-
Τουρκία, 10ήμερο ταξίδι προς τα ανατολικά
Μέρος 1ο
Σα βγεις στον πηγαιμό για την...Καππαδοκία!
Από τη Χίο στο Pamukkale
Ξημερώνει και εμείς πετάμε πάνω από το Αιγαίο. Η πορεία μας ανατολικά! Κυριολεκτικά και μεταφορικά!! Μισή ώρα στο αέρα και κατεβαίνουμε στη Μυροβόλο Χίο. Είναι η γιορτή του Αγ. Γεωργίου και όλοι κάποιον που γιορτάζει αφήσαμε πίσω. Έχουν περάσει πέντε μέρες που είχαμε Πάσχα και γιορτάσαμε μαζί με τις οικογένειές μας. Σήμερα ο καιρός είναι χειμωνιάτικος αν και ο Απρίλης πάει για το τέλος του.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00740.jpg)
Αλλά αυτά κάνει η Άνοιξη η άστατη, η πλανεύτρα!
Δύο ταξί θα μας πάρουν και θα μας φέρουν στο λιμάνι της πόλης, στην άκρη του λιμενοβραχίονα, απέναντι από εκεί που πιάνει το καράβι της γραμμής. Είναι πολύ νωρίς ακόμα και τα περισσότερα μαγαζιά είναι ακόμα κλειστά. Αν και εκεί που είμαστε εμείς δεν έχει τίποτα. Είμαστε στο τελωνείο. Μπροστά του ακριβώς φεύγει το καραβάκι για απέναντι. Στη γείτονα. Στον Τσεσμέ. Στην Τουρκία. Έχουμε ξεκινήσει για ένα ταξίδι στα βάθη της Μικράς Ασίας. Πάμε στην Νοτιοανατολική Ανατολία, αλλά για να φτάσουμε εκεί θα ταξιδεύουμε πέντε ημέρες. Ταξίδι αναψυχής, γνώσης, προσκυνήματος! Εκεί που πρόγονοι μεγαλούργησαν και άφησαν έργα θαυμαστά, κληρονομιά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, να βλέπει, να θαυμάζει, να μαθαίνει!
Το ταξίδι αυτό για μένα δεν ξεκινά όπως τόσα άλλα. Έχει κάτι το ξεχωριστό. Και το νοιώθω. Υπάρχει προσμονή όπως σε όλα τα ταξίδια αλλά και ένας κόμπος στο στήθος. Με τόσα και τόσα που μας πιπιλίζουνε το μυαλό από τότε που γεννηθήκαμε. Τι θα βρούμε; Τι θα δούμε; Πως θα μας αντιμετωπίσουν; Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που πάω Τουρκία! Πάνε όμως 20-25 χρόνια από τις δυο φορές που πήγα και αυτές ήταν στην Πόλη και στη Σμύρνη. Στα βάθη τι γίνεται; Οι πληροφορίες που είχαμε ήταν άκρως καθησυχαστικές. Και οι Τούρκοι συνάδελφοι που είχαμε ήδη γνωρίσει εξαίρετοι. Έτσι με ανάμικτα συναισθήματα μπήκαμε στο ΟΙΝΟΥΣΕΣ ΙΙΙ και στις 9 του γκρίζου πρωινού ξεκινήσαμε. Το πλοίο γεμάτο με Ασιάτες (!!). Όπου στον κόσμο και να πας θα βρεις κάμποσους από δαύτους. Κορεάτες αυτή τη φορά.
Σε λιγότερο από μια ωρίτσα η μεγάλη τούρκικη σημαία στην κορυφή του υψώματος πάνω από την πόλη του Τσεσμέ επιβάλει την παρουσία της. Φτάσαμε και ο Χασάν ήταν εκεί και μας περίμενε.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00745.jpg)
Μας οδήγησε στο μίνι μπας (με οδηγό τον Μουσταφά) και το ταξίδι μας στην Τουρκία άρχισε.
Είμαστε δέκα άνθρωποι, όλοι γνωστοί, συνάδελφοι και φίλοι και είχαμε κανονίσει το ταξίδι με τούρκικο πρακτορείο από τη Σμύρνη μέσω του Χασάν που τον γνώριζαν κάποιοι από την παρέα από προηγούμενο ταξίδι τους στα παράλια της Τουρκίας. Ο Χασάν είναι συνταξιούχος καθηγητής Φιλοσοφίας, με μεταπτυχιακά στο δικό μας Πάντειο και πολύ καλά Ελληνικά. Θα είναι αρχηγός και ξεναγός μας για τις επόμενες πέντε μέρες. Η γλώσσα θα βοηθήσει έτσι το ταξίδι μας αλλά και στη λύση πολλών αποριών.
Παίρνουμε τον αυτοκινητόδρομο για Σμύρνη αφού έχουμε διασχίσει την αδιάφορη πόλη του Τσεσμέ (Cesme στα τούρκικα θα πει βρύση). Παντού τούρκικες σημαίες, πολλές με τη φωτογραφία του Κεμάλ πάνω.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00759.jpg)
Ο Χασάν μας πληροφορεί ότι εκείνη τη μέρα είναι η μέρα του παιδιού, κάτι σαν εθνική γιορτή. Τα σχολεία και οι υπηρεσίες κλειστά και οι μαθητές με τους δασκάλους τους επισκέπτονται διάφορους χώρους.
Σε λίγο βγαίνουμε από τον αυτοκινητόδρομο για την πρώτη μας επίσκεψη. Αλάτσατα (Alacati) στα νότια της χερσονήσου της Ερυθραίας. Μικρή, χαριτωμένη πόλη με διατηρημένο τον ιστορικό της πυρήνα με ασβεστωμένα σπίτια με σιδερένια κάγκελα, τον πάνω όροφο να προεξέχει (σαχνισί) προς το δρόμο (βαλκανική αρχιτεκτονική), πλακόστρωτα δρομάκια, μικρές πράσινες πλατείες και γραφικά καφενεία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00760.jpg)
Πράγματι γραφική πόλη. Εντυπωσιακή είναι η μεγάλη εκκλησία της Παναγιάς Αλατσατιανής, που είναι τζαμί σήμερα και δυστυχώς ήταν κλειστή.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00747.jpg)
Στο προαύλιό της σώζονται τα βοτσαλωτά με δικέφαλους αετούς και επιγραφές στα ελληνικά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00755.jpg)
Κάτσαμε για ένα καφέ σε ένα όμορφο καφενείο με όμορφη αυλή με κληματαριά. Δυστυχώς ο καιρός μας ανάγκασε να μπούμε μέσα.
(συνεχίζεται)
-
Μετά τον καφέ φεύγουμε για μια μικρή βόλτα στη Σμύρνη (Ismir) που απέχει περίπου 90 χμ από τον Τσεσμέ. Την πόλη που συνδέεται με σπουδαίες στιγμές του Ελληνισμού αλλά και στιγμές τρόμου και καταστροφής. Για πολλούς Έλληνες η πόλη που στοίχειωσε τα όνειρά τους.
Πλησιάζοντας αρχίζει να φαίνεται αυτό που πραγματικά είναι η Σμύρνη σήμερα. Μια μεγαλούπολη με πολύ μεγάλη οικιστική ανάπτυξη. Μια «ανάπτυξη» κοινή σε όλες τις πόλεις που συναντήσαμε στο 10ήμερο ταξίδι μας σε αυτή τη χώρα. Τεράστια, ομοιόμορφα συγκροτήματα πολυκατοικιών να κυριαρχούν και τελικά να πνίγουν τον τόπο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00790.jpg)
Μπήκαμε στην πόλη από τα νοτιοδυτικά. Έχουν περάσει 24 χρόνια από τότε που πήγα εγώ. Δεν μου θυμίζει απολύτως τίποτα. Άλλη πόλη. Σχεδόν τίποτα από τα παλιά. Μόνο πολυκατοικίες. Που και που κανένα παλιό κτίριο και αυτό στις περισσότερες περιπτώσεις κρατικό ή δημοτικό. Είχα μια πολύ όμορφη εικόνα για αυτή την πόλη και τώρα με απογοητεύει τελείως. Μόνο η παραλία. Μια σειρά πολυκατοικίες σε όλο το τεράστιο μήκος της (κάτι που θυμίζει κάπως Θεσσαλονίκη) αλλά και ένα τεράστιο παραθαλάσσιο πάρκο ανάμεσά στις πολυκατοικίες και τη θάλασσα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00783.jpg)
Ένα πάρκο που έχει δοθεί στους κατοίκους της πόλης και αυτοί πράγματι φαίνεται να το απολαμβάνουν. Ανάμεσα στο πάρκο και τις πολυκατοικίες απλώνεται η παραλιακή λεωφόρος AtaturkCaddesi ή Kordon ενώ ακριβώς πίσω από τις πολυκατοικίες η δεύτερη σπουδαιότερη λεωφόρος, παράλληλη της παραλιακής η CumhuriyetBulvar ή IkinciKordon (δεύτερη Kordon). Το μόνο χαρακτηριστικό που μου θυμίζει τη Σμύρνη που είχα εγώ γνωρίσει είναι το εκπληκτικό ρολόι του 1901, σύμβολο της πόλης στην Πλατεία της Βουλής (KonakMeydani). Η κίνηση στην πόλη δεν διαφέρει σε τίποτα από μια αθηναϊκή λεωφόρο σε ώρα αιχμής. Μποτιλιάρισμα και πολύ κορνάρισμα! Μπήκαμε στην πόλη και ακολουθώντας πότε την παραλιακή και πότε την παράλληλή της φτάσαμε στο Κορδελιό. Από την παραλιακή μπαίνουμε στους κάθετους πεζόδρομους. Πανηγύρι!! Κόσμος πάει, έρχεται, παρακολουθεί ένα συγκρότημα από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00762.jpg)
που χορεύει και αγοράζει από μικροπωλητές από κόκκινα μπαλόνια με τη σημαία τους μέχρι ότι μπιχλιμπίδι μπορεί κανείς να φανταστεί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00780.jpg)
Πιο μέσα μπαίνουμε πιο βαθιά στην αγορά. Σωροί τα μπαχαρικά με τα αρώματα να λιγώνουν τη όσφρηση και τα χρώματα τα μάτια.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00765.jpg)
Ψάρια πολλά όλων των ειδών και φαγητά!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00773.jpg)
Κεμπάπια, γύροι και σερμπέτια! Γλυκά να σε κάνουν να διπλώνεσαι από λαχτάρα! Μπακλαβάδες, κανταΐφια, τουλούμπες
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00775.jpg)
αλλά και κρέμες και καζάν ντι πι και ρυζόγαλα και, και ,και……..!!
Βγήκαμε στην παραλιακή και μπήκαμε στο μίνι μπας. Από εκεί στο κέντρο της Σμύρνης, λίγο βόλτα στο παραλιακό πάρκο και φαΐ.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00782.jpg)
Ως εδώ Σμύρνη. Πάμε για ανατολικά! Κατεύθυνση νοτιοανατολική σε ένα αυτοκινητόδρομο πολύ ψηλών προδιαγραφών!! Περνάμε έξω από το Αϊδίνι (Aydin) και συνεχίζουμε ανατολικά για Denizli και τελικό προορισμό για την πρώτη μέρα το Pamukkale, την περιοχή της Αρχαίας Ιεράπολης, περίπου 230χμ από τη Σμύρνη. Πήγαμε κατευθείαν στο ξενοδοχείο έξω από το χωριό Pamukkale. Δείπνο, και λίγο χαλάρωση στο μπαρ.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00796.jpg)
Ψόφιοι από την κούραση πάμε σχετικά νωρίς για ύπνο. Ήδη νοιώθω πως λείπω πολύ από το σπίτι μου και είμαι πολύ μακριά! Η πλανεύτρα Ανατολή άρχισε τα παιγνίδια της!!
(συνεχίζεται)
-
:good: Περιμένουμε τη συνέχεια, με ανυπομονησία, Δήμο!!! :good:
-
Από το Pamukkale στο Ικόνιο
Pamukkale (Κάστρο από Βαμβάκι στα τούρκικα). Πλησιάζοντας ένας γκρεμός κάτασπρος έδωσε το χαρακτηριστικό αυτό όνομα. Σαν ένα κάστρο από μπαμπάκι. Ένα κάστρο που βγαίνει μέσα από το παραμύθι! Όσο πλησιάζεις η πραγματικότητα κάνει ακόμα πιο έντονη της αίσθηση του παραμυθιού. Γιατί τώρα βλέπεις ότι δεν είναι μόνο η εικόνα του λευκού, αλλά ότι αχνίζει κιόλας! Και νερά! Παντού νερά. Που επειδή είναι ζεστά κάνουν το τοπίο με τους ατμούς τους ονειρικό. Τι ακριβώς συμβαίνει όμως εκεί; Θερμά μεταλλικά νερά κυλούν από την κορυφή του λόφου στην απότομη πλαγιά. Τα νερά αυτά αφήνουν το ασβέστιο που περιέχουν και σχηματίζεται έτσι ένα στρώμα που σχηματίζει με τη σειρά του «σκαλιά» και μικρές λίμνες από τραβερτίνη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00815.jpg)
Σαν μικρές ολόλευκες πισίνες με νερά που έχουν ένα ονειρικό γαλάζιο χρώμα! Και ανάμεσά τους κυλούν μέσα σε στενά αυλάκια τα ζεστά νερά. Η δράση χιλιάδων χρόνων των νερών δημιούργησε αυτή την υπέροχη εικόνα, μια από τις πιο φωτογραφημένες της Τουρκίας. Το θαύμα αυτό έχει καταγραφεί από την UNESCO σαν παγκόσμια κληρονομιά. Ακριβώς πάνω από αυτή την πλαγιά τον 2ο π.Χ. αι. ο Ευμένης Β΄ της Περγάμου ίδρυσε μια μεγάλη λουτρόπολη, την Ιεράπολη, με μεγάλα δημόσια κτίρια, ναούς, λουτρά και θέατρο, που χτίστηκε και πάλι εξ’ αρχής μετά τον καταστροφικό σεισμό του 60 μ.Χ.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00820.jpg)
Στη βόρεια πλευρά υπάρχει και μια εντυπωσιακή νεκρόπολη! Το Pamukkale και η Ιεράπολη αποτελούν ένα ενιαίο Εθνικό Πάρκο με δύο εισόδους. Βγάλαμε το εισιτήριο και περάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο από τη νότια είσοδο. Ένα χώρο εξαιρετικά περιποιημένο. Με ξύλινους διαδρόμους, λουλούδια, γκαζόν και δέντρα! Στα αριστερά μας η λευκή πλαγιά με τις υπέροχες «πισίνες» και τα γαλάζια τους νερά και δεξιά τα ερείπια της αρχαίας πόλης. Στις Νότιες Θέρμες στεγάζεται σήμερα το Αρχαιολογικό Μουσείο. Στην πλαγιά πάνω από το Μουσείο φαίνεται το αρκετά καλά διατηρημένο θέατρο και αρκετά ψηλότερα το Μαρτύριο του Αγ. Φιλίππου, ναός του 5ου αι. στη θέση ταφής του Αγίου που δίδαξε εκεί τον Χριστιανισμό και μαρτύρησε το 80 μ.Χ. Στη βορεινή πλευρά των λευκών βράχων βγάλαμε τα παπούτσια μας και μπήκαμε για μια μικρή ζεστή βόλτα στα νερά που τρέχανε από παντού.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00819.jpg)
Ήταν μια πολύ ευχάριστη αίσθηση. Μετά τη ζεστή μας εμπειρία περπατήσαμε λίγο ανάμεσα στα αρχαία ερείπια και φύγαμε για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Έξω από το Denizli σταματήσαμε για ψώνια σε ένα μαγαζί με υφάσματα και λευκά είδη μιας και η περιοχή είναι πολύ γνωστή για τη βιομηχανία βαμβακερών που έχει.
Από εδώ πια κινηθήκαμε σε εθνικό δρόμο. Ο αυτοκινητόδρομος τελείωσε στο Denizli. Θα τον ξανασυναντούσαμε αρκετά ανατολικότερα. Και αυτός όμως ο δρόμος εξαιρετικός, πάντα με νησίδα στη μέση με αρκετό πράσινο ανάλογα με τη χλωρίδα της περιοχής που κινούμασταν και όπως και ο αυτοκινητόδρομος με πολύ λίγη κίνηση. Έχουν δρόμους αλλά όχι αυτοκίνητα! Το αντίθετο από εμάς. Είναι που το κόστος του αυτοκινήτου είναι πολύ μεγάλο για τους Τούρκους. Μισθοί περίπου στο μισό των δικών μας και βενζίνη 1,5 φορές πιο ακριβή από την Ελλάδα. Κάπου διάβασα ότι έχουν την ακριβότερη, αναλογικά βενζίνη στον κόσμο. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, πάντως είναι πολύ ακριβή.
Αρχίσαμε τώρα να ανεβαίνουμε στο μεγάλο υψίπεδο που είναι το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας. Μπαίνουμε στην περιοχή των λιμνών και άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα έλατα. Και η νησίδα του εθνικού δρόμου έχει πια συνεχώς έλατα. Μπαίνουμε στη σημαντικότερη πόλη της περιοχής, την Isparta, 425 χμ από τη Σμύρνη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00824.jpg)
Γνωστή για τα κιλίμια της, τα χαλιά και το ροδέλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 1049μ. Κατά τα άλλα μια αρκετά μεγάλη αλλά σχετικά αδιάφορη επαρχιακή πόλη. Κάναμε μια στάση για φαΐ. Τα κεμπάπ πάντως ήταν από τα καλύτερα που φάγαμε στο ταξίδι μας. Μετά το φαΐ συνεχίζουμε με τελικό προορισμό το Ικόνιο.
35 χμ μετά την Isparta η 4η μεγαλύτερη λίμνη της Τουρκίας, η πανέμορφη Egirdir με την ομώνυμη γραφική πόλη στη νότια όχθη της.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00826.jpg)
Πριν φτάσουμε, στην πλαγιά πάνω από τη λίμνη περάσαμε έξω από τη μεγάλη βάση εκπαίδευση κομάντο του τούρκικου στρατού. Η βορινή πλευρά της πόλης συνδέεται με ένα υπερυψωμένο δρόμο με το όμορφο νησάκι Yesilada. Την εποχή των Λυδών η πόλη άκμαζε σαν μια όμορφη στάση πάνω στη Βασιλική Οδό που συνέδεε την Έφεσο με τη Βαβυλώνα. Στο κέντρο της υπάρχει το πολύ ενδιαφέρον HizirBeyCamii του 1237, που όμως ήταν κλειστό λόγω συντήρησης.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00827.jpg)
Κάναμε κάμποσες βόλτες, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, φάγαμε πολύ νόστιμο παγωτό χωνάκι και ετοιμαστήκαμε για συνέχεια του ταξιδιού μας.
(συνεχίζεται)
-
Επόμενη στάση στο Beysehir(αρχαία ονομασία Κάραλις), περίπου 180 χμ από την Isparta. Στη νοτιοανατολική άκρη της ομώνυμης λίμνης, 3ης μεγαλύτερης της Τουρκίας, είναι γνωστή κυρίως για το μοναδικό τζαμί της. Το υπέροχο Esrefoglu Camii του 13ου αι. με τους 39 ψηλούς ξύλινους κίονες με τα ζωγραφιστά κιονόκρανα,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00839.jpg)
το πανέμορφο mihrab (κόγχη που δείχνει προς τη Μέκκα, κάτι σαν ιερό των τζαμιών) που είναι καλυμμένο με όμορφα μπλε πλακάκια που σχηματίζουν πολύ όμορφα γεωμετρικά σχέδια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00843.jpg)
και το εξαιρετικό minber (άμβωνας στο τζαμί) με την ξυλόγλυπτη σκάλα του.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00850.jpg)
Ο Ιμάμης του τζαμιού μας ξενάγησε στο υπέροχο τέμενος.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00860.jpg)
Έξω από το τζαμί γυναίκες του τόπου πουλάνε διάφορα εργόχειρα και κυρίως μαντήλια για να καλύψουν οι γυναίκες τα κεφάλια τους, προϋπόθεση για την είσοδό τους σ’ αυτό. Δίπλα του είναι θαμμένος ο seyheddinSuleymanBey, ιδρυτής του υπέροχου αυτού τεμένους. Κοντά βρίσκεται και το Ismail Aga Medresesi (είδος θρησκευτικού σχολείου) της ίδιας εποχής, με μια επιβλητική πύλη και το Documacilar Hani (αίθουσα υφασμάτων).
Μετά το τζαμί πήγαμε σε ένα καφενέ να πιούμε ένα καφέ. Μπαίνοντας είδαμε δύο άδεια τραπέζια αλλά όχι δίπλα-δίπλα. Τότε μια παρέα που καθόταν δίπλα στο ένα άδειο τραπέζι σηκώθηκε και ευγενέστατα μας πρόσφερε το τραπέζι για να κάτσουμε όλοι μαζί!!!! Δίπλα στον καφενέ ήταν οι πιο πρωτόγονες τουαλέτες που έχω πάει στη ζωή μου. Σε ένα υπόγειο μπουντρούμι με σιδεριά για πόρτα και ένα κερί για φως (!!!!).
Από το Beysehir κινηθήκαμε για περίπου άλλα 90 χμ ανατολικά και φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Λυκαονίας, το Ικόνιο (Konya), σε υψόμετρο 1016μ. Η μέρα μας τελείωσε με ένα πολύ νόστιμο δείπνο στο ξενοδοχείο και ένα ωραίο τσάι, κέρασμα από τον ρεσεψιονίστ, στο σαλόνι, με χαλάρωση, καλαμπούρι και γέλια σε βαθμό που μας κάνανε παρατήρηση.
(συνεχίζεται)
-
Από το Ικόνιο στην Καππαδοκία
Ικόνιο η πόλη του Μεβλανά Τζελαλεντίν Ρουμί (MevlanaCelaleddinRumi), των Περιστρεφόμενων Δερβίσηδων Σούφι, η πρωτεύουσα των Σελτζούκων, η ιερή πόλη των μουσουλμάνων. Μια πόλη με ιστορία 4000 χρόνων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00875.jpg)
Πριν από 4 χιλιετίες οι Χετταίοι ίδρυσαν μια πόλη με το όνομα Kuwanna. Οι Φρύγες την ονόμασαν Kowania, οι Ρωμαίοι Claudioconium και Colonia Aelia Hadriana και οι Τούρκοι Konya. Τον 11ο μ.Χ. αι. έγινε για περίπου ενάμιση αιώνα πρωτεύουσα του Σουλτανάτου των Σελτζούκων του Ρουμ, ένα από τα κράτη-διαδόχους της μεγάλης Τουρκικής Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων. Τότε το Ικόνιο γνώρισε την μεγαλύτερη ακμή του και οι Σουλτάνοι το κόσμησαν με όμορφα κτίρια σπουδαίας αρχιτεκτονικής.
Το κέντρο της πόλης αλλά και της ιστορίας της
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00873.jpg)
είναι ο Λόφος του Αλαεντίν (AlaeddinTepesi) με το ομώνυμο Σελτζούκικο Τζαμί του 12ου-13ου αι. και άλλα Σελτζούκικα κτίρια χτισμένα από τον Σουλτάνο Αλαεντίν Καϋκοβάδη Α΄ (1219-31). Γύρω από τα κτίρια αυτά υπάρχει ένα πολύ όμορφο πάρκο φυτεμένο, εκτός των άλλων και με πολλές χιλιάδες τουλίπες διαφόρων χρωμάτων σχηματίζοντας ένα θεόρατο ζωντανό «αραβικό» χαλί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00885.jpg)
Από τον λόφο η λεωφόρος MevlanaCaddesi συνεχίζει ανατολικά μέχρι την Πλατεία της Κυβέρνησης (HukumetMeydani) και μέχρι το Μουσείο-Μαυσωλείο του Mevlana, το κυριότερο αξιοθέατο της πόλης.
Ο CelaleddinRumi ήταν ένας από τους μεγαλύτερους μυστικιστές φιλόσοφους του Ισλάμ του 13ου αι. με σπουδαία έργα θρησκευτικά αλλά και ποιητικά κυρίως στα Περσικά που ήταν η γλώσσα της εποχής. Αργότερα έγινε γνωστός στον Ισλαμικό κόσμο ως Mevlana (ο οδηγός μας). Γεννήθηκε στο Balkh (σήμερα στο Αφγανιστάν) το 1207, αλλά πολύ νωρίς η οικογένειά του μετανάστευσε αρχικά στη Μέκκα και τελικά στο Ικόνιο. Σπούδασε Θεολογία στο Χαλέπι και τη Δαμασκό της Συρίας. Τους αιώνες που ακολούθησαν το θάνατό του, ιδρύθηκαν σε διάφορα μέρη πολλά τάγματα MevleviSufis (μυστικιστών Στροβιλιζόμενων Δερβίσηδων). Συντηρητικά και ξενοφοβικά αυτά τα τάγματα υποστήριξαν τα μοναρχικά καθεστώτα της Τουρκίας. Πολλοί Οθωμανοί σουλτάνοι υπήρξαν μέλη τους, όπως ο Μωάμεθ ο Πορθητής. Αυτός ήταν και ο λόγος που το 1925 ο Κεμάλ Ατατούρκ, θεωρώντας τους εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας σύγχρονης και δημοκρατικής Τουρκίας απαγόρευσε όλες τις τάξεις των δερβίσηδων. Πολλές επέζησαν παράνομα σαν θρησκευτικές αδελφότητες και τις τελευταίες δεκαετίες αναβιώνουν τη δράση τους σαν πολιτιστικά σωματεία. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και μια ισχυρή δύναμη. Ο τουρισμός και τα οικονομικά του οφέλη. Γι αυτό και οι σύγχρονες παραστάσεις των Στροβιλιζόμενων Δερβίσηδων δεν είναι τίποτα άλλο από χορευτικά σώου επαγγελματιών χορευτών, πολλές φορές εντελώς εκχυδαϊσμένα.
Η πρώτη στάση μας στην πόλη
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00868.jpg)
ήταν απέναντι από το διοικητήριο κυβερνητικό μέγαρο όπου βρίσκεται το Serafettin τζαμί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00866.jpg)
Στη συνέχεια πήγαμε στο Λόφο του Αλαεντίν. Περπατήσαμε μέσα στο πάρκο, επισκεφτήκαμε το τζαμί,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00884.jpg)
αλλά μόνο στην αυλή του όπου σε ένα υπερυψωμένο κτίριο (τύμβος) υπάρχουν οι τάφοι 8 Σελτζούκων Σουλτάνων (12ος-13ος αι.).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00883.jpg)
Τους τάφους τους βλέπεις από μια σιδερένια πόρτα με περίτεχνα κάγκελα. Κάτω από το τζαμί, στην βάση του λόφου υπάρχει καλυμμένο με ένα στέγαστρο ένα τμήμα από κτίριο της αρχικής φάσης της πρωτεύουσας των Σελτζούκων.
(συνεχίζεται)
-
Η συνέχεια είχε Μαυσωλείο του Mevlana.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00889.jpg)
Στην πραγματικότητα είναι τέμενος μέσα στο οποίο υπάρχουν οι τάφοι του CelaleddinRumi, του γιού του αλλά και άλλων σημαντικών προσωπικοτήτων των MevleviSufi. Αποτελεί τόπο προσκυνήματος χιλιάδων μουσουλμάνων, κυρίως Τούρκων, μιας και ο CelaleddinRumi θεωρείται Άγιος γι αυτούς.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00896.jpg)
Το κτίριο φαίνεται από μακριά χάρις στον θόλο που καλυμμένος από τυρκουάζ πλακάκια αποτελεί το σύμβολο της πόλης. Η είσοδος πρέπει να γίνει με τον απαιτούμενο σεβασμό. Απαγορεύονται τα σορτς για όλους και οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν κεφάλι και ώμους. Παλαιότερα όλοι έπρεπε να βγάλουν και τα παπούτσια τους. Τώρα όλοι τα καλύπτουν με τα ειδικά γαλάζια νάιλον καλύμματα.
Πρώτα περάσαμε στην δροσερή αυλή
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00894.jpg)
όπου υπάρχει ένα όμορφο σιντριβάνι και μερικοί τάφοι
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00899.jpg)
και αφού καλύψαμε τα παπούτσια περάσαμε στην αίθουσα με τον αυλακωτό θόλο όπου βρίσκονται οι τάφοι. Όλοι είναι καλυμμένοι με βελούδινα υφάσματα πράσινου χρώματος και έχουν πάνω κεντημένα με χρυσή κλωστή ρητά και εδάφια από το Κοράνι σε αραβική γραφή. Στο μέρος του κεφαλιού υπάρχει ένα «κάλυμμα» κεφαλής από αυτό που φορούν οι δερβίσηδες, αλλά τα δύο που υπάρχουν πάνω στον τάφο του CelaleddinRumi, που είναι και ο μεγαλύτερος και χρονολογείται από την εποχή των Σελτζούκων, καθώς και αυτά στον τάφο του γιού του φέρουν και εντυπωσιακά, μεγάλα τουρμπάνια, σύμβολα της πνευματικής εξουσίας. Οι τοίχοι καλύπτονται τελείως από χαλιά και αραβουργήματα. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά μυσταγωγική παρά το μεγάλο πλήθος. Πολλοί στέκονται μπροστά στον τάφο του Αγίου τους και προσεύχονται. Όλα εκεί μέσα είναι πραγματικά εντυπωσιακά.
Στο μικρό τζαμί δυτικά της νεκρικής αίθουσας, μέσα σε όμορφες και υποβλητικά φωτισμένες προθήκες υπάρχουν ρούχα του Mevlana, καθώς και αντικείμενα των δερβίσηδων,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00890.jpg)
όπως μουσικά όργανα, ρούχα, χαλάκια προσευχής, παλιά χειρόγραφα κι διάφορα χειροτεχνήματα. Σε ένα διπλανό δωμάτιο έχουν φτιάξει με κέρινα ομοιώματα το χώρο διαβίωσης των δερβίσηδων, με μερικούς από αυτούς σε διάφορες δραστηριότητες, όπως προσευχή, χορό, διαλογισμό κλπ.
Βγήκαμε στη δροσερή αυλή, βγάλαμε τα νάιλον καλύμματα από τα παπούτσια μας,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00892.jpg)
βγάλαμε πολλές φωτογραφίες μιας και μέσα στο κτίριο απαγορεύονται και πήγαμε στο πωλητήριο για να αγοράσουμε βιβλία αλλά και αντικείμενα που θα δωρίζαμε σε δικούς μας ανθρώπους αλλά και που θα κρατήσουμε εμείς να μας θυμίζουν την επίσκεψή μας στην πόλη αυτή της Κεντρικής Τουρκίας. Βγαίνοντας περάσαμε και από το γραφείο τουρισμού που βρίσκεται στην πλατεία απέναντι από το μουσείο και πήραμε κάμποσο υλικό.
Η επίσκεψή μας σε αυτή την τόσο όμορφη πόλη τελείωσε. Συνεχίζουμε προς τα βορειοανατολικά της χώρας.
Ταξιδεύουμε μέσα στην αχανή στέπα. Τα στάχυα που είναι σπαρμένα είναι ακόμα πολύ μικρά. Που και που βλέπουμε και χωράφια φυτεμένα με πατάτες. Είναι τα μόνα φυτά που καλλιεργούνται σ’ αυτά τα μέρη. 110 χμ μετά, στο δρόμο για Aksaray, σταματήσαμε στην πόλη Sultahani, Εκεί υπάρχει το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο Καραβάν Σεράι του 13ου αι, χτισμένο και αυτό από τον Σουλτάνο Αλαεντίν.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00902.jpg)
Είναι πράγματι πολύ εντυπωσιακό. Οι χώροι μέσα όπου έμεναν οι άνθρωποι ή τα ζώα και εκεί που αποθήκευαν τα φορτία τους τα καραβάνια,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00904.jpg)
καθώς και το μικρό τέμενος (mescit) διατηρούνται σε εξαιρετική κατάσταση,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00911.jpg)
με τη βοήθεια βέβαια των εργασιών συντήρησης που έχουν γίνει.
Περίπου άλλα 40χμ. ακόμα και φτάνουμε στο Aksaray, το δυτικό όριο της περιοχής που ονομάζεται Καππαδοκία.
Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/dimos56/TURKEYFromCesmeToAdana232742009
Από το http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-1.html
(συνεχίζεται)
-
Μέρος 2ο
Στη γη "των ωραίων αλόγων"!
Πρώτη μέρα στην Καππαδοκία
Καππαδοκία (Kapadokya), η περιοχή των ωραίων αλόγων! Υπήρξε η καρδιά της αυτοκρατορίας των Χετταίων ή Χιττιτών κατά τη 2η π.Χ. χιλιετία και αργότερα αποτέλεσε ανεξάρτητο βασίλειο. Υπήρξε δε γιγάντια και πολύ σημαντική ρωμαϊκή επαρχία. Στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια εκεί εδραιώθηκε η νέα θρησκεία και ήταν κυριολεκτικά το λίκνο του αναχωρητισμού, του μοναχισμού αλλά και της θεωρητικής θεμελίωσης του Χριστιανισμού. Σημαντική Βυζαντινή επαρχία, αποτέλεσε την περιοχή των Ακριτών, της εσχατιάς δηλ. προς τη μεριά των «άπιστων εχθρών» (άραβες, τούρκοι, μογγόλοι). Σήμερα είναι γνωστή περισσότερο για το γεωλογικό της χαρακτήρα, που οφείλεται στη δράση των αρχαίων ηφαιστείων που υπάρχουν γύρω της.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00928.jpg)
Το «σεληνιακό» τοπίο, το σκαμμένο από τους αγέρηδες, το νερό και τον άνθρωπο, τις εκκλησίες μέσα στους βράχους, τους παράξενους και συνάμα τόσο ωραίους σχηματισμούς, τα χωριά των «τρωγλοδυτών». Σε υψόμετρο γύρω ή πάνω από τα 1000μ. δίνει την εντύπωση του εντελώς άγονου τόπου. Η εντύπωση αυτή είναι πλαστή μιας και το ηφαιστειακό έδαφος είναι πολύ γόνιμο. Καλλιεργούνται κυρίως αμπέλια και οπωροφόρα δέντρα. Είναι πολύ γνωστή για τη νοστιμιά των βερίκοκών της και τα ενδιαφέροντα κρασιά (!!!) που παράγει, κυρίως γύρω από το Προκόπι. Σήμερα με τον όρο Καππαδοκία εννοείται η περιοχή σε σχήμα ρόμβου που έχει κορυφές τις πόλεις Aksaray στα δυτικά, Nigde (Νίγδη) στα νότια, Kayseri (Καισάρεια) στα ανατολικά και Hacibektas στα βόρεια. Σε όλη αυτή την περιοχή έζησαν για αιώνες Έλληνες, πολλοί απ’ αυτούς τουρκόφωνοι, που με την ανταλλαγή των πληθυσμών στις αρχές της δεκαετίας του 1920 εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.
Έξω από το Aksaray σταματήσαμε για φαΐ σε ένα μεγάλο Κέντρο Εξυπηρέτησης Οχημάτων με βενζινάδικο, εστιατόριο και μαγαζιά.
Μετά τη στάση μας για φαΐ μπήκαμε πια για τα καλά στην Καππαδοκία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00925.jpg)
Τα βράχια με τις φυσικές ή τεχνητές σπηλιές, καθώς και οι περίεργοι σχηματισμοί σαν καμινάδες άρχισαν σιγά-σιγά να εμφανίζονται.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00929.jpg)
Γύρω στα 45χμ. νοτιοανατολικά του Aksaray βρίσκεται η κοιλάδα Ihlara (Ihlara Vadisi). Απομονωμένη περιοχή γνωστή κάποτε σαν «Περίστρεμα», τόπος αναχωρητισμού για πολλούς μοναχούς στα Βυζαντινά χρόνια. Σήμερα σώζονται δεκάδες ζωγραφισμένες εκκλησίες σκαμμένες μέσα στο βράχο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00936.jpg)
Μέσα στην κοιλάδα με το πολύ πράσινο, που αλλού πλαταίνει και αλλού γίνεται στενό φαράγγι ρέει ο ποταμός Melendiz (Melendiz Suyu), κάνοντας την εμπειρία της κατάβασης σε αυτό το υπέροχο φαράγγι μαγευτική. Υπάρχουν τέσσερα σημεία εισόδου στην κοιλάδα. Εμείς μπήκαμε από αυτό που είναι κοντά στο ομώνυμο χωριό (Ihlara Vadisi Turistik Tesisleri) και κατεβήκαμε τα περίπου 360 σκαλοπάτια μέχρι το βάθος του φαραγγιού!! Η πρώτη εκκλησία που επισκεφτήκαμε ήταν κοντά εκεί που τελειώνει η σκάλα και είναι η Εκκλησία Πίσω από Το Δέντρο (Agac Alti Kilise)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00933.jpg)
με τις ωραίες τοιχογραφίες και στη συνέχεια την Εκκλησία του Υάκινθου (Sumbullu Kilise) με την πολύ καλά διατηρημένη, απλή αλλά κομψή πρόσοψη. Στη συνέχεια ακολουθώντας το μονοπάτι που πάει δίπλα στο ποτάμι, τόσο κοντά που μετά από βροχή δεν περνάει, φτάσαμε στην Εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (Kirk Dam Alti Kilise) με την εικόνα του Αγίου που σκοτώνει το τρικέφαλο φίδι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00937.jpg)
Γυρίσαμε προς τα πίσω και περνώντας πάνω από το ξύλινο γεφυράκι σκαρφαλώσαμε να δούμε
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00941.jpg)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00944.jpg)
την Εκκλησία του Φιδιού (Yilanli Kilise) με τις τοιχογραφίες από τις τιμωρίες των αμαρτωλών στην κόλαση.
Μετά από τις όμορφες εκκλησίες και τη δροσιά του φαραγγιού ήρθε η ώρα για το «τεστ κοπώσεως»!! Την ανάβαση που αποδείχτηκε αρκετά ζόρικη. Μόλις φτάσαμε στην κορυφή συναντήσαμε τους Πολωνούς συνάδελφούς μας που πηγαίνοντας κι αυτοί για τη συνάντησή μας επισκέπτονταν την Καππαδοκία. Αγκαλιές, φιλιά, ερωτήσεις. Τι νέα; Τι κάνετε; Ετοιμάζονταν να κατέβουν στην κοιλάδα και έτσι τους αποχαιρετίσαμε και ακολούθησε καθένας το δρόμο του.
συνεχίζεται
-
Από την Ihlara σε απόσταση 9χμ. βρίσκεται το γραφικό χωριό Guselyurt που στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας λέγονταν Καρβάλη (Gelveri), με 1000 ελληνικές οικογένειες (κάποιες πολύ πλούσιες από τα χρυσορυχεία της περιοχής) και 50 μουσουλμανικές. Με την ανταλλαγή αυτοί δημιούργησαν τη Νέα Καρβάλη στην Καβάλα και στο Guselyurt ήρθαν οικογένειες από την Κοζάνη και την Καστοριά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00947.jpg)
Όλο το χωριό είναι πέτρινο και είναι προστατευόμενης αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Μέσα στο χωριό είδαμε σε κάποια σπίτια «καραμανλήδικες» επιγραφές, δηλ. τούρκικα κείμενα γραμμένα με ελληνικό αλφάβητο!!! Πολύ εντυπωσιακό. Από την πλατεία του χωριού κατηφορίζοντας μπήκαμε στην κοιλάδα των μοναστηριών
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00949.jpg)
όπου πήγαμε να δούμε το Asagi ή Buyuk Kilise Camii, δηλ. την πρώην Εκκλησία του Αγ. Γρηγορίου του Ναζιανζηνού που κτίστηκε αρχικά το 385 μ.Χ. και εκσυγχρονίστηκε το 1896.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00952.jpg)
Είναι ένα υπέροχο κτίριο από γκρίζα πέτρα, που μέσα οι τοιχογραφίες έχουν ασπριστεί, η καμπάνα έχει αφαιρεθεί για να μετατραπεί σε μιναρέ το καμπαναριό και το τέμπλο μεταφέρθηκε σε ένα από τους πλαϊνούς τοίχους για να δημιουργηθεί το Mihrab (η κόχη που δείχνει προς τη Μέκκα). Υπάρχουν σχέδια αποκατάστασης του μνημείου και μετατροπής του σε μουσείο.
Φύγαμε από την Καρβάλη για το Derinkuyu (Μαλακοπή), περίπου 40χμ. ανατολικότερα. Εκεί βρίσκεται η σπουδαιότερη υπόγεια πόλη της Καππαδοκίας. Δυστυχώς όταν φτάσαμε είχε μόλις κλείσει και απλά πήγαμε μέχρι τον ναό των Αγ. Θεοδώρων του 19ου αι. που όμως ήταν κι αυτός κλειστός.
Περίπου 35χμ. βορειοανατολικά ήταν το ξενοδοχείο μας, μεταξύ Ortahisar και Urgup. Αφήσαμε τα πράγματα, πήραμε μια ανάσα και πήγαμε σε ένα εκθετήριο του συνεταιρισμού των γυναικών της περιοχής που κατασκευάζουν χαλιά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00954.jpg)
Επίδειξη, ψηστήρι για αγορά και αναχώρηση χωρίς να «τσιμπήσει» κανείς.
Η συνέχεια ήταν βραδινή βόλτα στο Mustafapasa (Σινασός). Όμορφο χωριό με πολλά ωραία πέτρινα σπίτια, εκκλησίες και έντονη «ελληνική» παρουσία. Περάσαμε μέσα από το νυχτερινό χωριό και σταματήσαμε σε μια πλατεία
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00963-1.jpg)
όπου στα δεξιά υπάρχει το υπέροχο παλιό ελληνικό σπίτι του Σεραφείμ Ρίζου με μια μαρμάρινη επιγραφή
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00960-1.jpg)
στα ελληνικά πάνω από την είσοδο και στα αριστερά το Old Greek House.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00964-1.jpg)
Παλιό Ελληνικό Σπίτι όπως λέει και το όνομά του είναι σήμερα ένα πολύ όμορφο και ατμοσφαιρικό ξενοδοχείο. Μπήκαμε μέσα και αφού περάσαμε τη σκεπασμένη με κληματαριά υπέροχη αυλή με τα τραπέζια του εστιατορίου ανεβήκαμε στον κεντρικό οντά στον όροφο. Εκεί γύρω από ένα τεράστιο χαμηλό στρογγυλό τραπέζι (σοφράς), σε χαμηλούς καναπέδες και μαξιλάρες κάτσαμε για καφέ και τσάι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00959.jpg)
Πριν φύγουμε περάσαμε και είδαμε τα δωμάτια του σπιτιού, πολλά με την παλιά τους επίπλωση, τοιχογραφίες και όμορφα ξύλινα ταβάνια. Εκεί τέλειωσε και η Τρίτη μέρα μας στην Τουρκία. Ψόφιοι στην κούραση αλλά με τόσες και τόσες εικόνες γυρίσαμε στο ξενοδοχείο, φάγαμε και γραμμή για ύπνο χωρίς καθυστέρηση
(συνεχίζεται)
-
Πετώντας πάνω από την Καππαδοκία
Επιτέλους, ένα όνειρο μου έγινε πραγματικότητα!! Η Καππαδοκία αφ’ υψηλού!! Μέσα σε ένα καλάθι να αιωρούμαι πάνω από βράχους, περιβόλια, δρόμους και σπίτια! Και όλα να μοιάζουν σα παιδικό παιγνίδι! Πτήση με Αερόστατο Θερμού Αέρα!!
Εδώ και χρόνια μου είχε κολλήσει να πετάξω με αερόστατο. Σε ντοκιμαντέρ που είχα δει για την Καππαδοκία οι πτήσεις αυτές είναι εκ των ουκ άνευ. Θεωρείται μία από τις ιδανικότερες περιοχές για τέτοια πτήση στον κόσμο. Και φυσικά δεν το έχουν αφήσει ανεκμετάλλευτο. Είναι πολλές οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτόν το τομέα εκεί. Το κόστος αρκετά ψηλό 150 ΕΥΡΩ! Αλλά όλοι δεν πληρώνουμε πολλές φορές παράλογα ποσά για κάτι που το θέλουμε πολύ;
5.30 ξημερώματα!! Ντυμένοι πολύ καλά, μιας και το κρύο είναι αρκετό τόσο πρωί αλλά και στην πτήση ψηλά θα είναι ακόμα περισσότερο, περιμένουμε το μίνι μπας που σε λίγο έφτασε έξω από το ξενοδοχείο μας να μας πάρει για την πτήση. Είμαστε 4 από την παρέα μας και ο Χασάν. Μέσα στο μίνι μπας είναι και άλλοι για την πτήση από άλλα ξενοδοχεία της περιοχής. Περνάμε μέσα από το Goreme και φτάνουμε σε μια ανοικτή έκταση όπου γινόταν ο κακός χαμός.
Δεκάδες αερόστατα με διάφορα χρώματα και σχέδια είναι ξαπλωμένα καταγής και ένας φρικτός θόρυβος από δεκάδες τεράστιους ανεμιστήρες που δουλεύουν στο φουλ για να τα γεμίσουν σου παίρνει κυριολεκτικά το κεφάλι. Όταν κατεβήκαμε πήγαμε να τσιμπήσουμε κατιτίς. Σε ένα τραπέζι πρόσφεραν μπισκότα, κουλουράκια, τσάι και καφέ. Ο ζεστός καφές ότι πρέπει για την περίσταση. Παρακολουθούμε την προετοιμασία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00967-1.jpg)
Τα μπαλόνια έχουν αρχίσει να φουσκώνουν και να παίρνουν σχήμα. Σαν παραφουσκωμένοι γίγαντες που αρχίζουν να ξυπνάνε.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00975.jpg)
Σε λίγο η πολυάριθμη ομάδα αυτών που ετοιμάζουν το κάθε αερόστατο θα κάνουν τους απαραίτητους χειρισμούς προκειμένου το αερόστατο να πάρει την όρθια θέση του, έτοιμο για πτήση. Μπαίνει ο πιλότος στο κεντρικό τμήμα του καλαθιού όπου βρίσκονται και οι μπουκάλες με τα φλόγιστρα που πετούν τη φλόγα πολλά μέτρα ψηλά και αρχίζει να τα ανοίγει προκειμένου να ζεσταθεί ο αέρας. Δεν φανταζόμουν όμως ότι ο αέρας παραμένει κρύος, απλά λίγο θερμότερος από τον αέρα του περιβάλλοντος, πράγμα όμως αρκετό για να μπορέσει, με όλο του το βάρος να σηκωθεί. Οι 20 (!!) επιβάτες του κάθε καλαθιού σκαρφαλώνουν και πηδάνε μέσα, ανά 5 σε κάθε ένα από τα 4 μέρη του καλαθιού δεξιά και αριστερά του πιλότου.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00978.jpg)
Ανάβουν τα φλόγιστρα και αρχίζουν να χαλαρώνουν τα σχοινιά που μας κρατούν στη γη! Το όνειρο αρχίζει!!! Σιγά-σιγά αρχίζουμε να ανεβαίνουμε! Όχι μόνο εμείς. Περίπου 100 (!!!!!) αερόστατα με 20 επιβάτες το κάθε ένα! Απίστευτο πόσος κόσμος πετάει πάνω από τα βράχια της Καππαδοκίας κάθε πρωί, αρκεί βέβαια να το επιτρέπει ο καιρός.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00984.jpg)
Ο ουρανός γέμισε χρώματα! Η αίσθηση της πτήσης δεν μπορεί να περιγραφεί με τίποτα. Δεν υπάρχουν θόρυβοι εκεί πάνω. Μόνο κάθε τόσο ο ήχος από το φλόγιστρο που μας κρατά στον αέρα. Τον υπόλοιπο χρόνο ησυχία! Μόνο το ελαφρό θρόισμα που κάνει το αερόστατο όπως κινείται! Οι εικόνες μαγικές!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00980-1.jpg)
Βράχια, μικρές κοιλάδες, χωράφια, αμπέλια, οπωροφόρα και ζώα όλα από ένα ύψος που δεν ξεπερνά την περισσότερη ώρα τα 50-60μ. Άλλοτε χαμηλώνουμε και άλλοτε ανεβαίνουμε για να περάσουμε πάνω από τα κάθετα βράχια. Και ξάφνου να! Ο ήλιος!! Προβάλει πάνω από ένα στεφάνι από βράχια και έρχεται να ζεστάνει τον τόπο! Τι εικόνες, τι ομορφιά!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00990.jpg)
Η θέα απρόσκοπτη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00995.jpg)
Τα χωριά στο βάθος, καλλιεργημένες ή άγονες εκτάσεις να απλώνονται κάτω από τα πόδια μας και αυτοκίνητα να κινούνται σε δρόμους δίνοντας συνολικά μια εικόνα που μοιάζει εικόνα παιδικού παιγνιδιού. Να, στο βάθος αναγνωρίζουμε το ξενοδοχείο μας. Έχει άραγε ξυπνήσει κανείς από τους άλλους; Μας βλέπει;
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00987.jpg)
Σε λίγο ο πιλότος μας πληροφορεί ότι θα ανέβουμε.
-Πόσο ψηλά; τον ρωτάμε.
-Ε, όχι πολύ. 600-700 μέτρα!! Και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και όλα να γίνονται μικρότερα. Όλα εκτός από το κρύο που γίνεται λίγο πιο δυνατό. Όχι όμως τόσο που να μας δυσκολεύει. Ίσα-ίσα που μας κρατά ξύπνιους.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01000.jpg)
Και το πεδίο της ορατότητας μας να μεγαλώνει, να απλώνεται και η Καππαδοκία να κείται ξαπλωμένη κάτω από τα πόδια μας μέχρι τα σβησμένα ηφαίστεια με τις χιονισμένες πλαγιές στο βάθος. Το Hasan Dag (3268μ) στο νότο και το Erciyes Dag (3916μ), το όρος Αργαίος δηλ. στα ανατολικά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC00999.jpg)
Και πήρε ο αγέρας το μυαλό μου και αυτό γέμισε εικόνες μαγικές, η μνήμη της μηχανής υπέροχες φωτογραφίες και η βιντεοκάμερα έκλεψε λίγες από αυτές τις υπέροχες στιγμές για να μου θυμίζει τη μοναδική αυτή εμπειρία. Είχαμε ήδη μια ώρα περίπου πτήσης και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01002.jpg)
Προσγειωθήκαμε μέσα σε ένα χωράφι. Από κάτω μας παρακολουθούσαν και ένα αγροτικό με ένα τρέιλερ, που θα έπαιρνε το αερόστατο είχε φτάσει έξω από το χωράφι. Χωρίς να κατέβουμε ο πιλότος «κρατούσε» το αερόστατο 50-60 εκατοστά πάνω από το έδαφος. Το συνεργείο σε άψογη συνεργασία μαζί του «μετέφερε» το αερόστατο πάνω στο τρέιλερ. Κατεβήκαμε και συμμετείχαμε στην «τελετή» λήξης.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01006.jpg)
Σαμπάνια, διπλώματα και πολλές φωτογραφίες. Το μίνι μπας μας έφερε στο ξενοδοχείο γύρω στις 8. Ώρα για πρωινό. Ανεβήκαμε, αλλάξαμε και κατεβήκαμε. Βρήκαμε τους υπόλοιπους να τρώνε. Κάτσαμε μαζί τους και τους «πρήξαμε» με την αφήγησή μας.
(συνεχίζεται)
-
Στου Haci Bektas τα μέρη
Μετά το πρωινό φεύγουμε για τη βορειότερη πόλη της Καππαδοκίας. Το Hacibektas. Είναι γύρω στα 57χμ από το ξενοδοχείο μας και στη διαδρομή περνάμε από την πόλη Avanos, γνωστή σαν αγγειοπλαστικό κέντρο. Το άγαλμα στο κέντρο δεν παριστά όπως θα περίμενε κανείς τον Ατατούρκ, αλλά τον ανώνυμο Αγγειοπλάστη!!! Η πόλη είναι χτισμένη πάνω στον ποταμό Kizilirmak (Ερυθρός ποταμός, από την κόκκινη λάσπη του) ή Άλυς ποταμός των αρχαίων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01013.jpg)
Είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της χώρας. Τη διασχίζει κάθετα και χύνεται στον Εύξεινο Πόντο, κοντά στη Σαμψούντα.
Μετά το Avanos ακολουθούμε το ποτάμι στη ροή του για ένα διάστημα και 48χμ μετά φτάνουμε στο Hacibektas.
Ήσυχη, μικρή πόλη, πατρίδα του τάγματος των δερβίσηδων Bektasi ή Αλεβίδων και ο χώρος όπου είναι θαμμένος ο ιδρυτής τους Haci Bektas Veli. Πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης που γεννήθηκε στις αρχές του 13ου αι. στην Ιρανική πόλη Nishapur και πάντρεψε στοιχεία από τον Ισλαμισμό και την Ορθοδοξία. Περιπλανήθηκε σε διάφορες περιοχές και τελικά εγκαταστάθηκε σ’ αυτή την πόλη όπου και πέθανε. Η διδασκαλία του βρήκε έδαφος κυρίως σε αυτή την περιοχή, όριο μεταξύ Βυζαντινής αυτοκρατορίας και Τούρκων. Οι ιδέες του ήταν πολύ πιο φιλελεύθερες από αυτές άλλων δογμάτων κι γι αυτό βρήκαν ανταπόκριση από τους απλούς ανθρώπους.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01015.jpg)
Φτάνοντας πήγαμε να δούμε το Μαυσωλείο του Haci Bektas Veli.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01017.jpg)
Βγάλαμε τα παπούτσια και χωρίς να χρειαστεί οι γυναίκες να καλύψουν το κεφάλι τους μπήκαμε. Η διαφορά σε σχέση με το αντίστοιχο στο Ικόνιο ήταν εμφανής. Παρ’ όλο ότι βρισκόμασταν μέσα σε Μαυσωλείο η ατμόσφαιρα ήταν πιο «ανάλαφρη». Ίσως το ότι υπήρχε αρκετό φως στο χώρο, ίσως γιατί επιτρέπονταν οι φωτογραφίες, ίσως, ίσως, ίσως…….. Ποιος μπορεί να πει ακριβώς; Ίσως ακόμα να ήμασταν κι εμείς προκατειλημμένοι και να το βλέπαμε έτσι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01027-1.jpg)
Οι τάφοι και εδώ ήταν καλυμμένοι με τα χρυσοκέντητα πράσινα βελούδινα υφάσματα. Σαφώς λιγότεροι από ότι στο Ικόνιο, είναι σε ένα υπερυψωμένο τμήμα της κεντρικής αίθουσας.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01032-1.jpg)
Στον ίδιο χώρο υπάρχουν και προθήκες με διάφορα αντικείμενα αλλά και χειρόγραφα των Αλεβίδων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01028.jpg)
Σε χωριστό χώρο βρίσκεται ο τάφος του Αγίου.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01043-1.jpg)
Σε διπλανό χώρο υπάρχει ένας γυναικείος τάφος καλυμμένος με λευκό πλεκτό κάλυμμα. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε όλους τους κεντρικούς χώρους ήταν οι θόλοι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01029-1.jpg)
Ήταν ζωγραφισμένοι σαν τα πιο βαρύτιμα χαλιά της ανατολής. Απίστευτα χρώματα, ανεπανάληπτα σχέδια!! Σε άλλο διπλανό, λιτό δωμάτιο ήταν η κουζίνα με κάτι τεράστια μαγειρικά σκεύη.
Βγαίνοντας από το Μαυσωλείο και αφού χαζέψαμε για λίγο την υπέροχη, δροσερή αυλή του, πήγαμε στο απέναντι κτίριο. Είναι ένα Πνευματικό Κέντρο που μαζί με το διπλανό υπαίθριο θεατράκι εξυπηρετούν τις καθημερινές εκδηλώσεις αλλά κυρίως το μεγάλο Αυγουστιάτικο Φεστιβάλ της Αλεβίτικης κοινότητας.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01050-1.jpg)
Καθημερινά παρουσιάζεται σε αυτό το χώρο χορευτική παράσταση των Αλεβιτών. Είναι αρκετές οι διαφορές από τους αντίστοιχους χορούς των Μεβλεβί Δερβίσηδων. Στους Μεβλεβί η ορχήστρα έχει σα βάση της το Νέι, τον μεγάλο καλαμένιο αυλό. Έχει ακόμα ένα ή περισσότερα κρουστά, ένα ούτι και συχνά κανονάκι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01055.jpg)
Στους Αλεβίτες τίποτα από αυτά. Μόνο το Σάζι, το όργανο των περιπλανώμενων, των φτωχών, των απλών ανθρώπων. Οι Μεβλεβί είναι μόνο άντρες ενώ στους Αλεβίτες χορεύουν άντρες και γυναίκες μαζί και οι γυναίκες φορούν πολύχρωμα ρούχα. Υπάρχουν και άλλες επιμέρους διαφορές, κάθε μια με τη σημασία της, αλλά αυτές ήταν οι σημαντικότερες. Μετά την παράσταση βγήκαμε, περιδιαβήκαμε τους πάγκους των μικροπωλητών και τα μαγαζιά εκεί γύρω, ψωνίσαμε τα μπιχλιμπίδια μας και ξεκινήσαμε για το σημαντικότερο ίσως αξιοθέατο της Καππαδοκίας.
(συνεχίζεται)
-
Στην κοιλάδα Goreme!
Goreme. Το χωριό, με τα πολύ γραφικά σπίτια σκαμμένα μέσα στους βράχους, και στις άκρες του το Υπαίθριο Μουσείο. Μια κοιλάδα γεμάτη σκαμμένες και ζωγραφισμένες εκκλησίες και μοναστήρια που την έχουν διαμορφώσει με ωραίο πλακόστρωτο μονοπάτι που περνάει από όλα τα μνημεία, σε πολύ όμορφο αρχαιολογικό χώρο. Από το 1985 βρίσκεται στη λίστα με τα μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Για πρώτη φορά διάβασα για τις εκκλησίες του Goreme αλλά και την Καππαδοκία γενικότερα, κάμποσα χρόνια πριν όταν έπεσε στα χέρια μου ένα σχετικά σπάνιο τότε βιβλίο. Το βιβλίο του μεγάλου μας νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, «Τρεις μέρες στα Μοναστήρια της Καππαδοκίας». Ο Σεφέρης επισκέφτηκε αυτόν τον τόπο το 1950 από την Άγκυρα όπου υπηρετούσε σαν διπλωματικός υπάλληλος. (Οι κάτοικοι του Urgup (Προκόπι) νοιώθοντας τιμή για την επίσκεψη του νομπελίστα ποιητή έφτιαξαν την προτομή του στην είσοδο του χανιού που έμεινε τότε!!). Από τότε η Καππαδοκία μπήκε στο μυαλό μου σαν ένας τόπος που έπρεπε να επισκεφτώ. Τη μέρα αυτή λοιπόν, έμπαινα μέσα στο Υπαίθριο Μουσείο νοιώθοντας την παρουσία του μεγάλου μας ποιητή να με συντροφεύει.
Μετά την είσοδο, και αφού βγάλαμε πολλές φωτογραφίες με φόντο τον εντυπωσιακό βράχο,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01067.jpg)
ακριβώς μπροστά στην είσοδο, στον οποίο είναι σκαλισμένη η Γυναικεία Μονή (Rahibeler Manastir),
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01068.jpg)
ακολουθήσαμε την πορεία προς τα δεξιά. Επισκεφθήκαμε αρκετές από τις εκκλησίες όχι απαραίτητα με τη σειρά που τις γράφω.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01072-1.jpg)
Το Παρεκκλήσι του Αγ. Βασιλείου (Aziz Basil Sapeli) με τους τάφους στο πάτωμα,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01070-1.jpg)
την Εκκλησία του Μήλου (Elmali Kilise) με τους πολλούς τρούλους και τις όμορφες νωπογραφίες,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01081.jpg)
ορισμένες από αυτές της περιόδου της εικονομαχίας, το Παρεκκλήσι της Αγ. Βαρβάρας(Azize Barbara Sapeli) με νωπογραφίες της περιόδου της εικονομαχίας, την Εκκλησία του Φιδιού (Yilanli Kilise) ή του Αγ. Ονούφριου με τις τοιχογραφίες του 11ου αι. που δείχνουν τον Αγ. Γεώργιο και τον Αγ. Θεόδωρο να κατατροπώνουν το δράκο, τους Αγ. Κων/νο και Ελένη με τον Τίμιο Σταυρό και τον ερημίτη της Αιγύπτου Αγ. Ονούφριο που κρύβει τη γύμνια του με ένα φύλλο φοινικιάς ή κατ’ άλλους κάκτο(!!), το Παρεκκλήσι της Αγ. Αικατερίνης (Azize Katarina Sapeli) με τάφους και όμορφες τοιχογραφίες και την Εκκλησία των Σανδαλιών (Carikli Kilise) με την τοιχογραφία της προδοσίας του Ιούδα. Από τα σπουδαιότερα μνημεία αφήσαμε μόνο τη Σκοτεινή Εκκλησία (Karanlik Kilise).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01084.jpg)
Φύγαμε από το Υπαίθριο Μουσείο και κατηφορίσαμε προς το μίνι μπας, σταματώντας σε διάφορα μικρομάγαζα για χάζι και λίγα ψώνια.
(συνεχίζεται)
-
Καππαδοκίας συνέχεια!
40χμ μας χώριζαν από το Kaymakli, επόμενό μας σταθμό. Εκεί βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες υπόγειες πόλεις της Καππαδοκίας. Δυστυχώς ένα πρόβλημα πόνου στο γόνατο, που επιδεινώθηκε με το σκαρφάλωμα στο Goreme, έκανε πολύ δύσκολη την επίσκεψή μου στην υπόγεια πόλη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01089.jpg)
Έτσι όση ώρα οι υπόλοιποι «σέρνονταν» στα βάθη της γης εγώ γύρναγα να φωτογραφίσω μερικά πολύ όμορφα κτίρια και μετά χάζεψα στην αγορά του. Ξανά προς τα πίσω και είχε τώρα σειρά το Urgup (Προκόπι).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01090.jpg)
Λίγο πριν την όμορφη πόλη, τη μεγαλύτερη της περιοχής, κάναμε μια στάση να φωτογραφήσουμε μερικούς βράχους με σχήμα καμινάδας.
Urgup (Προκόπι). Η πόλη με τον μεγάλο ελληνικό πληθυσμό πριν από το 1923 που εγκαταστάθηκε στη Β. Εύβοια, φέρνοντας μαζί του και το σκήνωμα του Αγ. Ιωάννη του Ρώσου. Η σημερινή πόλη διατηρεί αρκετά την ομορφιά της με πολλά πέτρινα κτίρια, όμορφες πλατείες και αρκετό πράσινο. Είναι βέβαια πολύ τουριστική μιας και αποτελεί την «καρδιά» της Καππαδοκίας. Ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφέ και μαγαζιά με τουριστικά αλλά και με κρασιά! Ναι, κρασιά!! Είναι μια από τις κληρονομιές που άφησαν πίσω τους οι Έλληνες. Το κλίμα ευνοεί την καλλιέργεια γλυκών σταφυλιών, πράγμα που είχαν αξιοποιήσει οι Έλληνες που δεν είχαν θρησκευτικό περιορισμό.
Το μίνι-μπας μας άφησε στην πλατεία που είναι ο σταθμός των λεωφορείων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01092.jpg)
Βρίσκεται πίσω από την κεντρική πλατεία της πόλης. Εκεί κάτσαμε για φαΐ και μετά ανεβήκαμε προς την κεντρική πλατεία. Άλλοι μπήκαν σε μαγαζιά και εγώ πήγα να βρω το γραφείο τουρισμού. Ακολούθησα ένα δρόμο (Kayseri Cad.) που ξεκινά από την πλατεία και είναι κατάφυτος δεξιά και αριστερά. Περίπου 300μ από την πλατεία είναι το Μουσείο της πόλης και δίπλα του το γραφείο τουρισμού, και τα δύο κλειστά εκείνη την ώρα. Έξω από το γραφείο όμως είχε σε κάποια ράφια κάμποσο υλικό. Μπροστά από το Μουσείο υπάρχει ένας όμορφος κήπος με πολλά δέντρα και στην είσοδό του ένα γλυπτό με ένα ζευγάρι, σε φυσικό μέγεθος, να μεταφέρει ένα κοφίνι ξέχειλο από σταφύλια! Όμορφο γλυπτό και αιρετικό για τα Ισλαμικά δεδομένα, αν και η καλλιέργεια σταφυλιού δεν είναι τόσο σπάνια ακόμα και σε πιο συντηρητικές περιοχές, όχι όμως για κρασί. Γύρισα στην πλατεία και αφού βρήκα κάποιους από την παρέα κάναμε βόλτες και κοιτάγαμε τα όμορφα κτίρια όπως
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01099.jpg)
το χαμάμ (Tarihi Sehir Hamam) που βρίσκεται στη μια μεριά της πλατείας
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01100-1.jpg)
και ένα πανέμορφο μικρό σπίτι ακριβώς απέναντί του.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01103.jpg)
Την προσοχή μου τράβηξε ένα μικρό παραδοσιακό καφενείο με τραπεζάκια κάτω από τα δέντρα μιας μικρής πλατείας, συνέχεια της κεντρικής, με ηλικιωμένους που κάθονταν σε χαμηλά σκαμνιά, έπιναν το τσάι τους, κάπνιζαν τον Ναργιλέ τους και έπαιζαν τάβλι. Όμορφη εικόνα!! Τράβηξα κλεφτά μια φωτογραφία.
Μαζευτήκαμε στο μίνι-μπας και ξεκινήσαμε για αλλού.
(συνεχίζεται)
-
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01105.jpg)
Στη ρεματιά με τους βράχους δεξιά κι αριστερά με τα διάφορα σχήματα που οι ντόπιοι έχουν δώσει διάφορα ονόματα ανάλογα τι τους θύμιζαν, είδαμε μια «καμήλα», μια «μάνα με το μωρό στην αγκαλιά» κ.ά. Και έτσι φτάσαμε στην περιοχή που τα βράχια της είναι από τα πιο φωτογραφημένα σε όλη την Καππαδοκία.
Pasapag (Το Αμπέλι του Πασά). Μια περιοχή γεμάτη σχηματισμούς σα μονές, διπλές ή τριπλές καμινάδες, τις νεραϊδοκαμινάδες σύμφωνα με τη φαντασία των ντόπιων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01108.jpg)
Πρόκειται για φαλόσχημα βράχια που η συντηρητική κοινωνία αρνήθηκε να τα δει σαν τέτοια και έτσι έδωσε την ποιητική ερμηνεία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01112.jpg)
Φυσικά υπάρχουν και πιο μεγάλα κωνικά βράχια, πολλά από αυτά σκαμμένα από τον άνθρωπο για χρήση ερημητηρίων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01114.jpg)
Εκεί στη βόλτα μας μέσα τα βράχια συναντήσαμε και πάλι τους Πολωνούς συναδέλφους μας.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01116.jpg)
Λίγες ακόμα φωτογραφίες και επιστροφή στο ξενοδοχείο. Ετοιμαστήκαμε για να πάμε να δούμε Στροβιλιζόμενους Δερβίσηδες.
6χμ. ανατολικά του Avanos, βρίσκεται το Sarihan (κίτρινο Καραβάν Σεράι) του 13ου αι., που είναι από τα καλύτερα σωζόμενα Σελτζούκικα καραβάν σεράι της Τουρκίας. Αποκαταστάθηκε πλήρως στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και λειτουργεί σαν μουσείο. Πάνω από την περίτεχνη πύλη του υπάρχει μικρό τζαμί, έχει μια όμορφη αυλή και ένα στεγασμένο χώρο όπου και γίνονται αναπαραστάσεις της τελετής sema (Χορός των στροβιλιζόμενων δερβίσηδων). Εκεί πήγαμε κι εμείς. Είχα δει μερικά χρόνια πριν στον Λυκαβηττό την τελετή και είχα εντυπωσιαστεί. Αυτή τη φορά όμως ήταν απλά μια παράσταση από καλούς επαγγελματίες χορευτές, χωρίς όμως νεύρο, με αποτέλεσμα φοβερή βαρεμάρα! Πλήρης απογοήτευση. Μετά την παράσταση, στην αυλή κερνούσαν ένα ποτό από κανέλα (φυσικά χωρίς αλκοόλ). Εδώ τέλειωσε και η τελευταία μας μέρα στην Καππαδοκία, χωρίς να έχουμε τελειώσει με την περιοχή μιας και την επομένη φεύγοντας θα βλέπαμε λίγα ακόμα. Το τέλος της μέρας δεν ήταν αυτό που όλοι περιμέναμε αλλά τουλάχιστον είχε ξεκινήσει τόσο ωραία και είχε τόσα πολλά που ξεχάσαμε γρήγορα το βραδινό φιάσκο και αμέσως μετά το δείπνο πήγαμε για ύπνο. Την επομένη θα πηγαίναμε νότια και ακόμα πιο ανατολικά.
(συνεχίζεται)
-
Από την Καππαδοκία προς την Ανατολία!
Το πρωί φάγαμε, πήραμε τα πράγματά μας, τα φορτώσαμε και ξεκινήσαμε για νότια και ανατολικά. Η Καππαδοκία όμως δεν είχε τελειώσει. 90χμ. νότια σταματήσαμε να δούμε ένα σπουδαίο μνημείο. Το Μοναστήρι Eski Gumusler. Είναι σκαμμένο μέσα σε ένα μεγάλο βράχο στο ομώνυμο χωριό που ζει από την παραγωγή πολύ μεγάλων ποσοτήτων μήλων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01125-1.jpg)
Περνώντας από ένα στενό άνοιγμα και προσέχοντας τις πολλές τρύπες στο έδαφος που είναι τάφοι, υπόγεια δωμάτια ή πήλινα μεγάλα αποθηκευτικά σκεύη, μπήκαμε στην κεντρική αυλή του μοναστηριού.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01129.jpg)
Γύρω από την αυλή έχει δημιουργηθεί ένα συγκρότημα δύο ορόφων με κατοικίες, μια κουζίνα, μια τραπεζαρία, κελάρια για λάδι και κρασί και ένα συγκρότημα υπόγειων χώρων με ένα σύστημα εξαερισμού που βγαίνει στην αυλή.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01128-1.jpg)
Ο Ναός είναι πολύ όμορφος με σκαλισμένες κολώνες και τοιχογραφίες από τον 7ο ως τον 11ο αι. Η βρεφοκρατούσα με το παράξενο χαμόγελο είναι μοναδική! (οι φωτογραφίες απαγορεύονται). Από μια σκάλα ανεβήκαμε στον απάνω όροφο όπου έχει και άλλες τοιχογραφίες.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01126.jpg)
Από το Gumusler φύγαμε και σε 10χμ. φτάσαμε στο νότιο άκρο της Καππαδοκίας. Την πόλη Nigde (Νίγδη), που είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1216 μ.. Κατεβήκαμε στην αγορά της, ψωνίσαμε πολλά καλούδια για να έχουμε να κολατσίζουμε στο ταξίδι μας, περπατήσαμε, είδαμε από κάτω το φρούριο με το ρολόι και το τζαμί,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01132.jpg)
βγάλαμε φωτογραφίες έναν μανάβη με το κάρο του φορτωμένο λαχανικά και φρούτα και ξαναφύγαμε. Αντίο Καππαδοκία! Σε ευχαριστούμε για τα καλά που μοιράστηκες μαζί μας!!
(συνεχίζεται)
-
23χμ από τη Nigde φτάσαμε στο χωριό Kemerhisar όπου έχουν ανακαλυφθεί τα ερείπια της Αρχαίας πόλης Tyana.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01134.jpg)
Τείχη, κτίρια και το τμήμα ενός υπέροχου υδραγωγείου μιλάνε για τη σπουδαιότητά της.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01135.jpg)
Το σημερινό χωριό που είναι κτισμένο πάνω της αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την ανασκαφή της. Εκεί κάναμε μια μικρή στάση ίσα για μερικές φωτογραφίες.
Τώρα πια η κατεύθυνσή μας είναι νότια προς τα Άδανα. Περίπου 30χμ. σε δρόμο που πότε είναι αυτοκινητόδρομος (κατεβαίνει από την Άγκυρα) και πότε υπό κατασκευή,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01142.jpg)
ανάμεσα από χαράδρες δίπλα στον ποταμό Seyhan, και μετά στον αυτοκινητόδρομο για 107χμ. σε μια πανέμορφη ορεινή διάβαση με έλατα, όμορφα ορεινά χωριά και το ποτάμι δίπλα μας, μέχρι να περάσουμε τα βουνά και να βγούμε κοντά στις ακτές της Μεσογείου πάνω από την πόλη Ταρσό. Σε λιγότερο από 40χμ. μπαίνουμε στα Άδανα.
Adana (Άδανα). Η 5η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, ήταν η πρώτη πόλη που φτάσαμε και η είσοδός της ήταν άσχημη. Κάτι μου θυμίζει αυτό! Συνεργεία, βιοτεχνίες, αντιπροσωπίες και κίνηση. Πολύ κίνηση. Φοβερό μποτιλιάρισμα. Προχωράμε με ρυθμό γέρικης, ετοιμοθάνατης χελώνας! Και από παντού κορναρίσματα! Στα πεζοδρόμια κόσμος πολύς πάει στις δουλειές του. Μια μεγαλούπολη με όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν και οι δικές μας πόλεις. Βέβαια εδώ μιλάμε για πόλη με πάνω από 1.200.000 ανθρώπους. Διασχίζοντάς την φτάσαμε στο ποτάμι. Ο ποταμός Seyhan στο δρόμο του για τη Μεσόγειο περνάει και από τα Άδανα. Εδώ πλαταίνει, γίνεται ήρεμος και μόνο ένα τρεμούλιασμα στα νερά του από τη σιγανή ροή δείχνει ότι πρόκειται για ποτάμι και όχι λίμνη! Η πόλη διαθέτει διάφορα μνημεία. Δύο όμως είναι αυτά που τραβάνε τον κόσμο και τράβηξαν κι εμάς. Ένα πολύ παλιό και ένα πολύ νέο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01152.jpg)
Το πρώτο είναι μια πολύ όμορφη Ρωμαϊκή γέφυρα με 14 (από τις 21 της αρχικής γέφυρας) καμάρες και το δεύτερο το μεγαλύτερο τζαμί της Τουρκίας,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01149.jpg)
το Sabanci Merkez Camii με τους 6 μιναρέδες που τέλειωσε μόλις το 1998. Είναι χτισμένο στην όχθη του ποταμού σε ένα σημείο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη ρωμαϊκή γέφυρα. Η εικόνα που έχει κανείς από τη γέφυρα, με το τζαμί να καθρεφτίζεται μέσα στο ήσυχο νερό μοιάζει πολύ με το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία.
Το μίνι-μπας μας άφησε ακριβώς εκεί που αρχίζει η γέφυρα και που υπάρχει ένα πάρκινγκ. Πάνω στη γέφυρα δεκάδες μικροπωλητές διαλαλούν την πραμάτεια τους, ο κόσμος, κυρίως ντόπιοι, σεργιανάει και ψωνίζει και φυσικά αυτό που κάναμε και εμείς πολλάκις να βγάζει φωτογραφίες με φόντο το τζαμί και το ποτάμι ή μόνο το μνημείο. Δίπλα στη γέφυρα κάποιοι ψαράδες δόλωναν και ψάρευαν.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01153-1.jpg)
Αφού χορτάσαμε σουλάτσο, βγάλαμε τα καρτ ποστάλ μας και χαζέψαμε στους πάγκους των μικροπωλητών, μπήκαμε στο μίνι-μπας να πάμε για φαΐ.
Κάθε μέρος στην Τουρκία έχει το κεμπάπ του. Το Adanakebab είναι ένα από τα πιο νόστιμα και τα πιο καυτερά! Κάτσαμε λοιπόν σε ένα εστιατόριο και παραγγείλαμε. Το τραπέζι γέμισε χρώματα από τα λογής-λογής σαλατικά και λαχανικά. Συνοδεύουν το καυτερό φαγητό για να απαλύνουν της κάψα. Ανάμεσά τους και κάτι μικρές, πράσινες πιπεριές, θανατερά καυτερές. Είναι ότι πιο καυτερό έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Να πω όμως ότι το Adanakebab που φάγαμε στην Isparta ήταν πιο νόστιμο από αυτό στα Άδανα!! Μετά το φαΐ αποχαιρετήσαμε τον Χασάν που θα γύρναγε αεροπορικώς στη Σμύρνη και εμείς συνεχίσαμε μόνο με τον οδηγό μας για τον τελικό μας προορισμό. Σε άψογο αυτοκινητόδρομο και περίπου μετά από περίπου 200χμ. προς τα ανατολικά είδαμε την πόλη που θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες πέντε μέρες. Την πόλη Gazi Antep, την πρωτεύουσα της Νοτιοανατολικής Ανατολίας.
Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/dimos56/TURKEYFromCesmeToAdana232742009 (https://picasaweb.google.com/dimos56/TURKEYFromCesmeToAdana232742009)
Από το http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-2.html (http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-2.html)
(συνεχίζεται)
-
Λίγα λογια και εκπληκτικές φωτογραφίες.
Ωραιοτατο ταξίδι- προταση και για τις εποχές της κρίσης. Μονίμως είναι στα προσεχώς...
-
Μέρος 3ο
Εκεί που φτιάχνουν τον μπακλαβά!
-Τελικά ποιανού είναι ο μπακλαβάς; Δικός μας ή δικός σας;
Πονηρός ο Τούρκος. Ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα! Αμ δε που θα τσιμπήσω!
-Και ποιος ξέρει; Του απαντώ και αυτός το παρακάμπτει.
Μικροκαμωμένος με τη ροζ γραβάτα του πηγαινοέρχεται ελέγχοντας την κατάσταση μέσα στο στούντιο με το σκηνικό αλά Big Bubble!! Ροζ, μοβ, φιστικί κουρτίνες στους τοίχους!! Και εμείς σε ημικύκλιο, στη μπροστινή σειρά ένας από κάθε χώρα και στην πίσω οι υπόλοιποι. MEGA Channel του Gaziantep. Και όμως υπάρχει και αλλού MEGA Channel!!Και ήμασταν εμείς εκεί να μιλήσουμε «ζωντανά» για το πρόγραμμά μας! Μα τι δόξες είναι αυτές!!!
Είμαστε στην πόλη Gaziantep. Την πόλη αυτή της Νοτιοανατολικής Τουρκίας με τους πάνω από 1.500.000 κατοίκους. Πολύ κοντά στα σύνορα με τη Συρία και μόλις 100χμ από το Ιστορικό Χαλέπι (Αλέπο). Το Ηρωικό (Gazi στα τούρκικα) Antep. Η παλιά ονομασία της πόλης ήταν Antep. Μετά όμως από τα ηρωικά γεγονότα της εποχής του μεσοπολέμου με τον ξεσηκωμό ενάντια στους Γάλλους στην κατοχή των οποίων ήταν μαζί με τμήματα της Συρίας (μέχρι το 1920). Με τη συνθήκη των Σεβρών ενώθηκε με τη «μητέρα» Τουρκία (μαζί και με τις πόλεις της τότε «Βόρειας Συρίας» Άδανα, Μερσίνα, Ταρσός, Ούρφα Αντιόχεια ή Αντάκια και Ντιγιαρμπακίρ) και πήρε το προσωνύμιο Ηρωικό. Όταν έμαθα όλα αυτά κατάλαβα γιατί οι Τούρκοι ξεχώριζαν το όνομα σα να ήταν δύο λέξεις. Και όμως ήταν.
Πριν μπω σε αυτό το πρόγραμμα συνεργασίας και γνωρίσω τους Τούρκους συνάδελφούς μου δεν είχα ακούσει ποτέ γι αυτή την πόλη. Πολλοί Έλληνες όμως την είχαν ακούσει μιας και ήταν ο τόπος που διαδραματίζονταν η υπόθεση του δημοφιλούς σε Ελληνική και Τούρκικη TV σήριαλ «τα σύνορα της αγάπης» (στην ελληνική). Ένας ελληνοτουρκικός έρωτας με μπόλικο μπακλαβά (εγώ δεν είχα δει καθόλου από αυτό το σήριαλ και έτσι δεν την γνώριζα). Πατρίδα αυτού του μπακλαβά είναι αυτή η πόλη. Γι αυτό και η ερώτηση του τηλεοπτικού παρουσιαστή. Μπακλαβάς που δεν έχει καμιά σχέση με αυτόν που γνωρίζουμε εμείς. Με νοστιμιά που δεν περιγράφεται!! Φτιάχνεται μόνο με φιστίκι (αυτό που εμείς λέμε Αιγίνης) και που καλλιεργείται πάρα πολύ σε όλη τη βόρεια Μέση Ανατολή. Καλλιεργείται λοιπόν πολύ και σε αυτή τη γωνιά της Τουρκίας και εδώ είναι η κυριότερη περιοχή παραγωγής του. Δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου τόσες φιστικιές.
1η ημέρα
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01214.jpg)
Φτάσαμε στην πόλη από τα δυτικά, ερχόμενοι από τα Άδανα, αργά το απόγευμα. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν τα πολλά ξενοδοχεία και μάλιστα πολυτελείας!!! Στη μέση του πουθενά! Και όμως. Πολυτελή ξενοδοχεία όπως και αυτό που μείναμε κι εμείς. Όταν ρωτήσαμε τους ντόπιους πως και τόσα ακριβά ξενοδοχεία εκεί μας έδωσαν την εξήγηση. Στην πόλη αυτή κλείνονται πολλές εμπορικές συμφωνίες ανάμεσα σε Ευρωπαϊκές και Αμερικάνικες εταιρείες και εταιρείες της Μέσης Ανατολής. Προφανώς πρόκειται για την πλησιέστερη, «ασφαλή» για τους δυτικούς, περιοχή προς τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Είναι γεγονός ότι τις επόμενες μέρες είδαμε αρκετούς «γιάπηδες», ορισμένους στο ξενοδοχείο μας. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο συναντήσαμε και τους συναδέλφους από τις άλλες χώρες. Αγκαλιές, φιλιά με ανθρώπους που γνωρίζαμε αλλά και μερικούς που βλέπαμε για πρώτη φορά. Κάτσαμε όλοι μαζί στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και φάγαμε γι άλλη μια φορά καυτερά κεμπάπια και πράσινες σαλάτες. Τα είπαμε γι αρκετή ώρα και ψόφιοι στην κούραση πήγαμε στα δωμάτιά μας για ύπνο. Καλώς σε βρήκαμε ανατολή με τις μυρωδιές και τις εικόνες σου!
2η ημέρα
Günaydın! Buenos Días! Dzień Dobry! Bună dimineaţa! Good morning! Καλημέρα!
Συνάντηση στο εστιατόριο, πλούσιο πρωινό, λίγες κουβέντες και κατεβαίνουμε στο λόμπι του ξενοδοχείου. Το λεωφορείο που έχει παραχωρήσει ο Δήμος της περιοχής που βρίσκεται το σχολείο μας περιμένει απ’ έξω. Είμαστε όλοι φορτωμένοι με τα δώρα που έχουμε φέρει για συναδέλφους και παιδιά. Η μέρα έχει ξημερώσει θαυμάσια και όπως θα αποδειχθεί θα είναι ηλιόλουστη και αρκετά ζεστή. Σχεδόν καλοκαιρινή. Τελευταία ρουφηξιά από τους θεριακλήδες της παρέας (απαρέγκλιτα το κάπνισμα απαγορεύεται σε κλειστούς χώρους!!) και ξεκινάμε.
Το ξενοδοχείο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και το σχολείο προς τα ανατολικά. Όσο πάμε προς τα εκεί οι εικόνες αλλάζουν.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01215.jpg)
Οι πλούσιες συνοικίες δίνουν γρήγορα τη θέση τους σε φτωχομαχαλάδες.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01217.jpg)
Φτωχόσπιτα, χωμάτινοι δρόμοι, κρεμασμένες μπουγάδες αλλά σε όλα τα σπίτια δορυφορικά πιάτα και ηλιακοί θερμοσίφωνες (!!!). Προφανώς αυτά τα δύο πρέπει να χρηματοδοτούνται από το κράτος. Δεν εξηγείται αλλιώς. Και ξαφνικά οικόπεδα ισοπεδωμένα με χαλάσματα. Και δίπλα γιαπιά με πολυκατοικίες θηρία, σαν αυτές που είχαμε δει πολλές και παντού. Φαίνεται ότι οι αρχές (τοπικές ή κεντρικές, αδιάφορο) δεν θέλουν τις εικόνες που είχαμε δει λίγο πριν και γκρεμίζουν τις φτωχογειτονιές και κατασκευάζουν αυτά τα απρόσωπα, ομοιόμορφα «σπίτια» για να στοιβάξουν ανθρώπους, πραμάτειες, όνειρα. Και όλα αυτά χωρίς ορίζοντα! Άλλωστε σε αυτή τη γωνιά της αχανούς αυτής χώρας στοιβάζονται οι Κούρδοι πρόσφυγες, μιας και βρισκόμαστε στις παρυφές της ταραχώδους πατρίδας αυτού του βασανισμένου λαού. Οι εικόνες λοιπόν αυτές έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τις «ευρωπαϊκές» εικόνες που είχαμε ως εκείνη την ώρα για την πόλη. Περνάμε έναν υπαίθριο σταθμό λεωφορείων που μου θύμισε περισσότερο χωράφια που διάλεγαν να στήσουν τα τσίρκα που είχα δει παιδί. Και μάλιστα στην κατάσταση που τα άφηναν όταν έφευγαν. Άθλια! Αλλά στην είσοδο η ΑΨΙΔΑ ήταν ιδιαίτερα μεγαλοπρεπής!!!! Στην επόμενη γωνία το αποκορύφωμα. Το λεωφορείο σταματά να περάσει ένα κοπάδι πρόβατα (!!!!) Ναι πρόβατα! Μερικά τετράγωνα ακόμα μέσα στη φτωχογειτονιά και βλέπουμε το σχολείο. Ακούγονται ζουρνάδες και νταούλια. Φτάνουμε και σταματάμε έξω από την είσοδο. Πάνω από 800 μαθητές 5-15 ετών μαζεύονται γύρω από την κεντρική είσοδο. Μάταια οι δάσκαλοί τους προσπαθούν να τους συγκρατήσουν. Η έξαψή τους μεγάλη. Όλοι προσπαθούν να βρεθούν δίπλα μας, να μας σφίξουν το χέρι.
-Hello! What’s your name?
-Dimos. What is your’s?
-Ahmet
-Aise
-Fatme
Εκεί εξαντλούνται τα αγγλικά τους. Όχι όμως το χαμόγελό τους. Και έτσι με χαμόγελα συνεχίζεται η «κουβέντα» μας. Πόσα είπαμε σ’ αυτή την κουβέντα! Όσο πιο μπαλωμένα είναι τα ρουχαλάκια τους, όσο πιο πολύ χάσκουν τα ξεχαρβαλωμένα παπούτσια τόσο πιο εύγλωττα είναι τα χαμόγελά τους.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01157.jpg)
Η εικόνα των αγορίστικων, κουρεμένων, κεφαλιών μου φέρνει στο μυαλό τον εαυτό μου πάνω από τέσσερις δεκαετίες πριν.
Ανάμεσα στο πλήθος ξεχωρίζουμε τα «δικά» μας παιδιά. Η Μέρβε, η Ντιλάρα, ο Αχμέτ και ο Γιουνούς που δυο μήνες πριν ήταν στην Αθήνα. Αγκαλιές, φιλιά και κανονίζουμε στο τέλος της επίσκεψης να έρθουν να τους δώσουμε τα δωράκια που τους φέραμε. Δεν θέλαμε να τους τα δώσουμε μπροστά σε όλα τα παιδιά. Φτωχά παιδάκια και λογικό ήταν να πληγωθούν, να ζηλέψουν.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/52821483.jpg)
Εν τω μεταξύ ουρλιάζει ο ζουρνάς, βροντάει το νταούλι. Οι συνάδελφοι μας σφίγγουν θερμά το χέρι, ψηλά πάνω από την είσοδο του κεντρικού κτιρίου ανεμίζει η Τουρκική σημαία και δίπλα της το τεράστιο πορτρέτο του Κεμάλ. Δίπλα το πανό με τον λογότυπο του προγράμματός μας και το «καλωσόρισες» σε όλες τις γλώσσες των χωρών που συμμετέχουν σε αυτό. Ένας κόμπος σφίγγει το λαιμό αλλά οι Τούρκοι συνάδελφοι φροντίζουν να τραβήξουν την προσοχή μας. Τα όργανα σταματούν, λέει λίγα λόγια ο διευθυντής στα Τούρκικα με μετάφραση από τον φίλο μας τον Μεχμέτ και αρχίζει το πανηγύρι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01165.jpg)
Φωτιά στα όργανα και οι συνάδελφοι στήνουν το χορό. Δεν έχει τελειώσει το πρώτο τραγούδι και έχουμε μπει κι εμείς. Ένας χορό κυκλικός που θυμίζει ποντιακό αλλά και Κούρδικο. Και άλλος, και άλλος! Άλλος κυκλικός, άλλος καρσιλαμάς.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01172.jpg)
Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τα βρίσκουν σκούρα, για εμάς παιγνιδάκι! Τι σου είναι η συνύπαρξη αιώνων. Μπήκε στα «γονίδιά» μας!
Ακολούθησαν διάφορα παραδοσιακά παιγνίδια και πάμε για επίσκεψη σε μερικές τάξεις.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/74912340.jpg)
Η συμπεριφορά των παιδιών όπως όταν πρωτοφτάσαμε. Να μας σφίξουν το χέρι, να μας ακουμπήσουν, να μας πουν μια κουβέντα. Πήγαμε και στο γραφείο των δασκάλων για ένα καφέ. Έχει περάσει η ώρα και η πρώτη βάρδια σκολνάει. Έχουν έρθει τα μεγαλύτερα παιδιά της απογευματινής βάρδιας.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01205.jpg)
Έρχεται να μας δει ο Μουσταφά, ο συνάδελφος που είχαμε γνωρίσει στη συνάντηση στην Πολωνία. Με αυτά και με κείνα πέρασε η ώρα και έπρεπε να φύγουμε.
(συνεχίζεται)
-
Το λεωφορείο μας αφήνει στο κέντρο της πόλης, σε ένα πάρκο όπου έχουν στήσει μια ολόκληρη «πόλη» με ήρωες κόμικς και λαϊκών παραμυθιών.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01220.jpg)
Ο Αλαντίν αλλά και ο Ποπάϋ. Η χιονάτη αλλά και ο Ναστραντίν Χότζας!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01229.jpg)
Κάτσαμε λίγο εκεί και ξανά στο λεωφορείο. Αυτή τη φορά πάμε σε ένα άλλο σχολείο. Πως ήταν το πρώτο; Καμιά σχέση! Το καλύτερο, ιδιωτικό σχολείο της πόλης. Χλιδή και πολυτέλεια. Γρανίτες στις τουαλέτες των μαθητών, ξύλινη επένδυση στα γραφεία και μια αίθουσα εκδηλώσεων που θα τη ζήλευαν πολλά συνεδριακά κέντρα στον τόπο μας. Γι αυτήν άλλωστε ήμασταν εκεί. Ο διευθυντής του ιδιωτικού σχολείου μας παρέθεσε ένα πλούσιο σε ποσότητα και ποιότητα γεύμα αλλά τόσο φτωχό και κρύο σε αισθήματα. Η σύγκριση αναπόφευκτη. Νάναι πάντως καλά οι άνθρωποι. Ότι μπορούσαν έκαναν.
Μετά το φαγητό πήγαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, κάναμε τις παρουσιάσεις μας και ακολούθησε μια καταπληκτική συναυλία παραδοσιακής μουσικής από μια ορχήστρα αποτελούμενη από εκπαιδευτικούς και μαθητές.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01239.jpg)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/Untitled-1.jpg)
Φυσικά οι Τούρκοι τόριξαν και πάλι στο χορό. Χειρότεροι από μας. Και με τον ήχο του τηλεφώνου, που λέει ο λόγος, χορεύανε!!!!!
Η εκδήλωση τελείωσε, γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και επειδή είχαμε λίγο χρόνο πριν το δείπνο, βγήκαμε βόλτα στη γύρω περιοχή. Ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, διάφορα καταστήματα με ρούχα, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, ότι δηλαδή βλέπει κανείς και στο κέντρο των δικών μας πόλεων. Σε αυτό που διέφερε ήταν τα πολλά εργαστήρια-καταστήματα μπακλαβά και άλλων γλυκισμάτων από φιστίκι «Αιγίνης». Λίγο χάζεμα λοιπόν, λίγα ψώνια και επιστροφή στο ξενοδοχείο όπου στο δείπνο βρισκόμαστε όλοι και ανταλλάσσουμε εντυπώσεις από την πολύ πλούσια σε τέτοιες μέρα που έφτανε στο τέλος της. Καληνυχτούμε στο τέλος όλους και ο καθένας στο δωμάτιό του. Λίγη ώρα να
συμμαζέψω το νου μου, να κρατήσω λίγες σημειώσεις, να δω λίγο τις φωτογραφίες που τράβηξα και ψόφιος από την κούραση της ημέρας πέφτω σε ένα βαθύ, ήρεμο ύπνο!! Iyi Geceler!! Καληνύχτα!
(συνεχίζεται)
-
3η ημέρα
α) Στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Η μέρα ξεκίνησε όπως και οι άλλες, Καλό πρωινό, κουβεντούλα με τους φίλους μας και έτοιμοι. Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στην πόλη και τα αξιοθέατά της. Αρχή από το Αρχαιολογικό Μουσείο Gaziantep!! Λίγες μέρες πριν το ταξίδι μας και εντελώς τυχαία είχα δει κάποια άρθρα σε κάποιο blog σχετικά με αυτό το μουσείο και τα εκθέματά του. Μοναδικοί ανεπανάληπτοι θησαυροί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01263.jpg)
Αλλά ας πιάσουμε την ιστορία από την αρχή. Γύρω στα 65 χμ ανατολικά, στις όχθες του ποταμού Ευφράτη, υπάρχουν τα ερείπια της Ελληνιστικής πόλης Ζεύγμα. Αν και η περιοχή κατοικείται από τη Νεολιθική εποχή, η πόλη ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Α΄ Νικάτορα το 300 π.Χ. όταν αυτός ένωσε (έζευξε) τις πόλεις Σελεύκεια και Απάμεια που ήταν χτισμένες στις δύο όχθες του ποταμού φτιάχνοντας μια γέφυρα με λέμβους. Έτσι προέκυψε και το όνομα της πόλης. Η πόλη αυτή άκμασε και κατά τη διάρκεια εκείνων των χρόνων αλλά και μετά στα Ρωμαϊκά χρόνια, όταν επί Τραϊανού η γέφυρα έγινε λίθινη. Οι κάτοικοί της τη στόλισαν με όμορφα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια.
Όταν οι αρχαιολόγοι, αρχικά το 1917 και στη συνέχεια το 1970, έφεραν στο φως τα ερείπια των κτιρίων αυτών δεν πίστευαν στα μάτια τους βλέποντας τα υπέροχα και πολύ καλά διατηρημένα ψηφιδωτά τους.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01256.jpg)
Και ενώ τα σπουδαία ευρήματα εντυπωσιάζουν όλο τον κόσμο, οι κρατούντες στη γείτονα χώρα αποφασίζουν να φτιάξουν στην περιοχή ένα μεγάλο φράγμα. Το φράγμα Birecik. Ο κίνδυνος να αφανιστούν για πάντα οι θησαυροί αυτοί είναι περισσότερο από ορατός. Είναι προ των πυλών. Μάταια γίνονται διαμαρτυρίες σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Μάταια διεθνείς οργανισμοί όπως η UNESCO ζητούν από την Άγκυρα να αναθεωρήσει τις αποφάσεις της. Δε μένει τίποτα άλλο από επείγουσες σωστικές εργασίες για να σωθεί ότι γίνεται περισσότερο. Σα λύση για τη στέγαση των θησαυρών αποφασίζεται το Μουσείο της κοντινότερης μεγάλης πόλης. Έτσι τα υπέροχα έργα τέχνης βρίσκουν φιλόξενη στέγη στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Gaziantep ενώ από το 2000 το 80% της αρχαίας πόλης βρίσκεται κάτω από τα νερά.
Αυτούς τους θησαυρούς ήρθαμε να δούμε εκείνη τη μέρα του Απριλίου. Ψηφιδωτά!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01275.jpg)
Υπέροχα, μοναδικά ψηφιδωτά με θέματα από την Ελληνική μυθολογία και ελληνικές επιγραφές.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01277.jpg)
Η αίσθηση να είσαι αυτός, μέσα σε μια πολυεθνική ομάδα ανθρώπων, μακριά από τον τόπο σου, που αναγνωρίζει σαν οικεία αυτά που βλέπει είναι τουλάχιστον εξαιρετικά παράξενη. Να μην πω μοναδική και συγκινητική!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01269.jpg)
Ο Ωκεανός και η Τηθύς, ο Δαίδαλος κι ο Ίκαρος, ο Αχιλλέας στην αυλή του βασιλιά Λυκομήδη, ο Γάμος του Διόνυσου με την Αριάδνη (βρέθηκε το 1992 και το 1998 κλάπηκε ένα τμήμα του που αντιπροσωπεύει τα 2/3 του έργου!!). Θεότητες της θάλασσας, τόσο μακριά από αυτή, αλλά και σκηνές από την καθημερινότητα εκείνης της εποχής στολίζουν δάπεδα και τοίχους οικιών.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01274.jpg)
Οι Τούρκοι αρχαιολόγοι, αν και έπρεπε να βιαστούν για να προλάβουν την πλημύρα, έκαναν εξαιρετική δουλειά! Έστησαν ολόκληρες οικίες με ψηφιδωτά δάπεδα και όσες από τις τοιχογραφίες διασώθηκαν.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01286.jpg)
Εκτός από τα ψηφιδωτά και τις τοιχογραφίες, πολλά κινητά ευρήματα συμπληρώνουν τους θησαυρούς του Μουσείου.
Με ανοικτό στόμα και ανείπωτο θαυμασμό βλέπω αυτούς τους θησαυρούς. Γυρνώ ανάμεσα σε ανακατασκευασμένα δωμάτια, περνάω πάνω από τα ψηφιδωτά δάπεδα σε καλοφτιαγμένες υπερυψωμένες «γέφυρες», θαυμάζω και τραβάω συνεχώς φωτογραφίες. Φυσικά χωρίς φλας, μιας και απαγορεύεται, γι αυτό και αυτές βγήκαν σχετικά σκοτεινές. Ψάχνω όμως και για το αριστούργημα του Μουσείου. Ένα ψηφιδωτό (ή πιο σωστά ένα μικρό μέρος από ένα ψηφιδωτό) με δυο υπέροχα μάτια. Ίσως τα πιο εκφραστικά μάτια που έχω δει ποτέ σε έργο τέχνης. Τελικά το βρίσκω σε μια ξεχωριστή αίθουσα, στην οποία οδηγεί ένα κατηφορικός διάδρομος. Στην αίθουσα αυτή δεν έχει ψηφιδωτά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01306.jpg)
Έχει διάφορα αριστουργήματα μεταλλουργίας από τον ίδιο αλλά και άλλους αρχαιολογικούς χώρους, καθώς και ευρήματα των Χετταίων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01304.jpg)
Στη μια πλευρά όμως της αίθουσας μόνο του το σπάραγμα της ψηφιδωτής τέχνης, η κατά πολλούς «Τζοκόντα του Γκαζιαντέπ». Πρόκειται για το πάνω μισό του προσώπου μιας φιγούρας που μάλλον είναι γυναικεία. Κάποιοι βέβαια έχουν υποθέσει ότι απεικονίζει
τον Μεγάλο Στρατηλάτη!! Άλλοι ότι πρόκειται για το πρόσωπο μιας νεαρής τσιγγάνας (συνηγορεί σ’ αυτό το μαντήλι στα μαλλιά). Όποιον ή όποια και αν απεικονίζει η παράσταση αυτή, τα μαύρα εκφραστικά μάτια κάνουν αυτό το «πορτρέτο» ένα από τα ομορφότερα πορτρέτα που έγιναν ποτέ!! Αισθάνομαι βαθιά «ερωτευμένος» με την καλλονή αυτού του ψηφιδωτού!!
Πρέπει όμως να ξεκολλήσω κάποτε από εκεί. Με βαριά καρδιά ανεβαίνω στην μεγάλη, κεντρική αίθουσα με τα πολλά ψηφιδωτά. Στο κέντρο της, πάνω σε ένα βάθρο, ένα πολύ καλοδιατηρημένο μπρούτζινο άγαλμα προκαλεί έκπληξη με το θέμα του. Ο Θεός Άρης κρατώντας στο ένα χέρι το δόρυ (σύμβολο πολέμου) και στο άλλο ένα άνθος (σύμβολο γονιμότητας)!!! Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναβρεθεί ποτέ! Τελικά οι Αρχαίοι πάντα θα μας εκπλήσσουν!! Ήταν όλο ανατροπές! Και πάντα βρίσκονταν καλλιτέχνες που με τον τρόπο τους εκφράζανε το διαφορετικό!!
Με τα μάτια, το νου και την καρδιά γεμάτα όμορφα συναισθήματα ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Ήμαστε όμως και παιδιά του σύγχρονου καταναλωτικού κόσμου και δε γίνεται να μην περάσουμε από το πωλητήριο του Μουσείου. Κάναμε λοιπόν τα ψώνια μας, και στη συνέχεια πήγαμε στο κτίριο της Νομαρχίας και του Δήμου όπου φάγαμε στην τραπεζαρία μαζί με τους εργαζόμενους (για να τα ακούνε μερικοί) πολύ νόστιμο φαγητό (!!!!). Η εμπειρία αυτή να φας σε χώρο που τρώνε εργαζόμενοι της πόλης είναι κάτι ξεχωριστό που δεν συμβαίνει συχνά στα ταξίδια. Προσωπικά μου έχει τύχει άλλη μια φορά στην Ιταλία και ήταν το ίδιο ενδιαφέρουσα. Μετά το φαΐ γραμμή για το ιστορικό κέντρο της πόλης.
(συνεχίζεται)
-
β) Στην αγορά της πόλης
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01317.jpg)
Η πόλη αν και κατοικείται από την 4η χιλιετία π.Χ. χτίστηκε γύρω από ένα λόφο στην κορυφή του οποίου δεσπόζει το Βυζαντινό κάστρο του 6ου μ.Χ αι.
Ανεβαίνοντας κανείς σ’ αυτό θα δει αγάλματα και γλυπτές παραστάσεις που μαρτυρούν
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/IMG_9381.jpg)
Φωτο: Mieczyslaw Matyasik
γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας της περιοχής μιας και το Gaziantep υπήρξε το κέντρο της εθνικιστικής αντίστασης κατά της Ευρωπαϊκής κατοχής από τους Εγγλέζους αρχικά και τους Γάλλους μετά. Έτσι η στοά που ακολουθεί την κεντρική πύλη και οδηγεί στο εσωτερικό του κάστρου είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο ιστορικό μουσείο. Η παρουσίαση των εκθεμάτων συνοδεύεται από αφήγηση (δυστυχώς μόνο τούρκικα) και μουσική υπόκρουση.
Δυστυχώς στο εσωτερικό του κάστρου γίνονταν έργα συντήρησης και δεν επιτρεπόταν η είσοδος. Έτσι περιοριστήκαμε μόνο στο μουσείο. Και φυσικά την πολύ ωραία θέα προς την παλιά πόλη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01322.jpg)
Το υπόλοιπο της μέρας μας είχε να κάνει με τα παζάρια στο κέντρο της πόλης. Η πόλη, εκτός από τον μπακλαβά είναι γνωστή για τα μπακίρια της και τα ξύλινα αντικείμενα τα διακοσμημένα με φίλντισι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01327.jpg)
Κάτω λοιπόν και γύρω από το κάστρο έχει πολλά εργαστήρια που φτιάχνουν αυτά τα αντικείμενα. Ο ρυθμικός χτύπος του σφυριού πάνω στο μέταλλο δίνει ένα «ρυθμό» στο χώρο και κυριαρχεί σαν ήχος στον αέρα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01329.jpg)
Σε ένα σοκάκι βρήκαμε ένα μουσείο για τη διατροφή, θέμα άλλωστε και του προγράμματός μας. Μικρό αλλά αρκετά κατατοπιστικό κυρίως όσον αφορά την προετοιμασία της τροφής (χώροι, σκεύη, υλικά και τρόποι παρασκευής). Στην αυλή βρίσκουμε τυχαία ένα τηλεοπτικό συνεργείο και μας παίρνουν μια μικρή συνέντευξη. Φυσικά μεταφράζει ο φίλος μας ο Με(χ)μέτ.
(συνεχίζεται)
-
Μετά το μουσείο πήγαμε για ένα καφέ σε ένα παραδοσιακό καφενείο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01363.jpg)
Φυσικά τον τούρκικο καφέ με την ανεπανάληπτη γεύση συνοδεύουν ναργιλέδες. Το ντουμανιάσαμε για τα καλά. Στη συνέχεια σειρά είχε η αγορά. Μπήκαμε στα στενά, χαζέψαμε τους τεχνίτες, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και χωθήκαμε μέσα στο παζάρι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01372.jpg)
Στην αρχή είναι εργαστήρια και μαγαζιά με μπακίρια, ξύλινα με φίλντισι, χαλιά, κιλίμια και κάποια τουριστικά μπιχλιμπίδια.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/2dd2ce90.jpg)
Σε ένα μαγαζί που σε μια εσωτερική αυλή είχε απλώσει χαλιά και χαλάκια είδα μια πολύ παράδοξη εικόνα. Είχε κρεμασμένα μικρά χαλιά τοίχου. Είχαν απάνω εικόνες που όπως κρέμονταν όλες μαζί σχημάτιζαν ένα «παράλογο» σύνολο. Η Παναγία σε ένα, σε άλλο ο Εσταυρωμένος. Δίπλα ο Κεμάλ, η ημισέληνος, το σύμβολο των Γκρίζων Λύκων, διάφοροι σουλτάνοι και Άγιοι των μουσουλμάνων και ο Τσε(!!!).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01379.jpg)
Πιο μέσα τα τρόφιμα και τα μπαχαρικά. Χρώματα που σε μαγεύουν και αρώματα που σε μεθούν.
Και φυσικά γλυκά. Πολλά γλυκά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/baklava.jpg)
Περίοπτη θέση βέβαια ο μπακλαβάς σε πολλές μορφές, έτσι για να λιγώνει το μάτι και ένας κόμπος να ανεβαίνει στο λαιμό και από εκεί το στόμα να μπουκώνει λαχτάρα!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01380.jpg)
Και παρακάτω τα ρούχα, τα παπούτσια και τα χρυσαφικά. Και ανάμεσά τους καφενέδες, να ξαποστάσεις, να δροσιστείς για να συνεχίσεις. Γιατί το παζάρι είναι μεγάλο. Πολύ μεγάλο!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01373.jpg)
Με στοές, σοκάκια, δρόμους, παράδρομους. Και δεν είναι σε ένα μόνο σημείο. Απλώνεται σε μεγάλη έκταση ακτινωτά γύρω από το κάστρο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01386.jpg)
Βγαίνοντας από το παζάρι περπατήσαμε αρκετά για να φτάσουμε σε άλλο ένα μουσείο (το τρίτο της ημέρας).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01385.jpg)
Είναι το Μουσείο Άμυνας και αναφέρεται στη τοπική ιστορία. Πολύ καλοστημένο με κέρινα ομοιώματα, σε ένα παλιό δίπατο αρχοντικό με πολύ ωραία αυλή. Φυσικά δεν κάτσαμε πολύ γιατί ήμασταν πολύ κουρασμένοι. Μπήκαμε στο λεωφορείο που μας περίμενε εκεί κοντά και γραμμή για το ξενοδοχείο. Η μέρα μας όμως δεν είχε τελειώσει. Φάγαμε όλοι μαζί το δείπνο μας, ετοιμαστήκαμε και ξανά στο λεωφορείο. Αυτή τη φορά προορισμός το MEGA CHAΝNEL TV. Αυτό το βράδυ θα γινόμασταν αστέρια της τοπικής τηλεόρασης (!!!!!). Η ζωντανή εκπομπή κύλησε καλά, μιλήσαμε για το πρόγραμμά μας και επιστροφή. Αλλά όχι για τα δωμάτιά μας. Ραντεβού στο δωμάτιο των Πολωνών!.
Στο Gaziantep δύσκολα έβρισκες να πιείς κάτι, ακόμα και μπύρα. Μόνο σε 1-2 μεγάλα ξενοδοχεία. Όλοι λοιπόν θα θέλαμε να «βρέξουμε» λίγο το χειλάκι μας. Οι Πολωνοί είχαν βότκα, εμείς είχαμε πάρει κάτι κρασιά από το Προκόπι, πήραμε και από την αγορά μπόλικο φιστίκι αλλά και άλλους ξηρούς καρπούς και μαζευτήκαμε στο δωμάτιο των Πολωνών. Πάνω από 20 άτομα!!! Έγινε ένας χαμός. Το αλκοόλ αν και όχι σε μεγάλη ποσότητα και η εκπομπή που είχε προηγηθεί χαλάρωσε όποιες αναστολές υπήρχαν και «ξεσαλώσαμε». Το τι γέλιο κάναμε δε λέγεται! Μέχρι που πλάκωσε ο σεκιουριτάς του ξενοδοχείου (έγιναν παράπονα από άλλους ενοίκους) και έληξε άδοξα η βραδιά. Πάντως καλά περάσαμε! Χαιρετήσαμε και έναν της παρέας που τα ξημερώματα πέταγε για Αθήνα λόγω υποχρεώσεων και κυριολεκτικά ψόφιοι πέσαμε για ύπνο.
(συνεχίζεται)
-
4η ημέρα
Το πρωινό ήταν αφιερωμένο στη συνάντησή μας. Πρώτα στο σχολείο για λίγη δουλειά και μετά επίσημη συνάντηση με τον Δήμαρχο του διαμερίσματος Sehitkamil της πόλης, στο οποίο βρίσκεται το σχολείο. Η συνάντηση ήταν εγκάρδια, δώσαμε στο Δήμαρχο και κάποιο δώρο από Ελλάδα και μετά όλοι μαζί πήγαμε στο πολύ καλό εστιατόριο όπου ο Δήμαρχος μας παρέθεσε πολύ πλούσιο γεύμα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01395.jpg)
Το υπόλοιπο της ημέρας ήταν αφιερωμένο σε διάφορες απολαύσεις!!
Μπήκαμε στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε. Περάσαμε έξω από το πανεπιστήμιο της πόλης που βρίσκεται σε ένα προάστιο μέσα στο πράσινο με σκόρπια κτίρια εδώ κι εκεί. Σε λίγο βγήκαμε από τον κεντρικό και μπήκαμε σε ένα πευκοδάσος.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01399.jpg)
Ο δρόμος κινείται ανάμεσα στα πεύκα και τελειώνει στον Ζωολογικό Κήπο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01398.jpg)
Έχω δει ζωολογικούς κήπους σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και δεν ένοιωσα στιγμή ότι υστερούσε στο παραμικρό και σε ζώα και σε αντιμετώπισή τους αλλά κυρίως και σε οργάνωση!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01405.jpg)
Τι βλέπαν τα ματάκια μας στα βάθη της Ανατολής!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/zoo.jpg)
Κάναμε πάνω από μια ώρα για να γυρίσουμε την τεράστια έκταση. Κάναμε τη βλακεία να σνομπάρουμε το τρενάκι που έκοβε βόλτες συνέχεια και την πλήρωσαν τα ποδαράκια μας. Αφού τέλειωσε η επίσκεψη, μπήκαμε και πάλι στο λεωφορείο αλλά μόνο για 500 μέτρα.
(συνεχίζεται)
-
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01434.jpg)
Κατεβήκαμε μέσα στο δάσος όπου οι φίλοι μας οι Τούρκοι είχαν στήσει τις ψησταριές.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01447.jpg)
Ο Αλή, έμπειρος στα των κεμπάπ πρωτοστατούσε. Αλλά και οι άλλοι δεν πήγαιναν πίσω.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01442.jpg)
Κεμπάπια, σούβλες με κοτόπουλο, πιπεριές και κρεμμύδια που ξεροψήνονταν πάνω στη θράκα
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01444.jpg)
και δώστου φαΐ. Και σε λίγο να και ο χορός.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01452.jpg)
Γλέντι τρικούβερτο κανονικά. Δύο από τη δική μας ομάδα εκείνη τη μέρα είχαν γενέθλια και είχαμε κανονίσει να φέρουν τούρτες. Έτσι το πάρτι έκλεισε με σβήσιμο κεριών και ευχές. Ήταν αργά το απόγευμα όταν φύγαμε. Πήγαμε στο ξενοδοχείο όπου οι περισσότεροι πήγαν για ξεκούραση. Εγώ με δύο από την παρέα μας και έναν από τους Τούρκους πήγαμε για χαμάμ!!! Αλλά όχι χαμάμ για τουρίστες. Σε αυτό που πάνε οι ντόπιοι. Ο Eren, που ήταν μαζί μας μας είπε ότι πάει τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Το χαμάμ το είχαμε δει την προηγουμένη. Είναι στο κέντρο της πόλης, κάτω από το κάστρο. Το πρωί είναι για τις γυναίκες και το βράδυ για τους άντρες. Το κόστος μόνο 6 ΕΥΡΩ για το χαμάμ αλλά και καθαρισμό με κετσέ και μασάζ!
Μας πήγαν με ένα αυτοκίνητο. Μπήκαμε, πληρώσαμε (ήταν η μοναδική φορά που επιμείναμε και πληρώσαμε. Μέχρι τότε αυτοί πλήρωναν παντού!), βάλαμε τα πράγματα στο ντουλάπι, περάσαμε το κλειδί στον καρπό και με τις παντόφλες που μας είχαν δώσει μπήκαμε στον προθάλαμο. Βγάλαμε τα ρούχα μας και με μια πετσέτα μπήκαμε στον κυρίως θάλαμο. Η ατμόσφαιρα πνιγηρή στην αρχή μου προξένησε μια μικρή δυσφορία που όμως γρήγορα πέρασε. Με το τάσι ρίχναμε ο ένας στον άλλο ζεστό νερό από τη γούρνα όπου το είχαμε ρυθμίσει να είναι σε ανεκτή θερμοκρασία. Στο κέντρο του κυκλικού θαλάμου υπήρχε ένα υπερυψωμένο πολυγωνικό «βάθρο». Πήγα και ξάπλωσα. Στην αρχή κάηκα αλλά γρήγορα το συνήθισα κι αυτό. Πέρασε σχεδόν μια ώρα εκεί μέσα και αφού σαπουνιστήκαμε και ξεβγαλθήκαμε ήρθε η ώρα για κετσέ και μασάζ. Ο κετσές πονάει. Σε τρίβει και από τους ανοικτούς πια πόρους βγαίνει κάθε βρωμιά που αλλιώς είναι αδύνατο να φύγει. Στη συνέχεια είχε μασάζ που αυτό πόναγε περισσότερο γιατί στην πραγματικότητα ο χαμαμτζής μου φαίνεται ότι βγάζει όλα τα απωθημένα και την κούραση του. Ξύλο κανονικό!! Όταν όμως τελειώσεις και κάτσεις να στεγνώσεις χαλαρώνοντας, αυτό που νοιώθεις δεν περιγράφεται. Είχα ακούσει πολλά και γι αυτό θέλησα να βιώσω την εμπειρία. Αυτό όμως που ένοιωσα απείχε πολύ από όσα είχα ακούσει ή δει σε διάφορες εκπομπές. ΜΟΝΑΔΙΚΟ! Το χαμάμ αυτό και το αερόστατο (Τουρκία, μέρος 2ο) ήταν οι ωραιότερες εμπειρίες που θα έχω να θυμάμαι από αυτό το ταξίδι!
Στο ξενοδοχείο απολαύσαμε το δείπνο μας αλλά εγώ μαζί με τους άλλους υπεύθυνους από τις άλλες χώρες κάτσαμε μέχρι αργά (και ας κουτούλαγα από την κούραση και τη χαλάρωση) για να ρυθμίσουμε τις λεπτομέρειες της επόμενής μας συνάντησης στη Ρουμανία.
Ο ύπνος εκείνο το βράδυ ήταν βαθύς και πολύ αναζωογονητικός!
Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/ahfcp.turkey/TURKEYGaziantepMeetingApril2009DimosGR
Από το http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-3.html
(συνεχίζεται)
-
Μέρος 4ο
Ένα κιουνεφέ παρακαλώ!
Αντιόχεια η επί του Ορόντη
Τελευταία μέρα της συνάντησης και του ταξιδιού μας. Πρωτομαγιά και οι φίλοι μας είχαν κανονίσει πολύ όμορφη εκδρομή. Αυτοί μαζί με γυναίκες και παιδιά και εμείς οι υπόλοιποι γεμίσαμε το λεωφορείο. Προορισμός μας η νοτιότερη πόλη της Τουρκίας. Η Αντιόχεια. Antakya ή Hatay τη λένε σήμερα οι Τούρκοι.
Ιδρύθηκε από τους Σελευκίδες στα τέλη του 4ου αι π.Χ. και πέρασε περιόδους μεγάλης ακμής αλλά και καταστροφών, κυρίως από σεισμούς, και παρακμής. Η Τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και μεγάλο Χριστιανικό κέντρο. Μέχρι το 1939 που έγινε Τούρκικο έδαφος ήταν κομμάτι της Συρίας (γαλλικό προτεκτοράτο τότε) και ο πληθυσμός της ακόμα και σήμερα φέρει τα αραβικά στοιχεία κυρίως στη γλώσσα, την κουζίνα αλλά και στα χαρακτηριστικά του προσώπου. Αν και η σύγχρονη πόλη δεν είναι κάτι το καταπληκτικό το μίγμα όλων αυτών των στοιχείων της προσδίδει μια ιδιαίτερη γοητεία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01568.jpg)
Ο ποταμός Ορόντης (Ασί στα Τούρκικα) την κόβει στα δύο με το παλιό κομμάτι στα ανατολικά και το σύγχρονο στα δυτικά.
Ξεκινήσαμε μετά το πρωινό. Κινηθήκαμε προς τα νοτιοδυτικά περνώντας μέσα από εύφορα εδάφη γεμάτα φιστικιές και χωράφια με ελιές και αμπέλια. Μόνο που εδώ έβλεπα κάτι παράδοξο. Στο ίδιο χωράφι εναλλάξ μια ρίζα ελιά, μια αμπέλι!! Μεγάλες εκτάσεις με τέτοια κτήματα. Κάποιος από την παρέα μας μου είπε ότι παλιότερα σε κάποια μέρη και εδώ στην Ελλάδα φύτευαν τα χωράφια με το ίδιο τρόπο. Ρώτησα τους Τούρκους γιατί τόσα αμπέλια αφού δεν έχουν κρασιά και μου είπαν ότι παράγουν σταφίδα. Βέβαια κάτι πονηρό στο βλέμμα τους όταν μου έδιναν αυτή την απάντηση με άφησε να πιστέψω ότι και το κρασάκι τους πρέπει να το έβγαζαν στα κρυφά! Εκτός από τις καλλιέργειες είδαμε και μεγάλα έργα οδοποιίας όπως τούνελ και μεγάλο αριθμό από γέφυρες τη μία μετά την άλλη.
Φτάσαμε μετά από 2 ώρες στην περιοχή της Αντιόχειας αλλά δεν πήγαμε στην πόλη αλλά σε ένα από τα σπουδαιότερα αξιοθέατά της.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01474.jpg)
Τρία χμ. στα βορειοανατολικά της πόλης είναι η σπηλιά με το ναό του Αγίου Πέτρου. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά και εκεί κήρυξαν οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος και εκεί χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά τον όρο «χριστιανός». Έτσι η Αντιόχεια μπορεί να καυχιέται για τον πρώτο Καθεδρικό του κόσμου. Αναστηλώθηκε από τους σταυροφόρους που έχτισαν την πρόσοψη και σήμερα είναι υπό την επίβλεψη Καπουτσίνων μοναχών.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01459.jpg)
Από το προαύλιο του ναού η θέα προς την πόλη είναι υπέροχη.
Μετά την επίσκεψη, και όση ώρα οι υπόλοιποι κατέβαιναν, εγώ, δίνοντας ένα μικρό μπαξίσι σε ένα νεαρό Τούρκο τον ακολούθησα σε ένα κακοτράχαλο μονοπάτι που μετά από λίγες δεκάδες μέτρα με έφερε μπροστά σε ένα τεράστιο πορτρέτο σκαλισμένο στο βράχο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01479.jpg)
Πάντα σύμφωνα με την παράδοση είναι το πορτρέτο του Χάροντα, αλλά μάλλον πρόκειται για κάποιο από τα μέλη των Σελευκιδών που ίδρυσαν την πόλη.
Γύρισα και βρήκα τους υπόλοιπους και πήγαμε αυτή τη φορά στα νότια της πόλης, στο χωριό Harbiye (Δάφνη). Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία είναι ο τόπος που ο Δίας μεταμόρφωσε τη νύμφη Δάφνη σε φυτό, όταν αυτή τον παρακάλεσε, για να γλιτώσει από την αφόρητη πολιορκία του Απόλλωνα!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01501.jpg)
Είναι μια κατάφυτη ρεματιά με πολλά τρεχούμενα νερά και πολλές ταβέρνες που σερβίρουν πέστροφες που εκτρέφουν εκεί. Πολλοί πάγκοι με μπιχλιμπίδια αλλά και προϊόντα με δαφνέλαιο (σαπούνια, καλλυντικές κρέμες κλπ) ήταν η αιτία για πολλές στάσεις κατά τη διάρκεια της ολόδροσης βόλτας μας μέσα στη ρεματιά. Γυρίσαμε στο λεωφορείο και ανεβήκαμε σε ένα ύψωμα με πανοραμική θέα στην πόλη για να φάμε.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01505.jpg)
Τα τραπέζια γέμισαν με τους πολύχρωμους μεζέδες και τα στομάχια μας πεντανόστιμα φαγητά. Το επιδόρπιο όμως ήταν το καλύτερο. Η Αντιόχεια είναι γνωστή για το καλύτερο κιουνεφέ της ανατολής.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01492-1.jpg)
Όπως θα βλέπαμε στη συνέχεια μέσα στην πόλη παντού υπήρχαν μαγαζιά που πούλαγαν και σέρβιραν το νοστιμότατο αυτό κανταΐφι με τη γέμιση τυριού και το μπόλικο σιρόπι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01512.jpg)
Έτσι και στο εστιατόριο, μόλις φάγαμε ήρθε ένα μεγάλο σινί (το μπακιρένιο ρηχό ταψί) με κιουνεφέ, καυτό ακόμα, μιας και έτσι σερβίρεται. Ένας σερβιτόρος έκοβε και σέρβιρε και εμείς αναλάβαμε την κατανάλωση και απόλαυσή του!! Μοναδική λιχουδιά. Είχα δοκιμάσει κάποτε στην Πόλη και θυμόμουνα την ουράνια γεύση του. Μια φορά στην Αθήνα ήταν σκέτη απογοήτευση. Ευτυχώς τα πράγματα αποκαταστάθηκαν στην Αντιόχεια.
(συνεχίζεται)
-
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01520.jpg)
Μετά το γεύμα κατεβήκαμε στην πόλη. Ελεύθεροι να κάνουμε ότι θέλαμε ξεκινήσαμε ο καθένας γι αυτό που τον ενδιέφερε. Πήγα λοιπόν στο Αρχαιολογικό Μουσείο για το οποίο είχα διαβάσει τόσα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01563.jpg)
Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της πόλης δίπλα στο ποτάμι και στη ρωμαϊκή γέφυρα Ρανά, που είναι σε χρήση και σήμερα και μάλιστα από αυτοκίνητα!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01542.jpg)
Είναι πράγματι μοναδικό.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01531.jpg)
Φιλοξενεί μια τεράστια συλλογή ρωμαϊκών ψηφιδωτών που μόνο αυτή του Ζεύγματος στο Gaziantep είναι ίσως πιο σπουδαία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01548.jpg)
Τεράστια σε μέγεθος στην πλειοψηφία τους με υπέροχα θέματα από την ελληνική μυθολογία σε μαγεύουν.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01536.jpg)
Είναι ευρήματα από όλη τη γύρω περιοχή αλλά κυρίως από οικοδομήματα της περιοχής της Δάφνης (Harbiye).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01560.jpg)
Σε μια αίθουσα έχει και ευρήματα των Χετταίων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01561.jpg)
Στην καταπράσινη αυλή έχει αρκετά γλυπτά αλλά και ψηφιδωτές επιγραφές στα ελληνικά!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01570.jpg)
Βγήκα από το μουσείο. Απέναντι έχει μια όμορφη πλατεία με πολλά λουλούδια και το πανταχού παρόν άγαλμα του Κεμάλ! Πέρασα τη γέφυρα και χώθηκα στην αγορά. Λιγότερο ενδιαφέρουσα από αυτή του Gaziantep αποτέλεσε απλά το θέμα κάποιων φωτογραφικών μου λήψεων.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/TURKEY%202009/DSC01566.jpg)
Εκεί τέλειωσε και η εκδρομή μας. Η επιστροφή είχε κάτι το πολύ συγκινητικό. Ξεκίνησαν οι Τούρκοι και ακολουθήσαμε και οι υπόλοιποι με τραγούδια από τον τόπο του ο καθένας, αλλά και κοινά δικά μας και των Τούρκων που τα τραγουδάγαμε εναλλάξ στα Τούρκικα και τα Ελληνικά!! Καταπληκτικές στιγμές. Στο ξενοδοχείο κάτσαμε όλοι μαζί για το αποχαιρετιστήριο δείπνο και τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Ένας κόμπος στο λαιμό και ένα δάκρυ στα μάτια όταν μετά φιληθήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε, ξέροντας ότι πολλούς από αυτούς δεν θα τους βλέπαμε ξανά, έκανε τα πράγματα πολύ δύσκολα! Είπαμε γεια στους φίλους μας και ανεβήκαμε στα δωμάτιά μας να ετοιμαστούμε. Στις 1.30 τη νύχτα ένα μίνι μπας πήρε εμάς και τους Ισπανούς για το αεροδρόμιο. Στις 4.00 με τις τούρκικες αερογραμμές (Türk Hava Yollari) απογειωθήκαμε για Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια για Αθήνα όπου φτάσαμε στις 9.00 το πρωί. Το καυσαέριο της πόλης μας δύσκολα θα σκέπαζε τα αρώματα της Ανατολής και το γκρίζο τα χρώματά της! Καλώς ήρθαμε στην πραγματικότητα. Πότε άραγε θα συναντήσουμε το παραμύθι ξανά;
Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/ahfcp.turkey/TURKEYGaziantepMeetingApril2009DimosGR
Από το http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-4.html (http://disaki.blogspot.com/2012/01/10-4.html)
-
Πολύ ωραίο ταξίδι και η αφήγηση σου όπως πάντα τέλεια!Όπως έγραψε κι άλλος συμφορουμίτης είναι ένα ταξίδι στα προσεχώς γιατί μας άνοιξες και την όρεξη με τις φωτό,καλά με εκείνα τα σιροπιαστά δε το συζητώ...τρέχω για ανατολίτικο ζαχαροπλαστείο γιατί έπαθα υπογλυκαιμία!!! :wacko:
-
Πολύ ωραίο ταξίδι και η αφήγηση σου όπως πάντα τέλεια!Όπως έγραψε κι άλλος συμφορουμίτης είναι ένα ταξίδι στα προσεχώς γιατί μας άνοιξες και την όρεξη με τις φωτό,καλά με εκείνα τα σιροπιαστά δε το συζητώ...τρέχω για ανατολίτικο ζαχαροπλαστείο γιατί έπαθα υπογλυκαιμία!!! :wacko:
Axxxxx, εγω η ερμη που να βρω μπακλαβαδες εδω ???? και μου τρεχουνε τα σαλια μ ολα τα φαγια που ειδα....αχχχχ ζημια που μουκανες Δημο, πανω που αρχισα διαιτα { οχι για να αδυνατισω αλλα για να συνηθισω στην πεινα :laugh: :laugh:
Περα απο την πλακα ομως . πολυ ομορφα μερη , υπεροχες φωτο και καταπληκτικοι μπακλαβαδες χα χα χα { μου βγηκε αυθορμητα }
Τελειο
-
Αψογος Δημο... οπως παντα!!! :good:
-
Αααχχχ μου ανοιξες την ορεξη οχι μονο για φαγητο αλλα και για ταξίδι...... :smile_:
Για μια ακομα φορα...υπεροχη περιγραφή και καταπληκτικές φωτογραφιες!!! :good:
-
Δήμο ξαναδιάβασα σήμερα την καταπληκτική ιστορία σου και επειδή σκεφτόμαστε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο το καλοκαίιρι οικογενειακώς με αφετηρία το Αιβαλί θέλω να σας κάνω δυο-τρεις ερωτήσεις απευθυνόμενη βέβαια και σε όποιον άλλο γνωρίζει..Αρχικά για να πάμε με δικό μας όχημα,πόσο καλοί είναι οι δρόμοι?
Χρειάζονται κάποιες προφυλάξεις κυρίως από μένα που είμαι γυναίκα όσων αφορά την ενδυμασία μου?
Αν επειλέξουμε να το κάνουμε με τουρκικό πρακτορείο μήπως θυμάστε το άνομα αυτού που χρησιμοποιήσατε?'Ενα πιθανό κόστος κατα άτομο?Αυτάπρος το παρόν αλλά μάλλον θα σας ζαλίσω κι άλλο!
-
Πρώτον να ελέξεις αν περνάει αυτοκίνητο στο Αϊβαλί. Οι δρόμοι είναι εξαιρετικοί. Εγώ από τα 1600χμ που έκανα τα 500 ήταν "Εγνατία" και τα άλλα με 2 λωρίδες ανα κατεύθυνση και νησίδα. Το επαρχιακό δίκτυο σαν το δικό μας στα καλύτερά του. Βενζίνη πανάκριβη. Στα 2,1-2,2 περίπου το λίτρο. Οι γυναίκες πρέπει να φοράνε μαντήλι στα τζαμιά και ταμαυσωλία. Μέχρι εκεί. Τώρα σε κανένα φανατικό χωριό δεν ξέρω. Μέχρι Καππαδοκία είναι πάνω από 1000χμ μέσω Σμύρνης και Κουσάντασι. Να υπολογίσεις και την επιστροφή. Κατά τη γνώμη μου μία νύχτα στο Παμούκαλε, μία στο Ικόνιο και 2 στο Προκόπι (Urgup). Αν έχεις καιρό βάλε στην Καππαδοκία παραπάνω. Έχει πολλά να δεις.
Τώρα για το πρακτορείο. Κάποιος από την παρέα γνώριζε ένα Τούρκο ξεναγό που είχε σπουδάσει στην Ελλάδα και τα ελληνικά του είναι τέλεια. Αυτός κανόνισε. Ζει στη Σμύρνη και το πρακτορείο με το οποίο συνεργάζεται είναι εκεί. Αν θες να σου στείλω το email του.
-
Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση.Έχω ψιλοαπογοητευτεί αλλά το παλεύω από τα πολλά χιλιόμετρα(κούραση Μήτσου και παιδιών),το κόστος της βενζίνης απαγορευτικό συν ότι στα έξοδα πρέπει να προστεθούν διαβατήρια για 4!Θέλω να ψάξω και τη λύση του τουρκικού πρακτορείου γιατί τα ελληνικά που επικοινώνησα στην Μυτιλίνη ζητάνε τα κερατά τους!!!Αν θέλεις στείλε μου το μέιλ του,υπάρχει περίπτωση να σε θυμάται?
-
Στην Τουρκια πας με ταυτότητα. Για τα παιδιά βέβαια θα χρειαστείς διαβατήρια. Είναι γεγονος πως τα χμ είναι πολλά για λίγες μέρες.