-
Με ένα αυτοκίνητο στους δρόμους της Γαλλίας
ΜΕΡΟΣ Α΄ - Νορμανδία-Βρετάνη
Είχε νυχτώσει όταν γύρισα το κλειδί στη μίζα του Golf που είχα νοικιάσει και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας σε Γαλλικό έδαφος προς τα βόρεια. Το ταξίδι μας μέχρι το αεροδρόμιο Orly της Γαλλικής πρωτεύουσας ήταν ιδιαίτερα ήσυχο. Είχαμε ξεκινήσει με κάποια καθυστέρηση από την Αθήνα, αργά το απόγευμα με προορισμό τη Γαλλία και σκοπό να κάνουμε ένα μεγάλο γύρο στη Γαλλική εξοχή. Δεν θα πηγαίναμε καθόλου στο Παρίσι. Η κίνηση μέχρι να βγούμε από τα περίχωρα της πρωτεύουσας ήταν αρκετά μεγάλη. Κανένα όμως πρόβλημα. Το αυτοκίνητο καινούργιο, ρόλαρε ομαλά στον καλύτερου οδοστρώματος δρόμο που είχα ως τότε οδηγήσει. Το GPS στη θέση του, πιστός βοηθός και συνοδηγός μου τα τελευταία 3 χρόνια, με τη γνωστή γυναικεία φωνή μου έδινε με ακρίβεια οδηγίες για τον πρώτο προορισμός μας, ένα ξενοδοχείο πάνω στον Σηκουάνα, στο χωριό Connelles, περίπου 125χμ από το Παρίσι, λίγο πριν την μεγαλύτερη πόλη της Νορμανδίας Rouen Περασμένες 10.00 (πολύ αργά για τη Γαλλία) αφήναμε τα πράγματα στο δωμάτιο και ετοιμαστήκαμε για τον πρώτο μας ύπνο στη χώρα αυτή.
Όλα άρχισαν όταν μερικούς μήνες πριν η κόρη μας αποφάσιζε ότι θα έκανε αίτηση για Erasmus στη Γαλλία και μάλιστα στην πόλη Nantes, στα βορειοδυτικά της χώρας. Είχε περάσει πάνω από ένας μήνας που είχε φύγει και όπως το είχαμε σχεδιάσει πηγαίναμε να περάσουμε το Πάσχα μαζί της. Επειδή όμως είχαμε και εμείς διακοπές οργανώσαμε έτσι το ταξίδι μας ώστε πριν τη συναντήσουμε να κάνουμε μερικές βόλτες στα βόρεια για περίπου μία εβδομάδα. Φυσικά το γεγονός αυτό ήταν μόνο η αφορμή. Η αιτία είναι βέβαια το «σαράκι» που με «τρώει» από τα γεννοφάσκια μου (κληρονομιά της μακαρίτισσας της μάνας μου) να παίρνω τους δρόμους μπας και ηρεμήσω!!
Seine-Maritime
Ο Σηκουάνας (Seine) είναι το μεγάλο αυτό ποτάμι που ξεκινώντας από την περιοχή των Αρδεννών κινείται βορειοδυτικά, δέχεται τα νερά δεκάδων άλλων παραποτάμων και μετά από πάνω από 400χμ. χύνεται στη θάλασσα της Μάγχης στην περιοχή της Χάβρης. Στη μέση περίπου του δρόμου του διασχίζει τη Γαλλική πρωτεύουσα, χαρίζοντάς της μοναδική γοητεία. Μετά το Παρίσι κάνει πολλούς μαιανδρισμούς προσφέροντας τα νερά του σε δεκάδες χωριά και μικρές ή μεγάλες πόλεις. Αλλού γέφυρες μεταφέρουν τον κόσμο από τη μια όχθη στην άλλη και αλλού το ρόλο αυτό έχουν πλεούμενα κατάλληλα για το σκοπό αυτό. Είναι η περιοχή της Άνω Νορμανδίας και πιο συγκεκριμένα η περιοχή Seine-Maritime.
Το πρωινό ήταν καλό και μάλλον θα είχαμε λιακάδα. Κατέβηκα κάτω και περπάτησα λίγο δίπλα το ποτάμι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05275.jpg)
Το ξενοδοχείο στο φως της μέρας τελείως διαφορετικό. Παλιό εξοχικό-αρχοντικό δίπλα ακριβώς στο νερό του ποταμού είναι πολύ όμορφο! Η δε απίστευτη τιμή του (30 ΕΥΡΩ το δίκλινο χωρίς πρωϊνό!!) το έκανε ακόμα πιο ελκυστικό! Έβγαλα κάμποσες φωτογραφίες και αφού πήρα πληροφορίες από τη ρεσεψιόν, βγήκα με το αυτοκίνητο ψάχνοντας τα χωριά για κανένα φούρνο και τις συνακόλουθες «αμαρτίες». Κρουασάν και Μπριός διαφόρων τύπων και γεύσεων. Σκέτη κόλαση δηλαδή! Οι καθημερινές σκηνές μέσα στα χωριά είναι που δίνουν ένα άλλο χαρακτήρα στο ταξίδι. Γονείς που πήγαιναν τα μικρά παιδιά στο σχολείο, μαγαζάτορες που καλημέριζαν γείτονες και περαστικούς την ώρα που άνοιγαν τα μαγαζιά τους, υπέροχες μυρωδιές από καφέδες έξω από το μικρό καφέ και μυρωδιές που σε λιγώνουν στο φούρνο! Τι όμορφα που άρχιζε το ταξίδι μας!!
Αφού στυλωθήκαμε πήραμε τον παραποτάμιο δρόμο για τα βόρεια. Σκοπεύαμε να κάνουμε την πρώτη στάση στη Rouen. Μπήκαμε στην πόλη, αλλά είχε αρκετή κίνηση και από θέσεις στάθμευσης μηδέν. Έτσι είπαμε να συνεχίσουμε και να περάσουμε αν είχαμε καιρό το απόγευμα στην επιστροφή.
Σύμφωνα με τον οδηγό μας ήμασταν στην κοιλάδα του Σηκουάνα που κινείται με πολλές καμπύλες, ανάμεσα σε λόφους με πολύ πράσινο, δασώδες αλλά και καλλιέργειες. Η πλευρά που ακολουθεί τη βόρεια όχθη λέγεται «Δρόμος των Αβαείων» λόγω των πολλών αβαείων, κυρίως του 7ου αι. που βρίσκονται στην περιοχή. Τον 9ο αι. οι Βίκινγκς ή Νορμανδοί έκαναν πολλές καταστροφικές επιθέσεις στην περιοχή, μέχρι που εγκαταστάθηκαν και έδωσαν σ’ αυτή το όνομά τους. Αργότερα δε επεκτάθηκαν και στην απέναντι πλευρά της Μάγχης, κατακτώντας μεγάλο μέρος της Βρετανίας.
Μια μικρή στάση στο παραποτάμιο χωριό Duclair για να χαζέψουμε το καραβάκι που πάει αυτοκίνητα και κόσμο στην απέναντι όχθη και να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες και συνεχίζουμε. Εκτάσεις με κερασιές και μηλιές δεξιά και αριστερά και φτάνουμε στο χωριό Jumieges.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05282.jpg)
Εκεί είναι τα ερείπια του Αβαείου του 654 μ.Χ. Στα ερείπια αυτά αντανακλάται η ταραχώδης ιστορία του τόπου. Λεηλατήθηκε από τους Βίκινγκς τον 9ο αι. και κτίσθηκε και πάλι το 1067. Τον 13ο και 14ο αι. είχε 2000 μοναχούς. Στη Γαλλική Επανάσταση καταστράφηκε και σήμερα μένουν μόνο τα δύο κωδωνοστάσια και μερικά ερείπια να θυμίζουν δόξες αλλοτινές.
Μετά τη μικρή μας στάση συνεχίσαμε για το επόμενο (και τελευταίο αυτή τη φορά) αβαείο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05302.jpg)
Πήραμε κάποιους μικρούς δρόμους που βγάζανε στο ποτάμι και τελικά από δρόμους μέσα από τα χωράφια φτάσαμε στο χωριό St.-Wandrille, όπου και ο επόμενός μας προορισμός. Όπως και το προηγούμενο, το αβαείο ήταν κλειστό και έτσι περιοριστήκαμε να το δούμε κι αυτό απ’ έξω και να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες σε ότι βλέπαμε μέσα από τα κάγκελα της περίτεχνης σιδερένιας πύλης.
Συνεχίσαμε μέσα από επαρχιακούς δρόμους ανηφορίζοντας και κατηφορίζοντας σε λόφους και χαζεύοντας τη Νορμανδική ύπαιθρο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05306.jpg)
Μικρά και μεγάλα χωριά με τα χαρακτηριστικά ξύλινα σπίτια τους στο δρόμο μας, μας εξασφάλισαν πολύ όμορφες εικόνες! Ο καιρός, σύμμαχος στο ταξίδι μας, με ελαφριά συννεφιά, αρκετή ψύχρα και πότε πότε τον ήλιο να βρίσκει μερικές χαραμάδες για να μας χαϊδέψει, εξασφάλιζε ταυτόχρονα πολύ καλές συνθήκες για φωτογράφιση, που φυσικά δεν άφησα ανεκμετάλλευτες!
(συνεχίζεται)
-
Σε λίγη ώρα φτάσαμε στη θάλασσα! Το θαλασσινό αεράκι με τις γνωστές μας μυρωδιές μας προϋπάντησε πριν ακόμα δούμε τη Μάγχη. Μπήκαμε στην πόλη Etretat. Η ακτή βορειοανατολικά της Χάβρης είναι γνωστή σαν «Αλαβάστρινη Ακτή» (Cote d’ Albatre) λόγω του λευκού κρητιδικού πετρώματος της. Το πέτρωμα αυτό όπως κατεβαίνει από τους γύρω λόφους και βυθίζεται στο νερό διαβρώνεται από αυτό και τους ισχυρούς ανέμους που πνέουν στην περιοχή και παίρνει διάφορα σχήματα. Το πιο γνωστό και πολύφωτογραφημένο είναι αυτό της καμάρας. Καμάρες διαφόρων μεγεθών και σχημάτων, άλλες ορατές από την παραλία της πόλης και άλλες μόνο από τα γύρω υψώματα προσφέρουν ένα πολύ όμορφο και ιδιαίτερο θέαμα. Είχα δει πολλές φορές φωτογραφίες και ήρθε η στιγμή να τις δω και από κοντά.
Η πόλη χωρίζεται από τη θάλασσα με ένα ανάχωμα, προστασία από τα άσχημα παιγνίδια της τελευταίας αλλά και της παλίρροιας. Πάνω στο ανάχωμα που ανεβήκαμε από μια σκάλα, είναι ένας πεζόδρομος και αρκετά εστιατόρια και καφέ με μοναδική θέα. Μια δεύτερη σκάλα σε κατεβάζει στην παραλία με τα βότσαλα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05320.jpg)
Δεξιά, πάνω στο ύψωμα υπάρχει μια εκκλησία. Ο βράχος βυθίζεται σαν μια «κουρτίνα» και σχηματίζει δύο μικρές καμάρες.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05322.jpg)
Στα αριστερά ένα «μενίρ» λίγα μέτρα πιο μπροστά από τον βράχο ενώνεται μαζί του με ένα πιο λεπτό κομμάτι πέτρας σχηματίζοντας μια εντυπωσιακή καμάρα. Οι εικόνες είναι πολύ όμορφες. Αναζητήσαμε τροφή σε ένα από τα παραθαλάσσια εστιατόρια για να ικανοποιήσουμε την πείνα μας αλλά και να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε το θέαμα αλλά ας όψεται η αναθεματισμένη συνήθεια των Γάλλων να τρώνε 12 με 2. Ήταν περίπου δύο και τέταρτο και πουθενά δε σερβίρανε (!!!). Χαζέψαμε λοιπόν λίγο ακόμα αλλά ο αέρας που φύσαγε και «ξύριζε» σε συνδυασμό με τα στομάχια μας που διαμαρτύρονταν μας ανάγκασαν να συμβιβαστούμε. Βρήκαμε να φάμε σε ένα εστιατόριο μέσα στην πόλη. Δυστυχώς χωρίς θέα!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05335.jpg)
Μετά το φαΐ κάναμε μια βόλτα στην πόλη όπου διαπιστώσαμε ότι είναι όμορφη με πολλά μεσαιωνικά κτίρια και
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05343.jpg)
μια μικρή, ξύλινη, σκεπαστή αγορά, επίσης πολύ παλιά! Τελικά δεν είναι μόνο οι καμάρες το αξιοθέατο αυτής της ενδιαφέρουσας παραθαλάσσιας νορμανδικής πόλης!!
Μετά το φαΐ φύγαμε για τη Rouen. Είπαμε να πάμε από τη νότια πλευρά του ποταμού αλλά όταν φτάσαμε στο μέρος όπου θα περνάγαμε με το καραβάκι απέναντι, η ουρά ήταν πολύ μεγάλη και έτσι αποφασίσαμε να μη χάσουμε χρόνο αλλά να πάμε όπως ήρθαμε. Το απόγευμα είχε προχωρήσει όταν μπήκαμε στην όλη. Εκεί το GPS μου έκανε νερά και παιδευτήκαμε κάμποσο μέχρι να βρούμε να παρκάρουμε κάπως κοντά στην πλατεία του καθεδρικού.
Παραποτάμιο λιμάνι σήμερα και βιομηχανική πόλη υπήρξε Ρωμαϊκός οικισμός και πρωτεύουσα του δουκάτου της Νορμανδίας. Στο Β΄ Π.Π. καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό αλλά αποκαταστάθηκε αρκετά. Δυστυχώς δεν είχαμε πολύ χρόνο για μια μεγάλη βόλτα στην πόλη και έτσι περιοριστήκαμε σε δύο βασικά αξιοθέατα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05385.jpg)
Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας είναι του 12ου αι. με επιβλητικά γοτθικά αψιδωτά τόξα, ανάγλυφα φλογόμορφου ρυθμού (φλαμπουαγιάν) και δύο ασύμμετρους πύργους. Αποτέλεσε το θέμα πολλών ζωγράφων, ιδιαίτερα του Μονέ. Μπροστά από τον ναό βρίσκεται η ομώνυμη πλατεία (σχετικά μικρή θα έλεγα).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05389.jpg)
Από εκεί ξεκινάει ο πεζόδρομος Rue du Gros-Horloge. Εκεί, σε μια αναγεννησιακή αψίδα βρίσκεται ένα μεσαιωνικό ρολόι. Είναι πολύ εντυπωσιακό και δουλεύει ακόμα!!
Κάτσαμε για ένα καφέ ενώ είχε σουρουπώσει για τα καλά. Η πόλη είχε αρχίσει να ανάβει τα φώτα της όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο μας αρκετά αργά, μετά από μια στάση για ψώνια σε ένα εμπορικό κέντρο.
Η βόλτα μας στη βορειοανατολική πλευρά της Νορμανδίας τέλειωσε αφήνοντας (όπως πάντα και παντού) πολλά κενά, αλλά και άριστες εντυπώσεις. Την άλλη μέρα θα πηγαίναμε αλλού!! Όμως δεν είχαμε τελειώσει με τη Νορμανδία!
(συνεχίζεται)
-
Παρα πολυ ωραια Δημο :clap: :clap:
Merci beaucoup :wink:
-
Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες!!!!
Όπως η Νορμανδία πήρε το όνομά της από τους Βίκινγκς, έτσι και το βορειοδυτικό κομμάτι της Γαλλίας ονομάστηκε Μικρή Βρετανία από τους Κέλτες που κατέβηκαν από τη Βρετανία τον 6ο αι. και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Αρμορικής (ναι εκεί που ήταν το χωριό τους Αστερίξ!!!!). Με τον καιρό η Μικρή Βρετανία έγινε απλά Bretagne.
Για κει ξεκινήσαμε και εμείς. Μπήκαμε για πρώτη φορά στον αυτοκινητόδρομο (autoroute) A13 και διασχίσαμε όλη την Άνω και την Κάτω Νορμανδία. Στην πόλη Caen, που την παρακάμψαμε, μπήκαμε στον Α84 και περίπου 300 χμ. από την αφετηρία μας κάναμε την πρώτη μας στάση σε Βρετόνικη πόλη. Σε μια από τις ιστορικές, οχυρωμένες πόλεις της Γαλλίας Στην πόλη Fougeres.Χτισμένη σε στρατηγική θέση πάνω στον ποταμό Nancon υπήρξε μεγάλο κάστρο. Οι οχυρώσεις της μεσαιωνικής πόλης διατηρούνται εξαιρετικά δίνοντας στην παλιά πόλη που βρίσκεται μέσα σε αυτές έναν άλλο χαρακτήρα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05425.jpg)
Στο πιο ψηλό σημείο βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Λεονάρδου με τα ωραία βιτρό, που έχει το ρόλο του καθεδρικού μιας και η πόλη δεν δικαιούνταν να έχει καθεδρικό ναό.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05422.jpg)
Γύρω από το ναό έχει ωραίους κήπους με θέα αφ’ ενός προς τα τείχη της πόλης
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05414.jpg)
αφ’ ετέρου στο château, το παλάτι του εκάστοτε φεουδάρχη. Μάλιστα λέγεται ότι είναι το μεγαλύτερο ή από τα μεγαλύτερα château της Ευρώπης και πράγματι είναι θεόρατο!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05437.jpg)
Από την πλατεία της εκκλησίας ξεκινάει ένας πλακόστρωτος δρόμος με καταστήματα δεξιά και αριστερά, όλα σε κτίρια πολύ παλιά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05435.jpg)
Σε ένα άνοιγμα αριστερά σχηματίζεται μια πλατεία όπου υπάρχει ένα κτίριο με έναν πύργο-καμπαναριό (Beffroi). Είναι πολυγωνικός και έχει έναν περίτεχνο ανεμοδείχτη στην κορυφή. Κάναμε τις βόλτες μας, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες, επισκεφτήκαμε το γραφείο τουρισμού για υλικό και μερικά δωράκια και ξεκινήσαμε για τον επόμενό μας προορισμό. Την πόλη Vitre που απέχει περίπου 30 χμ. από τη Fougeres.
(συνεχίζεται)
-
Στην πόλη μπαίνει ένας ανηφορικός δρόμος και στην πλατεία μπρος από τον σιδηροδρομικό σταθμό στρίβοντας αριστερά και ανηφορίζοντας πάλι μπαίνει κανείς στην «καρδιά» της παλιάς πόλης.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05508.jpg)
Μια πλατεία με τον φλογόμορφου στυλ καθεδρικό του 15ου αι. και τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια ένα γύρω. Στην πλατεία αφήσαμε το αυτοκίνητο και μπήκαμε μέσα στον καθεδρικό.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/Untitled-1.jpg)
Αυτός κι αν έχει ωραία βιτρό!! Απέναντι ακριβώς από τον ναό ξεκινάει το καλντερίμι που οδηγεί σε ένα από τα ωραιότερα κάστρα- château που είχα δει.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05478.jpg)
Λες και είναι βγαλμένο από παραμύθι στέκει εκεί τους τελευταίους 10 αιώνες και από τις επάλξεις του μπορεί κανείς να δει τα μικρά σπίτια, τα καλντερίμια και τον καθεδρικό αλλά και να εποπτεύσει όλη τη γύρω περιοχή. Μπροστά από το κάστρο στη μεγάλη πλατεία, οι ανασκαφές που γίνονταν, άφηναν την αίσθηση της «λασπουριάς». Μπήκα παρ’ όλα αυτά στον περίβολό του περνώντας από μια ξύλινη γέφυρα πάνω από την τάφρο που το περιβάλλει. Πραγματικά εντυπωσιακό!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/Untitled2.jpg)
Βγαίνοντας «χαθήκαμε» για λίγη ώρα στα στενά γύρω από το κάστρο. Τι μαγική ατμόσφαιρα!! Από τα ωραιότερα μεσαιωνικά κέντρα πόλεων που έχω επισκεφτεί!
Με το αυτοκίνητο γυρίσαμε στην πλατεία του σιδηροδρομικού σταθμού. Κάτσαμε αρκετά κουρασμένοι από το ταξίδι για ένα καφέ. Απέναντι από το καφέ που κάτσαμε δυο μπάντες (η μία μόνο κρουστά) έκαναν πρόβα και πολύ φασαρία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05518.jpg)
Σε λίγο εμφανίστηκαν κάποιοι μασκαρεμένοι και άρχισε μια καρναβαλίστικη παρέλαση!! Ξεκίνησε η μπάντα από το Perigord και ξαφνικά η έκπληξη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05523.jpg)
Τρεις κοπέλες ντυμένες με το ελάχιστο και φτερά στο κεφάλι μπήκαν μπροστά από την μπάντα με τα κρουστά χορεύοντας σάμπα!!! Εν τω μεταξύ να βρέχει και να κάνει τσουχτερό κρύο. Δεν είμαστε καλά!!! Σάββατο του Λαζάρου για Καθολικούς και Ορθόδοξους και αυτοί……. Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες!!!!
Μόλις προχώρησε η παρέλαση καταφέραμε να ξεπαρκάρουμε και αφήσαμε την πόλη για τα τελευταία 40 χμ της μέρας εκείνης. Τελικός μας προορισμός η πρωτεύουσα της Βρετάνης Rennes. Θα μέναμε για τέσσερα βράδια στο σπίτι των φίλων μας Michel και Marilene στο προάστιο Cesson Shevigny. Οι φίλοι μας λείπανε στο χωριό της Marilene στα Πυρηναία και γι αυτό περάσαμε από κάποιους φίλους τους να πάρουμε το κλειδί. Μας πρόσφεραν ένα καφέ και αφού περάσαμε από ένα σούπερ μάρκετ για προμήθειες φτάσαμε στο σπίτι και τακτοποιηθήκαμε. Η μέρα ήταν κουραστική αλλά συνάμα γεμάτη γοητευτικές εμπειρίες. Και φυσικά το κλείσιμο της μέρας με σάμπα, πέρα από ότι μπορούσε κανείς να περιμένει!!
(συνεχίζεται)
-
Τρεις κοπέλες ντυμένες με το ελάχιστο και φτερά στο κεφάλι μπήκαν μπροστά από την μπάντα με τα κρουστά χορεύοντας σάμπα!!! Εν τω μεταξύ να βρέχει και να κάνει τσουχτερό κρύο. Δεν είμαστε καλά!!! Σάββατο του Λαζάρου για Καθολικούς και Ορθόδοξους και αυτοί……. Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες!!!!
εντυπωσιακο happening αυτο και φυσικα οι Γαλατες ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΛΟΙ ... :laugh: :laugh:
-
Μια χαρα είναι και οι κοπέλες που βγήκαν ακόμη καλύτερα :bigr:
-
Το διαμάντι της Βρετάνης!
Η μέρα ξημέρωσε κρύα και βροχερή. Έτσι μετά το πρωινό κάτσαμε να απολαύσουμε τον καφέ μας χωρίς να βιαζόμαστε να βγούμε από το σπίτι. Κόντευε μεσημέρι όταν το αποφασίσαμε. Η βροχή είχε σταματήσει αλλά ο καιρός ήταν μουντός με αρκετή ψύχρα όταν μπήκαμε στην πόλη. Κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο στους έρημους, κυριακάτικους δρόμους, χαθήκαμε λίγο (στις Γαλλικές πόλεις το GPS μου έκανε πολλά κόλπα) και τελικά σταματήσαμε στην πλατεία Sainte Ann. Στη μια μεριά είναι η εκκλησία του Saint Aubin και ακριβώς απέναντι ξεκινούν τα στενοσόκακα της μεσαιωνικής πόλης. Ακριβώς απέναντι από την εκκλησία κάτσαμε να φάμε. Κάτσαμε δίπλα στην τζαμαρία για να έχουμε θέα στην πλατεία αν και δεν γινόταν και τίποτα μιας και όλος ο κόσμος ήταν μέσα για φαΐ. Αυτή η ερημιά μας οδήγησε στη σκέψη να πάμε για καφέ στην πόλη Dinan. Σοφή σκέψη!!
Πήραμε το δρόμο για St.-Malo και περίπου 40 χμ. από τη Rennes στρίψαμε αριστερά. Λίγο παραπάνω από 10 χμ. ακόμα και πάνω στον ποταμό Rance είναι χτισμένη μια από τις πιο όμορφες πόλεις της Γαλλίας (φαίνεται να συμφωνούν όλοι οι οδηγοί σε αυτό!!). Η μεσαιωνική καστροπολιτεία Dinan!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05601.jpg)
Η πόλη αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα. Ψηλά στο λόφο βρίσκεται η παλιά κυρίως πόλη μέσα στα τείχη του 13ου αι., που διατηρούνται (και έχουν φυσικά συντηρηθεί, όπως όλη η πόλη)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05540.jpg)
σε πολύ καλή κατάσταση με εκκλησίες, δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, πλατείες, πύργους,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05559.jpg)
πλακόστρωτα δρομάκια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05590.jpg)
και ένα, όχι και τόσο εντυπωσιακό, Château. Όλα αυτά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα πολλών αιώνων πριν και κάνουν τη βόλτα μια ανεπανάληπτη εμπειρία! Ευτυχώς δεν έβρεχε αλλά το κρύο, κρύο!! Κάτσαμε για ένα καφέ, και αποφασίσαμε να κατέβουμε στο δεύτερο επίπεδο της πόλης, που δεν είναι αλλού παρά αυτό πάνω στο ποτάμι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05606.jpg)
Ένα παραποτάμιο λιμανάκι, με πλεούμενα, κτίρια που κάποτε ήταν αποθήκες και τώρα μπαρ και εστιατόρια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05604.jpg)
ένα γεφυράκι, πέτρινο κι αυτό, και φυσικά και εδώ στενά πλακόστρωτα και σπίτια παλιά!! Είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει και πάλι και έτσι η βόλτα δεν ήταν και τόσο εύκολη. Η νύχτα σιγά σιγά έπεφτε και τα φώτα άναβαν. Κάτσαμε σε μια Creperie για μια γαλέτα (galette).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05620.jpg)
Πρόκειται για έδεσμα που μοιάζει με την κρέπα (παντού όπου φάγαμε στη Γαλλία τις κρέπες τις σερβίρανε γλυκές και τις γαλέτες αλμυρές). Πολύ νόστιμο πιάτο!!
Είχε προχωρήσει αρκετά η νύχτα όταν γυρίσαμε στο σπίτι. Ομολογουμένως η πόλη αυτή ήταν ότι πιο ωραίο είχαμε δει μέχρι εκείνη την ώρα στο ταξίδι μας. Μας είχε ενθουσιάσει τόσο που δεν πιστεύαμε ότι θα βλέπαμε κάτι πιο ωραίο. Που να ξέραμε!!
(συνεχίζεται)
-
Μου άνοιξες την όρεξη... :food: :food: :food:
και για ταξίδι και για φαγητό...Περιμένω τη συνέχεια!
-
Στου Αρχάγγελου το Καστέλι!!!
708 μ.Χ. Ο Αρχιεπίσκοπος Aubert (Ομπέρ) της Avranches κτίζει ένα παρεκκλήσι πάνω σε ένα ανεμοδαρμένο βράχο απέναντι από τα Αγγλικά παράλια και κοντά στα Γαλλικά. Για να φτάσει κάποιος στο βράχο πρέπει να περιμένει την άμπωτη οπόταν ο βράχος ενώνεται με τη στεριά και παίζει τη ζωή του κορώνα γράμματα στην εφιαλτική κινούμενη άμμο που τον περιβάλλει και καταπίνει όποιον άτυχο πέσει μέσα. Και όμως! Τον 10ο αι. εγκαινιάζεται εκεί ένα Αβαείο Βενεδικτίνων και όσο περνούν τα χρόνια και οι αιώνες γίνεται όλο και πιο μεγάλο, όλο και πιο πλούσιο, όλο και πιο ιερό σαν προσκύνημα. Μέχρι που στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης μετατρέπεται σε φυλακή για να ανακαινιστεί στα μέσα του 19ου αι. μετά από λαϊκή απαίτηση στην οποία ηγείτο μεταξύ άλλων ο Βίκτορας Ουγκώ. Από το 1966 οι Βενεδικτίνοι μοναχοί επέστρεψαν και λειτουργούν το Αβαείο κανονικά, παρά τα κύματα τουριστών που κατακλύζουν το χώρο καθημερινά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05658.jpg)
Πρόκειται για το Αβαείο-Κάστρο του Αρχάγγελου Μιχαήλ στη Νορμανδία, το μοναδικό Mont-St.-Michel, ένα από τα πιο όμορφα μνημεία, όχι μόνο της Γαλλίας αλλά του κόσμου όλου!!! Έχω την αίσθηση ότι αν ρωτήσει κάποιος οποιονδήποτε να του περιγράψει το σχήμα των δύο πιο διάσημων μνημείων της Γαλλίας, αυτό που θα έρθει στο μυαλό πολλών αμέσως μετά τον πύργο του Άιφελ είναι το Mont-St.-Michel! Και τα δύο τριγωνικού σχήματος!
Με κρύο και βροχή φτάσαμε στη ρίζα του βράχου, στο μεγάλο πάρκινγκ των αυτοκινήτων. Η κυρία στην οποία πληρώσαμε για τη στάθμευση, μας ενημέρωσε ότι μετά τις έξι το απόγευμα ο χώρος στάθμευσης θα ήταν κάτω από το θαλασσινό νερό και ότι μέχρι τότε θα έπρεπε να είχαμε απομακρύνει το αυτοκίνητο!!! Είναι γνωστό, και το έβλεπα τώρα κι εγώ στην πράξη, ότι ο κόλπος του St.-Malo, στον οποίο βρίσκεται και το Mont-St.-Michel, έχει μερικές από τις μεγαλύτερες παλίρροιες στον κόσμο!
Το νησί όλο περιβάλλεται από τείχη και η μοναδική είσοδος σε αυτό είναι η Porte de l’ Avancee. Εκεί μπαίνοντας κανείς βλέπει πρώτα το γραφείο τουρισμού για όποιες πληροφορίες και αμέσως μετά αρχίζει
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05667.jpg)
η Grande Rue, η κεντρική οδός με τα σπιτάκια του 15ου και 16ου αι. που ανηφορίζει προς το Αβαείο. Στην αρχή του, ανάμεσα στα άλλα κτίρια, βρίσκεται το ταχυδρομείο και ένα από τα πιο διάσημα ίσως εστιατόρια της χώρας.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05663.jpg)
Αυτό της Mere Poulard!! Η θρυλική Mere Poulard ήταν η υπηρέτρια του αρχιτέκτονα που ανέλαβε την ανακαίνιση στα μέσα του 19ου αι. Αυτή λοιπόν η γυναίκα άνοιξε τότε ένα πανδοχείο το εστιατόριο του οποίου σώζεται μέχρι σήμερα. Στο δρόμο αυτόν που ανηφορίζει, όλα τα κτίρια σήμερα είναι εστιατόρια, καφέ, μπαρ, ξενοδοχεία ή καταστήματα με σουβενίρ. Άλλωστε εδώ είναι το υπ’ αριθμό δύο αξιοθέατο της Γαλλίας μετά το Παρίσι (και εδώ συμφωνούν όλοι σχεδόν οι οδηγοί). Η Grande Rue τελειώνει εκεί που αρχίζει η Μεγάλη Κλίμακα (Grand Degre).
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05674.jpg)
Ή αλλιώς ένα ακόμα τεστ κοπώσεως!! Μιλάμε για πολλά σκαλιά!! Εκατοντάδες σκαλιά!! Σκάλες δίχως τελειωμό!!
Το εντυπωσιακό γοτθικό συγκρότημα κτιρίων αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα. Στο πρώτο και κατώτερο επίπεδο έβρισκαν καταφύγιο και ελεημοσύνη οι ταπεινοί προσκυνητές. Στο επόμενο έμεναν οι ευγενείς και οι βασιλιάδες.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05759.jpg)
Εκεί είναι πολύ εντυπωσιακή η αίθουσα των ιπποτών με τους πολλούς κίονες, τη θολωτή οροφή και τον πλούσιο διάκοσμο! Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο έμεναν οι μοναχοί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05702.jpg)
Εκεί βρίσκεται η υπέροχη εκκλησία
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05721.jpg)
με το μαρμάρινο περιστύλιο και τους κήπους
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05717.jpg)
και η τραπεζαρία με τον υπέροχο φυσικό φωτισμό!! Παντού βέβαια υπάρχουν μικρά ή μεγάλα παρεκκλήσια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05696.jpg)
και εξώστες από όπου η θέα προς τη στεριά, αλλά κυρίως προς τη θάλασσα και την παλίρροια, είναι μοναδική εμπειρία!!! Η διαδρομή είναι έτσι «χαραγμένη» που η μεγάλη σκάλα και όλες όσες ακολουθούν, σε φέρνουν στο πάνω επίπεδο και μετά κατεβαίνεις περνώντας από όλα τα άλλα σπουδαία κτίρια των παρακάτω επιπέδων. Εντυπωσιακοί είναι και οι μικροί κήποι σε διάφορα επίπεδα που εξασφάλιζαν στους μοναχούς και τους προσκυνητές τα λαχανικά για τη διατροφή τους. Η διαδρομή, λίγο πριν το τέλος της, σε φέρνει στο κατάστημα του συγκροτήματος (που αλλού!!). Έκανα τα σχετικά ψώνια μου και πριν φύγουμε κάτσαμε για ένα καφέ και μια κρέπα στην Grande Rue. Από το ταχυδρομείο έστειλα μια κάρτα και μεσημέρι πια αποχαιρετήσαμε ένα από τα μνημεία που είχα δει σε φωτογραφίες και τηλεοπτικές εκπομπές τόσες φορές και ήθελα τόσο να το επισκεφτώ.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05774.jpg)
Στη στεριά πια κάτσαμε για μια γαλέτα και ένα αναψυκτικό να ξεγελάσουμε την πείνα μας και συνεχίσαμε για τον επόμενό μας σταθμό.
(συνεχίζεται)
-
Παρα πολυ ωραια Δημο, αυτο το κομματι με εντυπωσιαζει πραγματικα, συνεχως !!!!!! :clap: :clap:
-
Πανεμορφες φωτογραφίες και πολυ ενδιαφέρουσα εξιστόρηση Δήμο! :good:
-
Η πόλη των πειρατών!!
Ο ποταμός Rance λίγα μόλις χιλιόμετρα μετά την πόλη Dinan, χύνεται στη θάλασσα της Μάγχης, στον ίδιο κόλπο με το Mont-St.-Michel. Στον κόλπο St.-Malo. Στις εκβολές του ποταμού, σε ένα νησάκι τον 6ο αι. και στη συνέχεια σε νησάκια και χερσονήσους, που σήμερα ενώνονται και σχηματίζουν ένα σύμπλεγμα από στεριές και κανάλια χτίστηκε και αναπτύχθηκε μια πόλη ναυτικών. Πήρε το όνομά της από τον Ουαλό μοναχό Μακλού ή Μαλό που ίδρυσε εκεί τον πρώτο οικισμό. St.-Malo λοιπόν. Τα ρεμάλια που λεηλατούσαν τα πλοία στη Μάγχη έχτιζαν μέγαρα στην πόλη αυτή και γίνονταν «ευυπόληπτοι» πολίτες και «άρχοντες». Οι πιο «νομοταγείς» ναυτικοί εξερευνούσαν θάλασσες και εμπορεύονταν. Πρώτοι έφτασαν στα νησιά Φόκλαντ και ο Ζακ Καρτιέ από εκεί έφτασε πρώτος στον ποταμό Σεν Λοράν στο Καναδά και ίδρυσε εκεί την πρώτη Γαλλική Αποικία τον 16ο αι. Δίκαια λοιπόν ονομάστηκε «Πόλη των Πειρατών»!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05782.jpg)
Είναι τειχισμένη με άπαρτο κάστρο και παρά το ότι μοιάζει να μην έχει αλλάξει τίποτα τους τελευταίους αιώνες, τα περισσότερα κτίρια δεν είναι παρά ανακατασκευασμένα μετά τους εκτεταμένους βομβαρδισμούς του Β΄Π.Π. που σχεδόν ισοπέδωσε την πόλη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05806.jpg)
Γύρω από το Κάστρο (Château), που έκτισε η Δούκισσα Άννα τον 15ο αι. και σήμερα στεγάζει το Δημαρχείο και το Μουσείο της πόλης, αναπτύσσεται η παλιά πόλη. Πλατείες με καφέ και εστιατόρια, πλακόστρωτα δρομάκια, εκκλησίες και φυσικά
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05802.jpg)
οι επάλξεις με θέα στη θάλασσα. Η παλίρροια και εκεί πολύ μεγάλη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05786.jpg)
Μπορεί κανείς να δει στην παραλία, όταν έχουν τραβηχτεί τα νερά, πάσσαλους μπηγμένους στην άμμο, με έντονα τα σημάδια του νερού όταν αυτό ανεβαίνει και τα σκεπάζει!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05791.jpg)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05843.jpg)
Όταν πήγαμε εμείς τα νερά ήταν πολύ χαμηλά και μπορούσε να πάει κανείς με τα πόδια στο μικρό νησάκι απέναντι, το Le Grand Be, όπου είναι θαμμένος ο συγγραφές του 19ου αι., Σατομπριάν (Cheteaubriand). Σήμερα η πόλη ανήκει διοικητικά στη Βρετάνη
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05851.jpg)
Ήπιαμε τον καφέ μας, κάναμε τις βόλτες μας και αναχωρήσαμε αργά το απόγευμα. Μέρα γεμάτη με εικόνες όμορφες, παρ’ όλο τον μουντό καιρό. Εικόνες «δεμένες» με αυτόν τον καιρό. Γι αυτό και ίσως τις απολαύσαμε τόσο!!
Σημείωση: Μερικούς μήνες μετά ένας φίλος μου έστειλε φωτογραφίες από την πόλη την άλλη μέρα που πήγαμε εμείς. Όλη η πόλη καλυμμένη με θαλασσινό νερό τουλάχιστον 50 εκατοστά από την τρομερή καταιγίδα που είχε ξεσπάσει εκεί!! Πόσο τυχερός αισθάνθηκα!!
(συνεχίζεται)
-
Μουσκεμένες εικόνες της Βρετάνης!!
Η μέρα ξημέρωσε τελείως χειμωνιάτικη. Βροχή, αέρας και πολύ κρύο. Έτσι αργήσαμε να φύγουμε από το σπίτι. Αποφασίσαμε να δούμε λίγο τη Rennes. Πριν πάμε στο κέντρο της πόλης περάσαμε από ένα εργαστήριο μήπως και γίνει τίποτα με τη βιντεοκάμερα που δε δουλεύει τις τρεις τελευταίες μέρες. Δυστυχώς έπρεπε να την αφήσω για τουλάχιστον 4 μέρες πράγμα φυσικά αδύνατο. Έτσι το πήρα απόφαση ότι από εδώ και πέρα μόνο φωτογραφίες!!!
Μπαίνοντας στο κέντρο της πόλης ο καιρός μάλλον είχε χειροτερέψει. Έτσι είπαμε να πάμε λίγο πιο μακριά, να περάσει η ώρα μήπως και βελτιωθεί ο καιρός και μπορέσουμε να κάνουμε καμιά βόλτα στη Rennes. Πήγαμε λοιπόν προς τα νοτιοανατολικά σε μια πόλη της περιοχής του Λίγηρα (Pays de La Loire), την πόλη Chateaûbriant.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05919.jpg)
Ο καιρός είχε κάπως ηρεμήσει όταν φτάσαμε. Κάναμε μια μικρή βόλτα στο κέντρο,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05910.jpg)
επισκεφτήκαμε τον καθεδρικό
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05921.jpg)
και καταλήξαμε σε ένα εστιατόριο απέναντι από το ναό για φαΐ. Εν τω μεταξύ φαινόταν να έχει ανοίξει ο καιρός. Αμ, δε!! Όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να πάμε να δούμε το chateau άνοιξαν οι ουρανοί!! Βροχή με το τουλούμι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05878.jpg)
Έτσι η εικόνα που έχω για το (μάλλον εντυπωσιακό) chateau ήταν μέσα από μια κουρτίνα βροχής!!
(συνεχίζεται)
-
Φύγαμε προς τα βόρεια. Η βροχή σταμάτησε και ένας λαμπρός ήλιος φώτισε την όμορφη Βρετόνικη εξοχή. Προορισμός μας η μικρή πόλη La Guerche de Bretagné. Όμορφη μικρή, πόλη με μια πλατεία στο κέντρο της.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/La-Guerche.jpg)
Γύρω της μαγαζιά και μικρά καφέ και εστιατόρια.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC05987.jpg)
Και ένας ναός στον οποίο είχε κάτι σα λειτουργία. Μπήκαμε μέσα για λίγο και φύγαμε. Απέναντι κάτσαμε σε ένα συμπαθητικό καφέ και τον απογευματινό μας καφέ.
Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν φτάσαμε στη Rennes.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06057.jpg)
Περπατήσαμε λίγο στο εμπορικό της κέντρο και στη συνέχεια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06054.jpg)
στην παλιά πόλη που είναι πολύ γραφική. Πρόκειται για το κομμάτι που σώθηκε από τη μεγάλη φωτιά που έκαψε την πόλη το 1720. Αν εξαιρέσει κανείς αυτό το κομμάτι όλη η υπόλοιπη «παλιά» πόλη έχει κτίρια του 18ου και 19ου αιώνα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06060.jpg)
Ταυτόχρονα πρόκειται για μια πολύ ζωντανή πόλη, πρωτεύουσα της Βρετάνης τους τελευταίους 5 αιώνες, με σπουδαίο πανεπιστήμιο και βιομηχανία. Κάναμε μερικές βόλτες, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και φύγαμε να πάμε στο σπίτι, μιας και είχε αρχίσει να νυχτώνει. Περάσαμε από ένα Σούπερ Μάρκετ και ψωνίσαμε για το δείπνο μας. Ετοιμάσαμε και τα πράγματά μας και ήμασταν έτοιμοι να αποχαιρετήσουμε τη Βρετάνη με προορισμό την πόλη Nantes πρωτεύουσα της περιοχής Pays de La Loire και συγκεκριμένα στο διαμέρισμα Loire-Atlantigue. Στην πόλη που τους τελευταίους δύο μήνες είναι το παιδί μας. Άλλωστε αυτή είναι η βασική αιτία που βρισκόμαστε στη Γαλλία αυτές τις μέρες.
Περισσότερες φωτογραφίες:
https://picasaweb.google.com/104516864688424120740/FRANCE2010AFromAthensToParis2532010
και
https://picasaweb.google.com/104516864688424120740/FRANCE2010BNormandieBretagne263032010
Από το http://disaki.blogspot.com/2011/12/blog-post_10.html
(συνεχίζεται)
-
Ουαου! Υπεροχες φωτο! Πανεμορφα τα καστρα και η αρχιτεκτονικη των σπιτιων! Ταξιδεψαμε!
-
ΜΕΡΟΣ Β΄ - Στις ακτές του Ατλαντικού
Το πρωί ο καιρός ήταν μεν μουντός αλλά χωρίς βροχή. Έκανε όμως αρκετό κρύο. Τακτοποιήσαμε το σπίτι των φίλων μας και γύρω στις 10 φύγαμε. Περάσαμε να αφήσουμε τα κλειδιά και πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Λίγο περισσότερα από 100 τα χιλιόμετρα μέχρι τη Nantes. Επειδή όμως η κόρη μας θα ήταν στη σχολή και έτσι θα τη βλέπαμε μετά το μεσημέρι είπαμε να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη (κάτι που φυσικά δεν το συνηθίζουμε!!!!!!). 65 χιλιόμετρα αφ’ ότου φύγαμε στρίψαμε δεξιά με κατεύθυνση προς τον Ατλαντικό. Λιγότερα από 60 χιλιόμετρα και να ο Ωκεανός!! Λίγο πριν είχαμε δει τον ποταμόκολπο των εκβολών του ποταμού Loire (του Λίγηρα δηλ.). Φτάσαμε στην παραθαλάσσια πόλη St. Nazaire.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06081.jpg)
Μια πόλη με μεγάλο μέτωπο στον Ωκεανό, φάρο και φυσικά λιμάνι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06102.jpg)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06107.jpg)
Λιμάνι κλειστό που επικοινωνεί με τη θάλασσα από ένα κανάλι που ανοιγοκλείνει προστατεύοντας τα πλεούμενα που βρίσκονται σ’ αυτό από την παλίρροια που είναι πάρα πολύ έντονη σε αυτά τα μέρη, κάτι που το είδαμε με πολύ θεαματικό τρόπο.
Όταν φτάσαμε τα νερά ήταν τραβηγμένα και ο λασπώδης βυθός ήταν εκτεθειμένος.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06066.jpg)
Σε μια παραλία, κόσμος μάζευε όστρακα από εκεί που πριν λίγο ήταν βυθός. Μαζέψαμε και εμείς κάνα δύο για ενθύμιο!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06094.jpg)
Ένα πλοίο λίγο πιο μέσα ήταν μεν μέσα στο νερό αλλά πλαγιασμένο μιας και το βάθος ήταν πολύ μικρό και είχε κολλήσει. Ψάξαμε στην παραλία να φάμε αλλά έπρεπε παντού να έχουμε κάνει κράτηση. Καταλήξαμε λοιπόν στο λιμάνι όπου και βρήκαμε.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06121.jpg)
Μετά το φαΐ κάναμε μια βόλτα έξω από το λιμάνι όπου είδαμε την παλίρροια με «σάρκα και οστά». Το θέαμα ήταν περίεργο και λίγο ανατριχιαστικό. Όπως ξέρουμε στην ακτή το νερό της θάλασσας πάει και έρχεται. Με λίγα λόγια το νερό που βγαίνει με το κύμα γυρνάει πάλι πίσω. Εκεί το νερό μόνο έβγαινε!!!! Και σιγά-σιγά η στάθμη της θάλασσας ανέβαινε. Όταν γυρίσαμε ξανά στην παραλία είδαμε το καράβι που είχε κολλήσει να ταξιδεύει μια χαρά !!!!!!! Απίστευτο θέαμα!
Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και σε 50 περίπου χιλιόμετρα μπαίναμε στη Nantes. Πρώτα πήγαμε να βρούμε το κατάλυμά μας. Λίγο έξω από το κέντρο σε ένα Επιχειρηματικό πάρκο είναι ένα σύνολο από πολύ όμορφα ανεξάρτητα διαμερίσματα δύο δωματίων της αλυσίδα Citea σε αρκετά χαμηλή τιμή. Παρ’ όλο που βρισκόμασταν πολύ κοντά στην εθνική που έρχονταν στην πόλη είχε πολύ πράσινο και καθόλου μα καθόλου θόρυβο. Αφήσαμε τα πράγματα, έβαλα στο GPS τη διεύθυνση της Εστίας που έμενε η κόρη μας και γραμμή για εκεί. Όταν φτάσαμε η κόρη μας δεν είχε έρθει ακόμα. Ήταν όμως εκεί η βαφτιστήρα μου που είχε πάει μερικές μέρες πριν. Κατέβηκε από το δωμάτιο, αγκαλιές φιλιά και μέχρι να πούμε δυο κουβέντες ήρθε και η κόρη μας. Όταν την είδα βούρκωσα!! Είχαν περάσει κοντά δυο μήνες που είχα να τη δω. Μετά τις αγκαλιές, τα φιλιά και το σχετικό «δούλεμα» (οι πατεράδες ίσως με καταλάβουν!!), ανεβήκαμε να δούμε το δωμάτιό της. Δωμάτιο τρόπος του λέγειν. Λιγότερο από 8 τετραγωνικά θύμιζε στενόμακρο τηλεφωνικό θάλαμο. Εργονομικά άψογο, αλλά μια σταλιά! Με τη βαφτιστήρα μου εναλλάσσονταν στο κρεβάτι και στο πάτωμα κάθε βράδυ μιας και στο κρεβάτι δεν χώραγε πάνω από ένα άτομο και αυτό αδύνατο. Τέλος πάντων, λεπτομέρειες. Πήραμε τα κορίτσια και κατεβήκαμε στο κέντρο να φάμε και να δούμε λίγο από την πόλη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06152.jpg)
Πάρκαρα το αυτοκίνητο κοντά στο Chateau (των δουκών της Βρετάνης), περπατήσαμε λίγο στα πλακόστρωτα δρομάκια που έσφυζαν από ζωή και νιάτα, μιας και η πόλη έχει πολλά Πανεπιστήμια και άρα πάρα πολλούς φοιτητές,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06140.jpg)
περάσαμε από την Eglise Ste Croix και καταλήξαμε σε ένα όμορφο μικρό εστιατόριο για δείπνο. Αφήσαμε τα κορίτσια στο κέντρο για να συναντηθούν με τους φίλους τους και βράδυ πια γυρίσαμε στο δωμάτιο να ξεκουραστούμε.
(συνεχίζεται)
-
Η επόμενη ήταν ηλιόλουστη αλλά και αρκετά κρύα μέρα. Κατεβήκαμε στο κέντρο, αφήσαμε και πάλι το αυτοκίνητο κοντά στο Chateau και ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε την πόλη.
Ιδρύθηκε από τους Γαλάτες το 70 π.Χ. Πέρασε στα χέρια Ρωμαίων, Σαξόνων, Φράγκων, Βρετανών και Νορμανδών μέχρι που τον 10 αι. ιδρύθηκε το Δουκάτο της Βρετάνης και η Nantes έγινε πρωτεύουσά του για έξι ολόκληρους αιώνες. Στα τέλη του 16ου αι. εκεί υπογράφτηκε το διάταγμα που έβαλε τέλος τους θρησκευτικούς πολέμους στη Γαλλία. Υπήρξε κέντρο του δουλεμπορίου και αυτό έφερε μεγάλο πλούτο. Στη Γαλλική επανάσταση είχε πολύ ενεργό ρόλο και οι μαζικές εκτελέσεις γίνονταν με πνιγμό στο ποτάμι! Το 1826 λειτούργησε η πρώτη δημόσια συγκοινωνία με λεωφορεία που ίσως ήταν και η πρώτη παγκόσμια. Σίγουρα πριν το Παρίσι, το Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη. Το 1828 στην πόλη αυτή γεννήθηκε ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Ιούλιος Βερν. Έζησε σ’ αυτήν μέχρι που έφυγε για σπουδές στο Παρίσι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06212.jpg)
Το 1207 οι Δούκες της Βρετάνης χτίζουν το Παλάτι τους. Μέχρι σήμερα στέκει στο κέντρο της πόλης στεγάζοντας το Ιστορικό Μουσείο. Είναι πολύ εντυπωσιακό. Γύρω του υπάρχει τάφρος με αρκετό νερό. Μια γέφυρα οδηγεί στην πύλη και από εκεί στην εσωτερική αυλή.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06176.jpg)
Μεγάλη με όμορφα κτίρια γύρω της και
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06179.jpg)
ένα περίτεχνο πηγάδι αξίζει μια επίσκεψη ακόμα και αν κάποιος δεν επισκεφτεί το μουσείο.
Κάτσαμε ακριβώς απέναντι για ένα καφέ, στη συνέχεια μπήκαμε στην αυλή
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06186.jpg)
να βγάλω φωτογραφίες και μετά έκανα το γύρω εξωτερικά του κτιρίου.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06208.jpg)
Στο βάθος απέναντι υπάρχει το κτίριο της Μπισκοτοβιομηχανίας LU με τον εντυπωσιακό του πύργου. Διαθέτοντας μπαρ, καταστήματα, θέατρο, χαμάμ κλπ είναι ένα είδος εμπορικού και καλλιτεχνικού κέντρου.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06244.jpg)
Στη συνέχεια πήγαμε να επισκεφτούμε τον καθεδρικό των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Εντυπωσιακός ναός με ωραία γλυπτά εξωτερικά αλλά και όμορφη διακόσμηση μέσα
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06252.jpg)
Εκεί βρίσκονται θαμμένοι και μερικοί από του Δούκες και τις Δούκισσες της Βρετάνης.
Είχε φτάσει το μεσημέρι και είχαμε πεινάσει αρκετά. Έτσι κάτσαμε κάπου να φάμε και να ξεκουραστούμε λίγο.
(συνεχίζεται)
-
πολυ ωραια εκδρομη και πολυ ωραιες οι πληροφοριες που μας εδωσες.
-
Μετά το φαγητό σειρά είχε η περιοχή του L’ile de Nantes, ένα νησί μέσα στο Λίγηρα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06334.jpg)
Εκεί υπάρχει το συγκρότημα Les Chantiers. Κάτι το γεγονός ότι ο μεγάλος της Λογοτεχνίας «Επιστημονικής Φαντασίας» ήταν από αυτή την πόλη, οι απόγονοι του βάλθηκαν να κάνουν πράξη τις μηχανές που σκαρφίστηκε ο μεγάλος αυτός οραματιστής. Σε συνδυασμό με τα σχέδια των μηχανών από τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι κάτσανε και φτιάξανε τεράστιες μηχανές σε σχήματα ζώων, ανθρώπων ή δέντρων!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06308.jpg)
Στο χώρο λοιπόν των παλιών ναυπηγείων έχουν φτιάξει μια έκθεση με όλες αυτές τις μηχανές όταν δεν τις χρησιμοποιούν. Γιατί τις χρησιμοποιούν Γίνονται διάφορες εκδηλώσεις με παρέλαση αυτών των μηχανών. Το θέαμα πρέπει να είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06300.jpg)
ο Ελέφαντας έχει 12 μέτρα ύψος και 8 πλάτος. Μπορεί δε να μεταφέρει μέχρι 49 επιβάτες.
Όταν πήγαμε εκεί η έκθεση ήταν κλειστή αλλά ο Ελέφαντας βρίσκεται έξω. Έτσι είχαμε την ευκαιρία να τον δούμε από κοντά. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω αυτό το «κατασκεύασμα» σαν ωραίο ή όχι, αλλά σίγουρα πρόκειται για κάτι ενδιαφέρον και ξεχωριστό. Χαζέψαμε λοιπόν τον Ελέφαντα, το Δέντρο των Ερωδιών αλλά και τον γύρω χώρο με το ποτάμι και τα σκάφη που ήταν αραγμένα εκεί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06312.jpg)
Μεταξύ αυτών και ένα όμορφο ιστιοφόρο να γεμίζει όμορφα τον ορίζοντα με τα τρία κατάρτια του.
Γυρίσαμε στο κέντρο για καφέ. Πριν έκανα μια βόλτα στα γύρω.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06343.jpg)
Σε μια πλατεία ήταν ένα παζάρι παλιών βιβλίων και δίσκων βινυλίου. Ευκαιρία για ένα σουβενίρ. Ένας δίσκος του J. Brel ήταν ότι καλύτερο.
Η μέρα μας έκλεισε σε ένα εστιατόριο κοντά στο ξενοδοχείο μας. Στο Buffalo Grill (αμερικανιά βέβαια μιας και το θέλανε τα κορίτσια)!!
(συνεχίζεται)
-
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/passion-1.jpg)
Η Μεγάλη Παρασκευή ήταν η τελευταία μέρα στη Nantes Και αυτή την αφιερώσαμε αποκλειστικά σ’ αυτήν. Άλλωστε είναι όμορφη πόλη, όχι από αυτές που θα προσήλκυαν τουρίστες για τα αξιοθέατά της αλλά περισσότερο πόλη με ποιότητα ζωής, κάτι που φαίνονταν παντού και αμέσως. (Το 2003 η γαλλική L'Express ψήφισε τη Nante ως την πιο "πράσινη πόλη" της Γαλλίας, ενώ το2004 το περιοδικό Time την αναφέρει ως την "πιο κατοικήσιμη πόλη στην Ευρώπη", πηγή http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7 (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7) )
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06358.jpg)
Κατεβήκαμε στην περιοχή St.Michel. Πρόκειται για ένα κανάλι στα βόρεια του κέντρου. Μέσα στο κανάλι υπάρχει ένα νησάκι, το ile de Versailles. Το νησί αυτό είναι καταπράσινο. Πρόκειται για ένα από τα πολλά πάρκα της πόλης φτιαγμένο όμως σαν Γιαπωνέζικος Κήπος.
Δίπλα στο κανάλι κάναμε μια όμορφη βόλτα και κάτσαμε για ένα καφέ. Σκεφτήκαμε να πάμε σε κάποια εκκλησία να δούμε τι κάνουν μέρα που ήταν. Αποφασίσαμε να πάμε στον Άγιο Νικόλαο στο κέντρο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06455.jpg)
Πρόκειται για Νεογοτθική εκκλησία των μέσων του 19ου αι. χτισμένη πάνω στα ερείπια παλιότερης εκκλησίας των 11ου και 12ου αι. Είναι πράγματι πολύ εντυπωσιακός ναός, αν και έτσι όπως είναι στριμωγμένος μέσα σε άλλα κτίρια κάπως χάνει. Εξίσου εντυπωσιακό και το εσωτερικό του Ναού.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06401.jpg)
Πίσω από την Αγία Τράπεζα είχαν στήσει, λόγω της ημέρας, ένα Σταυρό και εκεί κάποιοι ντόπιοι πήγαιναν να προσευχηθούν. Αυτό ήταν όλο και όλο που είδαμε από Μεγάλη Παρασκευή.
(συνεχίζεται)
-
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06433.jpg)
Δίπλα στην εκκλησία είναι η Place Royale, με το εντυπωσιακό σιντριβάνι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06422.jpg)
Στην πλατεία γινόταν μια έκθεση για την «Αειφόρο Ανάπτυξη». Αφού χαζέψαμε στην έκθεση, αγοράσαμε κάποια μικροπράγματα και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε. Περάσαμε από ένα εμπορικό κέντρο για μερικά ψώνια γυρίσαμε λίγο στο ξενοδοχείο. Το βραδάκι ξανακατεβήκαμε στο κέντρο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06465.jpg)
Αυτή τη φορά πήγαμε στην Place Graslin
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06467.jpg)
όπου βρίσκεται και το θέατρο. Γύρω έχει ένα σωρό εστιατόρια.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06472.jpg)
Καταλήξαμε, για το τελευταίο μας δείπνο στην πόλη, σε ένα Ινδικό με υπέροχο φαγητό. Με τον ουρανίσκο απόλυτα ικανοποιημένο, ήρεμοι και με το νου γεμάτο όμορφες εικόνες γυρίσαμε στο ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε. Καλή σου νύχτα όμορφη πολιτεία του Ατλαντικού!!
Το Μεγάλο Σάββατο, σηκώθηκα και πήγα μέχρι την Εστία να πάρω τη βαφτιστήρα μου μέχρι το σταθμό του τρένου για να φύγει για την Ελλάδα. Οι γονείς της θα την έπαιρναν στη Θεσσαλονίκη για να κάνουνε Πάσχα μαζί.
Εγώ, έχοντας λίγο χρόνο πήγα μέχρι το Γιαπωνέζικο Κήπο, αν και ήταν πολύ νωρίς ακόμα. Μόλις άνοιγε όταν έφτασα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06517.jpg)
Έκανα μια βόλτα στο ειδυλλιακό αυτό περιβάλλον έβγαλα κάμποσες φωτογραφίες και γύρισα να φορτώσουμε. Φεύγαμε για τα νότια, στην περιοχή του Perigord, και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή του ποταμού Dordogne και του παραπόταμού του Vezere.
Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/104516864688424120740/FRANCE2010CLoireAtlantique313342010 (https://picasaweb.google.com/104516864688424120740/FRANCE2010CLoireAtlantique313342010)
Από το http://disaki.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html (http://disaki.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html)
(συνεχίζεται)
-
ΜΕΡΟΣ Γ΄ - Στο Perigord με τα «χρώματα» του
Τον 14ο και 15ο αι. στο έδαφος της Γαλλίας, κατά κύριο λόγο, γίνεται ο μεγαλύτερος σε διάρκεια πόλεμος στην Ευρωπαϊκή ιστορία, που κράτησε πάνω από ένα αιώνα και ονομάστηκε Εκατονταετής. Το κυριότερο επίκεντρο αυτού του πολέμου ήταν στα νοτιοδυτικά της χώρας στα όρια του Βασιλείου της Γαλλίας με το Αγγλοκρατούμενο Aquitaine. Εκεί βρίσκεται το Perigord, επόμενος προορισμός μας.
Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιοχής ανήκει στο διαμέρισμα Dordogne που έχει πάρει το όνομά του από τον ομώνυμο ποταμό, που ρέοντας δυτικά συναντά μετά το Μπορντό τον Garonne δημιουργώντας της εκβολές του Gironde στον Ατλαντικό. Το όνομα Perigord μάλλον έρχεται από την αρχαιότητα όταν στην περιοχή ζούσαν τέσσερις φυλές Γαλατών. Στη γλώσσα των Γαλατών ο όρος «4 φυλές» λέγεται Petrocore, που σε παραφθορά στο πέρασμα του χρόνου έγινε Perigord. Παραδοσιακά χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα: Το Μαύρο (Noir) Perigord, γύρω από τη μικρή πόλη Sarlat-la-Caneda, στα νοτιοανατολικά, και έχει να κάνει με το σκούρο χρώμα των πυκνών δασών, το Λευκό (Blanc) Perigord, γύρω από την πρωτεύουσα Perigueux, στα βορειοδυτικά, και έχει να κάνει με την ανοιχτόχρωμη πέτρα που φτιάχνουν τα σπίτια εκεί, το Πράσινο (Vert) Perigord, στα βόρεια, που έχει να κάνει με τα πράσινα βοσκοτόπια της περιοχής και το Πορφυρό (Pouerpre) Perigord, γύρω από την πόλη Bergerac, στα νοτιοδυτικά, και έχει να κάνει με τα αμπέλια της περιοχής που δίνουν τα εξαιρετικά κρασιά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06930.jpg)
Η εποχή της φεουδαρχίας και των πολλών πολέμων, «προίκισε» την περιοχή με πολλά παλάτια-κάστρα (Chateaux). Κάθε λίγο και λιγάκι ένα τέτοιο κάστρο δεσπόζει στο ορίζοντα, σκαρφαλωμένο συνήθως πάνω σε ένα λόφο. Γύρω του αναπτύσσεται αμφιθεατρικά το χωριό ή η πόλή που συνήθως έχει και το ίδιο όνομα με το κάστρο. Δεκάδες είναι τα κάστρα, τα χωριά, οι πόλεις, όλα διατηρημένα άψογα, παραπέμποντας τον επισκέπτη σε εποχές μερικών αιώνων πριν. Σε συνδυασμό δε με το πολύ πράσινο και τα νερά που κυλούν παντού οι εικόνες είναι μοναδικές, όχι μόνο για τα Γαλλικά δεδομένα αλλά γενικότερα!!
Υπάρχει όμως και άλλος ένας λόγος που η περιοχή αυτή έχει μεγάλη σημασία στην παγκόσμια ιστορία.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06698.jpg)
Κοντά στο χωριό Les Eyzies de Tayac σε μια «βραχοσκεπή» (Abri στα Γαλλικά) το Abri de Cro-Magnon, βρέθηκε για πρώτη φορά σκελετός του αρχαιότερου προγόνου μας στην Ευρώπη, του Homo sapiens sapiens, δηλαδή του σύγχρονου ανθρώπου. Από τότε ονομάζεται «Άνθρωπος του Cro-Magnon». Δεν είναι μόνο όμως τα οστέινα απομεινάρια εκείνου του «παππού» μας. Είναι και τα σπουδαία έργα του.
Το 1940 κάποια παιδιά, κοντά στο Montingnac, μπαίνουν στο σπήλαιο Lascaux και ανακαλύπτουν ένα θησαυρό! Υπέροχες βραχογραφίες καλύπτουν μεγάλες επιφάνειες των τοιχωμάτων του σπηλαίου. Είναι χρωματιστές, παριστούν κυρίως ζώα, είναι πολύ υψηλής τέχνης και έχουν μια ηλικία 15.000-17.000 χρόνων. Τόσο σπουδαία είναι που το σπήλαιο πήρε το προσωνύμιο «Καπέλα Σιξτίνα της Προϊστορίας»! Το 1948 άνοιξε για το κοινό αλλά το διοξείδιο του άνθρακα από τις εκπνοές των επισκεπτών άρχισε να φθείρει τις βραχογραφίες και 15 χρόνια μετά, το 1963 η κυβέρνηση αποφασίζει να το κλείσει οριστικά. Είκοσι χρόνια μετά, και αφού δούλεψαν περίπου 11 χρόνια χρησιμοποιώντας υλικά και τεχνικές παρόμοιες με αυτές των προϊστορικών ανθρώπων, (σύμφωνα με τις μελέτες των αρχαιολόγων), έφτιαξαν στην ίδια περιοχή ένα πιστό αντίγραφο για τους επισκέπτες. Το ονόμασαν Lascaux II. (http://www.lascaux.culture.fr/#/fr/00.xml )Έτσι οι σημερινοί επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν τα «έργα» των προγόνων τους με απόλύτη ασφάλεια γι αυτά. Το έργο αυτό αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση της συμπεριφοράς του κράτους προς τον πολιτισμό του τόπου του. Αλλά και προς τους πολίτες του.
Το σημαντικό με την περιοχή του Perigord είναι ότι απ’ ότι φαίνεται ήταν κοιτίδα του προϊστορικού πολιτισμού. Γιατί δεν είναι μόνο το Lascaux. Πολλά είναι τα σπήλαια γεμάτα βραχογραφίες και είναι όλα πολύ αξιόλογα.
Φύγαμε από τη Nantes με βροχερό καιρό και νότια κατεύθυνση προς το Μπορντό για να βγούμε νοτιοανατολικά μετά από περίπου 235 χμ και έχοντας κάνει μόνο μια στάση για να τσιμπήσουμε κάτι. Άλλα 120 περίπου χμ και μπαίνουμε σε μια μικρή πόλη έκπληξη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06544.jpg)
Ο οδηγός μας βέβαια έλεγε πως πρόκειται για την ομορφότερη του Perigord! Πρόκειται για το Brantome. Φτάνοντας μείναμε με το στόμα ανοικτό.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06541.jpg)
Δεξιά κάθετα βράχια με σπηλιές, ένα ναό του 11ου αι και αριστερά το ποτάμι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06574.jpg)
Όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια το ποτάμι κυκλώνει ένα νησάκι πάνω στο οποίο αναπτύσσεται το παλιό κομμάτι αυτής της υπέροχης πόλης.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06573.jpg)
Πλακόστρωτα, γεφυράκια, κήποι και υπέροχα κτίρια.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06595.jpg)
Δε χόρταινα να κοιτάω γύρω, να θαυμάζω και να βγάζω φωτογραφίες! Ο καφές δίπλα στο ποτάμι ήταν μια απόλαυση, για τον ουρανίσκο, τα μάτια και το νου!!
Απόγευμα πια φήγαμε για τον τελικό μας προορισμό. Περάσαμε μέσα από την Πρωτεύουσα της περιοχής, το Perigueux, χωρίς να σταματήσουμε αφήνοντας μια επίσκεψη στην αξιόλογη αυτή πόλη για άλλη (ελπίζω) φορά.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06610.jpg)
Είχε πολύ κίνηση και ήταν μάλλον δύσκολο να κάνουμε μια μικρή στάση να δούμε τον εντυπωσιακό ναό Saint-Front , οπότε και περιοριστήκαμε σε αυτό που μπορούσαμε να δούμε από το αυτοκίνητο.
Ήταν αργά το απόγευμα όταν φτάσαμε στο χωριό Le Coux Et Bigaroque και στο γραφικό ξενοδοχείο Le Petit Chaperon Rouge, που βρίσκεται λίγο μετά το χωριό προς το St Cyprien. Μόλις φτάσαμε βγήκαν να μας προϋπαντήσουν οι φίλοι μας Michel και Marilene, στο σπίτι των οποίων μέναμε στη Rennes. Είχαμε επικοινωνήσει όσο ήμασταν στο σπίτι τους και αποφάσισαν να έρθουν να μας βρουν στο Perigord και να μείνουν στο ίδιο ξενοδοχείο τις μέρες που θα μέναμε κι εμείς. Έτσι και παρέα είχαμε και μάλιστα Γάλλους που διευκόλυνε πολύ το ταξίδι μας! Αγκαλιές, φιλιά και μετά στα δωμάτια. Αφού τακτοποιηθήκαμε κατεβήκαμε στο εστιατόριο για το «Αναστάσιμο» δείπνο. Πολύ νόστιμη ψητή πάπια και εξαιρετικό ντόπιο κόκκινο κρασί. Οι φίλοι μας μας είπαν πως γενικά στη Γαλλία δεν έχει σπουδαία γιορταστική ατμόσφαιρα το Πάσχα. Έτσι, για πρώτη φορά κάναμε Ανάσταση χωρίς καθόλου Αναστάσιμο χρώμα. Δεν πειράζει όμως. Χρόνια μας Πολλά!!
(συνεχίζεται)
-
Γνωριμία με τον Άνθρωπο του Cro-Magnon
Ξημέρωσε η Κυριακή του Πάσχα. Πάσχα κοινό Ορθόδοξων και Καθολικών. Κανένα όμως σημάδι γιορτινής ατμόσφαιρας. Μιας και δεν είχαμε καμιά σούβλα να γυρίσουμε το ρίξαμε στη μόρφωση. Προϊστορία λοιπόν και για αρχή πήγαμε στην «Προϊστορική Πρωτεύουσα του Κόσμου». Ποια είναι αυτή; Μα το χωριό Les Eyzies de Tayac.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06632.jpg)
Ένα υπέροχο χωριό, βόρεια από το ξενοδοχείο μας. χτισμένο στη ρίζα του βράχου που κατεβαίνει κάθετος και σχηματίζει εσοχές και σπηλιές. Πολλές απ’ αυτές έχουν χρησιμοποιηθεί για κατοίκηση και κάποια σπίτια να είναι χτισμένα στις εσοχές αυτές με το βράχο να στέκει από πάνω, απειλητικός αλλά και προστάτης. Το χρώμα του χωριού, όπως και όλων της περιοχής, το χρώμα της ώχρας ανακατεμένο με το καστανό.
Στο χωριό λοιπόν αυτό βρίσκεται το εξαιρετικό Μουσείο Προϊστορίας (http://leseyzies-tourist.info/featured_articles/national-prehistoric-museum-les-eyzies). Το Μουσείο αυτό, σύγχρονο και οργανωμένο σύμφωνα με τις νέες μεθόδους της Μουσειολογικής έκθεσης,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06643.jpg)
με πλήθος ευρημάτων, είτε αυθεντικών από τα πολλά της περιοχής,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06679.jpg)
είτε αντιγράφων από άλλες περιοχές, όπου αυτό ήταν απαραίτητο, δίνει στον επισκέπτη,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06715.jpg)
από την είσοδό του ακόμα, με τον καλύτερο τρόπο να κατανοήσει την εξέλιξη του Homo Sapiens Sapiens.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06677.jpg)
Σκελετοί προϊστορικών ανθρώπων
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06642.jpg)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06657.jpg)
αλλά και ζώων, αναπαραστάσεις σκηνών της καθημερινής ζωής, πίνακες και ταινίες σε οθόνες σε διάφορα σημεία του χώρου βοηθούν στο σχηματισμό μιας όσο το δυνατό πληρέστερης εικόνας του θέματος. Τελειώνοντας την έκθεση στον τελευταίο όροφο, βγήκαμε στην ταράτσα. Εκεί διαπιστώσαμε ότι το κτίριο είναι και αυτό χτισμένο «μέσα» σε μια εσοχή.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06705.jpg)
Στην ταράτσα, ένα γλυπτό με ανθρώπινη μορφή ολοκληρώνει ουσιαστικά τις εκθέσεις του Μουσείου. Η θέα από εκεί πάνω πολύ όμορφη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06711.jpg)
Το χωριό, οι δρόμοι και ο ποταμός με τις γέφυρές του, είναι πολύ γραφικές εικόνες που βέβαια έδωσαν θέμα για τη φωτογραφική μου μηχανή.
Στο ισόγειο ψωνίσαμε το κατιτί μας και αφού ανασυνταχθήκαμε αποφασίσαμε η επόμενη επίσκεψη να είναι ακόμα πιο βόρεια σε ένα σημαντικό σπήλαιο. Σπήλαιο του Rouffignac. Το σπήλαιο των μαμούθ.
(http://www.grottederouffignac.fr/cadreGB.asp και
http://en.wikipedia.org/wiki/Rouffignac_Cave (http://www.grottederouffignac.fr/cadreGB.asp και
http://en.wikipedia.org/wiki/Rouffignac_Cave)).
(συνεχίζεται)
-
Φτάσαμε στο χωριό.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06731.jpg)
Ήταν μεσημέρι Κυριακής του Πάσχα και τα πάντα ήταν έρημα. Ευτυχώς απέναντι από την κλειστή εκκλησία ήταν ανοικτό ένα εστιατόριο. Και επειδή πεινάγαμε κάτσαμε να δοκιμάσουμε την ντόπια κουζίνα και το υπέροχο κόκκινο κρασί.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06724.jpg)
Το κασουλέ (κρέας, λουκάνικο και ξερά φασόλια με διάφορα μυρωδικά ψημένο σε πήλινο) και μια ομελέτα με κάτι μανιτάρια μικρά και κίτρινα με πολύ ιδιαίτερη γεύση ήταν ότι έπρεπε.
Ήταν ακόμα μεσημέρι όταν φύγαμε από το εστιατόριο. 5 χμ από το χωριό είναι το σπήλαιο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06732.jpg)
Γνωστό από τον 16ο αι. δεν έπαψε ποτέ να είναι επισκέψιμο. Έχει βάθος που φτάνει τα 10 χμ. Στα τοιχώματα αλλά κυρίως στην οροφή είναι ζωγραφισμένα πολλά ζώα. Τα περισσότερα με μαύρο χρώμα. Ορισμένα είναι χαραγμένα στο σκληρό βράχο. Είναι πολύ ψηλής αισθητικής.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06744.jpg)
Πάνω από το 70% των ζώων είναι μαμούθ. Υπάρχουν όμως και άλογα, ελάφια, ταύροι, ρινόκεροι και μία αρκούδα των σπηλαίων. Σε πολλά σημεία οι αρκούδες έχουν αφήσει τα ίχνη τους ξύνοντας το βράχο με τα νύχια τους.
Η είσοδος γίνεται με ένα ηλεκτρικό τρενάκι στο βαθύ σκοτάδι. Ο οδηγός με ένα μικρό φακό με «ψυχρό» φως φώτιζε και εξηγούσε αυτά που βλέπαμε. Φυσικά απαγορεύεται οποιαδήποτε φωτογράφηση ή βιντεοσκόπηση. Γενικά ήταν μια πολύ εντυπωσιακή και άκρως επιμορφωτική επίσκεψη. Ταυτόχρονα ο θαυμασμός μου για την τέχνη των προγόνων μας, έφτασε σε πολύ ψηλά επίπεδα, αν σκεφτεί κανείς ότι έγιναν περίπου 13.000 χρόνια πριν.
Φεύγοντας από εκεί κινηθήκαμε προς τα νοτιοανατολικά και φτάσαμε στην πόλη Sarlat-la-Caneda. Αφήσαμε τα αυτοκίνητα σε ένα πάρκινγκ και μπήκαμε στα καλντερίμια της.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06787.jpg)
Τι έβλεπαν τα μάτια μας!!!! Μια από τις ομορφότερες μεσαιωνικές πόλεις που είχα δει ποτέ. Και εγώ που νόμιζα πως στη Βρετάνη είχα δει ότι ωραιότερο είχε αυτή η χώρα! Πλακόστρωτα δρομάκια,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06789.jpg)
μικρές πλατείες,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06773.jpg)
στοές που βγάζαν σε αυλές,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/Sarlat.jpg)
υπέροχα πέτρινα κτίρια και χρώμα αλλοτινών εποχών.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06791.jpg)
Παντού βέβαια μαγαζιά με τα προϊόντα της περιοχής. Φουά Γκρα, Τρούφες, τυριά και κρασιά. Και εστιατόρια και γραφικά καφέ και κόσμος να πηγαίνει και να έρχεται και εικόνες όμορφες και χαλαρότητα και
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06810.jpg)
στην κορυφή μιας σκάλας το γλυπτό ενός νέου αραγμένου που παρακολουθεί χαλαρός το τι γίνεται από κάτω στην πλατεία. Δεν την χόρταινα αυτή την πόλη. Κάτσαμε για καφέ, βγήκα και γύρναγα από εδώ και από εκεί βγάζοντας φωτογραφίες. Μπήκα και στην εκκλησία που ήταν ανοικτή και έβγαλα κι εκεί κάμποσες.
Σουρούπωσε και με βαριά καρδιά κινήσαμε να γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Ανάμικτα τα συναισθήματα. Πληρότητα αλλά και λύπη που αφήναμε τέτοια ομορφιά. Μας περίμεναν όμως και άλλες πολύ όμορφες εικόνες σε εκείνο τον ευλογημένο τόπο. Απλά δεν το ξέραμε ακόμα.
Καλή σου νύχτα σπουδαίε μας πρόγονε! Καλή σας νύχτα τυχεροί κάτοικοι μιας τόσο όμορφης γωνιάς του πλανήτη!
(συνεχίζεται)
-
Τί όμορφο ταξίδι Δήμο...Περιμένω την συνέχεια...
-
Παραποτάμιες εικόνες
Η μέρα ξημέρωσε λαμπρή με τον ήλιο να φωτίζει και να ζεσταίνει σώμα και νου. Η μέρα ήταν αφιερωμένη στον αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο της περιοχής. Τον ποταμό Dordogne!!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06971.jpg)
Πηγάζει από τα βουνά της Auvergne στην περιοχή Massif Central, και έχει ένα μήκος περίπου 500χμ μέχρι τις εκβολές του στον Ατλαντικό Ωκεανό. Υπήρξε σπουδαία υδάτινη οδός από το εσωτερικό της Γαλλίας προς τον Ατλαντικό και αντίστροφα. Σήμερα που άλλα μέσα πιο γρήγορα εξυπηρετούν τις ανάγκες των μεταφορών, το ποτάμι χαρίζει την ομορφιά του στις περιοχές από όπου περνάει για να τις χαίρονται ντόπιοι και επισκέπτες. Και οι τελευταίοι είναι πάρα πολλοί. Η περιοχή αυτή είναι από τις πιο τουριστικές της Γαλλίας, πράγμα που φαίνεται με την πρώτη ματιά σ’ αυτόν που θα αποφασίσει να «περπατήσει» στα χώματα εκείνα. Χώματα εύφορα που δίνουν πλούσιους καρπούς ή καλύπτονται από πλούσια δάση. Οι άνθρωποι εκεί κάτω φρόντισαν να διατηρήσουν με τον καλύτερο τρόπο αυτά που έφτιαξαν οι πρόγονοί τους και έτσι ο σημερινός επισκέπτης περιδιαβαίνει χωριά και μικρές πόλεις το ένα πιο όμορφο από το άλλο, μοναδικά αξιοθέατα από μόνα τους!
Ξεκινήσαμε από το ξενοδοχείο μας, περάσαμε στη νότια πλευρά του ποταμού στο Siorac-en-Perigord και κινηθήκαμε δυτικά παράλληλα με το ποτάμι. Πρώτη μας στάση το χωριό Urval. Στο χωριό υπάρχουν δύο βασικά αξιοθέατα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06827.jpg)
Μια εκκλησία του 12ου αι. που περιβάλλεται από τείχη (δυστυχώς κλειστή)
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06824.jpg)
και ένας Four Banal, δηλαδή ένας φούρνος κοινόχρηστος για όλο το χωριό. Περπατήσαμε μέσα στο χωριό, που είναι πηγμένο στο πράσινο, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και μπήκαμε και πάλι στο αυτοκίνητο. Επόμενη στάση η μικρή πόλη Cadouin, μια Bastides.
Οι Bastides ήταν πόλεις που φτιάχτηκαν κατά τον 13ο και 14ο αι. στη διάρκεια του εκατονταετούς πολέμου. Όποιοι αποφάσιζαν να εγκατασταθούν εκεί είχαν κάποια προνόμια. Δεν ήταν υποτελείς σε φεουδάρχες, είχαν ένα κομμάτι γης για να συντηρούνται, δικαίωμα να στήσουν κατάστημα και δικαίωμα να εκλέγουν συμβούλιο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06846.jpg)
Είχαν δρομάκια γύρω από μια κεντρική πλατεία με στοές για τα καταστήματα γύρω της και μιας και δεν υπήρχε φεουδάρχης και άρα κάστρο, οι εκκλησίες ήταν οχυρωμένες για να καταφεύγουν εκεί οι κάτοικοι σε ώρες κινδύνου. Η νοτιοδυτική Γαλλία έχει πολλές τέτοιες πόλεις. Μία από αυτές είναι και η Cadouin.
Όταν μπήκαμε στην πόλη μείναμε με ανοικτό το στόμα. ΥΠΕΡΟΧΗ!!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06855.jpg)
Όμορφη πλακόστρωτη πλατεία με ένα υπόστεγο στο κέντρο,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06857.jpg)
στοές γύρω
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06838.jpg)
και μια όμορφη, όσο και λιτή εκκλησία στη μια άκρη της. Περπατήσαμε μέσα στα στενά σοκάκια και η μια έκπληξη διαδεχόταν την προηγούμενη.
Αφού ψωνίσαμε μερικά μικροπράγματα από ένα μαγαζί με πολύ καλόγουστα πραγματάκια από σίδερο και πορσελάνη, μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να συνεχίσουμε.
(συνεχίζεται)
-
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06870.jpg)
Ο δρόμος που πήραμε απομακρύνεται από το ποτάμι και κινείται μέσα σε πυκνά δάση φυλλοβόλων, κυρίων καστανιών. Σε κάποια στιγμή αριστερά μας, πάνω σε ένα λόφο φάνηκε ένα κάστρο.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06866.jpg)
Το Chateau de Bannes.
Εν τω μεταξύ είχε περάσει η ώρα και πεινάγαμε. Έλα όμως που είχε περάσει τόσο που η καταραμένη συνήθεια των Γάλλων να τρώνε μεταξύ 12 και 2 μας έκανε να ψάχνουμε κάπου να φάμε, αλλά μάταια. Παντού η κουζίνα είχε κλείσει. Βέβαια ψάχνοντας είδαμε πολύ όμορφα τοπία,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06874.jpg)
όπως μικρά κανάλια με φτερωτές, ή κήπους με όμορφα λουλούδια και λίμνες με κύκνους και πάπιες. Περάσαμε στη βόρεια πλευρά του ποταμού και τελικά βρήκαμε σε ένα μαγαζί με κάτι πρόχειρο. Ομελέτες και κρέπες!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06890.jpg)
Το μαγαζί ήταν σε άλλο ένα πολύ όμορφο χωριό το Mouleydier.
Ψάχνοντας για φαΐ είχαμε περάσει από το χωριό Couze-et-St.-Front στη νότια πλευρά. Φημίζεται για τις παραδοσιακές χαρτοβιομηχανίες του που κάποτε ήταν σε μεγάλη ακμή.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06914.jpg)
Σήμερα ένας μόνο χαρτόμυλος δουλεύει Ο Moulin de la Rouzique. Είχαμε σκοπό να κάνουμε μια επίσκεψη εκεί οπότε μετά το φαγητό επιστρέψαμε. Το τοπίο καταπληκτικό και οι εγκαταστάσεις όμορφες και πολύ ενδιαφέρουσες μιας και λειτουργεί σαν μουσείο για την κατασκευή χαρτιού.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06901.jpg)
Κυρίαρχο φυσικά το νερό, με όμορφους κήπους ανάμεσα στα κτίρια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06923.jpg)
και τα ίδια τα κτίρια να θυμίζουν chateau!!
(συνεχίζεται)
-
Μετά και αυτή την επίσκεψη, γυρνάμε και πάλι προς τα δυτικά. Λίγο πριν την πόλη Bergerac, στρίψαμε αριστερά και ανεβήκαμε στο λόφο όπου βρίσκεται ένα από τα ομορφότερα κάστρα της περιοχής,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06934.jpg)
το Chateau de Monbazillac. Γύρω του αμπέλια, γυμνά ακόμα, καλλιεργούνται εκεί αιώνες και παράγουν το ομώνυμο γλυκό κρασί που κάνει το εν λόγω κάστρο γνωστό και έξω από τα σύνορα της Γαλλίας.
Η πόλη Bergerac δεύτερη σε μέγεθος της Dordogne, είναι κέντρο μιας πολύ εύφορης περιοχής και κάποτε ήταν μεγάλο λιμάνι στον ποταμό. Στα γύρω πλούσια εδάφη καλλιεργούταν ο καπνός και τα αμπέλια. Και τα δύο αυτά προϊόντα τιμούνται σε αυτή την πόλη, το καθένα με το Μουσείο του. Σήμερα είναι μια βιομηχανική πόλη που στηρίζεται στην επεξεργασία και τυποποίηση αυτών των προϊόντων. Το πιο γνωστό «τέκνο» της πόλη είναι ο Hercule-Savinien de Cyrano de Bergerac, σατιρικός και θεατρικός συγγραφέας του 17ου αι., που έγινε περισσότερο γνωστός για τις πολλές μονομαχίες που πήρε μέρος και τη μεγάλη του μύτη. Ενέπνευσε δε την ομώνυμη, έμμετρη, ηρωική κωμωδία του Edmond Rostand.
Μπήκαμε στην πόλη, κάναμε μια βόλτα με το αυτοκίνητο και καταλήξαμε στο λιμάνι. Η λιακάδα και η αργία της δεύτερης μέρας του Πάσχα είχε σαν αποτέλεσμα πολύ κόσμο. Κάτσαμε για ένα καφέ αλλά δυστυχώς το μαγαζί σέρβιρε μόνο αναψυκτικά (!!!!). Έτσι περιοριστήκαμε σε μια πορτοκαλάδα και τη θέα, που ήταν πολύ όμορφη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06944.jpg)
Η εντυπωσιακή γέφυρα πάνω από το ήρεμο ποτάμι,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06943.jpg)
οι σκουρόχρωμες βάρκες που το διαπλέουν
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06960.jpg)
και οι ψαράδες, που στέκουν στην ακροποταμιά, περιμένοντας το ψάρι να τσιμπήσει. Γαληνέψαμε με την όμορφη θέα, ξεκουραστήκαμε και απογευματάκι πια σηκωθήκαμε για την επιστροφή. Που όμως θα αργούσε λίγο ακόμα μιας και είχαμε σκοπό να κάνουμε μερικές ακόμα στάσεις.
Πήραμε το δρόμο από τη βόρεια πλευρά του ποταμού και κινηθήκαμε προς τα ανατολικά. Περάσαμε από το St.-Capraise-de-Lalinte και πλησιάσαμε στην περιοχή που το ποτάμι κάνει δύο διαδοχικά «πέταλα». Το πρώτο είναι πριν το χωριό Tremolat, και ονομάζεται Cingle de Tremolat.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06969.jpg)
Η θέα προς το ποτάμι, τα εύφορα χωράφια και τη γέφυρα στο βάθος είναι μαγευτική. Το δεύτερο «πέταλο» είναι λίγο πριν το χωριό Limeuil,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06976.jpg)
ένα από τα ομορφότερα που μπορεί να δει κανείς. Ανήκει στο δίκτυο «Τα πιο όμορφα χωριά της Γαλλίας» (http://www.les-plus-beaux-villages-de-france.org/en/the-most-beautiful-villages-of-france?filter0=&filter1 (http://www.les-plus-beaux-villages-de-france.org/en/the-most-beautiful-villages-of-france?filter0=&filter1))και δεν είναι βέβαια τυχαίο αυτό. Κάτω από το χωριό, που αναπτύσσεται αμφιθεατρικά πάνω στο λόφο ενώνονται ο Dordogne με τον παραπόταμό του Vezere.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06972.jpg)
Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, δύο γέφυρες σχηματίζουν γωνία και μοιάζουν σα μία. Είναι μια εντυπωσιακή εικόνα.
Με αυτές τις ειδυλλιακές εικόνες τελείωσε ουσιαστικά η βόλτα μας εκείνη τη μέρα. Σύντομα φτάσαμε στο ξενοδοχείο να ξεκουραστούμε. Η επομένη είχε κι αυτή πολλά να δούμε .
(συνεχίζεται)
-
Το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα!
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, που μαθητής είδα για πρώτη φορά στα βιβλία του σχολείου πρώτα και σε ανθολογίες ζωγραφικής στη συνέχεια
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/lascaux.jpg)
φωτογραφία από το διαδίκτυο
εκείνες τις εκπληκτικές βραχογραφίες με τους βίσονες και τα άλογα, από τα σπήλαια της Αλταμίρας και του Λασκό. Ονειρεύτηκα λοιπόν από εκείνη τη μακρινή εποχή να αξιωθώ κάποτε να επισκεφτώ και να δω με τα μάτια μου εκείνα τα αριστουργήματα. Και να που ήρθε η ώρα που το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Θα μου πει κάποιος: ποιο όνειρο πραγματώνεται όταν αυτό που θα έβλεπα δεν είναι παρά ένα αντίγραφο; Και λοιπόν; Εγώ ένοιωθα την πραγμάτωση του ονείρου μου και αυτό με γέμιζε συγκίνηση.
Τελευταία μέρα στο Perigord και προτελευταία στη Γαλλία και είναι κι αυτή ηλιόλουστη. Μετά το πρωινό ξεκινήσαμε και κινηθήκαμε προς τα βορειοανατολικά, προς τη μικρή πόλη Montignac. Η πορεία μας παράλληλα με τον Vezere, τον παραπόταμο του Dordogne. Λίγο πριν φτάσουμε, στα αριστερά μας, πολύ κοντά στο δρόμο άλλο ένα κάστρο πάνω σε ένα χαμηλό ύψωμα.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06987.jpg)
Το Chateau de Chaban.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07019.jpg)
Το Montignac είναι άλλη μία εντυπωσιακά όμορφη πόλη. Σταματήσαμε στην κεντρική πλατεία και πήγαμε στο γραφείο τουρισμού. Για να επισκεφτεί κανείς το σπήλαιο που απέχει λίγα χιλιόμετρα από εκεί, πρέπει να βγάλει εισιτήριο στο γραφείο τουρισμού. Έτσι κι εμείς προμηθευτήκαμε τα εισιτήριά μας και ξεκινήσαμε. Μέσα στο δάσος βρίσκεται η είσοδος του φυσικού σπηλαίου, κλειστή για όλους πια και δίπλα είναι το Lascaux II, το πιστό αντίγραφο που έφτιαξαν οι Γάλλοι.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC06997.jpg)
Περιμέναμε λίγο μέχρι να βγει η προηγούμενη ομάδα επισκεπτών και μπήκαμε κι εμείς. Τι ήταν αυτό; Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτά που έβλεπα πάνω από το κεφάλι μου τα έφτιαξαν «πρωτόγονοι» άνθρωποι πριν από 17.000 χρόνια πριν από τη σημερινή εποχή !!!!!!!!! Μπορεί αλήθεια να χαρακτηριστούν πρωτόγονοι αυτοί οι εξαίσιοι ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ; Πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το θέαμα. Έχοντας δει πολλές φωτογραφίες νόμιζα ότι θα μου ήταν οικείες οι εικόνες. Άλλο όμως να βλέπεις σε ένα βιβλίο αποσπασματικά τα διάφορα ζώα και άλλο να τα βλέπεις έτσι όπως τα τοποθέτησε στο χώρο ο σπουδαίος αυτός πρόγονός μας. Όσον αφορά το θέμα του αντίγραφου, αν δεν το ξέρεις είναι αδύνατο να πιστέψεις ότι αυτό δεν είναι το αυθεντικό σπήλαιο. Γιατί η αντιγραφή αφορά και το σπήλαιο!!! Δυστυχώς (ή ευτυχώς άραγε; ) η φωτογράφηση και βιντεοσκόπηση απαγορεύεται και σ’ αυτό το σπήλαιο. Έτσι ότι είδα έμεινε μόνο στο μυαλό μου. Ευτυχώς για τις εικόνες από εκεί μέσα έχουν φροντίσει οι υπεύθυνοι. Έτσι μπορείς να βρεις πολλές φωτογραφίες στο διαδίκτυο, και ακόμα περισσότερες , τυπωμένες σε βιβλία, κάποια από τα οποία έβρισκες στο κατάστημα που λειτουργεί δίπλα στην είσοδο του σπηλαίου και το οποίο, φυσικά, επισκεφτήκαμε.
Λίγο μετά που βγήκαμε από το σπήλαιο, αυτό έκλεισε για 2 ώρες περίπου, την ώρα δηλαδή που είθισται να τρώνε οι Γάλλοι σε όλη τη χώρα!!
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07012.jpg)
Κάναμε μια μικρή βόλτα μέσα στο δάσος, είδαμε την είσοδο του φυσικού σπηλαίου, μέσα από τα κάγκελα που περιφράζουν το χώρο και επιστρέψαμε στην πόλη να προλάβουμε να φάμε κι εμείς. Κάτσαμε απέναντι από το γραφείο τουρισμού και τσιμπήσαμε κάτι πρόχειρο. Δίπλα στο γραφείο τουρισμού υπάρχει μια παλιά εκκλησία, που σήμερα έχει πάψει να λειτουργεί σαν τέτοια. Είναι εκθεσιακός χώρος.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07038.jpg)
Τη μέρα εκείνη που πήγαμε εμείς είχε μια πολύ μεγάλη έκθεση λαϊκών μουσικών οργάνων απ’ όλο τον κόσμο. Εκεί λοιπόν βρεθήκαμε μετά το φαΐ και πολύ το χάρηκα!
(συνεχίζεται)
-
Φύγαμε και ακολουθήσαμε νοτιοανατολικά κατεύθυνση. Έξω από το Sarlat-la-Caneda είχε φοβερό μποτιλιάρισμα. Περάσαμε και φτάσαμε και πάλι στον Dordogne και πήραμε κατεύθυνση προς τα ανατολικά ακολουθώντας τη βόρεια κοίτη.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07043.jpg)
Φτάσαμε στο χωριό Rouffillac σε σημείο που άλλη μια όμορφη γέφυρα ενώνει τις δύο όχθες του ποταμού. Κάναμε μια μικρή στάση για φωτογραφίες και περάσαμε στα νότια. Και πήραμε αντίθετη κατεύθυνση προς τα δυτικά. Φτάσαμε στο χωριό Ste-Mondane.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07048.jpg)
Έξω από το χωριό, σε ένα ύψωμα ένα ακόμα εντυπωσιακό κάστρο, το Chateau de Fenelon, του 13ου αι. Η σημερινή του μορφή έρχεται κατά κύριο λόγο από τις μετατροπές που υπέστη κατά τους 14ο και 16ο αι. Είναι σημαντικό αυτό το κάστρο γιατί έπαιξε σπουδαίο ρόλο κατά τον εκατονταετή πόλεμο αλλά και στον πόλεμο κατά των Καθαρών (σέχτα του Μεσαίωνα, με γνωστικιστικές και χριστιανικές ρίζες) κατά τον 13ο αι. Σταματήσαμε λίγο απ’ έξω να βγάλουμε μερικές φωτογραφίες και συνεχίσαμε. Περνάμε και πάλι βόρεια, κάνουμε μια στάση στο Cingle de Monfort (άλλο ένα «πέταλο» του ποταμού) για να θαυμάσουμε τους μαιανδρισμούς του ποταμού και λίγο παρακάτω στο ομώνυμο κάστρο,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07065.jpg)
το Chateau de Monfort, που κι αυτό έπαιξε σπουδαίο ρόλο στους δύο προαναφερθέντες πολέμους. Μ’ αυτά και μ’ αυτά το απόγευμα είχε προχωρήσει και αποζητάγαμε ένα καφέ. Καλύτερο μέρος δεν θα μπορούσε να υπάρξει από το μοναδικό La Roque-Gageac!! Σε σημείο που ο βράχος κατεβαίνει σχεδόν κάθετα στο ποτάμι, είναι χτισμένο το μοναδικό αυτό χωριό. Τα σπίτια λες και έχουν κολλήσει σα στρείδια στο βράχο σκαρφαλώνουν πάνω από το ποτάμι και όταν τα κοιτάς απορείς πως δεν κατρακυλάνε
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07080.jpg)
Ο δρόμος, στενός σέρνεται ανάμεσα στο βράχο και το ποτάμι. Φυσικά πρόκειται για εξαιρετικά τουριστικό μέρος. Πως θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι; Είναι τόσο ιδιαίτερα όμορφο!!!!!! Από εκεί ξεκινούν και οι γνωστές βάρκες του ποταμού, οι gabares για να κάνουν βόλτα τους τουρίστες στο ποτάμι. Κάτσαμε για ένα καφέ, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες και λίγο πριν το σούρουπο φτάσαμε σε άλλο ένα διαμάντι της περιοχής.
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07099.jpg)
Το Beynac-et-Gazenac! Υπέροχο με το κάστρο του ψηλά, λίγο πιο απλόχωρα χτισμένο από το προηγούμενο,
(http://i970.photobucket.com/albums/ae190/dimosf/2010%20FRANCE/DSC07102.jpg)
έχει και αυτό αποβάθρα για gabares. Από εκεί, όταν ο καιρός το επιτρέπει, φεύγουν και αερόστατα για μια πτήση πάνω από την αξεπέραστη αυτή περιοχή. Εκεί κάτσαμε για το αποχαιρετιστήριο δείπνο μας σε ένα όμορφο εστιατόριο με πολύ καλό φαΐ και ακόμα καλύτερο κρασί. Αυτό ήταν ουσιαστικά και το τέλος του υπέροχου ταξιδιού μας στη Γαλλία.
Επιστροφή και τέλος του ταξιδιού
Μετά το πρωινό, φορτώσαμε και ετοιμαστήκαμε να φύγουμε. Χαιρετήσαμε τους φίλους μας, αφού τους αποσπάσαμε την υπόσχεση να έρθουν να τους φιλοξενήσουμε στην Αθήνα. Άλλωστε ο Michel έχει έρθει επανειλημμένα στον τόπο μας, μιας και σαν καθηγητής της Αρχαίας Ελληνική Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Rennes είναι ιδιαίτερα φιλέλληνας και αρχαιολάτρης. Ο αποχαιρετισμός δεν ήταν καθόλου εύκολος αλλά έπρεπε να γίνει. Τους αγκαλιάσαμε, τους φιλήσαμε και ξεκινήσαμε. Είχαμε μπροστά μας μεγάλο ταξίδι. Σύντομα βγήκαμε στον αυτοκινητόδρομο και περασμένο μεσημέρι μπαίνουμε στα περίχωρα του Παρισιού, έχοντας κάνει μόνο μια-δυο στάσεις για φαΐ και πετρέλαιο. Έπρεπε να πάμε την κόρη μας στο αεροδρόμιο του Ορλύ να παραλάβει της παρέα της, αλλά είχαμε καιρό και είπαμε να πάμε μια βόλτα προς τις Βερσαλλίες. Είχε τέτοια κίνηση και μποτιλιάρισμα που φάγαμε όλο το διαθέσιμο χρόνο μας κολλημένοι. Στο Ορλύ λοιπόν, όπου αφήσαμε το παιδί μας. Ξανά, αγκαλιές, φιλιά και συγκίνηση μιας και θα την βλέπαμε πάλι μετά από δυόμισι μήνες και πάμε για το ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει για εκείνη τη βραδιά. Κοντά στο Ορλύ, απ’ όπου θα πετάγαμε το άλλο πρωί, στο St. Maur, αρκετά καλό, ότι έπρεπε για ξεκούραση. Πήγα και πήρα από κάτι «βρώμικα» στην περιοχή και φάγαμε στο δωμάτιο. Νωρίς για ύπνο μιας και την άλλη είχε πολύ νωρίς εγερτήριο. Καλή σου νύχτα Γαλλία, καλή αντάμωση και πάλι κάποια στιγμή. Καλά μόνο να είμαστε!! Σε ευχαριστούμε για τις ανεπανάληπτες στιγμές που μας χάρισες!!
Στις 7 το πρωί φύγαμε για το αεροδρόμιο. Παράδοση του αυτοκινήτου, check in και στις 10.30 απογείωση. Μεσημέρι πια φτάσαμε στην Αθήνα και στο σπίτι μας με ανάμικτα συναισθήματα. Χαράς που ήμασταν πίσω καλά, λύπης που αποχωριστήκαμε και πάλι από το παιδί μας, νοσταλγίας για αυτά που ζήσαμε τις δύο εκείνες εβδομάδες!
Επίλογος
Στο ταξίδι αυτό είχα επενδύσει πολλά. Όχι μόνο δεν διαψεύστηκα, αλλά μου έμεινε μια αίσθηση ανικανοποίητου μιας και ήταν όλα τόσο όμορφα αλλά ο χρόνος τόσο λίγος! Το κυριότερο συμπέρασμα από αυτό ήταν ότι η Γαλλία είναι μια υπέροχη χώρα. Και αυτό από κάθε άποψη!
Όταν σχεδίαζα το ταξίδι είχα κατά νου τρία πράγματα. Πρώτ’ απ’ όλα βέβαια να περάσουμε το Πάσχα με το παιδί μας. Δεύτερο να ικανοποιήσω το παιδικό μου όνειρο σε σχέση με το Lascaux. Το τρίτο δημιουργήθηκε όταν, πριν πολλά χρόνια, διορίσθηκα στη μέση εκπαίδευση και άρχισα να διδάσκω Γεωγραφία. Στο βιβλίο που διδάσκονταν τότε στην Α΄ Γυμνασίου είχε δύο φωτογραφίες για να εξηγήσει το φαινόμενο της παλίρροιας. Το Le Mont-St.-Michel με παλίρροια και άμπωτη. Οι εικόνες αυτές χάραξαν στο νου μου την έντονη επιθυμία, όνειρο θάλεγα, να το επισκεφτώ κάποτε. Το ταξίδι βέβαια αυτό ήταν μεγάλο. Όχι σε χρόνο αλλά σε αποστάσεις και παραστάσεις. Ιδιαίτερα η περιοχή του Perigord, είναι μια περιοχή που από μόνη της θέλει μια με δύο εβδομάδες. Εμείς είδαμε ελάχιστα εκεί. Μπορώ όμως να πω ότι είναι από τα ομορφότερα μέρη που έχω δει ποτέ. Είναι το μόνο μέρος που δεν βρήκα νάχει ένα ψεγάδι. Θα ήθελα να πάω και πάλι εκεί για μία εβδομάδα, όπως και να πάω στην πολύ ενδιαφέρουσα περιοχή της Βρετάνης Finistere, στην οποία και δεν προλάβαμε να πάμε.
Γενικά θα έλεγα πως ήταν ένα από τα ομορφότερα ταξίδια που έχω κάνει. Ελπίζω και άλλα ταξίδια που θα κάνουμε στο μέλλον να είναι τόσο καλά. Καλά να είμαστε!!!
Περισσότερες φωτογραφίες: https://picasaweb.google.com/104516864688424120740/FRANCE2010DPerigord3642010 (https://picasaweb.google.com/104516864688424120740/FRANCE2010DPerigord3642010)
Από το http://disaki.blogspot.com/2011/12/blog-post_22.html (http://disaki.blogspot.com/2011/12/blog-post_22.html)
-
Υπέροχα! Τι έχουν δει τα μάτια σου????? Πάντα τέτοια και καλύτερα!
-
Όντως πολύ όμορφο το ταξίδι σας Δήμο.Οι εικόνες που μας μετέφερες ήταν ονειρικές.Θα συμφωνήσω για την περιοχή του Perigord είναι παραμυθένια...Αχ αυτά τα κάστρα...Πάντα τέτοια ταξίδια να κάνεις...