(συνέχεια του ταξιδιού από http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,6617.0.html (http://www.travelchat.gr/forum/index.php/topic,6617.0.html)
(http://i1249.photobucket.com/albums/hh506/dimosf2/2004%20PARALIA%20IPIROY-LEFKADA/F1050036.jpg)
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Αγία Μαύρα, σεισμοί, Ιωάννης Ζαμπέλιος, φακές, μουσείο φωνογράφου, νησί και στεριά, Ωνάσης, γιορτές λόγου και τέχνης, Λευκάδιος Hearn, σαλάμι αέρος, Άγγελος Σικελιανός. Μερικά πρόσωπα, πράγματα, γεγονότα, γνωστά, λιγότερο γνωστά ή «άγνωστα» που σχετίζονται με το νησί της Λευκάδας, ένα από τα Επτάνησα, το πιο κοντινό στη Στερεά Ελλάδα, με την οποία το ενώνει μια «κινητή γέφυρα».
Τέσσερεις μέρες στη Λευκάδα δε φτάνουν να πάρεις ούτε μυρωδιά από το υπέροχο αυτό νησί. Για μια πρώτη όμως γεύση καλά ήταν.
1η μέρα
Το τελευταίο βράδυ στην Καστροσυκιά της Πρέβεζας (βλ. Πρέβεζα) η Ήπειρος μας αποχαιρέτησε με καταιγίδα. Το πρωί όμως ο καιρός είχε ανοίξει. Μαζέψαμε, φορτώσαμε και σύντομα περνάγαμε στη Λευκάδα. Τελικά μείναμε σχετικά κοντά στην πόλη αλλά μακριά από τη θάλασσα. Στους Καριώτες.
(http://i1249.photobucket.com/albums/hh506/dimosf2/2004%20PARALIA%20IPIROY-LEFKADA/F1060007.jpg)
Για φαΐ ανεβήκαμε σε ένα από τα πιο παραδοσιακά χωριά του νησιού. Τη γραφική Καρυά. Κάτσαμε στη δροσερή πλατεία της, κάτω από τα πλατάνια και φάγαμε νόστιμα.
(http://i1249.photobucket.com/albums/hh506/dimosf2/2004%20PARALIA%20IPIROY-LEFKADA/F1050037.jpg)
Δροσιστήκαμε αρκετά και όταν το μεσημέρι πέρασε αρκετά κατεβήκαμε για καφέ στο πολύ όμορφο αλλά υπερβολικά τουριστικό Νυδρί.
(http://i1249.photobucket.com/albums/hh506/dimosf2/2004%20PARALIA%20IPIROY-LEFKADA/F1070003.jpg)
Περίπου στη μέση της ανατολικής πλευράς του νησιού, απέναντι από τα παράλια της Στερεάς Ελλάδας προσφέρει στον επισκέπτη μοναδικές εικόνες από τα μικρά, καταπράσινα νησάκια που «πλέουν» μπροστά της. Μαδουρή (το νησί του Βαλαωρίτη), Σκορπιός (του Ωνάση), Σκορπίδι, Σπάρτη και πιο μακριά το Μεγανήσι. Από αυτά η Μαδουρή και ο Σκορπιός είναι ιδιόκτητα και γι αυτό μη επισκέψιμα, ενώ το μόνο που κατοικείται είναι το Μεγανήσι. Το πλοίο για το Μεγανήσι φεύγει από το Νυδρί, ενώ δεκάδες καΐκια φεύγουν για ολιγόωρες ή πολύωρες εκδρομές στο μικρό αυτό αρχιπέλαγος. Αράξαμε λοιπόν στην παραλία, απολαμβάνοντας τον καφέ μας και το πηγαινέλα των σκαφών με φόντο τις υπέροχες εικόνες. Είχαμε όμως ζεσταθεί αρκετά και μιας και οι θάλασσες του Νυδριού, έτσι κλειστές που είναι δεν είναι και ότι καλύτερο για μπάνιο, ξεκινήσαμε για τη Γύρα. Στα βόρεια της πόλης της Λευκάδας μια στενόμακρη λωρίδα γης σε σχήμα τόξου δημιουργεί μια λιμνοθάλασσα. Η έξω πλευρά αυτής της λωρίδας, γνωστή σαν Γύρα, έχει αναπτυχθεί τουριστικά και προσφέρεται για μπάνιο μιας που είναι ανοικτά στο Ιόνιο και τα νερά είναι κρυστάλλινα. Στην περιοχή το πιο δημοφιλές κομμάτι είναι ο Άγιος Ιωάννης και οι ανεμόμυλοι. Εκεί λοιπόν δροσίσαμε τα κορμιά μας στα πεντακάθαρα νερά (μόνο που είχε ψάρια που τσιμπάγανε άγρια, μέχρι ματώματος!!!). Μετά το μπάνιο και μιας και η ώρα είχε προχωρήσει και βράδιαζε όπου νάναι, γυρίσαμε να ετοιμαστούμε και να βγούμε για νυχτερινές βόλτες στην πόλη.
Η πόλη, εντελώς επίπεδη, παρ’ όλες τις ζημιές από τους σεισμούς, είναι γραφική. Έχει ένα μεσαιωνικού τύπου πολεοδομικό σχέδιο με στενά δρομάκια και τα κτίρια να σχηματίζουν επάλληλους κύκλους γύρω από την κεντρική πλατεία η οποία στην πραγματικότητα αποτελεί μια διεύρυνση του κεντρικού οδικού άξονα που κόβει την πόλη στα δύο και είναι η οικονομική και κοινωνική της καρδιά. Ο άξονας αυτός είναι η συνέχεια του δρόμου που έρχεται από τη γέφυρα, και άρα από τη Στερεά, και ονομάζεται στην αρχή οδός Δέρπφελντ για να αλλάξει όνομα στη συνέχεια σε Στρατηγού Ιωάννου Μελά. Και φυσικά είναι πεζόδρομος. Στο δρόμο αυτό μπορεί να βρει κανείς ότι μπορεί να φανταστεί. Από το να μείνει, να φάει και φυσικά να ψωνίσει. Είτε σε καταστήματα με τουριστικά, είτε σε κανονικά εμπορικά καταστήματα. Εκεί είναι και η «βόλτα» του νησιού, εκεί και το «νυφοπάζαρο». Εκεί λοιπόν κι εμείς. Φαΐ, παγωτό, βόλτες, φωτογραφίες και ψώνια. Και εκεί που κάνουμε τη βόλτα μας πέφτουμε πάνω στο ανοικτό Μουσείο Φωνογράφου. Βρίσκεται σε ένα δρομάκι κάθετο στον κεντρικό. Είναι ιδιωτικό και αποτέλεσμα της αγάπης ενός ανθρώπου για τα παλιά πράγματα που χάνονται και κυρίως γι αυτό το μαγικό «κουτί», το γραμμόφωνο ή φωνόγραφο. Και φυσικά τις «πλάκες», τους δίσκους των 78 στροφών από βακελίτη κυρίως. Πριν το βινύλιο. Είναι γνωστή η αγάπη και η έφεση των Επτανησίων για ότι έχει να κάνει με τη μουσική. Δεν είναι λοιπόν παράξενη η ύπαρξη ενός τέτοιου μουσείου στη Λευκάδα. Βέβαια φαίνεται η έλλειψη μιας πιο «επαγγελματικής» ματιάς στο στήσιμο του μικρού αυτού μουσείου (περισσότερο συλλογή θα έλεγα) αλλά αυτό δε μειώνει στο παραμικρό την αξία και την προσφορά του. Από εκεί αγόρασα και ένα CD με παραδοσιακά τραγούδια και καντάδες του νησιού. Είχε νυχτώσει για τα καλά όταν πήραμε το δρόμο να πάμε να ξεκουράσουμε το κορμάκια μας!
(συνεχίζεται)