κοινό να παρακολουθήσει από κοντά τις αγωνίες, τα όνειρα και τους ανομολόγητους φόβους τους.

Ο Έρικ και η Ντίντρη, οι γονείς, φτάνουν, μαζί με την Μόμο, τη μητέρα του Έρικ – που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι και πάσχει από άνοια – και τη μεγάλη τους κόρη Έιμι, στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης, για να γιορτάσουν την ημέρα των Ευχαριστιών στο διαμέρισμα όπου μόλις έχουν μετακομίσει η μικρή τους κόρη, η Μπρίτζετ, με τον σύντροφό της, τον Ρίτσαρντ.

Πρόκειται για μια προπολεμική, αλλόκοτη διπλοκατοικία, χωρίς έπιπλα ακόμα, φτιαγμένη από τον συνδυασμό ενός σκοτεινού διαμερίσματος στο υπόγειο με ένα σχεδόν εξίσου σκοτεινό διαμέρισμα στον επάνω όροφο.

Θα μπορούσαν να είναι άνθρωποι που όλοι γνωρίζουμε. Οι καυγάδες τους είναι για θέματα που όλοι μας συμβουλεύουν να αποφεύγουμε, αλλά σπάνια τα αποφεύγουμε, όπως τα χρήματα, η θρησκεία, η τάξη και το τι κάνουν λάθος τα παιδιά στη ζωή τους. Οι αιτίες των δυσκολιών τους είναι τόσο συνηθισμένες που μοιάζουν ελάχιστα άξιες αναφοράς – ασθένεια, έλλειψη δεξιοτήτων, έλλειψη χρημάτων, αδιαφορία των άλλων, κακή τύχη.

Όσο κοινότυπα κι αν φαίνονται αυτά τα προβλήματα, είναι πραγματικά και άλυτα. Και με αυτόν τον τρόπο αποκτούν μυθικές διαστάσεις και παγκόσμια σημασία.

Κάθε χαρακτήρας είναι εξαιρετικά ελκυστικός, και ο Κάραμ, πηγαίνοντας όλο και πιο βαθιά στους τρόπους με τους οποίους όλοι μας είμαστε στο έλεος της μοίρας και των περιστάσεων, φροντίζει να αποκαλύπτει τα φυλαγμένα μυστικά τους με μεγάλη συμπόνια και τρυφερότητα, προχωρώντας απαλά το έργο από την κωμωδία στην τραγωδία.

Η λαμπρή γραφή του Κάραμ κινείται αβίαστα σ’ αυτή τη λεπτή γραμμή μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας. Μέσα από την επιδέξια αφήγηση, παρουσιάζει έναν καθρέφτη της κοινωνίας, αποκαλύπτοντας τους κοινούς αγώνες και την ανθεκτικότητα που μας ενώνουν όλους. Το “The Humans” αναδεικνύει την εγγενή ομορφιά που βρίσκεται μέσα στην ακαταστασία και τις ατέλειες της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το “The Humans” έκανε πρεμιέρα στο Broadway το 2016. Την ίδια χρονιά ήταν φιναλίστ για το Βραβείο Πούλιτζερ και κέρδισε το Βραβείο Tony για το καλύτερο θεατρικό έργο. Ακολούθως, γυρίστηκε σε ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα, η οποία, όπως και το θεατρικό, είχε πολύ θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς.

Ο Στίβεν Κάραμ είναι ένας καταξιωμένος Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, τα έργα του οποίου έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία και διακρίσεις. Τα έργα του είναι γνωστά για τη διεισδυτική εξερεύνηση των ανθρώπινων συναισθημάτων και των σχέσεων.  Η εξαιρετική δεξιοτεχνία του Stephen Karam και η ικανότητά του να δημιουργεί βαθιά ανθρώπινους χαρακτήρες του έχουν χαρίσει ευρεία αναγνώριση.
79
''... καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς'' για 2η χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο

Ευμολπιδών 45, Γκάζι
Τηλ.: 2103464380



Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Καραγιάννη, Μυρτώ Αθανασοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Μουσική: Μάνος Αντωνιάδης
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα
Φωτισμοί: Βασιλική Γώγου
Ερμηνεία: Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Κωνσταντίνος Πασσάς, Δημήτρης Μαμιός, Γιάννης Μάνθος

Λίγα λόγια για το έργο...

Μια εξομολόγηση διώξεων, συλλήψεων, φυλακίσεων και βασανιστηρίων.

Ίσως γιατί η περίοδος που διανύουμε μοιάζει να έχει κάτι από τη σκοτεινή νιότη του Μίσσιου. Ίσως πάλι γιατί ο Μίσσιος δεν απευθύνεται μόνο στο νεκρό του φίλο αλλά κυρίως στους απόντες, σε ‘μάς.

Ίσως γιατί η αντίληψη του Μίσσιου για τη ζωή, την ιστορία, το όνειρο δεν είναι μόνο γεμάτη από πολιτική κριτική αλλά και από αισιοδοξία για τη ζωή και πίστη στη δημιουργική δύναμη του ανθρώπου.

Ίσως, πάλι, γιατί μας έχουν συμβεί αδιανόητα πράγματα και είναι η στιγμή να αναρωτηθούμε, πώς αντιστέκεται κάποιος σήμερα.
80
"Χόρεψέ με Πατέρα" στο Θέατρο Αργώ – Studio

Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο
Τηλ : 2105201684-5



Κείμενο: Κατερίνα Αντωνιάδου
Σκηνοθεσία: Γιώργος Αρμένης
Πρωτότυπη Μουσική: Βασίλης Κονταξής
Ενδυματολογία: Κωνσταντίνος Γιαννιώτης
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Γιαννιώτης
Φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος
Ερμηνεύουν: Γιώργος Αρμένης, Κατερίνα Αντωνιάδου

Λίγα λόγια για το έργο...

Ένας πατέρας με άνοια και η υστερική κόρη του, προσπαθούν μάταια να επικοινωνήσουν. Ο καθένας μέσα από την δική του διαταραχή, πάλλεται μέσα του, αναζητώντας την προσωπική του λύτρωση.

Η κόρη έχει αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον πατέρα της. Τον επισκέπτεται καθημερινά, τον φροντίζει, έχει την απόλυτη ευθύνη του. Έχει παραμερίσει εντελώς την ζωή της. Αυτή η μέρα που εξελίσσεται, είναι και η μέρα έξαρσης του πατέρα. Δεν την αναγνωρίζει. Ο ίδιος, προσκολλημένος σε ένα σταματημένο ρολόι, περιορίζεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα, αρνούμενος πεισματικά την αλήθεια.

Αρνείται τα παιδιά του, αρνείται την δουλειά που υπηρέτησε, αρνείται την ανικανότητά του να αυτοεξυπηρετηθεί. Παρά τις υστερικές πιέσεις που δέχεται από την κόρη του, φαίνεται να υπεκφεύγει συνεχώς από την πραγματικότητα – ή τουλάχιστον έτσι σκέφτεται το μπερδεμένο μυαλό της κόρης.

Μη μπορώντας κι αυτή να επικοινωνήσει με την νέα πραγματικότητα, χάνεται. Ανίκανη πλέον να διαχειριστεί και την προ πολλού, κατεστραμμένη σχέση με τον πατέρα της, αλλά κυρίως την σχέση της με τον εαυτό της, μπερδεύεται. Μπερδεύεται και κατηγορεί. Φτάνει στο σημείο να αμφισβητήσει την άνοια του πατέρα της, τρομοκρατώντας τον και φωνάζοντάς του “Δεν σε πιστεύω! Ένα παιχνίδι είναι αυτό που κάνεις”!

Πάντα μέσα από την θέση του θύματος, προσκολλημένη στο παρελθόν της, το άμεσα εμπλεκόμενο με τον πατέρα της, το αναπολεί, πυροδοτώντας μνήμες άγριες και τον παρασέρνει σ' έναν βίαιο χορό αισθήσεων και παραισθήσεων.

Η επικοινωνία είναι ένα χαμένο παιχνίδι. Η κατανόηση και από τις δύο πλευρές ανύπαρκτη και το εγώ του κάθε ήρωα είναι τόσο μεγάλο, που δεν αφήνει περιθώρια να δούνε πέρα από τη μύτη τους. Η άνοια και η υστερία προχωρούν, ασφυκτικά δεμένες, με άρρωστα βήματα, που τα μισά τρεκλίζουν προς τ' αριστερά και τ' άλλα μισά προς τα δεξιά.

Προορισμός δεν υπάρχει. Πάνε και οι δυο, όπου φυσάει ο άνεμος. Ένα απόγευμα. Μια παραληρηματική ημέρα, που η κάθε επόμενη μέρα, έπεται μιας άλλης, που τίποτα δεν αλλάζει.

Πάντα μέσα από ένα χιούμορ, πάντα μέσα από ένα γέλιο, πάντα μέσα από έναν κλαυσίγελο, ένα απόγευμα, πατέρας και κόρη συναντιούνται και κοιτάζονται με βλέφαρα κλεισμένα.
Σελίδες: 1 ... 6 7 [8] 9 10